facebook-icon Twitter-icon

ขอติดเหรียญเรื่องนึงนะคะ

ชื่อตอน : บทที่ 18 ตอนจบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 33k

ความคิดเห็น : 132

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ม.ค. 2564 13:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 800
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 18 ตอนจบ
แบบอักษร

ผมกำลังจะกลับบ้าน 

บทที่ 18 

เป็นสิ่งที่ผมไม่คาดคิดเลยว่าน้ำจะยังอยู่ในรีสอร์ทเพราะคณะทัวร์ของพี่วิโรจน์กลับไปตั้งแต่เที่ยงแล้ว หากแต่ผู้หญิงที่เคยเป็นแฟนเก่าของผมก็ยังนั่งยิ้มให้เห็นเป็นตัวเป็นตน น้ำวางนิตยสารในมือและลุกขึ้นมาก้าวเดินอย่างมั่นใจมาหยุดอยู่ตรงหน้าผม 

“บังเอิญจังเลยนะชินที่น้ำลาพักผ่อนต่อจากวันนี้อีกสองวัน และน้ำก็ยังไม่อยากกลับระยองด้วย” 

ประโยคบอกเล่าของน้ำทำให้ผมแทบล้มทั้งยืน 

“และถ้าน้ำจะขอพักอยู่กับชินอีกสักวันชินคงไม่ว่านะ” 

ถ้าผมว่าแล้วน้ำจะยอมไปไหม! 

หน้าตาของผมคงเหมือนถูกผีหลอก น้ำชำเลืองตาไปยังพี่วันที่ยืนเคียงข้างกับผมและมือก็ยังไม่ได้ปล่อยจากการเกาะกุมสายตาของน้ำลากต่ำลงมองเห็นและคิ้วของน้ำก็ขมวดลงทันที 

“ผู้ชายคนนี้คือชื่อวันรบ เขาเป็นคนรักใหม่ของผมเองแหละน้ำ” 

น้ำผงะและสีหน้าของน้ำก็เหมือนถูกผีหลอกแทนผม ดวงตากะพริบถี่ขณะเอียงคอถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ 

“ชิน พูดใหม่อีกครั้งซิ น้ำคงหูฝาดไป” 

ผมหันไปมองพี่วัน ใบหน้ายังคงเรียบเฉยหากแต่ดวงตาคู่คมมีแววขบขันแสดงออกมาให้เห็น เขายักไหล่และเปิดโอกาสให้ผมได้แนะนำตัวอีกครั้ง ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะ 

ใช้นิ้วชี้ไปที่เขาเพื่อแนะนำให้น้ำได้รู้จักอีกครั้ง 

“ผู้ชายคนนี้เป็นแฟนผม ผมถึงบอกน้ำไงล่ะว่าเรากลับไปคบกันเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้ว” 

“ไม่จริง” น้ำหน้าซีดเผือด 

“ก็ที่ผ่านมาชินกับน้ำเรายัง...” 

คำพูดถูกกลืนหายเข้าไปในลำคอและน้ำต้องตั้งสติอย่างรวดเร็วก่อนจะฝืนยิ้มออกมาจนได้ 

“ชินจะบอกน้ำเหรอว่า ชินหันไปคบกับผู้ชายด้วยกันและเพิ่งค้นพบว่าตัวเองเป็นเกย์” 

คำพูดในเชิงส่อเสียดทำให้ผมหน้าตึงขึ้นมาทันที หันไปมองพี่วันก็เห็นว่ารอยยิ้มในดวงตานั้นหายไปแล้วทดแทนด้วยความขุ่นเคืองที่เขาไม่ได้แสดงออกมา 

“น้ำจะเรียกว่าอะไรก็แล้วแต่น้ำเถอะ ผมก็แค่รักพี่วันที่จริงใจกับผมไม่เคยหลอกลวงหรือทำให้ผมเสียใจ” 

น้ำสะอึกไปบ้าง ดวงตาของน้ำบอกว่ากำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ในหัว ในที่สุดน้ำก็ยิ้มและมีท่าทีโอนอ่อนลงมา 

“ถ้าอย่างนั้นน้ำก็ดีใจกับชินด้วยก็แล้วกันที่เจอคนที่ใช่ แต่ตอนนี้มันก็เย็นมากแล้ว 

ชินคงไม่ปล่อยให้แฟนเก่าอย่างน้ำเดินทางกลับไปตอนนี้หรอกนะ” 

