ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทนำ ที่มาของการหลอกแดก

ชื่อตอน : บทนำ ที่มาของการหลอกแดก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.6k

ความคิดเห็น : 29

ปรับปรุงล่าสุด : 22 มี.ค. 2560 17:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ ที่มาของการหลอกแดก
แบบอักษร

บทนำ ที่มาของการหลอกแดก

 

 

          ในเวลายามบ่ายที่พระอาทิตย์กำลังทำหน้าที่ของตัวเองอย่างดีเยี่ยม…เวลาแบบนี้มันเหมาะที่จะนอนตากแอร์เย็นๆ อยู่ภายในบ้าน แต่ไม่ใช่กับโต๋…เด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ด เจ้าของร่างกายสูงใหญ่เกินเพื่อนวัยเดียวกัน ผิวสีแทน (ออกไปทางคล้ำๆ ดำๆ) ดวงตาคมเจ้าเล่ห์ ริมฝีปากหยักสวยน่าจูบ…ทว่าไม่ใช่กับตอนนี้

          เพราะริมฝีปากของเขานั่นมันเจ่อบวมนิดๆ (เปล่าๆ ไม่ใช่จากการจูบ) เพิ่งเอาปากไปกระแทกกับส้นเท้าคนอื่นมาหยกๆ เลย มุมปากช้ำปริบแตกมีเลือดคลั่ง ถึงปากจะสวยได้รูปยังไง พอมาเจอแบบนี้ก็จูบไม่ลงหรอก

          เขากำลังเดินอยู่ท่ามกลางแดดเปรี้ยงๆ ใบหน้าหล่อฉายแววหงุดหงิด อยากกลับไปซ่อมหน้าและแก้ผ้านอนตากแอร์เกาไข่ (?) ใจจะขาดอยู่แล้ว ถ้าไม่ติดว่าระหว่างทางกลับบ้านเจอไอ้คนที่เขาเคยไปแย่งแฟนมันมาน่ะนะ

          แล้วเป็นยังไงน่ะเหรอ? ก็ปากแตกอย่างที่เห็นนี่แหละ

          ไม่รู้แม่งจะโกรธอะไรนักหนา เห็นหล่อกว่าไม่ได้ทำอิจฉา แฟนมึงก็มาติดกูเอง

          มือหนาล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาเพื่อนสนิท ซึ่งทางปลายสายก็รับอย่างรวดเร็ว

          “สัดทิว! กูโดนเตะปาก!”

          [มึงเข้าเรื่องเร็วไปนะ แล้วใครเตะมึง]

          “แฟนของคนที่เคยมาอิ๊อ๊ะกับกู” เด็กหนุ่มตอบกลับไปแบบเซ็งๆ

          [สมควรปะฟาย! แล้วมึงจะโดนมารายงานกูเพื่ออะไร กูไม่ได้อยากรู้เลยนะ จะให้กูไปนั่งทำแผลให้มึงเหรอ เป็นผัวกูก่อนดิ]

          “กูคิดว่าเพื่อนๆ อาจจะอยากรู้การดำเนินชีวิตของกู กูเลยแบ่งปันให้” พอตอบกลับไปแบบนั้นก็โทรเพื่อนรักด่ากลับมา และมันก็ชิงวางสายใส่ก่อนที่จะได้เอาคืน โต๋จิ๊ปาก วันนี้อะไรๆ ก็ขัดใจไปซะทุกอย่างเลยเว้ย

          ขายาวกำลังจะก้าวเดินเข้าซอยบ้าน แต่ทว่าท้องกลับร้องขึ้นมาซะก่อน

          หิวว่ะ!

