ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

บทนำ

“พี่กลางไม่อยู่เหรอคะ?” นลินญาเอ่ยถามผู้กองใหญ่ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามายังคฤหาสน์ของตระกูลราชโยธินพิทักษ์ รอยยิ้มกว้างของผู้กองหุบลงทันที

“ไม่รู้!” ตอบเสียงแข็ง แบบมะนาวไม่มีน้ำ

เขาเดินจ้ำอ้าวออกไปทันที ปล่อยให้สาวน้อยขมวดคิ้วไม่เข้าใจว่าทำไมเขาต้องตะคอกเธอด้วย

“พี่ใหญ่ไม่เห็นต้องดุลินถึงขนาดนี้ ลินถามแค่นิดเดียวเอง” เธอเดินตามเขาออกไปยังสวนมะลิหลังบ้าน

สาวน้อยตกตะลึงกับต้นมะลินับร้อยต้น ออกดอกสีขาวบานสะพรั่ง ส่งกลิ่นหอมอบอวล เธอหลับตาพริ้มสูดกลิ่นหอมเข้าเต็มปอด สายลมพัดผ่านมาวูบหนึ่ง ทำให้ผมนุ่มสลวยเหมือนเส้นไหมปลิวสยายตามสายลม ดูงดงามและบริสุทธิ์ กลิ่นหอมอ่อนๆของสาวน้อยปะทะจมูกจนผู้กองหนุ่มใจเต้นตุ้มๆต่อมๆ จนต้องเดินเลี่ยงไปหยิบสายยางรดน้ำต้นไม้

ทุกครั้งที่เขาไม่สบายใจผู้กองใหญ่มักจะขลุกอยู่ที่สวนมะลิของคุณแม่ แล้วจะไม่ให้เขาหงุดหงิดหัวใจได้อย่างไร พอนลินญามาถึงก็สอดส่ายสายตาหาน้องชายไม่สนใจเขาแม้แต่นิดเดียว เขาหรืออุตส่าห์ตั้งหน้าตั้งตารอเธอทั้งวัน ไม่ออกจากบ้านไปไหน เพราะกลัวว่าจะไม่ได้เห็นหน้าสวยหวานของสาวน้อย

“พี่ใหญ่จะรดน้ำต้นมะลิเหรอคะ? เดี๋ยวลินช่วยค่ะ” พูดพลางแย่งสายยางไปจากมือของเขา

“ไม่ต้อง...เรามาหานายกลางไม่ใช่เหรอ? คงจะอยู่ที่ห้องยิม” ผู้กองใหญ่ไม่มองหน้าเธอด้วยซ้ำ นลินญาน้อยอกน้อยใจคนร่างยักษ์ที่ปั้นหน้ายักษ์ อย่างนี้เธอต้องแกล้ง เอ๊ย! หยอกล้อเสียหน่อย ถือคติ “รักหรอก...จึงหยอกเล่น” แต่ของเธอต้องเพิ่มคำว่า “เพื่อความสะใจ”

สาวน้อยแย่งสายยางไปจากมือหนา เพราะเขาไม่คิดว่าเธอจะเล่นเป็นเด็กจึงไม่ระวัง น้ำพุ่งออกไปรอบทิศทาง จนทั้งสองเปียกปอนตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า

ผู้กองใหญ่ขบกรามแน่นพยายามระงับอารมณ์คุกรุ่น เขาดึงตัวแม่สาวน้อยอุ้มขึ้นพาดบ่า ก้าวขายาวๆไปห้องนอนตัวเองที่อยู่ชั้นสอง

บรรยากาศช่างเป็นใจเหลือเกิน บ้านหลังโตราวกับคฤหาสน์เงียบกริบ บรรดาคนใช้พากันหลบหน้าพญามัจจุราชกันหมด เพราะเขาเวลาของขึ้นไม่มีใครกล้าสู้หน้า ยิ่งตอนนี้ท่านนายพลและคุณหญิงออกไปธุระข้างนอก จึงไม่มีใครกล้าเสี่ยงชีวิตออกไปห้ามปราม

“พี่ใหญ่จะทำอะไรลิน...ปล่อยลินเดี๋ยวนี้!”

“ตอนยั่วโมโหพี่ทำไมไม่คิด...อย่างนี้ต้องสั่งสอนซะบ้างจะได้หลาบจำ” เมื่อเดินมาถึงหน้าห้อง เขาเอื้อมมือไปเปิดประตู เดินไปที่เตียงหลังใหญ่แล้ววางร่างน้อยลง

“ลินไม่ได้ยั่วโมโหพี่ใหญ่ซะหน่อย...เห็นพี่ใหญ่หน้าบูดบึ้งลินหวังดีอยากจะให้พี่อารมณ์ดีขึ้น คนเขาหวังดี...ทำดียังไม่ได้ดีอีก” นลินญาอดจะต่อล้อต่อเถียงไม่ได้

ผู้กองใหญ่ปรายตามองเธอ จากนั้นจึงหมุนตัวเดินที่ตู้เสื้อผ้า จัดการถอดเสื้อที่เปียกโชกออก ทำเอาสาวน้อยอ้าปากค้าง ทำอย่างนี้กับเธอได้อย่างไร ช่างไม่เกรงอกเกรงใจหัวใจดวงน้อยของเธอเสียเลย

