อ่านให้สนุกนะคะ ไรท์จะแต่งให้ดีที่สุดเลยเป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ ^^😄👏🏻 สามารถอ่านนิยายที่โอจิแต่งได้แค่ คลิก "โอจิ"

ชื่อตอน : เซอร์ไพรสิ...><

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.1k

ความคิดเห็น : 27

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ม.ค. 2561 23:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เซอร์ไพรสิ...><
แบบอักษร

..เซอร์ไพรส์...

            &amp;quot;อื้ออ...พี่เชนทำไมมีนหนาวจัง&amp;quot; มือบางคว้าผ้าห่มมาห่มสูงถึงคอ ด้วยอากาศประเทศไทยที่หนาวยังกะติดลบ? 



             &amp;quot;หนาวมากไหมคนเก่ง?&amp;quot; เสียงทุ้มหล่อถามเมียตัวน้อยข้างๆที่นอนขดเป็นเม่นเลยแก้มข้าวที่ไม่ขาวแต่แดงแจ๋เพราะอากาศที่หนาวมากๆหนาวจนหิมะตกเลยล่ะ....



               &amp;quot;มือพี่เชนอุ่นที่สุดเลย มีนชอบ&amp;quot; ดวงหน้าน้อยๆซบลงกับฝ่ามืออุ่นทั้งๆที่ยังหลับตาอยู่ ร่างสูงที่ตื่นก่อนนานแล้ว ไม่สิต้องบอกว่าแทบไม่ได้นอน เค้าอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วก็มานั่งจมปุข้างๆคนรักที่นอนขี้เซาไม่รู้เรื่องอยู่อย่างนี้ ย้อนกลับไปที่บ้าน...



            ...*หลังจากที่บอกฝรรดีเสร็จร่างสูงของราเชนก็ให้แม่บ้านมาจัดกระเป๋าทั้งของตนและของน้องเพื่อเดินทางมาญี่ปุ่นตามคำของน้องที่บอกว่าอยากมาโรแมนติกๆแบบซีรี่ย์* 



             \*&amp;quot;ทำไมไม่รอให้น้องตื่นล่ะลูก&amp;quot; ผู้เป็นแม่ถาม\*



              \*&amp;quot;ผมอยากให้น้องตื่นเต้นที่สุดครับแม่ สิ่งไหนที่น้องไม่เคยได้รับผมจะทำให้ อันไหนที่น้องอยากได้ผมจะหาให้เท่าที่ผมจะทำได้ เชนอยู่กับน้องทุกวันบางวันน้องก็ไม่ได้ไปไหนก็อยู่บ้านกับแม่หรือ แม่นมเท่านั้น ถ้าน้องไปเที่ยวอะไรอย่างนี้บ้างน้องก็จะมีความสุขมากขึ้น&amp;quot;



             &amp;quot;เชนรักน้องแม่ก็ดีใจ อยากจะทำอะไรก็ทำเถอะเชนก็โตมากแล้วพ่อกับแม่ก็มีความสุขที่เห็นลูกมีความสุข จะไปนานแค่ไหนก็ได้แม่ไม่ว่า แต่กลับมามีหลานให้แม่ก็พอ&amp;quot; คุณหญิงพูดขำปนหยอกลูกชาย ส่วนคนเป็นลูกก็ได้แต่ยิ้มเจ้าเล่ห์กับความคิดของคนเป็นแม่



             &amp;quot;แล้วแม่จะได้เลี้ยงหลานครับ&amp;quot; บอกเลยว่าทริปนี้ไม่ได้ทายาทไม่กลับไทยแน่นอน?

10%...

      *หลังจากที่คุยกับแม่เสร็จร่างสูงก็ขึ้นไปด้านบนห้องเพื่อพาคนตัวเล็กลงมาข้างล่าง ซึ่งจะเดินทางไปญี่ปุ่นทันที...*







      ...กลับมาที่ปัจจุบันร่างสูงที่นั่งเฝ้าคนรักก็ได้ผล็อยหลับไปจริงๆ ทั้งด้วยความเพลียที่ยังไม่ได้พักบวกกับความเหนื่อยสะสมทำให้ไม่ยากที่จะหลับพร้อมกับกอดคนรักให้หลับสบายยิ่งขึ้น 

"พี่เชนๆ พี่เชนตื่นขึ้นมาก่อน เราอยู่ที่ไหนกันอะ..พี่เชน~" ร่างบางทั้งตกใจทั้งตื่นเต้น และสับสน ความรู้สึกต่างๆมันเข้ามาตีรวนปนกันในสมองไปหมด มือบางจนถึงกะสั่นไม่ใช่เพราะหนาวแต่เพราะห้องที่เป็นกระจกใจครึ่งห้องนี้เผยให้เห็นหิมะที่ตกโปยปรายเต็มไปหมด ไหนจะผู้คนที่เดินขวักไขว่สวนเสียนกันไปมา หน้าหวานหันมามองคนรักที่ยังไม่ตื่นนิดหน่อย แสดงว่าคงเพลียมากแน่ๆ ไม่เป็นไรเราออกไปดูเองก็ได้ คิดได้ดังนั้น ร่างบางก็จับแขนหนาๆออกจากตัวเอง มือขาวจัดท่าให้คนรักนอนดีๆ พอคิดว่าโอเคแล้วขาเรียวก็เดินตรงไปที่ตู้เสื้อผ้าหยิบเอากระเป๋าเปิดออกมาจับเอาเสื้อผ้ามาวางไว้ที่เตียง หยิบผ้าขนหนูเสร็จก็เดินเข้าไปอาบน้ำอย่างอารมณ์ดีทันที

"พี่เชน~ พี่เชนฮะ.."

".."

"มีนเปิดกระจกตรงนี้นิดนึงนะฮะ><"

"....."

