facebook-icon

ผลงานเรื่องแรก คิมเมจงเจริญ

💖 ตอนพิเศษ : ดื้อนักรักให้เข็ด [เสือ วิน]

ชื่อตอน : 💖 ตอนพิเศษ : ดื้อนักรักให้เข็ด [เสือ วิน]

คำค้น : คิมหันต์, เมษา, นิยายวาย, นิยายy, lastlove, รักสุดท้ายนายบ้านนอก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.7k

ความคิดเห็น : 42

ปรับปรุงล่าสุด : 08 เม.ย. 2561 16:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
💖 ตอนพิเศษ : ดื้อนักรักให้เข็ด [เสือ วิน]
แบบอักษร

เสือ รุ่นน้องคนสนิทของคิมหันต์ วินเด็กต่างจังหวัดที่หลงรักเมษามาตลอด จากอาการทางจิตที่วินได้เข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลแห่งหนึ่งในกรุงเทพ จากพี่ชายที่คอยดูแล กลับกลายเป็นคนรักโดยที่ทั้งสองไม่รู้ว่า...มันเริ่มต้นตั้งแต่ตอนไหน ติดตามได้ใน "ดื้อนักรักให้เข็ด" ตอนพิเศษจ้า

                “พี่กลับมาแล้ว อุ๊ก!!!!”

                แค่เปิดประตูเดินเข้าห้องนอนพร้อมกับถุงขนมเค้กสตอเบอร์รี่มิกซ์ฟรุ๊ตวินก็ดีใจวิ่งเข้าใส่กระโดดกอดจนเสือต้องคว้าตัวอุ้ม

                “เย้ วินคิดถึงพี่เสือ งั่มๆๆ หอมแก้มกันๆ”

                เป็นทุกวันที่วินต้องยู่บ้านคนเดียวเพราะเสือนั้นมีหน้าที่ออกไปช่วยงานที่ไนท์ของสิระ บ้างบางวันกลับไวบ้างดึกบ้างไม่ค่อยเป็นเวลา แต่วันนี้โชคดีมีคนมาแทนทำให้เสือได้กลับบ้านก่อนกำหนด มันเป็นเวลาสี่ทุ่มกว่าที่วินไม่คิดว่าคนรักจะกลับเร็วขนาดนี้ ขาเรียวเล็กคล้องรอบเอวสองมือกอดคอเสือแน่นแล้วหอมแก้มคนตรงหน้าซ้ำๆด้วยความคิดถึง

                “โถ่ ตัวพี่มีแต่กลิ่นบุหรี่ ขออาบน้ำก่อน”

                “ก็วินคิดถึงอ่า…”

                “ลงได้ยัง พี่หนัก ตัวไม่ใช่เล็กๆ”

                “แหนะ ทำเป็นบ่น”

                วินกอดคอเสือแน่นแล้วซุกหน้าลงซอกคอพรางใช้ปลายจมูกเกลี่ยเบาๆ

                “พี่ขออาบน้ำก่อน ค่อยอ้อน โอเคนะ”

                ได้ยินอย่างนั้นวินถดตัวลงไปยืนกับพื้นพร้อมเปิดหน้าผากขึ้นหลับตาปี๋ยิ้มกว้างให้เสือหอมหน้าผาก เด็กหนุ่มซึ่งมีอาการทางจิตแน่นอนว่ามักต้องการความรักจากคนที่ตนไว้ใจและรักมากที่สุดเป็นพิเศษ เสือวางถุงขนมลงบนโต๊ะเขาค่อยประคองใบหน้าเปื้อนยิ้มนั้นแล้วหอมฟอดเบาๆลงหน้าผากขาว

                ไม่นานนักหลังจากชำระล้างร่างกายเสร็จก็ออกมาพร้อมกับเสื้อยืดแขนสั้นกางเกงขาสั้นสำหรับใส่นอน เสือเดินเช็ดผมที่เปียกชุ่มก่อนเดินมานั่งข้างๆบนเตียงที่มีวินกำลังนอนดูทีวีรออยู่

                “กินยาครบมั้ยวันนี้”

                “ครบๆ”

                วินพยักหน้าแต่สายตายังคงจดจ้องกับจอทีวีที่ฉายหนังแนวแฟนตาซีกำลังได้อรรถรสสนุกสนานจนเสือต้องเรียกร้องความสนใจด้วยการคว้ากอดเอวคนรักแล้วลากให้มาอยู่ใกล้ๆด้วยเรี่ยวแรงที่มี

                “ฮ่าๆ มานี่เลยๆ”

                “ม่ายยยยยยย ฮ่าๆ อย่าสิ วินจะดูหนัง พี่เสือก็….”

                โดนจับให้นอนตักวินเงยหน้าขึ้นมองพร้อมเอานิ้วจิ้มจมูกเบาๆ

                “เดี๋ยวก็งับนิ้วขาดเลย”

                แกล้งทำท่าจะงับวินก็รีบชักนิ้วกลับทันที คืนนี้เอาใจพี่เสือด้วยชุดนอนกางเกงขาสั้นลายกระต่ายสีฟ้ากับเสื้อคอปกเข้าเซ็ต

                “อยากกินกระต่ายจังเลยเนี่ยๆๆ”

                ก้มลงฟัดแก้มเบาๆทำเอาวินจั๊กจี้จนหดคอหนี

                “ฮ่าๆ อย่าสิยังไม่ได้ล้อคประตูนะ เดี๋ยวพ่อพี่มาเห็น ไม่เอาๆ”

                “เขาไม่เข้ามาหรอกน่า”

                “ไม่เอา ไม่เอา อย่าเลย หยุดเลยนะ ฮ่าๆ”

                ผลักเบาๆดิ้นเล่าๆแกล้งขัดขืนนิดหน่อยพอให้อีกฝ่ายชอบอกชอบใจ

                “ไม่อยากให้ทำจริงๆก็ผลักให้แรงกว่านี้”

                เสือจ้องหน้าวินที่นอนทำตาแป๋วแกล้งไม่รู้เรื่อง คนรักที่ร่างกายฝากฝังไปด้วยรอยสักตั้งแต่ข้างแก้มไปจนถึงต้นคอ มันเป็นศิลปะบนร่างกายที่วินหลงไหลมากที่สุดจึงค่อยๆเอื้อมมือขึ้นแล้วลูบเบาๆลงใบหน้านั้นที่กำลังก้มหน้ามองอย่างกับกลืนกิน วินยิ้มให้เห็นอีกครั้งพร้อมจับให้เสือส่ายหน้าไปมาซ้ำๆ

                “ฮ่าๆ ผลักแรงกว่านี้พี่เสือสู้ไม่ไหวแน่”

                ร่างบางผิวขาวนัยน์ตาใสใส่เหล็กดัดฟันสีฟ้าทำให้เสือแทบห้ามใจไม่ไหวทุดคลาที่อยู่ใกล้และใช้เวลาอยู่ด้วยกันสองต่อสอง มือหนาเริ่มซุกซนด้วยการล้วงเข้าเสือนอนสีฟ้าออกจะบางนิดหน่อยก่อนค่อยใช้ฝ่ามือลูบคลึงเนื้ออกที่ตอนนี้รู้สึกถึงความสากของฝ่ามือจนสะดุ้งกายเบาๆ

                “เอามือออกไปเลย….”

                “แน่จริงก็ลุกหนีซะฮ่าๆ”

                “คนกรุงเทพลามกทุกคนมั้ยอ่ะ”

                “เค้าลามกแค่กับคนที่เค้ารักต่างหาก”

                “เดี๋ยวพี่ก็ไปรักคนอื่น”

                “ไมคิดนั้นล่ะ”

                เสือชักมือออกประคองให้วินลุกขึ้นนั่ง คนตัวเล็กทำหน้ามุ่ยเพราะรู้ว่าตัวไม่ได้เหมือนคนปกติทั่วไปทั้งเรื่องจิตใจและด้านอารมณ์

                “ก็วินไม่ปกติ วินเป็นบ้า”

                “คิดมาก เป็นยังไงพี่ก็รัก”

                “จริงนะ อย่าทิ้งวินนะ”

                “ไม่ทิ้งหรอกน่า”

                “ถ้าทิ้งนะ!!น่าดูเลย จะฟ้องพี่วสันต์คนแรก แล้วก็ตามด้วยพี่เมษา”

                ฟาดมือลงไหล่เสือเบาๆเป็นการหยอกล้อตามประสาคู่รัก ทันใดนั้นประตูห้องก็เปิดผ่างมาพร้อมกับวสันต์ที่กระหืดกระหอบ วินตกใจไม่เท่าไรแต่เสือดันอุทานด้วยคำสบถไปเต็มเปาเพราะวสันต์ทั้งเสียงดังแถมทำตึงตัง

                “เหี้ยยยยๆๆๆ ตกใจหมด”

                “กูเอง ไม่ใช่เหี้ย”

                “ม มาทำไรที่บ้านผมเนี่ยพี่!!!”

                “กูลืมโทรศัพท์ไว้ในกระเป๋ามึง”

                “ห่ะ ห๊ะ……”

                เสือแปลกใจเมื่อเห็นวสันต์เดินมาค้นกระเป๋าคาดอกของเขาที่วางอยู่บนโต๊ะจนกระทั่งวสันต์ก็พบโทรศัพท์ที่ลืมไว้ขณะทำงาน เป็นเพราะกระเป๋ากางเกงตื่นเกรงว่าจะหายจึงแอบฝากไว้กับกระเป๋าน้องโดยที่ไม่ได้บอกไว้ โชคดีที่เข้ามาช้าไม่งั้นคงได้เห็นภาพบาดตาบาดใจเป็นแน่

                “อ้าว พี่ฝากไว้ตอนไหนไม่บอกอ่ะ”

                “ตอนทำงานไม่มีที่เก็บ เป๋าเกงมันตื้นกลัวหายเลยฝากไว้แต่ไม่ได้บอกเอ็ง

แล้วนี่ทำไรกันอยู่ มากวนรึเปล่า”

                วสันต์ถอดหมวกแก๊ปทิ้งตัวลงนั่งข้างๆวินที่นั่งอยู่บนที่นอน แน่นอนว่าตอนนี้ญาติดีไม่มีตีกันแล้วจึงแกล้งเงื้อมมือขึ้นยีหัวน้องเบาๆ

                “ไง วิน ไอ้เสือมันแกล้งไรรึเปล่า”

                “งื้มมม ไม่แกล้งเลย ถ้าแกล้งจะรีบบอก”

                วินสวมกอดวสันต์ทันทีตามประสาพี่น้องที่สนิทกันมากขึ้นทุกวัน มันทำให้เสือต้องยืนท้าวเอวปรายตามองเบ้ปากใส่เบาๆเพราะหมั่นไส้ในความใกล้ชิด

                “เห้ยตัวหอมว่ะ ฮ่าๆ เปลี่ยนครีมอาบน้ำหรอ”

                “อื้มมๆ วันนี้ซื้อกลิ่นใหม่มา หอมมะ วินชอบอ่ะพี่ ผิวนุ่มดี”

                จับๆเนื้อตัวเองแล้วยื่นแขนให้วสันต์ดมโดยมีเสือยืนมองอยู่ห่างๆ วสันต์รู้ทันจึงแกล้งดึงวินมาหาแล้วหอมฟอดลงผมหอมกลิ่นแชมพูอ่อนๆ วินชอบใจเพราะวสันต์ทั้งตัวใหญ่กว่าแถมยังกอดอุ่นรู้จักเอาอกเอาใจ

                “ตัวหอมดีว่ะ ฮ่าๆ ขอได้มั้ยน้องวินมึงเนี่ย”

                วสันต์ทำตัวอ่อนปวกเปียกเอนหัวซบอกวินแถมส่งยิ้มยักคิ้วให้เสือที่น้อยนักจะได้ทำแบบนี้ วินรับมุกได้ดีจึงลูบหัววสันต์เบาๆทำท่าทางโอ๋ๆให้นอนหนุนตัก

                “นอนตักน้องมั้ย นุ่มนะๆ”

                “ไม่เอาดีกว่า กลัวไอ้เสือมันแดกหัว หมดธุระละ ไปล่ะน้าเสือน้องรัก”

                วสันต์ผละวินออก เขายืนขึ้นแล้วเดินผ่านหน้าเสือไป ทิ้งท้ายด้วยการตบบ่าเบาๆพรางกระซิบข้างหูว่า

                “น้องวินมึงตัวหอมมาก ฮ่าๆ ไปล่ะ เบาๆหน่อยนะน้องตัวเล็ก”

                แกล้งพูดจาลามกแค่นั้นเสือก็ฟาดเข้ากลางหลังวสันต์ เขาไม่ได้โกรธอะไรจึงหัวเราะชอบใจก่อนเดินออกจากห้องไปพร้อมกับผิวปากฮัมเพลง กระทั่งเวลานั้นเหลือกันอยู่แค่สองคน ใครกันจะรอช้าให้คนไม่หวงเนื้อหวงตัวคอยทำตัวน่ารักต่อหน้าคนอื่นอยู่เรื่อย เสือคลานเข่าขึ้นที่นอนแล้วสวมกอดวินที่กำลังนั่งส่องกระจกจัดผมเผ่า เขาออกแรงทับจนอีกฝ่ายหงายหลังไปทันที