          ต้องการอะไรกระแทกปาก

          เพียงแค่คิดว่าเดินกลับเข้าบ้าน รอป้าแม่บ้านทำอะไรให้กิน เวลานานขนาดนั้นก็ขี้เกียจรอแล้ว โต๋หันหลังกลับกะว่าจะออกไปหาอะไรกินนอกบ้านแทน ทว่าดวงตาคมเหลือบไปเห็นร้านก๋วยเตี๋ยวอยู่หัวมุมปากซอยพอดีเป๊ะซะก่อน โต๋เลิกคิ้ว

          ทำไมไม่เคยเห็นวะ แม่งเพิ่งมาเปิดแน่ๆ หรือเปล่าวะ? หรือมันไม่อร่อย

          อืมมมม ไม่อร่อยแน่ๆ!

          ถึงในหัวจะคิดไว้แล้วแบบนั้นแต่ขายาวก็ก้าวตรงเข้าไปที่ร้าน ตอนนี้อะไรก็ยัดลงท้องได้ทั้งนั้นแหละ จริงๆ เขามันลิ้นไอ้เข้ กินได้ทุกอย่าง

          เดินเข้ามาใกล้กลิ่นน้ำซุปหอมๆ ก็ลอยมาแตะจมูก พาให้หิวหนักกว่าเดิม ภายในร้านมีโต๊ะอยู่ไม่เกินสิบตัว แต่ไม่มีลูกค้าสักคน โต๋ยิ้มเยาะ แม่งไม่อร่อยจริงๆ ด้วย ลูกค้าไม่มีสักคน

          แต่หารู้ไม่…ช่วงเวลาหลังจากเที่ยงแบบนี้คนเขามากินและกลับไปทำงานกันหมดแล้ว ไอ้ควาย!

          ขายาวก้าวเข้ามาในร้าน พัดลมตัวใหญ่ที่ส่ายมาทางนี้พอดีทำให้รู้สึกดีขึ้นมานิดนึง อ้า…เย็นฉ่ำ! โต๋เหล่มองเจ้าของร้านตัวสูง (แต่ยังเตี้ยกว่าเขา) ที่รีบลุกมาต้อนรับลูกค้าหน้าหล่ออย่างเขาด้วยท่าทีกระตือรือร้น โต๋ยิ้มเยาะในใจ เราแม่งลูกค้าคนแรกคนวันแน่ๆ

          “เอาอะไรดีครับ” เจ้าของร้านถามด้วยรอยยิ้มกว้าง ดวงตาเรียวๆ นั่นหยีลงทันที

          เข้าร้านก๋วยเตี๋ยวแต่สั่งผัดไทอาเฮียตรงหน้าจะถีบเอาปะ?

          ไม่ได้ๆ เราเป็นเด็กดี เราไม่กวนตีน

          ดวงตาคมมองสำรวจเจ้าของร้าน เป็นอาเฮีย (ต้องเรียกเฮีย เรียกแปะมันก็ดูใจร้ายไปหน่อย) ตัวผอมๆ ผิวขาวโอโม่ ดวงตาเรียวรีในแบบที่ถ้ายิ้มก็โลกปิด หน้าใสไร้สิว ดูรวมๆ แล้วน่ามอง

          อายุเท่าไหร่วะเนี่ย

          “เอาเล็กต้มยำ ขอแบบเผ็ดๆ ไม่ใส่ถั่วนะเฮีย” สั่งเสร็จก็นั่งลงรอ ร่างผอมเจ้าของร้านรีบเดินไปหน้าหม้อก๋วยเตี๋ยวลวกเส้นอย่างไวราวกับว่ากลัวเขาเดินหนีออกจากร้าน

          อย่างว่าแหละ ทำไม่อร่อยก็ต้องรีบรั้งลูกค้าไว้

          “ได้แล้วๆ กินให้อร่อยนะ” ไม่นานก๋วยเตี๋ยวชามโตก็มาวางตรงหน้า สีสันเข้มข้นท่าทางจัดจ้าน อาเฮียเดินหายเข้าไปด้านหลังร้านก่อนจะกลับออกมาพร้อมแก้วน้ำใส่น้ำแข็งเอามาวางไว้ให้ บริการดีเยี่ยมจริงๆ