ไม่มีเสียงรับ--" โอเคเป็นอันตกลงปลงใจยอม-.-

     หลังจากขออนุญาติ?เสร็จมือขาวก็ทำการเปิดประตูกระจกออก ไอความเย็นแผ่ซ่านเข้ามาทันที แขนบางยื่นออกไปจนสุดแขนเกล็ดหิมะเล็กๆโปรยปรายลงมาเรื่อยๆอย่างไม่ขาดสาย 

"คิ..ยังกะในซีรี่ย์สุดโรแมนส์..ตะ...แต่ว่าชักจะหนาวๆแล้วนะปิดประตูแป๊บ"--

"ฟู่~ มือแทบแข็งเลยอะ" มือขาวถูกันไปมาจนเกิดเสียงฟืบฟ่าบ พร้อมกับประสานมือเป่าลมหายใจอุ่นๆของตัวเองใส่ฝ่ามือก็ยังไม่หายหนาว

"เด็กดื้อ...หึๆ" ราเชนก้มมองคนในอ้อมกอดตัวเองแล้วหอมหน้าผากขาวไปที มือหนาข้างหนึ่งโดนกุมใว้เรียบร้อย ส่วนอีกข้างก็โดนนอนทับไปแล้ว

"จะไม่ถามพี่หรอ ว่าเราอยู่ไหนกัน?" ร่างบางถามกลับเสียงใสพร้อมกับหันมองหน้าคนรักนิดๆ

"งั้นเราอยู่ที่ไหนกันหรอฮะ?"

"อืม...เราอยู่ที่ โตเกียวครับ เดี๋ยวอีกสักพักเราจะลงไปทานอาหารกันข้างล่างนะทางโรงแรมเค้าจัดเตรียมเอาไว้ให้แล้ว" ร่างบางพยักหน้ารับยิ้มๆก่อนจะเริ่มถามนู้นถามนี่ไปเรื่อยๆด้วยความอยากรู้อยากเห็นโดยแท้

"พรุ่งนี้เราไปตะลุยทานอาหารญี่ปุ่นกันนะฮะมีนจะเตรียมพุงรอ><" ร่างสูงมองยิ้มๆและพยักหน้ารับเป็นอันตกลงพรุ่งนี้คงจะต้องเห็นเด็กน้อยเดินไปมองนู่นมองนี่ไม่หยุดสินะ หึๆ

"ได้อยู่แล้ว..พี่ตามใจเราทุกอย่าง" น้ำเสียงที่ดูนุ่มทุ้มขัดกับสายตาเจ้าเล่ห์ที่มองมายังร่างบางเป็นอย่างมาก แต่น่าเสียดายที่ร่างบางไม่ทันได้สังเกตุเห็นแค่นั้นเอง

ก๊อกๆ ก๊อกๆ

("ขอประทานโทษนะคะ อาหารพร้อมแล้วค่ะ") มโนว่าเป็นภาษาญี่ปุ่นเอานะคะ555

      ร่างสูงลุกจากเตียงแล้วเดินออกไปเปิดประตูพร้อมกับโค้งตอบรับบริกรสาวนิดๆ

("ขอบคุณมากๆคับ") ราเชนยิ้มให้เธอพอเป็นพิธีก่อนจะหันมาหาคนรักที่ยังง่วนกับการหาผ้าพันคออยู่ พอได้แล้วก็รีบลงมาจากเตียงแล้วเดินออกมาพร้อมกัน

        อาหารเช้ามื้อนี้เป็นอาหารขึ้นชื่อของโตเกียวและญี่ปุ่นทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็น อูด้ง กุ้งเทมปูระ ซูชิหน้าต่างๆ โซบะ ตกท้ายด้วย อันมิตสึแต่อันมิตสึนี่ให้เค้าเอาไปเก็บก่อนเพราะเดี๋ยวมันจะไม่อร่อย อ้อถามว่ามีนทราบเมนูต่างๆได้ล่ะก็... พี่เชนบอกมาหน่ะฮิฮิ^\#\#\#^

"นี่จะขุนมีนให้อ้วนกลับไทยใช่ไหมฮะ?" ปากถามไปมือก็คีบของกินเข้าปากไปด้วย ร่างสูงส่ายหน้าเบาๆพร้อมกับเริ่มทานอาหารเช่นกัน ทั้งสองไม่ได้เร่งรีบอะไรนักเพราะนี่คือการมาพักผ่อนเลยไม่ต้องห่วงหรือพะวงอะไร ร่างบางนั่งกินลมชมบรรยากาศไปเรื่อยๆอย่างชิวๆ พร้อมมีการร่ายรำอันสวยงามของทางโรงแรมตบท้ายของทุกวันศุกร์ ถือว่าโชคดีนักที่มาทานกันที่โรงแรม^^

"อิ่มสุดๆอะ พี่เชนมีนอยากไปตะเวนแล้วอะไปกันเถอะฮะ"เดินมาถึงห้องยังไม่ทันได้ก้นหายร้อนร่างบางก็คึกอยากไปเดินทางท้องถนนแล้ว ดวงตาอันซุกซนมองผู้คนไปมาอย่างนึกสนุก การมาเที่ยวครั้งนี้ คนได้เที่ยวแน่นอนคงไม่พ้นร่างบางที่ยืนเกาะประตูกนะจกจนแทบจะสิงเข้าไปอยู่รอมร่อ ราเชนไม่ได้พูดอะไรแต่เดินมาสวมกอดจากด้านหลังแล้วมองลงไปด้านล่างตามคนในอ้อมกอด

"ถ้าอยากไปก็ตามใจพี่หน่อยสิพามาตั้งขนาดนี้แล้วเชียว"

ตามใจเฮียที....5555

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว