มันไม่เกี่ยวกับผม เพราะผมอยากสร้างฮาเร็ม [NC 20+]
ตอนที่1 ถูกอัญเชิญ.....เอ๋!? ถูกอัญเชิญเหรอ!?
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
ตอนที่1 ถูกอัญเชิญ.....เอ๋!? ถูกอัญเชิญเหรอ!?

    สิ่งสุดท้ายที่ผมจำได้......มันคือตอนที่ผมกำลังจะเดินกลับบ้าน

    ผมเป็นเพียงผู้ชายคนนึง  หน้าตาบ้านๆผมดำไม่ยาวมากที่หาได้ทั่วไปตามประเทศญี่ปุ่น สูงตามเฉลี่ยของผู้ชายซึ่งก็สูงราวๆ 170 ต้นๆ

    ผมมีเรียนพิเศษตอนเย็น  เพราะงั้นหลังจากโรงเรียนเลิก ผมเลยออกจากโรงเรียนและตรงไปที่โรงเรียนกวดวิชาในทันที

    แต่ผมไม่ใช่พวกเด็กเรียนดีเด่นหรอกนะ  ผมอาจจะฉลาดในบางเรื่องแต่ก็ไม่ได้ฉลาดไปในทุกๆทางแบบคนอื่นๆ และเพราะโรงเรียนนี้มีอีโก้สูงมากจนทำให้ผมต้องมาเรียนเสริม

    ปัญหามันอยู่ต่อจากนี้ครับ......คือหลังจากที่ผมออกจากโรงเรียนกวดวิชามาน่ะนะ  ผมก็พบกับเพื่อนที่รู้จักกันที่โรงเรียน

    ผมไม่ใช่คนไร้เพื่อนหรอกนะ ผมมีเพื่อนอยู่เยอะทั้งในโรงเรียนหรือโรงเรียนกวดวิชา

    ผมเดินมากับเพื่อนที่โรงเรียนกวดวิชา เป็นผู้หญิงที่ดูยังไงๆก็น่าจะแอบชอบผมแน่ๆ

    ผมไม่ใช่คนที่หลงตัวเองหรอกนะ  แต่ว่าผมไม่ได้ซื่อบื้อเหมือนกับพระเอกนิยายหรืออนิเมะแนวฮาเร็มที่โง่จนแฟนเกือบจะถูก NTR แต่มันมีปัญหาตรงที่เธอคาดเดาความคิดได้ยากและไม่ค่อยตรงสเป็คเท่าไร เธอชื่อว่าไอซาวะ เท็นริ

    เธอสูง 150 ปลายๆผมสั้นหยักศกหน้าตาน่ารัก และที่สำคัญนมโตสุดๆเลยล่ะ ผมก็ไม่ใช่ว่าไม่ชอบคนอกโตหรอก แต่เธอดันทำน่านิ่งตลอดเวลาและดูซึนหน่อยๆด้วย

    กลับมาที่ผมพบกับเพื่อนที่โรงเรียนนะครับ.....ผู้หญิงอีกนั่นแหละครับ แต่ว่าเพื่อนผมน่ะมีอยู่สองกลุ่มใหญ่ๆที่โรงเรียน

    กลุ่มแรกคือกลุ่มหัวหน้าห้องเด็กเรียนที่พอจะสนิทกัน กลุ่มของเธอมีกันสามคนแต่ผมสนิทกับหัวหน้าห้องที่สุด.....เพราะเธอน่ารักและเป็นสาวเงียบๆ หน้าตาน่ารักผมสั้นพอๆกับเท็นริเลยล่ะ หน้าอกพอประมาณน่าจะคัพC ที่สำคัญสุดๆของที่สุด....คือเธอเป็นสาวแว่นยังไงล่ะ!  อะแฮ่ม  เธอชื่อ ชิราซากิ ยุยนะ

    เธอมาคนเดียว และกำลังเผชิญหน้าอยู่กับเพื่อสาวที่ผมสนิทอีกกลุ่มนึง  เธอเป็นกลุ่มของพวกสาวแกลทั้งสามคน แต่ก็เป็นคนดีนะแค่ไม่ชอบทำตามกฏ แต่พวกเธอยังคงอยู่ในศีลธรรม สวย และยังเข้าหาง่ายมากเลยด้วย

    คนแรกมีผิวแทนหน่อยๆ ผมสีดำต่างจากคนอื่นๆที่มีผมสองบลอนด์ทองเพราะเธอไม่ชอบย้อมผม หน้าตาของเธอสวยมากๆ ถ้ามองไกลๆอาจจะดูเหมือนคุณหนูเพราะผมยาวสลวยและกิริยาท่าทาของเธอดูเหมือนคุณหนู แต่ความจริงก็อย่างที่บอก  เธอเป็นแกล...แกลที่ไม่ค่อยเหมือแกลน่ะนะ เธอคนนี้ชื่อชิโรกาเนะ มิอุ

    คนที่สองคือคนที่มีผิวขาว ผมยาวมันทรงโพนี่เทล และสีผมก็อย่างที่ว่าไป สีทองอ่อนๆ คนนี้ดูเหมือนแกลยิ่งกว่ามิอุซะอีก.....แต่ยัยคนนี้น่ะรักนวลสงวนตัวยิ่งกว่ามิอุมากๆ เธอชื่อมุราซากิ ซุสุกะ

    คนสุดท้าย เหมือนกับยัยซุสุกะเป๊ะๆเพราะเป็นแฝดกัน ต่างตรงเธอจะมัดผมไว้ด้านซ้ายไม่ใช่โพนี่เทล และผมเธอจะสั้นกว่ามาก มุราซากิ อาสุกะ

    พวกเธอเหมือนจะมีปากเสียงกันเล็กน้อย  ผมก็อยากจะไปห้ามเลยลากเท็นริไปหาพวกเธอเพื่อที่จะหยุด

    สำหรับกลุ่มของสาวแกล เธอสนิทกับผมมากๆจนอาจจะดูเหมือนกับว่าพวกนี้เป็นเหมือนฮาเร็มผม แต่ความจริงก็ไม่ใช่หรอกนะ  ส่วนทางยุยนะผมนี่เดาความคิดของเธอไม่ค่อยได้เหมือนกับเท็นรินั่นแหละ ต่างกันตรงที่เท็นริจะแสดงออกมาทางการกระทำให้เห็นอย่างชัดเจน

    พอผมเข้ามา พวกเธอก็หันมามองผม  และยุยนะก็หรี่ตาจ้องผมเชิงขู่ ส่วนพวกมิอุนั้นจ้องเท้นริราวกับจะกินเธอ.....นี่เพื่อนผมนะ

    "ยัยผู้หญิงคนนี้คือใครเหรอ? คุโรมะคุง?"

    ยุยนะถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความโกระเคืองอย่างเห็นได้ชัดเจน ชัดเจนมากๆเลยด้วย....โกรธอะไรผมล่ะนั่น?  หรือว่าหึง.....คงไม่ใช่หรอกมั้ง อะฮะฮะ  เธอไม่เคยสนใจผมเลยนี่นา เล่นทำหน้านิ่งๆทุกครั้งที่ผมชวนคุยหรือตอนที่ผมเล่นกับพวกสาวแกลในห้อง

    ส่วนมิอุกับเพื่อนๆต่างก้รอผมตอบอย่างชัดเจน ผมเลยเปิดปากเพื่อที่จะตอบคำถามนั่นให้กับพวกเธอ   แต่จู่ๆก็มีกล่องข้อความช่องสี่เหลี่ยมผืนผ้าขึ้นมาตรงหน้า

[เรียน : คุโรมะ มิกะ
            พวกเราขอเชิญคุณ และสาวๆรอบข้างไปยังต่างโลกที่เรียกว่า เอเธอร์
            เป้าหมายของพวกเราที่ต้องการให้พวกคุณช่วยคือการปราบจอมมารให้พวกเรา เพื่อการนั้นพวกเราจึงมอบพรให้พวกคุณทุกคนซึ่งก็คือความเป็นเอกลักษณ์ของผู้กล้า
            คุณจะยอมรับหรือไม่?   1.ยอมรับ / 2.ยอมรับ
                                                                                                                       จาก : เทพอัลม่า]

     (อะ....อะไรกัน?  นี่มันคืออะไรน่ะ?
และที่สำคัญเลย.....ข้อความที่ต้องการให้พวกเราไปเสี่ยงเนี่ย...ยังไงก็ไม่อยากไปเลยล่ะ แต่.....ทำไมถึงมียอมรับทั้งสองอันเลยล่ะ!?)