          โต๋มองก๋วยเตี๋ยวหอมกรุ่นตรงหน้า เครื่องจะเยอะไปไหน ลูกชิ้นหมู ลูกชิ้นปลา มีหมูสับ หมูชิ้น แถมพิเศษเพิ่มพริกให้ด้วยตามสั่ง ดวงตาเจ้าเล่ห์เหลือบมองเฮียเจ้าของร้าน นั่นก็นั่งลุ้นเขาอยู่อีกโต๊ะหนึ่ง

          ไม่ต้องมาลุ้น ถึงไม่อร่อยก็หมดอยู่ดี กินได้ทุกอย่างไอ้โต๋คนนี้

          มือหนากำลังจะตักน้ำซุปสีสันแสบทรวงเข้าปาก แต่ก็ชะงักเพราะคิดอะไรขึ้นมาได้ซะก่อน

          ปากกูเป็นแผล!! ไอ้เหี้ย! แผลใหญ่ด้วย แล้วดู…สีสันแสบทรวงสะท้านตูดแบบนี้กินเข้าไปปากกูระบมแน่ๆ!

          ใดๆ ในโลกล้วนไม่เป็นใจ!

          แต่ไหนๆ ก็ไหนๆ ละ สั่งมาขนาดนี้ แถมเฮียแกก็นั่งจ้องจนแทบจะเข้ามาป้อนให้อย่างนั้น ไม่กินเดี๋ยวเสียน้ำใจ บังเอิญเป็นคนจิตใจดีด้วยไง ไม่ต้องซึ้งนะ ขี้เกียจเช็ดน้ำตาให้

          โต๋ตักน้ำซุปร้อนๆ เข้าปาก คำแรกก็สร้างความประทับใจ (?) ให้อย่างล้นหลามเลย น้ำซุปร้อนๆ และความเผ็ดจากพริกที่พอสัมผัสกับแผลสดใหม่ ความแสบก็แผ่ซ่านไปทั่วริมฝีปาก มันแวะทักทายกับร่องแผลทำให้น้ำตาแทบจะคลอขึ้นมากลายเป็นเด็กขี้แง แต่เพราะโดนจ้องอยู่เลยต้องรักษาหน้าตาเอาไว้

          แสบเหี้ยๆ! ระบมไปทั้งปาก

          แต่ทว่า…ความหอมอร่อยและรสเผ็ดที่ปลายลิ้นมันก็แทบจะทำให้เขาลืมความเจ็บปวดนี้ไปเลย อร่อยกลมกล่อมอย่างไม่น่าเชื่อ ความเผ็ดไม่ได้โดดออกมาจนเกินไป ทุกอย่างลงตัวหมด

          อร่อยแบบนี้ทำไมไม่มีลูกค้าวะ

          “อร่อยเปล่า” เจ้าของร้านหน้าขาวใสถาม โต๋หน้านิ่งเก๊กขรึม (จริงๆ คือกูระบมปากอยู่) ก่อนจะพยักหน้าให้นิดๆ อย่างไวเชิง เมื่อได้รับคำตอบแบบนั้นรอยยิ้มสว่างไสวก็ถูกส่งกลับมา

          ยิ้มตาปิดจริงๆ ด้วย

          ไม่นานก๋วยเตี๋ยวชามโตก็ถูกโต๋ซัดเรียบในเวลาอันรวดเร็ว อร่อยเหาะจนแทบจะจ้างไปเป็นพ่อครัวที่บ้าน ติดใจจนอยากจะกินอีกชาม แต่สงสารปากแดงๆ ของตัวเอง เพราะงั้นวันหลังค่อยมากินใหม่

          ยกน้ำขึ้นมาดูดจนหมดแก้ว มือตบกระเป๋ากางเกงจะหยิบตังค์ออกมาจ่าย แต่ทว่าความว่างเปล่าทำให้เขาต้องชะงักกึก รีบคลำกระเป๋าทุกช่อง แต่มันก็ไม่พบ

          ฉิบผายละ!! เป๋าตังค์กูหาย!

