facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 4 กำแพงหนาของคนปากแข็ง

ชื่อตอน : ตอนที่ 4 กำแพงหนาของคนปากแข็ง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.1k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 22 มี.ค. 2560 23:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4 กำแพงหนาของคนปากแข็ง
แบบอักษร

                                                                    บทที่ 4

                                                 กำแพงหนาของคนปากแข็ง

“...แต่แด๊ดไม่ยอมรับกลับบ้านด้วยเท่านั้นเอง”

“ว่าไงนะ !”

นิคาโออุทานออกมาอย่างร้อนตัว ได้แต่คิดในใจว่าเจ้าเด็กนี่คงไม่ได้หมายความถึงตัวเองหรอกนะ ในเมื่อเขาไม่ใช่แด๊ดของมันนี่

“ฮืดๆ ก็แด๊ดไม่ยอมรับผมกลับบ้านด้วยจริงๆ นี่”

เด็กหนุ่มเถียงสุดตัว พร้อมกับเสียงสูดน้ำมูกที่ดังขึ้นเป็นระยะ ก่อนจะกระชับเสื้อสูทที่บิดดาถอดคลุมให้อย่างหวงแหนราวกับจะมีใครมาแย่งตนไป

‘เพียงแค่เสื้อยังทำให้อุ่นขนาดนี้ แล้วอ้อมกอดแด๊ดจะอุ่นขนาดไหนนะ’ ซีโน่คิดในใจ แต่ก็ต้องหน้าบึ้งเมื่อได้ยินคำพูดของบิดาต่อมา

“ฉันบอกนายกี่ครั้งแล้วว่าฉันไม่มีลูก” นิคาโอเองก็เถียงคอเป็นเอ็นเช่นกัน เมื่อรู้ว่า ‘แด๊ด’ ที่มันหมายถึงนั้นเป็นตนเอง

“ถ้าผมไม่ใช่ลูกแด๊ดแล้วผมจะเป็นลูกใคร”

เด็กหนุ่มถามกลับด้วยท่าทีที่มาเฟียหนุ่มเห็นแล้วต้องกุมมือตัวเองเอาไว้ให้แน่น เพราะกลัวจะเผลอไปตบกบาลเด็กพูดไม่รู้เรื่องเข้า

“นั่นมันก็เป็นปัญหาของนาย ซึ่งฉันไม่จำเป็นต้องอุทิศตัวเองเป็นพ่อให้ใคร”

นิคาโอพูดพร้อมกับลุกขึ้นยืน เตรียมตัวจะกลับบ้านเช่นดังเดิม แต่จังหวะที่กำลังจะก้าวเดินกลับมีมือใครบางคนมาเกาะที่ขาตนไว้แน่น และเมื่อมองดูที่มาของมือเจ้าปัญหาก็ต้องยกมือกุมขมับ

“แด๊ดดี้จ๋า...พาซีโน่กลับบ้านด้วยคนนะคร้าบ”

มาเฟียหนุ่มมองเจ้าเด็กลูกครึ่งที่พูดด้วยเสียงออดอ้อนท่าทางน่าสงสาร แตกต่างจากท่าทางอวดดีเมื่อครู่ลิบลับ แต่คิดหรือว่าเขาจะยอมใจอ่อน

“ถ้าอยากมีพ่อก็ไปขอแม่นาย ไม่ใช่มาหาฉัน”

ชายหนุ่มพูดพร้อมกับสลัดขาที่มีคนมือตุ๊กแกเกาะอยู่ไปด้วยทว่าก็ไร้ผลเมื่อมันยังติดหนึบอยู่เช่นเดิม ก่อนจะมองไปที่หน้าหล่อๆ ของซีโน่และพูดด้วยท่าทีจริงจัง

“เพราะฉันไม่ใช่พ่อของนาย !”

มือที่เกาะขาบิดาอยู่ร่วงลงพื้นทันที แม้ทุกครั้งที่นิคาโอปฏิเสธถึงความสัมพันธ์นี้ เด็กหนุ่มก็ยังคิดเสมอว่าคนเป็นพ่อแค่ตกใจจึงแสดงท่าทางรังเกียจออกมาเช่นนั้น แต่ครั้งนี้มันต่างออกไปจากครั้งก่อนๆ เพราะนัยน์ตาสีสวยบอกชัดเจนว่าเขาพูดจริง

“ผมไม่ได้โกหกคุณนะครับ...”

เด็กหนุ่มก้มหน้าพูดเสียงเบาหวิว ทว่าคนหูดีกลับได้ยินมันชัดเจน ประกอบกับที่เป็นเวลากลางคืน แม้จะพูดเสียงเบาแค่ไหนก็ดังพอให้ได้ยิน

นิคาโอมองดูคนอวดเก่งที่ตอนนี้หน้าเสียด้วยท่าทีนิ่งขรึม ไม่มีแม้แต่แววตาของความสงสารและเห็นใจ แม้คนตรงหน้าจะดูน่าสงสารเพียงใดก็ตามแต่

“พรุ่งนี้เช้าอย่าให้ฉันเห็นว่านายยังอยู่ที่นี่ ที่ผ่านมาถือว่าฉันใจดีมากที่ไม่สั่งให้คนลากหัวนายออกไปจากบริษัทฉัน แต่ถ้านายยังดื้อหรือยังทำเป็นไม่เข้าใจก็อย่าหาว่าฉันไม่เตือนก็แล้วกัน”

ชายหนุ่มพูดจบก็หันหลังเดินไปทันที โดยไม่แม้แต่จะหันมามองคนอวดดีที่ตอนนี้นั่งร้องไห้ด้วยความเสียใจกับคำพูดตนแม้แต่น้อย

“ฮือๆ แม่ฝัน ซีโน่ขอโทษที่ไม่เชื่อฟังแม่ฝัน...ซีโน่ขอโทษ”

เด็กหนุ่มได้แต่นึกขอโทษมารดาที่ทำอะไรโดยไม่ปรึกษาท่าน แถมยังโกหกท่านสารพัด ทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้พบกับคนที่ขึ้นชื่อว่าพ่อ แต่เขากลับปฏิเสธแถมยังแสดงท่าทีรังเกียจอีกต่างหาก

แม้เขาจะปฏิเสธทุกครั้งยามที่เอ่ยถึง แต่การได้อยู่ใกล้ชิดพ่อผู้ให้กำเนิดก็ทำให้หัวใจดวงน้อยอบอุ่นทุกครั้งไป การเดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลมาในครั้งนี้จึงถือว่าคุ้มเกินคุ้มมากแล้ว อย่างน้อยครั้งหนึ่งก็ยังเคยได้พูดคุยกับ ‘พ่อ’

***************

คนใจร้ายที่แม้แต่เด็กก็ยังทำร้ายได้ลงกำลังนั่งคิดทบทวนการกระทำของตนเองระหว่างทางขับรถกลับเพนท์เฮ้าส์หรู แต่เมื่อคิดดูอย่างรอบคอบก็ให้คำตอบกับตัวเองว่าตนไม่ได้ผิด เพราะไม่ใช่พ่อของเด็กนั่นจริงๆ อย่างที่บอก ดังนั้นตนจึงไม่ผิดที่ทำร้ายจิตใจเจ้าเด็กลูกครึ่งไป

“แต่ทำไมกูต้องรู้สึกผิดด้วยเนี่ย!”

คนรู้สึกผิดต่อว่าตนเองเสียงดังลั่นรถ ทว่าก็ยังคงมุ่งหน้าไปตามจุดหมายเดิมอย่างที่ตั้งใจไว้ตั้งแต่แรก

“นั่งอยู่ข้างนอกแบบนั้นไม่หนาวจนแข็งตายไปแล้วรึไง” คนปากไม่ตรงกับใจก็ยังบ่นเป็นหมีกินผึ้งต่อไป “หรือควรจะกลับไปรับมันกลับมาด้วย”

มาเฟียหนุ่มปรึกษากับตนเองด้วยความลังเลใจ ใจหนึ่งก็ไม่อยากสนใจเพราะไม่ใช่เรื่องของตนเอง ใจหนึ่งก็นึกสงสารที่เจ้าเด็กนั่นต้องนั่งตากลมหนาวอยู่ข้างนอกแบบนั้น

“เฮ้อ ! จริงๆ เล้ย” นิคาโอสบถออกมาเสียงดังลั่น พร้อมกับตีพวงมาลัยรถในมืออย่างระบายอารมณ์ ก่อนจะตีเลี้ยวรถกลับไปทางเดิมอย่างกะทันหันและหยิบโทรศัพท์ออกมาต่อสายหาใครบางคน

“ฉันจะไปถึงที่นั่นอีกสิบนาที เตรียมตัวให้พร้อม” ชายหนุ่มเอ่ยบอกคนปลายสายโดยไม่ให้เสียเวลาแม้แต่คำพูดทักทาย

“คุณจะมาหานิโคหรือคะนิค”

