ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

1 - ผมชื่อน้องปุน

ชื่อตอน : 1 - ผมชื่อน้องปุน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 26.8k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 23 มี.ค. 2560 00:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 400
× 0
× 0
แชร์ :
1 - ผมชื่อน้องปุน
แบบอักษร

         

          สวัสดีครับ  ผมชื่อน้องปุน  ไม่ใช่ว่าเป็นน้องคนกลาง หรือน้องคนเล็กนะครับ  แต่ผม ชื่อ “น้องปุน”  จริงๆ และเป็นลูกคนเดียวด้วย เพราะแม่บอกว่ามันน่ารักดี เรียกปุนเฉยๆ มันดูไม่เท่ (?) เรียกน้องปุนนั้นแหละดีแล้ว ด้วยหน้าตาของผมที่เกิดมามีใบหน้าที่น่ารักเอนเอียงไปทางสวยมาก รูปร่างก็ไม่สมกับความเป็นชายซักนิดเดียว ทำให้ผมโดนลวนลามและโดนผู้ชายเข้ามาจีบบ่อยๆ จึงทำให้พ่อของผมส่งผมไปเรียนต่อยมวย เทควันโด้ ไว้ป้องกันตัวในยามที่ถูกคนโรคจิตจ้องจะทำไม่ดี

           เช่น ใช้กับในสถานการณ์ตอนนี้ ...


           พลั้ก!


           “อยากจะเก็บมือไว้เล่นว่าว หรือโดนใส่กุญแจมือครับ สถานีตำรวจก็อยู่ใกล้ๆ นี้ด้วย” ผมหันไปยิ้มพูดเสียงดังฟังชัดให้กับผู้ชายวัยกลางคน ยืนอยู่ข้างๆ ผมแต่มือของเขานั้นกลับเอื้อมมือทำท่าจะจับก้นของผม 


           ดีที่ผมตาไว ใช้กระเป๋านับเรียนปัดมือนั้นออกไปได้ทัน ทำให้ผู้ชายคนนั้นตกใจขยับออกห่างจากผมไปไกลเมื่อมีสายตาของคนในรถเมย์เริ่มมองมาที่ตน


           ผมถอนหายใจออกมาเบาๆ ให้กับความน่าเบื่อที่กับเหตุการณ์เดิมๆ ซ้ำๆ 

           พอรถจอดนิ่ง ผมเดินลงจากรถแล้วเดินไปหลังร้านกาแฟแห่งหนึ่งที่ผมทำงานพิเศษอยู่ ซึ่งร้านนี้พี่ชายของเพื่อนผมเป็นเจ้าของ พี่เขาชื่อพี่เป้อายุสามสิบสามแล้วแต่ยังดูหล่อและมีเสน่ห์อย่างมาก เสน่ห์ที่มีก็เอาไว้ใช้เรียกลูกค้านี่แหละ ร้านนี้คนเยอะทุกวัน ยิ่งช่วงหลังบ่ายสามเป็นต้นไปลูกค้ายิ่งเยอะเพราะอยู่ใกล้กับโรงเรียนเอกชน และออฟฟิสมากมาย ดังนั้นลูกค้าจึงมีตั้งแต่วัยเรียนถึงวัยทำงานเลยทีเดียว

           “ไงน้องปุน วันนี้ก็น่ารักอีกแล้ว” พี่มิน เป็นพนักงานของร้านนี้เช่นกัน ใบหน้าสวย ตัดผมสั้น เวลายิ้มน่ารักมากกกก ชอบแซวผมบ่อยๆ แต่ผมว่าพี่แกน่ารักกว่าผมอีก นี่ถ้าไม่มีแฟนนะ ผมจีบไปแล้ว
           

           “โถ่ เลิกบอกว่าผมน่ารักซะทีเถอะครับ ผมอยากหล่อบ้างอะ” ผมยู่ปากเล็กน้อย มือก็จัดการดึงผ้ากันเปื้อนสีชมพูมีโลโก้ของร้านที่อกข้างซ้ายมาใส่ 

            ทำไมต้องสีชมพู ... ก็พี่เป้ชอบ จอบอ! - -“

            “ถ้าปากไม่อิ่มชมพูน่าจุ้บ แก้มไม่ป่อง ตาไม่โต แล้วไม่มีผิวขาวนะ วันนั้นพี่จะยอมเรียกว่าหล่อละกัน” 

           “มันจะมีวันนั้นมั้ยละคร้าบบบบ ? T^T ” พี่มินหัวเราะเบาๆ แล้วดันหลังผมให้ออกไปหน้าร้านเมื่อถึงเวลาเริ่มทำงาน

20:35 น.

            “กลับบ้านดีๆ นะน้องปุน” ผมยิ้มกว้างแล้วโบกมือบ๊ายบายแล้วเดินจากมา บ้านผมอยู่ห่างไม่ไกลจากร้านนัก ห่างออกไปแค่สามซอยก็ถึงแล้ว แต่เพราะตกดึกแล้วทางเข้าซอยไฟดันเสียอีก จึงทำให้ดูเปลี่ยวไปหน่อย ดีที่เปิดไฟฉายจากโทรศัพท์ทำให้มองเห็นทางได้ดีกว่าเดิม 
แต่มันก็น่ากลัวอยู่ดีนั้นแหละ!!

              ผมรีบสาวเท้าให้เร็วมากขึ้นเมื่อได้ยินเสียฝีเท้าจากทางด้านหลัง มือบางกระชับกอดกระเป๋าแน่น

           

              หมับ!