                “ทำอะไรเนี่ย วินส่องกระจกอยู่ไม่เห็นหรอ”

                วินคิ้วขมวดนิดๆและฟาดมือตีลงไหล่เสือที่นอนจ้องส่งสายตาเรียบนิ่ง

                “ลุกไปเลย หนักนะ”

                “ไม่ลุก เด็กไม่ระวังตัวต้องลงโทษ มาม้ะมาให้เสือกินซะดีๆกระต่ายน้อย ฮ่าๆ”

                “ไม่เอา วินอยากกินเค้กอ่ะ พี่เสือลุกไปเลย”

                “แต่พี่อยากกินวิน ดูสิ ตัวหอมแล้วยังไปให้คนอื่นดมอีก”

                “กินบ้าอะไร ลามก”

                หลบเลี่ยงสายตาไปทางอื่นเพราะเสือนั้นพูดจริงทำจริงตลอด วินเริ่มหน้าแดงจางๆสองมือพยายามผละเสือออกห่างทั้งที่รู้อยู่แกใจว่าอีกฝ่ายไม่ยอมปล่อยตนไปง่ายๆ

                เสือแทรกตัวลงกลางลำตัวจัดการชันขาวินให้คล้องเอวไว้เพื่อไม่ให้ดิ้นหนี เขาโน้มหน้าลงใช้จมูกสูดดมซอกคอขาวหอมกลิ่นครีมบำรุงผิวและกลิ่นแชมพูบริเวณกกหู จมูกของเสือเย็นเฉียบจนวินรู้สึกจั๊กจี้ ลมหายใจร้อนคอยรดตามต้นคอยามที่คนรักไล่ดมเรื่อยๆจนเลื่อนมาถึงชุดนอนสีฟ้าลายกระต่าย กระดุมเม็ดบนสุดถูกปลดเปลื้องด้วยริมฝีปาก เสือขบมันเบาๆเพื่อให้เม็ดกระดุมหลุดจากรังดุมแล้วใช้จมูกซุกไซร้ไปมาตามอกขาว

                “อื้ออ พี่เสือ วิน ฮ่ะ วินจั๊กจี้”

                นอนขดตัวสองมือประคองศรีษะเสือไว้ วินเชิดหน้าขึ้นแต่ยิ่งแอ่นอกเข้าหาเมื่อเสือพรมจูบพร้อมสูดดมช่วงชิงทั้งกลิ่นและรส

                “พี่เสือ ฮ่ะ อย่างับสิ เจ็บนะ”

                นิ้วเรียวขาวขยำไรผมเส้นดำสนิทจนยุ่งไม่เป็นทรง เสือยังคงก้มหน้าใช้ปลายจมูกปัดป่ายเพื่อสร้างทั้งความเสียวและหยอกล้อให้จั๊กจี้ในเวลาเดียวกัน ขบฟันลงยอดอกเม็ดชมพูขึ้นเป็นตุ่มใตยิ่งทำให้วินหายใจหอบห่อไหล่กว่าเก่า ชุดนอนเริ่มลดเลื่อนลงเรื่อยๆจนเผยเห็นไหล่ขาวทั้งสองข้าง

                “อยากกินเค้ก….ไม่ให้กินจริงอ่อ ไหนว่าซื้อเค้กมาฝากไง”

                วินจับเสือให้เงยหน้าขึ้นเพื่อหยุดการกระทำลามกตรงหน้าแต่หาไม่เพราะเสือดื้อดึงแถมยังขึงข้อมือทั้งสองข้างของวินลงที่นอนก่อนใช้ริมปากนั้นงับลงบนยอดอกจนอีกคนต้องร้องครางกระเส่า

                “อ่ะ!!!ฮ่ะ อ๊า…..”

                “อื้มมมม”

                ครางต่ำตอบในลำคอเมื่อวินรู้สึกชื้นแฉะไปทั่วบริเวณเพราะเสือละเลงลิ้นโลมเลียเสียทั่วโดยไม่เหลือที่ว่างให้ใครได้ช่วงชิม สองมือของวินกำแน่นและบิดเกร็งไปมาเพื่อระบายความเสียวที่ได้รับ

                “พอแล้ว ฮ่ะ นะ นะพี่เสือ อื้มมม ว วินขอโทษ แค่เล่นๆกับพี่วสันต์เอง”

                “เดี๋ยวพี่ก็ไปเล่นกับคนอื่นบ้างหรอก”

                “ไม่เอา…วินหวง”

                “จริงน่ะ”