          เงินติดตัวไม่มีสักบาท แล้วกูจะเอาที่ไหนจ่ายเฮียตาตี่วะเนี่ย!

          คนเจ้าเล่ห์เริ่มคิดหาหนทางเอาตัวรอด จริงๆ เดินกลับเข้าไปเงินที่บ้านและออกมาจ่ายก็ได้ แต่อาเฮียคนนี้จะยอมมั้ยนี่สิ ใช่เวลาคิดแผนชั่วๆ เพียงแวบเดียวรอยยิ้มร้ายก็ปรากฏขึ้นมา กวักมือเรียกเจ้าของร้านตัวสูงให้เดินมานั่งร่วมโต๊ะ อีกฝ่ายก็ว่าง่าย เรียกก็มา

          “ว่าไง อร่อยใช่ปะ”

          “ใช่เฮีย อร่อยมาก”

          “ใช่มั้ยล่ะ นี่ใช้เครื่องปรุงสูตรพิเศษเลยนะ ส่งตรงจากเมืองจีนลงเครื่องบินเมื่อวานนี้เอง”

          “จริงอะ” เขาเลิกคิ้ว

          “ไม่จริง เฮียล้อเล่น ฮี่!”

          เดี๋ยวมึงได้หน้าร้าวหรอกเฮีย

          “เฮีย ผมยังเด็ก อายุสิบเจ็ดเอง หน้าตาก็ดูไม่มีพิษมีภัยช้ะ!” เริ่มการแหลสด ณ บัดนี้ คนตรงหน้าดูงงๆ ที่อยู่ๆ ก็เจอพูดอะไรแบบนี้ใส่ แต่ก็พยักหน้าหงึกหงัก โต๋พูดต่อ

          “ผมหลอกใครไม่เป็นด้วย พ่อแม่สอนมาดีมาก”

          อืม พยักหน้าไปอีกหงึก

          “และผมมีเรื่องจะขอเฮีย และคิดว่าเฮียคงไม่ใจร้ายกับเด็กน่าสงสารแบบผมหรอก ใช่มั้ย” เป็นไงล่ะ เจอลูกนี้เอาไป อาเฮียตรงหน้าดูมึนหนักกว่าเดิม แต่ก็พยักหน้าไม่ขัดอะไร โต๋ลอบยิ้มในใจ อาเฮียทำสีหน้าเอ๋อๆ อย่างนี้มันก็น่ามองไปอีกแบบ

          “จะขออะไรล่ะ” เฮียแม่งง่าย รู้จักกันยังไม่ถึงชั่วโมง ไม่สิ ยังไม่รู้จักด้วยซ้ำ

          “กระเป๋าตังค์ผมหายอะ เดี๋ยวค่อยกลับมาจ่ายได้มั้ย” พูดไปก็คิดว่าจะโดนด่าอะไรกลับมา แต่ไม่ใช่เลย คนตรงหน้าเผยยิ้มกว้างจนตาหยี ไม่มีแววขุ่นเคืองแม้แต่น้อย

          “ไม่เป็นไร เฮียเลี้ยง”

          “ห้ะ?”

          “เลี้ยงไง ไม่เป็นไร ไม่มีเงินก็ไม่ต้องคิดมาก” อาเฮียตัวขาวปลอบใจอีกทั้งยังยื่นมือข้ามโต๊ะมาลูบขยี้ศีรษะเขาด้วยความเอ็นดู ทำเหมือนเขาเป็นเด็กตัวเล็กๆ ที่มาซื้อของแล้วไม่มีเงินจ่าย

          โต๋นิ่งคิด คงเป็นเพราะเขาแม่งหน้าตาดีดูไม่มีพิษมีภัยแน่ๆ เฮียมันถึงไม่ว่าอะไรสักคำ เออดีๆ ง่ายๆ แบบนี้ก็ดี จะได้ไม่ต้องเสียตังค์และเสียเวลาเดินเอาเงินมาจ่าย

          อาเฮียใจดีแบบนี้ แถมหลอกง่าย ดูงงๆ ตามใครไม่ทัน แถมก๋วยเตี๋ยวก็โคตรอร่อยเลย ครบมาก!