“ถ้าคุณต้องการกลับก็ไม่ยากหรอก” พี่วันเอ่ยเสียงเข้ม “จากที่นี่ไปในเมืองทางสะดวกมาก ผมให้คนงานไปส่งคุณตอนนี้แป๊บเดียวก็ถึงสถานีขนส่งแล้ว และจากที่นั่นก็มีรถทัวร์ไประยองด้วย” 

น้ำตวัดสายตาค้อนเมื่อเจอการไล่แบบตรงๆจากพี่วัน แต่ความอดทนของน้ำมีเยอะมากจนผมนึกระอา 

“ผู้หญิงขึ้นรถทัวร์ตอนกลางคืนอันตรายจะตาย ชินคงมีน้ำใจเทคแคร์น้ำนะคะ” 

แม่บอกว่าผมเป็นคนใจอ่อนและขี้สงสาร ผมว่าคงจริงอย่างแม่ว่า 

“ก็ได้ แต่พรุ่งนี้เช้าผมจะให้คนงานไปส่งน้ำแต่เช้า เข้าใจใช่ไหม” 

น้ำก้มหน้าลงยิ้มอย่างสมใจก่อนจะเงยหน้าช้อนตามองผมอย่างมีจริตอีกครั้ง 

“น้ำอยู่บ้านที่ชินอยู่ได้ไหม” 

“ไม่ได้” 

ผมไม่ได้ตอบครับ คนที่ยืนอยู่ใกล้ๆตัวนี่แหละตอบเองเลย 

“มันเป็นที่สำหรับคนในครอบครัวเท่านั้น” 

“แต่ฉันเคยเป็นแฟนชินนะคะ ก็ถือว่าเป็นคนในครอบครัวเหมือนกัน” 

น้ำเถียง พี่วันยิ่งทำหน้าดุใส่จนน้ำชักหน้าซีด 

“คุณทิ้งโอกาสนั้นไปแล้ว ถือว่าคุณโง่เองที่ทำอย่างนั้น” 

“แต่ว่า...” 

“พอเถอะครับ” ผมยกมือห้าม “น้ำอยู่ห้องพักเดิมที่พักเมื่อคืนนั่นแหละดีแล้ว” 

น้ำหน้าเสียทันทีและมองพี่วันด้วยแววตาไม่ดีนัก 

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวก่อนนะ จะไปหามื้อเย็นกินกับพี่วัน” 

“ชิน น้ำก็หิวเหมือนกัน ตั้งแต่เที่ยงยังไม่ได้กินอะไรเลย” 

โอ๊ย!!! 

มาถึงตอนนี้ผมเริ่มรู้สึกดีที่ไม่ได้ข้องเกี่ยวกับผู้หญิงอย่างน้ำอีกแล้ว ในอดีตที่ผ่าน 

มาผมทนกับผู้หญิงอย่างน้ำได้อย่างไรกันนะ 

“จะกินก็ตามมา” 

ผมสะบัดเสียงใส่น้ำและดึงมือพี่วันให้เดินตามไปยังห้องครัวที่ปิดตู้เสบียงไปแล้ว ที่พอจะค้นเจอและทำกินประทังความหิวกันในตอนนี้ก็เห็นจะมีแต่มาม่าใส่ไข่เท่านั้น 

“มาม่าต้มยำหรือหมูสับดีครับพี่วัน” 

ผมหันไปถามเขา พี่วันชี้ไปที่ซองมาม่าต้มยำพร้อมกับโปรยยิ้มใส่ผม 

“ต้มยำดีกว่าครับ ขอสองห่อเลยนะชิน หมดแรงน่ะ ตอนนี้หิวมากเลย” 

ผมนี่หน้าฉีดสีขึ้นมาทันทีกับคำพูดห่ามๆของเขา เกือบจะลืมน้ำเสียสนิทถ้าเจ้าตัวไม่ได้แทรกเสียงเข้ามาระหว่างผมกับพี่วัน 

“ไม่มีอะไรกินแล้วเหรอชิน น้ำไม่ชอบกินมาม่าชินก็รู้นี่” 

ผมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ พี่วันหันขวับไปมองด้วยสีหน้าไม่พอใจนัก 

“มีแค่นี้ก็อย่าเรียกร้องนักเลย ถ้ากินยากนักไปพักที่อื่นไหมล่ะ” 

ไม่เคยเห็นพี่วันเคืองใครเท่านี้มาก่อน จริงๆแล้วเขาไม่ใช่คนดุแบบนี้เลย และเมื่อเจอการตอกกลับของพี่วันน้ำจึงยอมหยุดปาก ผมจึงรีบต้มมาม่าใส่ไข่อย่างรวดเร็วก่อนจะตักใส่ถ้วยมาวางต่อหน้าทุกคน กลิ่นมาม่าหอมฉุยชวนน้ำลายสอพวกเราจึงกินกันอย่างหิวโหย ไม่นานนักมาม่าใส่ไข่ของผมก็หมดลง 

“น้ำอิ่มแล้ว” น้ำผลักถ้วยเปล่ามาด้านหน้า “ชินล้างถ้วยเลยก็ได้นะ” 

“คุณนี่มีความเกรงใจคนอื่นในระดับที่น้อยมากๆเลยนะ” พี่วันมองการการกระทำของ 

น้ำอย่างไม่ชอบใจ 

“คนอื่นทำให้กิจอิ่มท้องแล้ว คุณก็ควรจะมีน้ำใจช่วยล้างถ้วยล้างชามตอบแทนบ้างสิ” 

น้ำไม่เคยทำอย่างนั้นครับ ตอนที่คบกันนั่นก็ใช้ผมทำทุกอย่างและผมก็ทำงกๆตามที่น้ำสั่ง 

“คุณนี่มันยังไงนะ” น้ำทนไม่ไหวจนขึ้นเสียงใส่พี่วัน 

“ฉันคบกับชินมาตั้งสามปี ชินยังไม่เคยบ่นเลย แล้วคุณเป็นแค่แฟนใหม่ที่เพิ่งจะคบกับชินไม่นาน มีสิทธิ์อะไรมาว่าฉันปาวๆแบบนี้ เป็นผู้ชายก็หัดให้เกียรติผู้หญิงบ้าง อ้อ ลืมไปว่าเป็นเกย์” 

“น้ำ!” 

“บ้าที่สุด” พี่วันโมโหจนหน้าแดงก่ำ 

“ทำตัวแบบนี้ไงล่ะถึงไม่ควรจะให้เกียรติ ผมให้เกียรติเฉพาะผู้หญิงที่ทำตัวดีมีศักดิ์ศรีเท่านั้นแหละ” 

“พี่วันครับ ใจเย็นก่อน” 

ผมตกใจที่เห็นเขาโมโหมากขนาดนี้ พี่วันเดินหงุดหงิดออกไปจากห้องครัวทันที ผมหันขวับไปมองน้ำด้วยความโกรธเช่นกัน 

“น้ำเองต่างหากที่ไม่เคยให้เกียรติใครเลย พี่วันเป็นผู้ใหญ่กว่า เขาเป็นเพื่อนกับพี่วิโรจน์เจ้านายของน้ำด้วย ลืมไปแล้วหรือไง” 

“ก็น้ำไม่ชอบนี่นา น้ำขอโทษก็ได้” 

“คนที่น้ำต้องขอโทษน่ะคือพี่วัน ไม่ใช่ผม” 

ผมส่ายหน้ากับพฤติกรรมอันน่ารังเกียจที่เพิ่งจะกระจ่างตาในวันนี้ ผมลากแขนของน้ำออกจากห้องครัวและมาส่งที่หน้าห้องพัก 

“กลับเข้าไปนอน แล้วพรุ่งนี้ผมจะให้คนไปส่ง” 

“ชิน” 

ผมไม่สนใจน้ำอีกและรีบจ้ำอ้าวกลับไปยังบ้านทันที เมื่อถึงห้องนอนก็เห็นพี่วันนั่งหน้าบึ้งอยู่บนเตียง 

“พี่วัน ผมขอโทษแทนน้ำนะครับที่เขาล่วงเกินพี่” 

ผมหน้าสลด รู้สึกผิดจริงจังมาก พี่วันยังคงนิ่งอยู่พักใหญ่ก่อนจะถอนหายใจออกมา 

“พี่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นอดีตของชินแต่เขาก็ทำให้ชินเสียใจมาก ส่วนพี่เองมาทีหลังชินลองไตร่ตรองเองก็แล้วกันว่าอะไรคือสิ่งที่สมควรเลือก” 