                “จริงสิ ปล่อยมือได้แล้ว วินเจ็บ”

                กระตุกข้อมือเบาๆแค่นั้นเสือก็ใจอ่อนยอมปล่อยให้เป็นอิสระ แค่นั้นวินก็รีบโผลกอดกดศีรษะเสือซุกลงข้างหมอนก่อนลูบผมช้าๆกับอาการขี้หวง

                “วินรักพี่เสือออกน่า ยังไงวินก็ยอมให้พี่เสือทำแบบนี้กับวินคนเดียว”

                “แล้วทีพี่วสันต์ล่ะ”

                พูดอู้อี้ซุกหน้าเหมือนเด็กอ้อนขอความรัก

                “พี่วสันต์เขาก็แค่พี่ แต่พี่เสือนี่คนที่วินรัก หึงน่ากลัว ดูสิอกวินช้ำไปหมดแล้ว นี่ๆ แป้ปเดียวขึ้นรอยแล้วมั้งเนี่ย”

                “ก็นึกว่าชอบพวกกล้ามโตๆซะอีก”

                “ชอบแบบพี่เสือนี่แหละ ตัวเล็กพกพาสะดวก แถมไม่หนักด้วยเวลานอนทับ…”

                เมื่อเสือหยัดตัวขึ้นวินก็ขยิบตาใส่ เอาเป็นว่ารู้กันในคำกำกวม

                “ชอบล่ะสิ เล็กพริกขี้หนูนะบอกเลย”

                “อยากกินเค้กแล้วๆ กินเค้กกัน นะ น้าาา อยากของหวานอ่า”

                นอนพยักหน้าส่งสายตาหวาดหวานอ้อนอีกคน เสือเลียลิมฝีปากโชว์หมุดที่เจาะไว้ปลายลิ้นให้วินเห็น ทำให้รู้ว่าก่อนจะกินเค้กนั้นตัวเองต้องโดนกินก่อนแหงๆ จะหนีก็ไม่ทันเพราะดันโดนเสือขึงข้อมืออีกครั้ง ซ้ำยังรีบใช้ปลายลิ้นกดกลึงจนคนตัวเล็กดีดอกขึ้นรับร้องครางร่างสั่น

                “อ๊า….. พี่เสือ วินจะกินเค้ก……..อ่ะ อย่าสิ อื้ออออ ส เสียว”

                ต้องยอมจำนนแต่โดยดี เพราะต่อให้เค้กสตอร์เบอร์รี่น่ากินแค่ไหนตอนนี้คงไม่มีอะไรน่ากินไปกว่าร่างบางนอนราบบนที่นอนด้วยเสื้อผ้าวับๆแวมๆอย่างชุดนอนปลดกระดุมสุดทุกเม็ดจนเห็นเอวบางยุบยวบเพราะแรงหอบหายใจ วินทำอะไรไม่ได้นอกจากบิดข้อมือไปมาซ้ำๆกับอ้าปากครางเป็นพักยามที่ลิ้นร้อนวนเป็นจังหวะ

                “ปล่อยวินนะ อ่ะ พี่เสือ อ๊า……อย่าเอาหมุดมาโดนสิ ลามก!!!”

                ตัดภาพมาที่วสันต์ทันทีที่สิระรู้ว่าคนของตนไปหว่านเสน่ห์แจกรักไปทั่วเพราะเสือเป็นคนไลน์ไปบอกก็ไม่ยอมปล่อยให้ผู้ร้ายรอยนวล เขาจัดการวสันต์ให้อยู่หมัดได้ด้วยมือเพียงข้างเดียวที่ตอนนี้กำลังตั้งใจมัดปมเชือกที่ข้อมือหนานั้น

                “ไอ้สิ!!ปล่อยกู”

                “ทำไมล่ะ ข้าไม่น่ารักหรอ ถึงได้ต้องไปหอมไปฟัดน้องแบบนั้น”

                “กูก็แค่เล่นกัน”

                “ตัวน้องหอมมากใช่มั้ย คืนนี้แหละจะได้ทั้งกลิ่นเหงื่อแถมได้ยินเสียงครางข้าด้วย แบบว่า….พอจะเสร็จทีไรมันอดไม่ได้ทุกที….”

ขอคนละหนึ่งคอมเม้นน้าาาาาาาา ว่าชอบกันมั้ยยย จำพี่เสือกับน้องวินได้มั้ยเอ่ยยย

หวังว่าทุกคนจะชอบค่าาาา ไรท์เองก็เริ่มหลงน้องแล้ววววววว

12.03.17

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว