facebook-icon

ชอบใจ กดถูกใจนิยายเรื่องนี้ ให้ไรท์ด้วยน้าค้า จุ๊บๆ

Chapter 1 ณริศ วรพิพัฒน์

ชื่อตอน : Chapter 1 ณริศ วรพิพัฒน์

คำค้น : วุ่นรักทะเลร้อน, เอลยา

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.2k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 09 มี.ค. 2560 07:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 1 ณริศ วรพิพัฒน์
แบบอักษร

 

“ณริศขา...กลับมาที่เตียงเถอะค่ะที่รัก พิ้งค์อยากให้คุณกอดอีก...ซิคะริศขา”

เสียงออดอ้อนยั่วยวนและเชิญชวนของพิ้งกี้ดังขึ้นมาจากเตียงนอนใหญ่ในรีสอร์ทสุดหรูของครอบครัว วรพิพัฒน์

 

ร่างสูงสมาร์ทที่กำลังยืนมองออกไปตรงทะเลด้านหน้าหันมายิ้มมุมปากให้นางแบบสาวหุ่นเหลือใจที่นอนเปลือยล่อนจ้อนอยู่บนเตียง

 

            “หึๆ คุณหนาวหรือพิ้งค์”

เสียงห้าวแกล้งเอ่ยถามออกมา หากสายตาเข้มนั้นแพรวพราว เพราะรู้ดีว่าสาวเจ้าต้องการอะไร และที่สำคัญ คงไม่ใช่ผ้าห่มเนื้อดีเกรดเอที่ถูกถีบมาอยู่ที่ปลายเตียงอย่างแน่นอน

 

            “แหม...ดูพูดเข้าสิคะ ริศรู้ดีว่าพิ้งค์หมายถึงอะไร...มาม้ะคนดี มาสนุกกันต่อดีกว่าค่ะที่รัก เนี่ยเรายิ่งมีเวลาให้กันน้อยอยู่ด้วย เดี๋ยวพิ้งค์ก็ต้องบินกลับกรุงเทพฯ แล้วที่สำคัญ ตอนนี้พิ้งค์รู้สึกร้อนขึ้นมาอีกแล้วล่ะค่ะริศขา”

 

            พิ้งกี้ นางแบบคนดังที่กำลังฮ็อตกล่าวขึ้น หล่อนเอื้อมมือไปบีบหน้าอกตัวเองพร้อมกับทำหน้ายั่วตัณหาของชายหนุ่ม ณริศเดิน มายังนั่งพิงพนักเตียง ปากได้รูปจุดยิ้ม

 

            “ผมอยู่นี่ละ...คุณอยากทำอะไรก็เอาเลยพิ้งค์”

 

เสียงห้าวเอ่ยออกมา พร้อมกับมองร่างเปลือยของพิ้งกี้อย่างถูกใจ นางแบบสาวไม่รอช้า รีบคลานเข้ามาอยู่ตรงระหว่างขาแกร่งของชายหนุ่ม จากนั้นก็ทำการอ้าอมเจ้าปืนกลด้ามสวยที่ยังหลับไหลอยู่ของเขา ให้ตื่นขึ้นมาต่อสู้กับปากและมือของเธอ

 

            เสียงพูดหายไป ภายในห้องใหญ่เกมสวาทที่เร่าร้อนได้เริ่มขึ้นอีกครั้ง จนกระทั่งสองชั่วโมงผ่านไป ณริศลุกขึ้นจากเตียงตรงเข้าไปอาบน้ำและแต่งตัวเรียบร้อยในนาทีต่อมา

 

            “เดี๋ยวคุณจัดการตัวเองเรียบร้อยแล้ว ผมจะให้คนรถไปส่งคุณที่สนามบินนะพิ้งกี้”

 

ชายหนุ่มเอ่ยบอกนางแบบสาวคู่ขาประจำ ที่เขาสั่งให้หล่อนบินมาหาช่วงเสาร์อาทิตย์ หล่อนมาถึงเมื่อคืนนี้ และเวลานี้เขาก็รู้สึกหมดสนุกกับหล่อนแล้ว