              “จะรีบไปไหนน้องปุน แหม่ๆ ไม่ทักไม่ทายพี่เลยน้า ไปสนุกกับพวกพี่ก่อนมั้ยจ๊ะ”มือหนาคว้าที่ไหล่ของผมไว้แน่น พร้อมกับเสียงแสบๆ ที่ฟังดูยังไงก็เหมือนกับดื่มมาอย่างหนักแล้วแน่นอน

              ถ้าเป็นเวลาปกติไอ้น้องปุนคนนี้คงจะก้านคอไปแล้ว แต่เพราะมือทั้งสองข้างถูกผู้ชายอีกสองคนที่มาด้วยจับไว้แน่นพร้อมกลับรอยยิ้มหน้าขยะแขยงของพวกมัน


               จำได้ดีว่าสามคนนี้อยู่อีกซอยและชอบดื่มหนักทุกวัน ทำงานเป็นช่างซ้อมรถ และเขาเคยซัดให้หมอบเพราะดันมามาพูดตาหมาๆ แล้วส่งสายตาหื่นๆ กับเขา แล้วดูท่ามันจะกลับมาเอาคืนเขาเสียแล้ว


               “ผมไม่มีเวลามาเล่นกับพวกพี่หรอกนะ เพราะงั้นปล่อยผมดีกว่าถ้าไม่อยากเป็นเหมือนครั้งที่แล้ว และอย่าหาว่าผมไม่เตือน ” 

               ผมจ้องหน้าคนที่เป็นหัวหน้าพยายามบิดข้อมือและดิ้นหนีออกจากการจับกุม แต่พยายามเท่าไหร่ก็เหมือนยิ่งไร้ทางหนี เมื่อไอ้หัวหน้ามันเดินเข้ามาใกล้แล้วต่อยหน้าท้องผมแรงๆ ทำให้ผมจุกจนพูดไม่ออกได้แต่กัดฟันแน่นแล้วงอตัวลง

               “หึ โดนไปแค่นี้ถึงกับพูดไม่ออกเลยหรอจ๊ะน้องปุน  จุ๊ๆ...  นี่ยังไม่ได้ครึ่งที่ทำกับพวกพี่ไว้เลยนะ เราไปสนุกกับพวกพี่ต่อที่ห้องดีกว่า เพราะงั้น มึงสองคน เอาตัวมันไป”


               “ไอ้... สารเลวเอ้ย” 

               แม้ว่าจะเจ็บและจุกอยู่ แต่ผมก็ยังทำปากดีด่ามันออกไป


              มีหรือที่มันจะไม่โกรธ มันดันต่อยที่ท้องผมอีกครั้ง ความเจ็บปวดที่ได้รับทำให้ผมจำยอมที่จะเงียบเสียงลง รู้สึกเลยว่าร่างกายมันไม่มีเรี่ยวแรง และสติที่เคยมีมันค่อยๆ จางหายไป

              ร่างเล็กที่หมดสติไปแล้วถูกนำร่างขึ้นพาดบ่าของชายร่างใหญ่เพื่อนำกลับไปที่บ้านพวกของตน แต่ยังไม่ทันไปไหนมีก็ร่างสูงของใครคนนึงดักหน้าไว้ก่อน 


             “ปล่อยน้องเขาลงซะ” ร่างสูงกดเสียงต่ำ จ้องมองพวกมันทั้งสามคนด้วยแววตาดุดัน ถึงทั้งสามคนจะรู้สึกขนแบบแปลกๆ กับท่าทางของชายคนนี้ แต่คนที่เป็นหัวหน้าก็ทำเป็นนิ่ง เดินออกไปพลักอกเต็มแรง


             “อย่าเสือก นี่เหยื่อพวกกู มาทางไหน กลับไปทางนั้นเลยไป๊!”


             “… “ ร่างสูงเพียงแค่ยกมือขึ้นปัดเสื้อบริเวณที่โดนผลักนั้นเบาๆ ปรายตามองอีกฝ่ายราวกับจะให้อีกฝ่ายดับสลายในทันที


            “หนอยแก! จัดการมันซะ!!” มันหันกลับไปสั่งลูกน้องทั้งสองทันที และตรงเข้าไปจัดการกับชายตรงหน้าหวังให้มันรู้ฤทธิ์ว่าไม่ควรมาทำท่าทางแบบนั้นกับเขา


            พลัก!! ตุ้บ!! อั๊กๆ!!

            แต่ไม่รู้จัดการอีท่าไหน พวกมันทั้งสามคนถึงลงไปกองรวมกันอยู่กับพื้นเสียแล้ว


            ร่างสูงปัดมือเบาๆ เมื่อจัดการทั้งสามเรียบร้อย หันไปมองร่างบางที่ยังคงไม่ได้สติพิงเสาไฟอยู่ จริงๆ เขาเห็นเหตการณ์ตั้งแต่แรกและไม่อยากเข้าไปยุ่งเท่าไหร่นัก จนพวกมันเอาร่างบางขึ้นพาดบ่านั้นแหละ  แต่จะให้ทำไงได้ รู้ตัวอีกที ขาก็ก้าวเดินมาขวางพวกมันไว้ซะแล้ว

 

            “ชื่อก็น่ารัก แต่นิสัยนี่ไม่ไหวเลยนะเรา” ร่างสูงพำพัมเบาๆ นัยน์ตาสีดำทมิฬจ้องร่างไร้สติราวกับเหยื่อตัวน้อยก็ไม่ปาน

TBC.

อาจจะพิมพ์ผิด หรือคำซ้ำบางขออภัย

ความคิดเห็น