[ผ่านไปครบสิบวินาทีแล้ว เมื่อไม่มีการตอบรับระบบจึงทำงานอัตโนมัติ.....ยินดีต้อนรับสู่เอเธอร์]

    "เฮ้ย!?"

    "เป็นอะไรน่ะมิกะ!?  เอะ....เอ๋!?"

    พวกเธอสังเกตเห็นแล้วสินะ?  รอบข้างนั้นถูกหยุดเวลาเอาไว้พร้อมกับมีวงแหวนเวทย์สีแดงอยู่ตรงพื้นที่เท้าของผมและพวกเธอ

    ผมจับมือของเท็นริเอาไว้แน่น และเอามือคว้าไปที่มือของยุยนะ  มิอุกับซุสุกะเห็นจึงเข้ามาเกาะผมพร้อมลากอาสุกะเข้ามาเกาะผมเอาไว้ด้วย

    หลังจากนั้น ทัศนวิสัยของพวกเราก็เปลี่ยนแปลงไป
พวกเราหลับตาสนิทเพราะแสงสว่างวาบเมื่อกี้นี้  แต่ผมก็ยังเห็นข้อความที่ถูกส่งมาอีก

[เกิดข้อผิดพลาดในการอัญเชิญ.....สถานที่อัญเชิญจะถูกกำหนดแบบสุ่ม  ขอให้โชคดี]

     (อ้าวเฮ้ย!!!  ไม่เหมือนที่คุยไว้เลยนี่หว่าเฮ้ย!!!)

.

.

.

    เมื่อลืมตาขึ้นมาพบว่าพวกเราอยู่ที่กลางป่าพร้อมกันทุกคน  โชคดีที่ไม่มีใครหลุดไปอยู่ที่อื่นคนเดียว

    ผมยันตัวลุกขึ้นมามองไปทุกๆทาง แต่มุมซ้ายบนทัศนวิสัยของผมจะมีแถบสองแถบสีเขียวกับสีฟ้า สีเขียวมีเขียนไว้ว่าHP กับตัวเลข 100/100 ส่วนMPเป็นสีฟ้า มีตัวเลขเหมือนกันแต่มากกว่าเป็น 3000/3000
ใต้แถบทั้งสองนั้นมีชื่อผมเขียนเอาไว้ และมีรูปฟันเฟืองเหมือนกับ Option ในเกมเลยล่ะ

    พอเพ่งไปตรงนั้นก็จะมีขึ้นมาเป็นการช่วยเหลือ และก็มีหน้าต่างเด้งขึ้นมาอีกครั้ง

[ขอโทษที่ทำให้ตกใจ  แต่พวกเราได้มอบพรไปให้แล้ว
เพื่อขอโทษพวกคุณทุกคน พวกเราจึงมอบพรให้คนละสามอย่างด้วยกัน หากต้องการดูจงเพ่งสมาธิส่วนนึงแล้วพูดในใจหรือออกจากปากว่า 'สกิล' หากอยากดูสเตตัสก็คิดว่า 'สเตตัส' แน่นอนว่ามีช่องเก็บของด้วย มีอะไรเพิ่มเติมเราจะช่วยพวกท่านเอง ได้โปรดเรียกเราว่าอัล]

    พอหน้าจอหายไป ผมก็เพ่งสมาธิไปที่สกิล
สกิลของผมไม่ได้มีสามอย่างเหมือนกับที่อัลบอก ผมมีทั้งหมดสี่อย่างตามนี้

[Skill]
-(พร)ตรวจสอบสมบูรณ์ Lv.Max (ผูกมัด/ซ่อน)
-(พร)ลบล้างสมบูรณ์ Lv.Max (ผูกมัด/ซ่อน)
-(พร)ปิดบังสมบูรณ์ Lv.Max (ผูกมัด/ซ่อน)
-(พรต้องสาป)มหาบาปแห่งแพนโดร่าทั้ง7 (ผูกมัด/ซ่อน) 1/7
    -??????????
    -??????????
    -บาปแห่งความโลภ Lv.Max
    -??????????
    -??????????
    -??????????
    -??????????