ร้อยเอกราชตระกูลนอกจากจะตัวใหญ่สมชื่อแล้ว ยังมีมัดกล้าม หน้าท้องซิคแพค แถมหน้าตาหล่อเหลา แบบโหดดุ คุณสมบัติครบถ้วนตามแบบฉบับพระเอกในนิยายน้ำเน่า จะมีเพียงอย่างเดียวที่ไม่ครบ ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือเธอยังไม่รู้ คุณสมบัติสำคัญที่ว่านี้ก็คือ...ความหื่น เพราะอันนี้เธอยังไม่ได้พิสูจน์

นลินญาไม่ปล่อยโอกาสที่หายากเช่นนี้ให้หลุดลอย ดูเต็มสองตา ลอบกลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่

“อยากดูมากใช่ไหม? จับได้นะพี่ไม่หวงตัว” ผู้กองหนุ่มพูดไม่พูดเปล่าเดินเข้ามาใกล้เธอ ก้มหน้าลงมาชิดเสียจนจมูกโด่งๆอยู่ใกล้หน้าเนียนเพียงแค่เส้นยาแดงผ่าแปด ลมหายใจอุ่นร้อนผสานกับลมหายใจของเธอเป็นหนึ่งเดียว สาวน้อยหน้าแดงระเรื่อ...หลบเกือบไม่ทัน

อันที่จริงเธอไม่อยากจะหลบแต่ต้องทำตัวเป็นกุลสตรีที่ดีเอาไว้ก่อน...ให้เขารู้ว่าเธอมีค่ามากพอที่จะเป็นแม่ของลูกในอนาคต คนคิดการณ์ไกลเข้าข้างตัวเอง   

“ชอบอะไรๆที่เห็นไหม” นลินญาไม่ตอบคำ เห็นสายตาวิบวับไม่น่าไว้ใจของเขาจึงเบือนหน้าหนีไปอีกทาง

ผู้กองคนฉวยโอกาสลอบมองส่วนโค้ง ส่วนเว้า และหน้าอกอวบอิ่ม เพราะเสื้อผ้าของเธอเปียกชุ่ม ทำให้มองเห็นสิ่งที่อยู่ใต้ร่มผ้าได้ชัดเจน แววตาสีเหล็กวาววับ คล้ายกับสุนัขจิ้งจอกที่พร้อมจะจับเหยื่อ ‘กิน’

คนที่ยึดมั่นในอุดมการณ์และถือสัจจะเป็นเลิศ ลืมไปเสียสนิทว่าสาวน้อยคนนี้มีศักดิ์เป็นน้องสาว เช่นเดียวกับราชธิดาน้องสาวแฝดสามของเขา

นลินญารู้สึกถึงสายตาร้อนแรงจึงหันกลับมา พอรู้ตัวว่ามีคนฉวยโอกาสจึงคว้าผ้าห่มคลุมร่าง เธอส่งสายตาดุๆเป็นเชิงปราม แต่อีกฝ่ายกลับคลี่ยิ้มเจ้าเล่ห์ แสร้งทำไม่รู้ไม่ชี้ได้น่าหยิกที่สุด!

สาวน้อยรวบรวมความกล้าอยู่อึดใจใหญ่ จึงเอ่ยถามถึงสิ่งที่อยู่ในใจ

“พี่ใหญ่ไม่พอใจลิน เพราะลินถามถึงพี่กลางใช่ไหมคะ?”

ดวงตาคมกริบทอประกายวูบวาบ เขาหันหลังให้เธอในทันใด เพราะไม่อยากให้เธอล่วงรู้ถึงความรู้สึกที่แท้จริง

“ถ้าพี่ใหญ่ไม่ชอบต่อไปลินจะไม่ทำแล้ว อะไรที่ทำให้พี่ใหญ่ไม่สบายใจ...ลินก็จะไม่ทำ”

คำพูดของนลินญาทำให้ร้อยเอกราชตระกูลสับสน เขารับปากคุณพ่อของเธอว่าจะดูแลเธอให้ดี เหมือนกับน้องสาวจริงๆ แต่ตอนนี้หัวใจเจ้ากรรมกลับไม่รักดี...ไม่ยอมเชื่อฟังเจ้าของเลย

...ยิ่งห้ามใจเท่าไหร่ หัวใจก็ยิ่งไม่ฟัง

แล้วคนที่รักษาสัญญายิ่งชีพอย่างเขา ควรจะทำอย่างไรดี?

 

 
 
สวัสดีค่ะ 
ทักทายคนเขียนได้ที่ Facebook และที่ Line ค้า
Line id: pukekokiwi
อย่าลืมกดไลท์เพื่อติดตามความเคลื่อนไหวนิยายนะคะ
ขอบคุณมากค่ะที่ติดตามอ่าน
 
https://www.facebook.com/awesomeniyays
 
ดวงดุษณี
แสดงเพิ่มเติม
แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น