 

ณริศ วรพิพัฒน์ ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งสมาร์ท ผิวสีแทนสวยด้วยอยู่กับทะเลและท้องฟ้ามาตลอดสามปีนี้ ใบหน้าคร้ามคมสัน หล่อเหลาราวกับนายแบบ ดวงตาเข้มที่มีคิ้วหนายาวขนานนั้น ซ่อนแววเยาะหยันไว้มิดชิด

 

 

หึ! ผู้หญิงต่อให้สวยงาม โด่งดัง หรือผู้ดีหยิ่งยะโสแค่ไหน พอสุดท้ายก็เหมือนๆ กันนั่นแหละ พวกหล่อนมีความต้องการไม่อย่างใดก็อย่างหนึ่งจากเขา ส่วนใหญ่ก็จะเป็นข้าวของเงินทองหรือไม่ก็กามตัณหาอารมณ์ใคร่ที่เร่าร้อนพอกัน... และผู้ชายที่มีพร้อมอย่าง ณริศ วรพิพัฒน์นั้นแทบไม่ต้องทำอะไรเลย

 

 

 เจ้าหล่อนพวกนั้นไม่เคยรอช้าที่จะเปิดทางและทอดสะพานให้เขา ณริศจึงเคยชินกับความง่ายและสบายใจไร้พันธะกับคู่ควงสาวสวยหุ่นไซส์เซ็กซ์บอมบ์ไม่เคยซ้ำหน้า

 

 

ชายหนุ่มไม่เคยมีความรู้สึกใดๆ ให้ผู้หญิงทุกคนที่เขานอนด้วย พวกหล่อนเป็นเพียงแค่ความสนุกสนานชั่วคราวของเขาเท่านั้น ณริศไม่เคยปิดบังความรู้สึกเมื่อเขาเบื่อพวกหล่อน ชายหนุ่มมักจะจบสัมพันธ์สวาทด้วยการให้รางวัลอย่างงาม จนผู้หญิงเหล่านั้นไม่รีรอที่จะรับมันและเดินออกไปจากชีวิตของเขาอย่างไม่มีอิดออดลังเล

 

 

นั่นยิ่งทำให้ณริศรู้สึกดูถูกและมีทัศนคติที่ว่า ผู้หญิงก็เหมือนกันหมด ซื้อได้...เพียงแต่ว่า...ราคาอาจจะต่างกันหน่อย...แค่นั้นเอง

 

“อะไรกันคะริศขา   นี่พอได้สมใจก็เฉดหัวไล่กันเลยเหรอคะ   พิ้งค์อยากอยู่ต่อจนถึงพรุ่งนี้ นะคะ...”

นางแบบสาวที่ดูเหมือนว่าจะอยู่นานกว่าคนอื่นๆ เอ่ยออดอ้อนขึ้น วันนี้วันเสาร์ พรุ่งนี้หล่อนยังว่างอีกวัน

 

ในวงการของพวกหล่อนนั้น มีพวกนางแบบหลายคนที่เคยเป็นคู่นอนและคู่ควงของณริศ วรพิพัฒน์ ทุกคนรู้ดีว่าผู้ชายที่เพียบพร้อมอย่างณริศ ไม่เคยคิดจริงจังกับพวกหล่อน เพราะเท่าที่ผ่านมายังไม่เห็นเขาประกาศยกย่องใครออกสื่อสักคนเดียว มีแต่เขียนข่าวก็อตซิปกันไปต่างๆ นานา เท่านั้นเอง

 

 

พิ้งกี้นั้นดูเหมือนจะเป็นนางแบบที่ณริศคั่วอยู่นานกว่าเพื่อน เธอจึงแอบมีความหวังว่า เขาอาจจะชอบหล่อนจริงๆ ขึ้นมาก็ได้ และพิ้งกี้ก็อยากจะได้เขามาเป็นของหล่อนอย่างจริงจัง ทั้งหล่อทั้งรวย มีทั้งเกียรติและสกุลรุณชาติอย่างณริศ นั้น หากหล่อนปล่อยให้หลุดมือไป คงจะน่าเสียดายที่สุด  

 

“ไม่ใช่อย่างนั้นพิ้งค์ พอดีพรุ่งนี้ผมมีงานยุ่ง ไม่มีเวลาดูแลคุณ”

 

เสียงห้าวเอ่ยบอก ใบหน้าหล่อเหลานั้นเรียบเฉย เสมือนไม่แยแสต่อความรู้สึกของนางแบบสาวเลยสักนิด พิ้งกี้แอบไม่พอใจอยู่เงียบๆ แต่ก็เก็บไว้ เพราะเท่าที่รู้มาณริศนั้นไม่ชอบผู้หญิงตื้อพูดไม่รู้เรื่อง หากเป็นเช่นนั้น เขาจะจบความสัมพันธ์ทันทีอย่างไม่เสียเวลาคิดเลยสักนาทีเดียว

 

“ก็ได้ค่ะริศ ถ้าคุณมีงานอย่างนั้นพิ้งค์กลับดีกว่า พอดีวันจันทร์นี้พิ้งค์ก็มีซ้อมเดินแบบ ดีเหมือนกันค่ะกลับตอนนี้จะได้ไม่เหนื่อยมาก”

 

พิ้งกี้เอ่ยออกมาฟังดูเป็นคนที่เข้าใจอะไรง่ายๆ ณริศพยักหน้าให้หล่อนก่อนจะเดินออกจากห้องไป

 

บ้านพักหรูหลังนี้ เป็นบ้านพักที่ณริศใช้สำหรับพาสาวๆ มาหาความสำราญเล่น เขาไม่เคยพาพวกหล่อนไปยังบ้านจริงๆ หลังที่เขาใช้ชีวิตอยู่ เขาไม่ต้องการให้ความเป็นส่วนตัวที่เขาเก็บไว้เพื่อตัวเอง ถูกทำลายไป ลูกน้องคนสนิทของเขาจะรู้ดี ทุกครั้งหากพาผู้หญิงมาให้นาย พวกเขาก็จะขับรถพาหล่อนมายังบ้านพักหรูหลังนี้เท่านั้น

 

ณริศเดินลงบันไดไปยังรถเบนซ์ส่วนตัวแล้วขับกลับไปยังบ้านที่ถูกปลูกสร้างอยู่หลังเดียวด้านหลังเกาะ แยกจากบ้านพักของรีสอร์ทที่มีหลายสิบหลัง

 

“กริ๊งๆ กริ๊งๆ”

เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาดังขึ้น ณริศคว้ามันขึ้นมาดู เห็นเป็นเบอร์ของพี่ชายคนเดียวของเขา

 

“หวัดดีฮะพี่ภัทร”

 

“ณริศ ไปดูเปรียวหน่อยว่าทำไมไม่รับโทรศัพท์พี่”

เสียงทุ้มขรึมของณภัทรเอ่ยออกมา

 

“ผมสบายดีครับพี่ชาย ขอบคุณที่ถามไถ่”

เสียงห้าวของณริศกล่าวประชดพี่ชายใหญ่ออกไป

 

“พี่รู้ว่านายสบายดีไง ถึงไม่ได้ถาม เพราะพี่เพิ่งโทรหาสิงขร มันบอกมันกำลังไปส่งคู่นอนของแกที่สนามบิน”

ณภัทรกล่าวออกมาอย่างรู้จริง ณริศถอนหายใจออกมา

 

“พี่ภัทร พี่ก็รู้ว่าผมกับเขา ไม่พูดกัน แล้วยังจะให้โทรไปหาอีก ถ้าเขาไม่รับโทรศัพท์พี่ แล้วเรื่องอะไรเขาจะรับโทรศัพท์ผม...ขอโทษนะครับ ผมต้องขอขัดใจพี่หน่อยสำหรับเรื่องนี้”

 

ณริศนั้น ถึงแม้จะห้าวและไม่แยแสกับผู้คนมากนัก แต่กับ ณภัทร พี่ชายใหญ่นั้น เขาทั้งรักและเคารพอย่างเต็มหัวใจ เพราะฉะนั้นณริศจะเชื่อฟังและให้เกียรติพี่ชายคนเดียวของเขาเสมอ หากไม่เหลือบ่ากว่าแรงน่ะนะ แต่ทว่า เรื่องที่พี่ชายกำลังสั่งแกมขอร้องนี่ เห็นทีว่าจะมากเกินไปสำหรับณริศ วรพิพัฒน์

 

“เป็นอะไรกันนักหนาฮึ นายสองคนนี่ จะบ้ากันไปใหญ่แล้ว จะโกรธขึ้งอะไรกันเป็นปีๆ นึกถึงตอนที่เป็นเด็กๆ นายสองคนตัวติดกันยังกับฝาแฝดน่ะฮึ... โทรไปให้พี่หน่อย...พี่เป็นห่วงเขา”

 

เสียงทุ้มของพี่ชายสั่งออกมา ณริศจุดยิ้มเยาะตรงมุมปาก แต่ไม่แน่ใจว่ากำลังยิ้มเยาะหยันใครกันแน่ ชายหนุ่มนึกไปถึงคนที่พี่ชายกำลังให้โทรหา หล่อนและเขาไม่ได้พูดกันเป็นเวลาสามปีแล้ว

 

ปริศยา ทิตยนานนท์ ร่างเพรียวสมส่วน ใบหน้าสวยเก๋ จิตใจที่ห้าวแกร่งไม่เคยเกรงกลัวใคร หล่อนประกาศออกมาอย่างหนักแน่นตั้งแต่หล่อนเป็นสาวรุ่นแล้วว่า หล่อนชอบณภัทรพี่ชายของเขา

 

ส่วนพี่ชายของเขานั้น ดูเหมือนจะเป็นห่วงสาวๆ บ้านทิตยนานนท์ทุกคน จนดูไม่ออกว่า ณภัทรนั้นสนใจสาวนางไหนเป็นพิเศษหรือไม่ หรือว่าจะตามดูแลเพราะพวกหล่อนเป็นเสมือนน้องสาวของเขา ดั่งเช่นที่เขาได้ทำมาตลอดตั้งแต่สมัยตอนเป็นเด็ก

 

“เขาไม่เป็นไรหรอกน่ะพี่ภัทร พี่เป็นห่วงศัตรูของเขาดีกว่า”

เสียงห้าวของณริศเอ่ยบอกพี่ชาย เขารู้ดีว่า คนอย่างปริศยา ทิตยนานนท์ นั้นพิษสงหล่อนรอบตัว ทั้งทางอาวุธเข่าศอก และศักยภาพของสมองนักเรียนโทจากอเมริกา

 

“ปกติพี่โทรไป เขาต้องรับ นี่โทรไปสามครั้งแล้ว นายช่วยโทรอีกที ถ้าเขาไม่รับ ให้ไปดูที่เกาะโน้น แล้วโทรมาบอกพี่ด้วย”

 

ณภัทรกล่าวเสร็จก็วางสายไป ชายหนุ่มไม่อยากต่อปากต่อคำกับน้องชายให้มากความ เขารู้ดีว่าถึงแม้ณริศจะมีฤทธิ์เดชมากเพียงไหนสำหรับคนอื่น แต่กับเขาแล้ว น้องชายไม่เคยขัด ถึงแม้ว่าบางครั้งจะไม่ชอบใจที่ถูกมัดมือชกและถูกบังคับก็ตาม อย่างเช่นครั้งนี้

 

 

ณริศถอนใจ เขาเลื่อนนิ้วหาเบอร์โทรของปริศยา สายตาคมจ้องมองมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจกดโทรออก 

*******

มาแล้วค่า ตอนแรก.... 

 

 

 

ความคิดเห็น