ขอขอบคุณนักอ่านทุกคนนะคะ : ) แล้วเราจะกลับมาพบกันใหม่.

หรือว่าฉัน...เป็นฆาตกร

ชื่อตอน : หรือว่าฉัน...เป็นฆาตกร

คำค้น : ครอบครัว,นิยายแฟนตาซี,แฟนตาซี,ปีศาจ,นิยาย,นิยายมือใหม่,เรวดี,เรื่องลึกลับ,ความรัก,โรแมนติกแฟนตาซี,คฤหาสน์เดือนแรม

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 319

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 16 พ.ค. 2563 18:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หรือว่าฉัน...เป็นฆาตกร
แบบอักษร

แล้วเราก็ตัดสินใจเงยมองด้านบนอย่างช้าๆ 

“กรี๊ด!”

ฉันกรีดร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ โชคดีทีเราลุกหนีได้ทันควัน ไม่เช่นนั้นคงถูกอลิซหักคอแน่ๆ หล่อนเกาะอยู่บนเพดานแล้วห้อยหัวลงมา หล่อนหัวเราะเยาะเย้ยอย่างชื่นบานแล้วกระโดดลงมา อลิซกับยัยแอนนาค่อยๆเดินเข้ามาอย่างช้าๆ ทั้งสองต่างส่งเสียงโหยหวน

“เรวดี ฉันอุตส่าห์ไว้ชีวิตแกเพราะลูกสาวฉันขอไว้ แกตอบแทนบุญคุณฉันอย่างนี้เหรอ!”

อลิซถามด้วยเสียงอันแหบพร่า

“แกทำให้ฉันเสียใจ คราวนี้แหละถึงเวลาของแกแล้ว!”

ยัยนั่นพุ่งตรงเข้ามาแต่ไม่ใช่ฉัน ยัยนั่นหวังจะทำร้ายจัสติน ฉันเห็นดังนั้นจึงคว้าโคมไฟฟาดไปที่หล่อน

“กรี๊ด!!!”

หล่อนกรีดร้องพร้อมกับก้มหน้าลง หล่อนหับขวับมาทางฉัน หล่อนและอลิซผลักฉันลงกับพื้น แล้วอลิซก็ใช้กรงเล็บอันแหลมคมจิกเข้าที่คอฉัน ฉันรู้สึกว่าเลือดกำลังไหลออกจากคอ ฉันพยายามผลักหล่อนออกไปจากตัว

“ผัวะ!”

จัสตินยกเก้าอี้ไม้ฟาดเข้าที่หลังของอลิซจนเก้าอี้ไม้หักออกจากกัน

“โอ๊ย!”

อลิซร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด ซึ่งตอนนั้นเองก็ถึงตาฉันเอาคืนแล้ว ฉันพลิกตัวขึ้นคร่อมอลิซแล้วบีบคอหล่อนสุดแรง ฉันว่าตัวเองคงบ้าไปแล้วแน่ๆ เราสู้กันไปๆมาๆสักพัก

“แอ็ก แอ็ก!”

อลิซตาเบิกตากว้างและหยุดชะงักไป ฉันตกใจจนอึ้งไปสักพัก

“ฉันฆ่าคน ฉันฆ่า... ฉัน..ทำอะไรลงไป”

ฉันอ้ำอึ้งพึมพำกับตัวเอง สติหลุดลอยไปเรื่อย จนกระทั่งจัสตินเข้ามาดึงสติฉันกลับคืนและคว้าตัวฉันวิ่งไปที่ทางออก แต่ด้วยความมืดทำให้เราวิ่งชนข้าวของกระจัดกระจาย ในที่สุดก็หลงทาง

“เฮอ..เฮอ...”

ฉันถอนหายใจและเริ่มรู้สึกง่วง อยากจะหลับตาลงให้สนิท ฉันเหนื่อย เหนื่อยเหลือเกิน ฉันคิดว่าจัสตินคงรู้ว่าฉันเหนื่อยและอาจไปต่อไม่ไหว เขากระซิบกับฉันเบาๆ แล้วเราก็ก้าวเดินต่อไป

“ใครกัน! ใครกล้าทำกับแม่ฉันอย่างนี้ แม่! แม่ตื่นขึ้นมาสิแม่”

เสียงยัยแอนนาร้องลั่น ก่อนจะกรีดร้องออกมาด้วยความแค้น เราคลำทางมาเรื่อยๆจนเจอนาฬิกาแขวน

“จัสติน คุณลองนึกดูสิว่า..ที่นี่...ที่..ไหน?”

ฉันเริ่มพูดได้ช้าลง

“ขอลองดูก่อนนะ”

ในขณะที่เขากำลังนึกภาพอยู่ ฉันสังเกตเห็นแสงริบรี่สะท้อนบนกระจก แสงนั้นค่อยๆชัดขึ้นๆ

“จัสติน ระวัง!”

ฉันผลักเขาออกไป

“ฟับ!”

มีดเล่มนั้นเฉียดแขนฉันไปนิดเดียว แต่มันก็ทำให้เลือดไหลซิบ

“แกฆ่าแม่ฉัน แกตาย!”

ยัยแอนนาตั้งใจจะแทงฉัน แต่จัสตินเข้ามาบังไว้ ก็อย่างที่ควรจะเป็น ยัยนั่นหยุดชะงัก ก่อนจะปล่อยมีดแล้วหันมาจิกเข้าที่คอจัสติน

“ฉันไม่อยากทำอะไรคุณ ฉะนั้น หลีกทางไปซะ!”

แล้วหล่อนก็เหวี่ยงเขาไปที่ผนังห้อง ก่อนจะหับมาทางฉัน

“หยุดการกระทำโง่ๆของแกซะ ยัยปีศาจ นอกจากหน้าตาจะอัปลักษณ์แล้ว จิตใจก็ชั่วช้าที่สุด!”

ฉันคงเป็นบ้าไปแล้วจริงๆ ที่กล้าไปท้าทายหล่อน

“กรี๊ด!”

หล่อนร้องด้วยความโกรธ แล้วหล่อนก็เข้ามากระชากผมฉันดึงไปใกล้หน้าหล่อน

“ใครกันที่จิตใจชั่วช้า คนๆนั้นมันเพิ่งฆ่าแม่ฉันไป และถ้าคนที่ฆ่าแม่ฉันมันยังมีชีวิตอยู่ ฉันนี่แหละจะฆ่ามันเอง!” (กรี๊ด)

ยัยแอนนายื่นมือเข้ามาบีบคอ และใช้กรงเล็บแหลมๆจิกสุดแรง จัสตินเข้ามาข้างหลังยัยแอนนาแล้วรวบแขนหล่อนไว้ทั้งสองข้าง แต่ด้วยพละกำลังมหาศาลเหนือมนุษย์ของหล่อนทำให้หล่อนหลุดพ้น แล้วหันมาเหวี่ยงจัสตินไปชนกับชั้นวางแก้วไวน์สุดหรู หล่อนหายใจเข้าออกสอง-สามครั้ง แล้วหันขวับมาฟาดฉันลงบนโต๊ะกระจก

“เพล้ง!”

เสียงกระจกแตก

“…….”

ทุกอย่างเงียบไปสักพัก มีเพียงเสียงลมหายใจฝืดๆของแอนนา

ความคิดเห็น