คนถูกติดต่อหาในยามวิกาลเอ่ยถามด้วยความตื่นเต้นปนยินดี เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่นิคาโอ ‘เจ้าพ่อแห่งท้องทะเล’ ติดต่อตนมาด้วยตัวเอง สร้างความดีใจและความหวังให้แก่หญิงสาวเป็นอย่างมาก เนื่องจากทุกครั้งที่เข้าไปพบมาเฟียหนุ่มจะเป็นลูกน้องของเขาที่เป็นคนติดต่อเธอมาเอง

โดยคิดว่าตนเองสามารถมัดใจเจ้าพ่อบริษัทเดินเรือที่ยิ่งใหญ่ของโลกได้อยู่หมัด เพียงแค่ได้ขึ้นเตียงกับเขาเพียงครั้งเดียว เพราะชื่อเสียงของนิคาโอนั้นไม่เคยเลือกใช้ผู้หญิงซ้ำสองหลังจากตนเองใช้จนคุ้มค่าแล้ว

“เธอไม่สะดวก ?”

ชายหนุ่มถามเสียงเข้มด้วยความไม่พอใจนัก ไม่คิดว่าผู้หญิงทุกวันนี้จะเข้าใจอะไรยากมากขึ้น ทั้งที่เขาก็ได้บอกเจตจำนงอย่างชัดเจนแล้ว ซึ่งจะถามซ้ำให้รำคาญไปเพื่ออะไร

“ไม่ใช่ค่ะนิคๆ”

หญิงสาวรีบลำล่ำละลักบอกแก้ความเข้าใจผิด ก่อนที่เขาจะคิดเปลี่ยนใจไปหาคนอื่นแทน พร้อมกับนึกโทษตัวเองที่ไม่รู้จักระงับความตื่นเต้นดีใจเอาไว้

หญิงสาวทุกคนที่หมายปองนิคาโอ ต่างก็รู้ดีว่าเขาเป็นพวกไม่ชอบพูดอะไรซ้ำๆ และไม่ชอบให้ใครปฏิเสธตัวเอง ชายหนุ่มมักชอบขึ้นเตียงกับผู้หญิงที่ฉลาดและคุยกันรู้เรื่อง เนื่องจากเป็นคนไม่ชอบอะไรยุ่งยาก

ด้วยเหตุผลนี้กระมังที่ทำให้มาเฟียหนุ่มจอมหยิ่งผู้ไม่เคยง้อใครติดต่อเธอมาด้วยตัวเอง เพราะเธอมีคุณสมบัติพร้อมตามที่เขาต้องการทุกประการ โดยเฉพาะรูปร่างและความงามที่เขาเคยชมชอบขณะเสพสมกามาด้วยกัน

“ถ้าไม่มีปัญหาอะไรก็เตรียมตัวให้พร้อม ฉันไม่อยากเสียเวลารอ”

คนที่เคยชินกับการออกคำสั่งตัดสายทิ้งไปหลังจากบอกในสิ่งที่ตนเองต้องการแล้วเสร็จสรรพ โดยไม่รอฟังคนปลายสายเอ่ยพร่ำเพรื่อแต่อย่างใด

“ฉันจะไม่ยอมใจอ่อนกับนายแน่นอนซีโน่”

คนที่พยายามก่อกำแพงหัวใจตัวเองให้แน่นหนาป้องกันความสงสารที่กำลังก่อตัวขึ้นเอ่ยถึงอีกคน ทั้งที่ปกติเป็นคนใจแข็งเสียยิ่งกว่าเห็นผา และพยายามปลอบตัวเองว่าตนทำถูกต้องแล้วที่เลือกจะไปหาที่ระบาย แทนที่จะกลับไปรับเจ้าเด็กนั่นกลับมาด้วย

โดยชายหนุ่มไม่รู้ตัวเลยว่าตนเองได้เอ่ยชื่อของคนที่ตนไม่สนใจออกมาอย่างไม่รู้ตัว ทั้งที่เพิ่งเคยได้ยินเด็กหนุ่มแทนตนเองด้วยชื่อเพียงครั้งเดียวเท่านั้น

“หวังว่าพรุ่งนี้ฉันจะไม่เห็นหน้านายอีก”

คนใจแข็งพูดทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้น ก่อนจะเหยียบคันเร่งของรถสมรรถนะแรงสูงให้เร็วขึ้นกว่าเดิม พร้อมกับกำแพงหัวใจที่สร้างขึ้นมาจนแน่หนา ยากที่จะมีใครพังทลายเข้าไปได้

แม้มันจะสั่นคลอนอยู่บ้างเมื่อนึกถึงสีหน้าแสดงถึงความผิดหวังของคนที่อ้างตัวว่าเป็น ‘ลูก’ แต่มันก็ไม่สามารถทำให้กำแพงหนานั้นพังทลายลงมาได้ง่าย

************

“อรุณสวัสดิ์ครับนาย” ผู้ที่เป็นมือซ้าย เลขาส่วนตัวและคนขับรถเปิดประตูรถเมอร์เซเดสเบนซ์คันหรู พร้อมกล่าวทักทายผู้เป็นนายอย่างยิ้มแย้มตามนิสัย โดยไม่สังเกตเลยว่าใบหน้าผู้เป็นนายตนตอนนี้เป็นเช่นไร

ผู้ที่เคร่งเครียดมาตลอดทั้งคืน แม้ว่าจะมีที่ปลดปล่อยเป็นผู้หญิงร่างงาม ทว่าความเครียดที่เกิดจากเรื่องใครบางคนก็มิได้ลดน้อยลงไป แต่มันยิ่งทวีความเครียดมากขึ้นกว่าเดิมด้วยซ้ำ

“ไม่รู้ตอนนี้จะแข็งตายไปรึยัง” คนที่ยืนเหม่อลอยพึมพำกับตนเองถึงตัวเจ้าปัญหาที่รบกวนจิตใจมาตลอดทั้งคืน โดยไม่ได้ยินแม้แต่เสียงทักทายของลูกน้องหนุ่ม จนทำให้คนทักนึกแปลกใจ แม้ปกตินิคาโอจะไม่เคยโต้ตอบกลับ ทว่าทุกครั้งก็จะมีเสียงบ่นเรื่องงานอยู่เรื่อยไป แต่วันนี้ผู้เป็นนายกลับมาแปลก แถมยังยืนคุยคนเดียวอีกต่างหาก

“ใครแข็งตายครับนาย” คนอยากรู้ถามขึ้น

“แล้วมึงจะไปสนใจทำไมวะนิค” ชายหนุ่มเอ็ดตัวเอง โดยไม่รู้เลยว่ากำลังเป็นที่จับตามองของลูกน้องและบอดี้การ์ดทั้งหลาย

ไมเคิลมองผู้เป็นนายอย่างงงๆ เพราะเป็นครั้งแรกที่เห็นนิคาโอยืนเหม่อลอยคุยกับตัวเองอยู่เป็นนาน เพราะปกติชายหนุ่มมักดูภูมิฐานและน่าเกรงขามในทุกอิริยาบถ ทั้งการเดิน นั่ง หรือแม้แต่การยืนนิ่งก็ต้องดูดีทุกกระเบียดนิ้ว

“นายครับ” ชายหนุ่มลองเชิงเรียก แต่นิคาโอก็ยังยืนนิ่งไม่ยอมเข้าไปนั่งในรถหรือแม้แต่จะสนใจลูกน้องเช่นเขาที่เรียกอยู่หลายครั้งหลายครา

“แกจะเรียกทำไมมากมายวะไมเคิล รำคาญ!” ชายหนุ่มว่าจบก็เดินเข้าไปนั่งในรถทันที ทิ้งความสงสัยให้แก่บรรดาลูกน้องทุกคนที่ยืนอยู่บริเวณนั้น

“เป็นอะไรของเค้าเนี่ย” คนถูกว่าถามตนเองอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะรีบลนลานปิดประตูเมื่อถูกเจ้านายหนุ่มเอ็ดอีกครั้ง

“ยืนเซ่อทำอะไรอยู่วะไมเคิล แกจะให้ฉันไปทำงานสายรึไง” คนอารมณ์เสียตะโกนออกมาจากในรถ

“ครับนาย” หลังจากปิดประตูเสร็จตามคำสั่งก็วิ่งขึ้นไปนั่งประจำที่ของตนเอง ก่อนจะเคลื่อนรถออกไปยังสำนักงานใหญ่ของคิงส์ตันทันที

ขบวนรถคันหรูแล่นเข้ามาภายในบริษัทเดินเรือยักษ์ใหญ่ติดอันดับโลก ซึ่งมีผู้บริหารหนุ่มไฟแรงอย่างนิคาโอคอยบริหารดูแลมาโดยตลอดหลายปีหลังผู้เป็นนายใหญ่ซึ่งเป็นบิดาของชายหนุ่มวางมือลง