[ความสามารถติดตัวของผู้ที่มาจากต่างโลก]
-ความสามารถในการแปลภาษา (ทั้งพูด/ฟัง/อ่าน/เขียน)

    ผมแปลกใจตรงพรต้องสาปสุดๆ ราวกับว่าผมเป็นปีศาจเลย
สกิลของผมนั้น  โคตรจะงงและงงโคตรๆด้วยล่ะ ผมทำความเข้าใจได้แค่ความสามารถติดตัวกับตรวจสอบที่รู้จักในเกม มันคือการตรวจทั้งสเตตัสหรือสกิลของอีกฝ่ายได้ง่ายๆยกเว้นจะมีอุปกรณ์ซ่อนค่าความสามารถ และบาปทั้งเจ็ดของแพนโดร่าเองก็เคยอ่านผ่านๆจากในห้องสมุดมาบ้างแล้วด้วย

    ผมมองไปที่สาวๆที่ยังไม่ตื่น แล้วเพ่งเล็งไปที่เท็นริคนแรก
เธอมีสกิลชำนาญเวทย์แสง ชำนาญเวทย์รักษา และชำนาญเวทย์ศักดิ์สิทธิ์สามอย่างเท่านั้น แน่นอนว่ามันซ่อนอยู่แต่ด้วยเลเวลการตรวจสอบสูงสุดของผมแล้วทำให้เห็นได้ง่ายๆ

    ต่อมาคือยุยนะ เธอมีตรวจสอบ ชำนาญเวทย์มหาธาตุ และชำนาญเวทย์ความมืด ตรวจสอบของเธอไม่ใช่ตรวจสอบสมบูรณ์แบบเดียวกับผม ผมคิดว่าเธอคงมองไม่เห็นสกิลของผมหรอก

    มิอุมีชำนาญดาบ เวทย์เสริมพลังและสัญชาตญาณสัตว์ป่า
ซุสุกะมีชำนาญหอก ชำนาญทวนและเวทย์เสริมพลัง
อาสุกะผู้แสนดิบเถื่อนคนนั้นมีสกิลที่มีประโยชน์มาเลยล่ะ มันคือชำนาญโล่ห์ กายเพชรและพลังป้องกันสมบูรณ์ ซึ่งทั้งสามอย่างเป็นความสามารถที่โกงพอตัว คือสามารถป้องกันการโจมตีไว้ได้ทุกอย่างไม่มีสิ่งไหนทำลายการป้องกันสมบูรณ์ที้มาได้เลยด้วย

    ตรวจสอบสมบูรณ์ของผมน่ะสามารถตรวจหาอันตรายหรือตรวจหาสิ่งมีชีวิตรอบๆได้แต่ต้องใช้สมาธิสูง ซึ่งตอนนี้ในรัศมีสองร้อยเวมตรไม่มีสิ่งมีชีวิตเลย คาดว่ากลางป่าตรงนี้น่าจะปลอดภัย แต่ก็ควรที่จะหลบหนีไปที่เมืองใกล้ๆก่อน

    ผมลองตรวจดูสเตตัสเพื่อฆ่าเวลารอพวกเธอตื่นเพราะไม่อยากปลุก ซึ่งก็พบว่ามันเป็นอะไรที่แย่มากๆเลยทีเดียว

[Status]

ชื่อ : คุโรมะ มิกะ
อายุ : 17 ปี
เผ่า : มนุษย์
อาชีพ : ?????
เลเวล : 1/No Limit

พลังชีวิต : 100/100
พลังเวทย์ : 3000/3000
ความแข็งแกร่ง : 99999
ความเร็ว : 99999
ความอดทน : 99999
ความฉลาด : 99999
โชคลาภ : 99999

    ความแข็งแกร่งก็คือความแข็งแกร่ง เมหือนกับความเร็วก็คือความเร็วสินะ?
ส่วนความอดทนก็คือพลังป้องกันและความฉลาดก็คือไหวพริบ? หรือความฉลาดไปเลยล่ะ? รู้สึกเหมือนฉลาดขึ้นเหมือนกันนะเนี่ย
ไหนจะโชคลาภอีกล่ะ?  เอาเถอะลองดูของคนอื่นดีกว่า

    "........"

    ผมตกใจเลยล่ะ  ไม่ใช่ว่าทุกคนมีค่าพลังสูงๆหรอกนะ
ไอ้สูงน่ะมันสูงอยู่  แต่ที่น่าตกใจคือพลังไม่เหมือนกับผม พวกเธอมีพลังตายตัวอยู่ที่หลักพัน และจะมีอย่างนึงที่ขึ้นหลักหมื่นทุกคน แน่นอนว่าโชคนั้นอยู่แค่หลักพันทุกคนเลยด้วย

    สรุปว่าผมประหลาดสุด และแตกต่างสุดๆ นอกจากนี้ยังดูน่ากลัวสุดๆด้วย ผมเลยลองหาวิธีปลอมแปลงมันดู ก็พบว่าสกิลปกปิดสมบูรณ์ของผมสามารถแปลงค่าสถานะและผนึกความสามารถได้ ผมเลยตั้งแค่ทุกอย่างไว้ที่ 2000 แต่ปลอมค่าพลังชีวิตกับพลังเวทย์ไม่ได้แฮะ

    ตอนนี้ผมใช้สกิลทั้งสองเป็นแล้ว ปัญหาคือความสามารถของผมไม่เหมาะกับการต่อสู้เลย ยกเว้นจะปรับค่าพลังกลับไปเป็นค่าเวอร์ๆนั่น แต่ผมน่ะไม่เหมาะกับเรื่องพรรณนี้หรอก

    ผมลองมองหากระเป๋าของผม  และก็พึ่งนึกได้ว่าไม่มี....ผมเลยมองดูในช่องเก็บของ

    จริงด้วย....กระเป๋าของผมอยู่ในช่องเก็บของ พร้อมกับเงินราวๆ 10 เหรียญทองเล็กและแหวนหนึ่งวงสีดำตัดขาว ผมเลยลองหยิบมาดู

    ตรงกลางมีสลักเอาไว้ว่า เทวะ หรือ ปีศาจ และพอผมสวมใส่มันก็หายไป แล้วขึ้นว่าผูกมัด ซึ่งพอจะถอดออก....ถอดไม่ได้....ไม่ได้จริงๆนะ

    "เวรละไง  เอาเถอะมันก็เพิ่มหลายๆอย่างล่ะนะ"

    ใช่ มันคือแหวนเทวะและปีศาจที่มีความสามารถอย่างเพิ่มพลังชีวิตสูงสุดและพลังเวทย์สูงสุด และสกิลพิเศษเฉพาะตัว รวมไปถึงถอดไม่ออกและไม่สามารถเปลี่ยนผู้ใช้ได้ด้วย....ตอนนี้มันเลยติดที่นิ้วกลางขวาของผมแล้วล่ะ

    HP หรือพลังชีวิตของผมพุ่งสูงไปถึง1000/1000แล้ว ส่วนMPเป็น 30000/30000 ซึ่งมากกว่าอาสุกะที่เป็นแทงก์หรือนักเวทย์ซะอีก.....แต่จะมีไปทำไมในเมื่อผมทำบ้าอะไรไม่ได้เลย!?

    ผมเช็คของบางอย่างที่มี ขอขอบคุณอัลนะที่เปลี่ยนแปลงสมาร์ทโฟนของผมให้ใช้พลังเวทย์ในการใช้ 10 MP ต่อชั่วโมงซึ่งอัตราการฟื้นพลังเวทย์นั้นมีมากกว่าอยู่แล้วแน่นอน

    ในตอนที่เช็คของ พวกเธอก็ตื่นกัน ต่างคนก็ต่างตกใจและเอะอะโวยวายกันจ้าละหวั่น ไม่เว้นแม้แต่เท็นริและยุยนะ

    ไม่นานเธอก็สงบลงเพราะเห็นว่าผมไม่ได้แตกตื่นอะไรเลย และพวกเธอก็ต้องการที่จะทราบเรื่องราวความเป็นมาจากผม ซึ่งผมก็เล่าไปตั้งแต่ข้อความที่ถูกส่งมาถึงผมรวมไปถึงทุกๆอย่างที่เกี่ยวกับโลกนี้เท่าที่ผมรู้