          น่าหลอกแดกฟรีไปเรื่อยๆ

          อยู่ๆ ความคิดเลวๆ ก็ผุดขึ้นมาในหัว รอยยิ้มเลวปรากฏบนริมฝีปากหยัก (มีแผลสด) ด้วยความที่พ่อแม่สอนมาดีมากนั้น…เลยคิดได้ว่า…น่าจะหลอกแดกไปเรื่อยๆ

          ไม่เห็นจะเสียหายตรงไหน (แหงดิ คนเสียหายมันอาเฮียต่างหาก) ก๋วยเตี๋ยวโคตรอร่อย แถมอาเฮียก็หน้าตาดี คุ้มจะตาย

          แต่เอาจริงอยากได้เตี๋ยวนะ ไม่ได้อยากได้เฮีย

          “เฮียใจดีแบบนี้เดี๋ยวผมก็ได้ใจมาขอกินฟรีอีกหรอก” แย้บไปหนึ่งดอก

          “ได้ๆ เฮียยินดี”

          “อย่าใจดีสิ เดี๋ยวผมตกหลุมรัก” เริ่มไปดอกแรก จีบเพื่อแดกฟรี เลวกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว คนตัวขาวตรงหน้าเลิกคิ้วงงๆ แต่แล้วก็ยิ้มแบบไม่ติดใจอะไร

          “เฮียสามสิบแล้วนะ อย่ามาตกหลุมรักเลย”

          พอได้ยินอายุคนตรงหน้าก็อึ้งไปหน่อย หน้าเด็กเกินอายุนะเฮียเนี่ย

          “ไม่เป็นไร แก่ๆ กินอร่อย” ตบท้ายด้วยการขยิบตาส่งให้ ที่ว่าอร่อยน่ะก๋วยเตี๋ยวเฮียนะ บอกเลยวินาทีนี้ไม่มีใครความคิดชั่วได้เท่าร่างสูงคนนี้อีกแล้ว พ่อแม่มันต้องภูมิใจในตัวลูกชายแน่นอน

          (แกล้ง) จีบเพื่อแดกฟรี มีจริงในโลก!

________________________________________________

ฮัลโหลคนดี

หลังจากที่เสนอหน้ามาเปิดบทความเสียตั้งนาน ในที่สุดก็เอาบทนำ(ที่สั้นแสนสั้น ฮื้อ)มาให้อ่านกันล้าวววว

คิดยังไงบ้างกับเฮียอุ่นคนน่ารัก และไอ้โต๋…คนน่าถีบ แม่งแหลและแถสดสุดๆ 5555 เราจะได้เห็นความมั่นหน้ามั่นโหนกและความมโนของมันอีกเยอะ เอ็นดู (หรือด่า) มันไว้ก่อนได้เลย อนุญาต หุๆ

เรื่องนี้รันแต่งเป็นซีรีย์คู่กับพี่ดี้ EtuDe นะคะ ไปโดนเรื่องของพี่แกกันได้ที่...

จิ้ม พี่ครับ..เสิร์ฟรักโรย [♥] พริกสิบเม็ด : Papaya POK POK♥ (Yaoi แซ่บๆ [หิวข้าว])

ไอ้คล้าว (เรียกแม่งงี้ 55) คนมั่นหน้ามั่นโหนก กับพี่ขิต (ไม่อยากเรียกพี่เลย อยากเรียกลุง) คนเฮฮา ผู้มีคำฮิตติดปากไว้ด่าลูกน้องว่า…มึงแขนตายเหรอ!!

เรามาหิวข้าวไปด้วยกันนะคะ ฮริ้งงง ♥

ขอบคุณทุกคนที่กดเข้ามาอ่านนะคะ แค่คุณยิ้มและชอบเราก็มีความสุข รักนะคนดี #เลียเหม่ง ♥

ความคิดเห็น