แม้ธุรกิจเดินเรือของคิงส์ตันจะใหญ่โตอยู่แล้วจากรุ่นก่อนแต่เมื่อมีนิคาโอเข้ามาบริหารแทนและได้ขยายกิจการออกไปทั่วทุกมุมโลกที่มีท่าเรือ ทำให้กิจการของคิงส์ตันรุ่งเรืองขึ้นมาอย่างมากในหลายปีที่ผ่านมา

แถมมาเฟียหนุ่มยังหันไปจับธุรกิจชนิดอื่นอีกมากมาย ซึ่งแต่ละอย่างก็สร้างผลกำไรให้อย่างเป็นกอบเป็นกำ จนชายหนุ่มได้รับฉายาทางธุรกิจว่าเป็น ‘เจ้าพ่อแห่งท้องทะเล’ ที่แท้จริง

เจ้าพ่อแห่งท้องทะเลมองดูบริเวณโดยรอบ โยเฉพาะหน้าประตูทางเข้าที่เคยมีเด็กผู้ชายลูกครึ่งนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่ แต่ตอนนี้ก็ไม่พบใครที่พอจะบ่งบอกได้ว่าเป็นเจ้าเด็กนั่น มีเพียงยามรักษาการคอยยืนอยู่เช่นเดิมทุกวัน

“นายมองหาใครครับ”

ไมเคิลถาม พร้อมกับมองไปรอบๆ บริเวณที่ยืนอยู่ตามผู้เป็นนายด้วยความสงสัย

“เปล่า” คนปากแข็งปฏิเสธ ก่อนจะเอ่ยต่อเพื่อกลบเกลื่อนความผิดปกติของตน “รีบเข้าข้างในเถอะ”

“ครับ” เลขาหนุ่มรับคำสั่ง และเดินตามผู้เป็นนายเข้าไปข้างในบริษัทเช่นทุกวันตามปกติ แม้ตัวเจ้านายหนุ่มวันนี้จะไม่ปกติก็ตาม

ขณะเดินผ่านโซฟารับรองแขกตรงเคาเตอร์ประชาสัมพันธ์ที่เคยมีเด็กตัวยาวนอนแผ่หลาหนุนเป้อยู่ตลอดหลายวันที่ผ่านมา ทำให้เจ้าของบริษัทต้องหยุดมองโดยอัตโนมัติ

ความสูงยาวของเจ้าตัวที่ถึงแม้จะเป็นปัญหาในการนอนโซฟาตัวสั้นกว่า ทว่าก็ไม่สามารถสร้างอุปสรรคให้คนขายาวแม้แต่น้อย เพราะเด็กหนุ่มยังนอนหลับสบายโดยไม่มีท่าทีทรมานแต่อย่างใด

ผิวขาวอมชมพูแบบสุขภาพดีของเด็กนั่นทำให้เห็นรอยจุดสีแดงเล็กๆ ตามแขนเพราะโดนยุงกัด แต่เจ้าตัวกลับไม่ทุกข์ร้อนใดๆ รายละเอียดที่ไม่ตั้งใจเก็บ แต่กลับจำรายละเอียดของร่างกายอีกฝ่ายได้ทุกอย่าง

ไม่เว้นแม่แต่รอยแผลเป็นเล็กๆ ที่อยู่บริเวณหางคิ้วซ้าย ซึ่งถ้าไม่สังเกตดีๆ ก็มองไม่เห็น แต่ชายหนุ่มกลับเห็นมันตั้งแต่ครั้งแรกที่ผ่านตา

“นายครับลิฟต์มาแล้ว”

เสียงของไมเคิลเรียกสติของนิคาโอกลับมายังปัจจุบัน ก่อนจะสลัดเรื่องของเด็กหนุ่มคนนั้นให้พ้นหัว เพราะมันสมองของเขามีเรื่องธุรกิจหมื่นล้านต้องให้คิด

“อืม” ชายหนุ่มตอบรับในลำคอ และเดินตรงเข้าลิฟต์ไป

“คนปากแข็ง”

ไมเคิลพูดกับตนเองเบาๆ เนื่องจากเพิ่งจะเข้าใจท่าทางแปลกๆ ของนิคาโอก็ตอนนี้ ก่อนจะเดินเข้าลิฟต์ตามเจ้านายขึ้นไปทำงานต่อไป ซึ่งก็ทำให้อดนึกถึงเจ้าเด็กคนนั้นตามมาเฟียหนุ่มไม่ได้ ไม่รู้ว่าป่านนี้จะกลับบ้านไปแล้วรึยัง หรือว่ากำลังทำอะไรอยู่ที่โรม

‘หวังว่าจะปลอดภัยนะเจ้าหนู’ ไมเคิลคิดในใจ แล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างปลงๆ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว