ขอขอบคุณนักอ่านทุกคนนะคะ : ) แล้วเราจะกลับมาพบกันใหม่.

ชื่อตอน : ความลับ

คำค้น : ครอบครัว,นิยายแฟนตาซี,แฟนตาซี,ปีศาจ,นิยาย,นิยายมือใหม่,เรวดี,เรื่องลึกลับ,ความรัก,โรแมนติกแฟนตาซี,คฤหาสน์เดือนแรม,ความลับ

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 350

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 16 พ.ค. 2563 18:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความลับ
แบบอักษร

“…….” 

ทุกอย่างเงียบไปสักพัก มีเพียงเสียงลมหายใจฝืดๆของแอนนา 

“ติ๊ก ต็อก ติ๊ก ต็อก”

เสียงนาฬิกาเรือนใหญ่ตีบอกเวลาตีสี่ ถึงแม้มันจะช่วยให้มองเห็นอะไรๆชัดขึ้นบ้างก็ตาม แต่มันยังคงเลือนราง แสงสลัวๆเผยให้เห็นร่างของสาวน้อยชุดกระโปรงนอนจมกองเลือดพร้อมกับเศษกระจกกระจายทั่ว จัสตินเห็นดังนั้น เขาจึงกระเสือกกระสนเข้าไปหา

“หยุดนะ ฉันบอกให้หยุด จัสติน จัสติน!”

แอนนารีบเข้าไปห้ามจัสติน

“คุณนั่นแหละต้องหยุด!”

จัสตินจ้องหน้าของแอนนาด้วยสายตาโกรธเกรี้ยว ทันใดนั้นร่างร่างหนึ่งก็ค่อยๆลุกขึ้นมา เธอหักคอไปมาอย่างช้าๆ แล้วค่อยๆหันกลับมาหาทั้งสอง ตอนที่เธอยืนขึ้น เศษกระจกที่เกาะตามเสื้อผ้าและแขนขา ค่อยๆร่วงหล่นลงไป

“เร!”

จัสตินตะโกนเรียกเธอ แล้วพยายามพยุงตัวเองเข้าไปหาเธอ เขามองใบหน้าเปื้อนเลือดของเธอ แล้วโผกอดเธอแน่น

“เร คุณต้องไม่เป็นไร ทุกอย่างมันจะ..”

ก่อนที่เขาจะพูดจบเรวดีก็บีบคอจัสตินไว้แน่น เธอเอียงคอไปทางซ้ายแล้วฉีกยิ้มสุดสยองให้จัสติน

“ฉันจะฆ่าแก!”

เรวดีพูดด้วยน้ำเสียงอันเยือกเย็น จากนั้นเธอเอื้อมมือไปคว้าเศษกระจก หวังจะฆ่าเขา

“หยุดก่อน แกเพี้ยนไปแล้วเหรอ ยัยบ้า”

แอนนาร้องถาม

“…..”

เรวดีไม่ตอบ แต่ผลักจัสตินไปอีกทาง แล้วเธอก็เดินลากขาข้างที่บาดเจ็บตรงมายังแอนนา

“แกกล้าดียังไง ที่เรียกฉันว่ายัยบ้า”

เรวดีพูดด้วยเสียงเฉื่อยชาแต่ดุดัน นัยน์ตาดูนิ่งแต่แฝงไปด้วยความเลือดเย็น แอนนาเห็นดังนั้นจึงใช้มือฟาดเข้าที่หน้าเรวดีอย่างจัง

“ผั๊วะ!”

เรวดีไม่ได้สะทกสะท้านอะไรเลย แถมยังฉีกยิ้มให้แอนนาพร้อมหัวเราะเยาะ

“แกอยากได้จัสตินไม่ใช่เหรอ?”

แอนนาร้องถาม

“ฉันอยากจะฆ่ามันต่างหาก!”

เสียงเฉื่อยชาของเรวดีทำให้แอนนายิ้มกว้างแล้วหัวเราะลั่น

“ถ้าอย่างนั้นแกก็จับมันไว้ แล้วตามฉันมา”

แอนนาออกคำสั่ง

“เร็วสิ!”

จากนั้นเรวดีก็หันกลับมาพร้อมกับเดินลากขาไปหาจัสตินอย่างช้าๆ

“เร คุณจำผมได้ไหม เร!”

จัสตินพยายามเรียกสติเธอคืนมา แต่มันก็เปล่าประโยชน์ เธอกระชากแขนเขาแล้วเดินตามแอนนาไปยังห้องครัว 

ภายในห้องนั้น เมื่อมองผิวเผินก็คือห้องครัวสุดหรู แต่เมื่อได้มองอีกครั้งห้องนี้น่าสยดสยองนัก ขาโต๊ะทุกตัว ทำจากกระดูกมนุษย์ ผ้าคลุมโต๊ะนั่นทำจากผิวหนังแผ่นหลังของนักท่องเที่ยวสาวชาวยุโรปที่หลงทางมาที่นี่เมื่อสามเดือนก่อน ภาพวาดของผู้หญิงคนหนึ่งที่ถูกแขวนไว้ข้างผนังห้อง เธอสวมชุดราตรีสีแดงสดซึ่งใช้เลือดมนุษย์มาเป็นแม่สี ศีรษะมนุษย์ชาย-หญิงถูกนำมาห้อยตกแต่งเป็นดั่งโคมไฟระย้า เมื่อมองดูสายตาพวกเขาก็สามารถรับรู้ถึงความหลังอันขื่นขมระทมทุกข์ของพวกเขา มีดทุกเล่มคมกริบเพียงผมเส้นเดียวปลิวผ่านก็ขาดจากกันได้ ในครัวนี้มีกระจกทึบหนึ่งบานและมีประตูที่สามารถเปิดออกไปด้านนอกได้ เดิมทีในห้องนี้เคยใช้เป็นห้องขังเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง แต่เพราะเด็กคนนั้นทนอยู่กับความหวาดกลัวไม่ได้เธอจึงใช้มีดกรีดไปทั่วแขนขาแล้วแทงตัวตาย ทำให้เกิดรอยเลือดกระจายทั่วนับแต่นั้นมา ตอนนี้มันถูกปรับแต่งให้เป็นลวดลายที่ดูกลมกลืนกัน  บนเตามีหม้อที่กำลังร้อนระอุ เหมือนกำลังรอเหยื่อรายใหม่อยู่

“แกจับมันไว้ให้แน่นนะ เดี๋ยวฉันจะไปเอาเครื่องปรุงยามาก่อน”

ว่าแล้วแอนนาก็หายไปในความมืด

“เร ได้โปรดตื่นเถอะ เราจะไปจากที่นี่กัน เร็วเข้าเรวดี”

เขานิ่งไปชั่วครู่ เขายื่นมือขึ้นมาลูบแก้มที่เปื้อนเลือดของสาวน้อยอย่างทะนุถนอมแล้วพูดต่อด้วยเสียงสั่นเครือ

“....คุณรู้มั้ยว่าผมรักคุณตั้งแต่เจอคุณครั้งแรก คุณเป็นผู้หญิงที่กล้าหาญ แล้วก็น่ารักมากๆด้วย คุณเคยบอกว่าเราจะสู้ไปด้วยกัน ไม่ว่าอะไรก็ตาม คุณต้องไม่ยอมแพ้สิเรวดี ถ้าขาดคุณไปชีวิตผม”

“ชีวิตคุณ....คุณก็แค่ตายไปซะ แค่นี้เอง”

เรวดีกล่าวอย่างห้วนๆ

“แต่ถ้าไม่.....ฉันนี่แหละจะช่วยสงเคราะห์ให้!”

เรวดีตะคอกใส่พร้อมหัวเราะเยาะ

“ฉันเชื่อแกแล้ว ว่าแกพูดจริง”

แอนนาพูดพร้อมเดินออกมาจากมุมมืด

“เราจะฆ่ามัน แกเอามีดไป ค่อยๆกรีดเอาเลือดมันออกมาก่อน หลังจากนั้นแกจะฆ่ามันยังไงก็ได้”

แอนนาพูดพร้อมกับยื่นมีดคมกริบส่งให้เรวดี

“ฉันรักคุณก็จริง แต่ถ้าจะให้ดีฉันขอมีพลังมากกว่านี้”

แอนนาสั่งให้เรวดีจับแขนจัสตินไว้แน่น แล้วแอนนาก็จูบไปที่มุมปากของจัสติน ทิ้งไว้เพียงคราบเลือดของแอนนา

“เฮอ...”

จัสตินได้แต่ถอนหายใจ เพระคิดว่าคงหมดหวังที่จะช่วยให้เรวดีฟื้นจากมนต์ดำ เขาก้มหน้าลงอย่างสิ้นหวัง แล้วเรวดีก็กระชากเขาไปทางประตู จากนั้นก็ดึงเขาไปอีกทาง ส่วนตัวเรวดีก็ยืนอยู่หน้าประตู

“ผมขอร้องคุณ ตื่นเถอะได้โปรด”

สาวน้อยไม่พูดอะไร พร้อมยกมีดขึ้น เธอกำด้ามจับมีดไว้แน่น แล้วจ้องมาที่จัสติน

“อย่างน้อย....หากผมกำลังจะตาย ก็ขอให้ผมได้ตายต่อหน้าคนที่ผมรักที่สุด อย่างน้อยคนสุดท้ายที่ผมมองเห็น...ก็คือคุณ”

จัสตินพูดจบก็หลับตาลง

“ชิ!”

เสียงเบาๆของสาวน้อยทำให้จัสตินลืมตาขึ้นมามองเธออีกครั้ง ตอนนั้นเองที่เขาสังเกตเห็นแววตาของเธออย่างเด่นชัด แววตาที่เคยเย็นชาและนิ่ง ตอนนี้มันกลับกลายเป็นแววตาแห่งความมุ่งมั่นราวกับว่าเธอจะทำอะไรสักอย่าง

“ฉันจะ.....”

ความคิดเห็น