    พวกเธอก็เริ่มที่จะตรวจเช็คของตัวเอง
พอยุยนะเห็นตรวจสอบก็บอกคนอื่นๆแล้วเริ่มลองใช้เพราะมันไม่เป็นอันตรายใดๆต่อใครเลย

    "เอ๋  ทำไมฉันถึงมองไม่เห็นสกิลของใครเลยล่ะ?  ไม่สิ....มองไม่เห็นแค่ของคุโรมะคุงเท่านั้น นอนนั้นก็เห็นแต่ระบุและมองเลเวลไม่ได้แฮะ"

    "เพราของทุกคนเป็นสกิลผูกมัดและซ่อน ส่วนตรวจสอบมันมีความสามารถแค่นั้นอยู่แล้วล่ะนะ...ส่วนเรื่องที่มองไม่เห็นสกิลของผมนั้นผมไม่รู้"

    ผมพูดออกไปยุยนะก็พยักหน้าเข้าใจ  เธอนี่เก่งสมชื่อหัวหน้าห้องผู้ฉลาดที่สุดในโรงเรียนจริงๆ....อิจฉาแฮะ....เพราะงี้ถึงได้แอบปิ๊งล่ะมั้ง?

    ยังไงก็ตาม ดูเหมือนว่าพอมาที่โลกใบใหม่แห่งนี้ มันทำให้ผมต้องละทิ้งทุกอย่างไว้ข้างหลัง แต่ก็มีความฝันนึง ที่มีแต่ที่นี่เท่านั้นที่จะทำให้ความฝันของผมเป็นจริงได้

    "เอาล่ะ  ได้ตรวจช่องเก็บของรึยังล่ะ?"

     "อืม"

     เท็นริพยักหน้าพร้อมหยิบอะไรออกมาจากอากาศ.....มันคือเสื้อแขนยาวและปลายเสื้อลากยาวลงมาจนถึงเข่า  เธอสวมมันไว้พร้อมหมวกคล้ายๆหมวกของซิสเตอร์มาสวม.....ซึ่งน่าแปลกที่เท็นริขยับหัวเท่าไรมันก็ไม่หล่น

     คนอื่นๆเลยทำตาม ยุยนะเป็นผ้าคลุมและถือไม้เท้ายาวซึ่งมีรูปร่างเหมือนกับของเท็นริเลยล่ะ  เป็นด้ามยาวสีดำและมีวงกลมอยู่ตรงหัวสวยงาม

     ชุดของมิอุเป็นเกราะบิกินี่เฉพาะส่วนสวยงามแต่ไม่ค่อยเข้ากับชุดชักเรียนเท่าไร  ที่หลังมีดาบใหญ่....ใหญ่มากๆ!
ซุสุกะนั้นมีแค่หอกยาวแค่นั้น  ไม่สิ มีทวนด้วยเธอบอกมาอย่างงั้นแต่ว่าใช้ทีละอย่างจะดีกว่า....มีแค่นี้จริงดิ?  เหมือนแหวนผมเลยนะเนี่ย
อาสุกะก็เป็นเกราะหนักเฉพาะส่วนและโล่ห์ยักษ์  ซึ่งพอทุกคนสวมใส่อุปกรณ์แล้ว ค่าสเตตัสก็เพิ่มขึ้น...ดีแฮะ

     "แล้วมิกะคุงล่ะ?"

     มิอุถามผม  ผมก็เบือนหน้าหนี แล้วโชว์มือขวาให้พวกเธอเห็น
พวกเธอมองที่นิ้วกลางของผม แล้วขมวดคิ้วสงสัยเล็กน้อย

     "มีแค่นี้เหรอ?"

     "อืม....แค่นี้แหละ"

     จากนั้นพวกเธอก็ถามถึงสเตตัสของผม  ผมก็บอกไปตามที่ปกปิดเอาไว้

     พวกเราเดินไปตามทาง ซึ่งก็ต้องผ่านป่าแต่ผมไม่รับรู้ถึงสิ่งมีชีวิตเลยจนกระทั่งเดินมาได้ราวๆ 600เมตร ผมก็สำผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่อยู่ไกลออกไป

     "รู้สึกว่าตรงนั้นจะมีคนอยู่คนนึงนะ"

     "มีสกิลมองหาพวกเขาเหรอ?"

     "ตรวจสอบขั้นสูงของผมน่ะ  สามารถตรวจจับพลังชีวิตได้ล่ะมั้งนะ?  แต่แลกด้วยการเพ่งสมาธิหนักๆน่ะ"

     ผมอธิบายให้กับยุยนะ ผู้ที่ตลอดทางเอาแต่ตั้งคำถามกับผม ต่างจากพวกมิอุที่ดูตื่นเต้นกับเรื่องแบบนี้ และตอนที่ผมถามไปว่าอยากจะกลัโลกเก่าไหม ทุกคนบอกว่าถ้าผมอยู่ที่ไหนก็จะอยุ่ด้วย แหมรู้สึกดีใจหน่อยๆแฮะ

     พวกผมเดินตามทางที่ผมบอกไป  ก็พบกับบ้านเล็กๆสวยๆอยู่หลังนึง  มีรั้วกั้นไว้ และก็มีเด็กสาวที่ดูอายุราวๆ 12ปีกำลังนั่งที่ม้านั่งตรงสวยดอกไม้อยู่

     เธอมองมาทางพวกเรา  แล้วทำท่าทางเป็นศัตรูทันทีที่เห็น เธอมีผมยาวสลวยสีขาวดวงตาสีทองและมีผิวแทนเหมือนกับมิอุ แน่นอนว่าน่ารักเอามากๆจนเผลอมองค้างและทำให้ตรวจสอบสมบูรณ์ของผมทำงาน

[Status]

ชื่อ : อลิสเบธ
อายุ : 600 ปี
เผ่า : แวมไพร์
อาชีพ : จอมมาร
เลเวล : 499/500

พลังชีวิต : 50000/50000
พลังเวทย์ : 50000/50000
ความแข็งแกร่ง : 50000
ความเร็ว : 50000
ความอดทน : 50000
ความฉลาด : 50000
โชค : -50000

     (อะ.....อะไรกันเนี่ย!?  เริ่มมาก็เจอจอมมารเลยเหรอ!?)

     ผมพยายามที่จะส่องสกิลของเธอ  แต่ไม่ทันจะได้ส่องเธอก็ตะโกนออกมาด้วยเสียงน่ารักๆของเธอ

     "ออกไปนะพวกผู้กล้า!  ฉันไม่อยากจะสู้กับพวกแก!  ไปไกลๆเลยนะ!"

     อืม....ผมกลับไปส่องสเตตัสของพวกเธออีกครั้ง   อาชีพของพวกเธอก็ระบุขึ้นมาเป็นผู้กล้า ซึ่งก็ตามสายเป็นผู้กล้าศักดิ์สิทธิ์ ผู้กล้าแห่งเวทย์ ผู้กล้าแห่งดาบ ผู้กล้าแห่งหอกและผู้กล้าผู้พิทักษ์ รวมๆกันแล้วขาดแค่ผู้กล้าแห่งโล่ห์กับผู้กล้าแห่งธนูเท่านั้นที่ขาดไป.....นี่คือสิ่งที่ผมคาดเอาไว้เฉยๆล่ะนะ

     (แล้วผมล่ะ.....ไม่มีแฮะ  ยังคงไม่ระบุเหมือนกันสงสัยผมไม่ใช่ผู้กล้าแหละนะ)

     พอหันกลับไปหาอลิส  แต่เธอกลับไม่มองมาทางผมเป็นศัตรู แต่กลับมองผมด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาราวกับพบกับคนรักที่หายตัวไปนาน  เธอวิ่งเข้ามากอดผมจนผมล้ม

     ".....คิดถึง.....เราคิดถึงท่านมาโดยตลอดเลยนะคะ ท่านจอมมาร"

     (.....เอ๊ะ?)

ขอขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาติดตามรับชมผลงานน~า

และก็อยากให้ติดตามต่อไป แม้ว่าไรท์จะเริ่มเมาก็จะเขียนให้ช้าลงเพื่อซอร์ฟความเมาน~า

~♪ ~♫

แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น