พี่วันล้มตัวลงไปนอนตะแคงหันหลังให้ผม ความเจ็บปวดแล่นเอ่อขึ้นมาจนขอบตาร้อนผ่าว ตั้งแต่คบกันมานี่เป็นครั้งแรกที่มีเรื่องขุ่นเคืองใจเกิดขึ้นระหว่างเรา ผมเอนกายลงไปนอนทาบอยู่เบื้องหลังและกอดพี่วันไว้แน่น 

“ผมขอโทษที่อ่อนแอครับพี่วัน แต่ผมจะไม่ทำให้พี่เสียใจ” 

ผมตัดสินใจลุกจากเตียงและเดินกลับไปยังห้องพักของน้ำเพื่อจะบอกให้น้ำเลิกยุ่งกับผม แต่ยังไม่ทันจะเคาะประตูห้องก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์จากภายในห้อง มือที่เตรียมจะเคาะประตูพลันชะงักเมื่อเสียงสนทนาดังลอดออกมา 

“โทรมาทำไมตอนนี้ หือ เดช ยังกล้าจะโทรมาอีกนะเดี๋ยวตำรวจก็ตามกลิ่นเจอหรอก” 

“ก็เพราะแกไม่ใช่เหรอทำให้ฉันต้องตกอับแบบนี้ ต้องมาทำงานในโรงงานเล็กๆเงินเดือนก็น้อยเพราะแกนั่นแหละที่บอกให้ฉันช่วยโกงเงิน” 

“อยู่เชียงราย จะทำไม เออ มาเจอชิน ผัวเก่าแล้วไง รู้งี้ไม่เลิกกับชินไปอยู่กับแกหรอก นี่ถ้ารู้ว่าผัวเก่าเป็นเจ้าของรีสอร์ทฉันจะเลิกแล้วไปอยู่กับไอ้แมงดาอย่างแกทำไม” 

“ใช่ ถ้าชินเอาฉันก็จะจับชินให้อยู่หมัด ใครจะโง่ไปอยู่กับแกอีก ลูกในท้องของฉันจะได้มีพ่อที่ไม่ใช่โจรอย่างแก” 

สว่างทั้งตาและสว่างทั้งกะโหลกที่มีแต่ขี้เลื่อย 

ผมกัดฟันเมื่อรู้แล้วว่าน้ำหวังอะไรจากผม และรู้อีกว่าก้อนกรวดต่ำตมก็ยังเป็นก้อนกรวดวันยังค่ำ 

ผมเดินออกมาจากหน้าห้องของน้ำไกลพอควรจึงได้หยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมาและติดต่อไปยังเพื่อนที่ระยองอีกครั้ง และคราวนี้ผมยอมเสียค่าโทรศัพท์นานจนแบตเกือบจะหมดเพื่อกำจัดปลิงที่กำลังคิดจะดูดเลือดจากผมอยู่  กว่าจะเดินกลับไปยังห้องนอนพี่วันก็หลับไปแล้ว 

ผมจะไม่ยอมเสียเพชรอย่างพี่วันไปอย่างเด็ดขาด 

พี่วันลืมตาตื่นมาในตอนกลางดึกโดยมีผมนอนกอดเขาอยู่ เขามองผมอย่างค้นคว้าว่าผมจะรู้สึกเช่นไร 

“ผมขอโทษ” 

ขอโทษที่อ่อนแอ ขอโทษที่ไม่เด็ดขาด ขอโทษที่ทำให้พี่วันเสียใจ พี่วันคลี่ยิ้มให้ผม เขายกมือมาหยิกแก้มผมเบาๆ 

“พี่รู้ พี่คิดว่าพี่ดูคนออก ความอ่อนโยนของชินคือสิ่งที่พี่รัก อย่าโทษตัวเองเลย” 

เราอาจจะจูบกัน อาจจะกอดกันในตอนนั้นถ้าไม่มีเสียงตะโกนจากหน้าบ้านมาขัดจังหวะ 

“ชิน น้ำนอนไม่หลับเลย น้ำกลัว” 

พี่วันขมวดคิ้วทันที ผมยกมือปิดปากพี่วันไว้และกระซิบห้ามเขา 

“ผมอาจจะเป็นคนงี่เง่า แต่ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายความรักของเราเด็ดขาด” 

“ชินจะทำอะไร” 

เขาถามอย่างสงสัย และเป็นครั้งนี้ที่ผมยิ้มเหี้ยม 

“ทำในสิ่งที่ผมต้องทำไงครับ” 

ผมกดคว้าโทรศัพท์มากดข้อความหาใครบางคนที่จะเป็นเครื่องมือของผมก่อนจะลุกเดินไปยังหน้าประตูบ้าน พี่วันลุกตามมาเมื่อเห็นผมเปิดประตูและพบว่าน้ำยืนน้ำตาคลออยู่ 

“เข้าไปนอนในห้องชินได้ไหม” 

“ไม่ได้” ผมเด็ดขาดกับน้ำ “นั่นมันที่ส่วนตัวของผมกับพี่วัน” 

“ชิน น้ำขอร้อง ตอนนี้น้ำกำลังลำบาก น้ำรู้ว่าทำผิดกับชินมากแต่น้ำสำนึกแล้วจริงๆ 

น้ำยอมชินทุกอย่างถึงแม้ว่าชินจะมีใครอื่น ขอแค่ชินช่วยน้ำได้ไหมคะ” 

“หน้าด้าน” 

พี่วันยืนพิงกรอบประตูมองอย่างสมเพช 

“ทิ้งเขาไปแล้วยังมีหน้ามาขอให้เขาช่วยด้วยการเอาตัวเข้าแลก เธอนี่มันไม่มีคุณค่าจริงๆ” 

“อย่าเสือก กูพูดกับผัวกู” 

“ผัวเธอน่ะเมียของฉันนะ” 

เมื่อเจอหยาบมาพี่วันก็ไม่คิดจะพูดดีด้วย ใบหน้าของเขาโกรธเกรี้ยวอย่างเห็นได้ชัด 

“อย่าพูดอย่างนั้นกับพี่วันนะน้ำ เขาเป็นคนที่ผมรัก” 

“แล้วน้ำล่ะ ชินไม่รักน้ำแล้วเหรอ เราเคยรักกันมาก ที่ชินเจ็บก็เพราะชินรักน้ำไงล่ะ” 

ผมมองน้ำอย่างสังเวชใจและดึงแขนออกจากการเกาะกุมของน้ำ 

“ผมไม่ได้เจ็บอีกแล้ว มันก็แค่แผลเป็นที่ผมไม่ได้รู้สึกอะไรอีกนอกจากมองเห็นมันให้ช่วยเตือนใจว่าอย่าโง่ให้คนสารเลวหลอกแบบนี้อีก” 

“นี่ด่าฉันว่าเลวงั้นเหรอ” 

น้ำโมโหผมที่ด่าเธอ ผมเบ้ปากและยักไหล่อย่างไม่แคร์ 

“ใช่ และจะทำยิ่งกว่านี้อีกถ้าน้ำยังไม่หยุด” 

“หึหึ ชินจะทำอะไร คนอย่างชินจะกล้าทำอะไรงั้นเหรอ” 

ผมหัวเราะเบาๆแต่ไม่ได้ตอบอะไรอีกแม้จะเห็นน้ำเชิดหน้าท้าทายเพราะว่าเห็นตัวช่วยปรากฏตัวเป็นรถตำรวจวิ่งตรงมาจากด้านหน้ารีสอร์ทและมาหยุดไม่ไกลจากเรา เมื่อน้ำเห็นชัดๆสีหน้าของน้ำก็ซีดเผือดทันทีที่เห็นนายตำรวจหลายคนเดินลงมาจากรถและตรงมาที่เรา 

“ชิน ทำบ้าอะไรเนี่ย” 

น้ำทำท่าจะวิ่งหนีแต่ผมก็รีบคว้าแขนน้ำไว้อย่างรวดเร็ว 

“ไอ้กิตติมันเล่าเรื่องที่น้ำร่วมมือกับไอ้เดชยักยอกเงินโรงงานให้ฟังแล้ว มันบอกว่าไอ้เดชหนีไปกบดานที่บ้านเกิดส่วนน้ำก็ลาออกไปทำงานกับพี่วิโรจน์เพื่อจะหลบเลี่ยงการตรวจสอบ พอดีว่าผมรู้จักกับพี่ตำรวจที่ทำคดีนี้เพราะเคยไปเตะบอลด้วยกันผมก็เลยโทรไปหาเขา พี่ตำรวจคนนั้นเขาจึงประสานงานกับตำรวจที่เชียงรายมาให้ไงล่ะ” 

“ชิน ไอ้บ้า ไอ้เลว” 

น้ำดิ้นรนขัดขืน และพี่ตำรวจสองคนก็พุ่งมาคว้าตัวน้ำทันที น้ำร้องไห้โฮออกมาเมื่อถูกใส่กุญแจมือและลากไปที่รถตำรวจ 

“ขอบคุณนะครับพ่อเลี้ยงที่ให้ข้อมูล” พี่ตำรวจคนหนึ่งกล่าวกับผม 

“ตอนนี้ตำรวจได้จับนายธีรเดชไว้ได้เช่นกันที่บ้านเกิดของเขา ผมจะส่งผู้ต้องหาไป 

ยังพื้นที่เกิดเหตุที่ระยองเพื่อเข้าสู่กระบวนการยุติธรรม”รถตำรวจขับออกไปแล้วเหลือทิ้งไว้แต่ความเงียบสงบในยามดึก ผมมองตามไฟท้ายรถไปจนลับตาก่อนจะถูกสวมกอดจากด้านหลัง พี่วันก้มหน้ามาหอมแก้มของผมดังฟอด 

“เก่งมากครับชิน จัดการคนเดียวหมดโดยที่พี่ไม่ต้องช่วยเลย” 

ผมหันขวับไปหาเขา มองพี่วันอย่างแปลกใจ 

“พี่วันหมายความว่าไงครับ นี่ปิดบังอะไรอยู่หรือเปล่า” 

“จะว่าปิดบังก็ไม่ใช่นะ ไอ้เสี่ยวิโรจน์มันโทรหาพี่ตั้งแต่รู้ว่าน้ำเป็นแฟนเก่าชินแล้ว มันเล่าให้ฟังว่าสงสัยแผนกบัญชีคนใหม่ว่าจะมีที่มาไม่ค่อยดีนักก็เลยจับตามอง และพอรู้ว่าเคยคบกับชินมันก็เตือนว่าให้ระวัง พี่ก็เลยโทรไปหาเพื่อนที่เป็นผู้กำกับสน.เชียงรายไว้เมื่อวานนี้” 

พี่วันยิ้มแก้มปริเมื่อเล่ามาถึงตรงนี้ 

“พี่กลัวว่าถ่านไฟเก่าจะคุแล้วผู้หญิงคนนั้นจะมาหลอกชินอีก แต่ก็ไม่อยากจะแสดงอะไรออกมามากนัก ไม่นึกว่าเมียพี่จะเก่งเรียกตำรวจมาจับแฟนเก่าตัวเองได้ลงคอ” 

“ถ้าไม่ทำแบบนี้เดี๋ยวสามีก็จะทิ้งน่ะสิครับ ผมกลัวจะเสียพี่วันไปมากกว่า” 

“ช่างพูดอีกแล้ว” 

พี่วันจูบลงมาที่ปากของผม เราจูบกันร้อนแรงท่ามกลางอากาศเย็นยามค่ำคืน 

“อันที่จริงก็น่าสงสารนะครับ น้ำกำลังท้องด้วย” 

“ลูกของชินหรือเปล่า” 

ผมหัวเราะออกมาจนได้ 

“ผมไม่ได้โง่เป็นพระเอกละครตอนหลังข่าวนะครับถึงไม่รู้ว่าเด็กในท้องไม่ใช่ลูกผม ที่น้ำยัดเยียดตัวเองมาอาจจะเพราะเรื่องนี้ด้วย” 

“ฉลาดจังเมียใครน้า” 

พี่วันช้อนแขนอุ้มผมเดินกลับเข้าไปในบ้านและตรงดิ่งไปยังเตียงนอน เขาวางผมลงอย่างทะนุถนอมผมเป็นฝ่ายดึงคอเสื้อเขาลงมาเพื่อเราจะได้จูบกัน 

“ขอบคุณนะครับที่เลือกพี่” เขากระซิบข้างหู 

“ผมไม่ได้เลือกพี่วันนะครับ พี่ไม่เคยเป็นตัวเลือก เพราะพี่คือตัวจริงในใจของผม” 

มองพี่วันด้วยความรักอย่างที่หัวใจของผมบอกไว้ ผมรักเขา พี่วันคือสิ่งมีค่าที่สุดในชีวิตที่ผมเคยได้มา 

ผมผลักไหล่กว้างให้พลิกกลับไปนอนหงายหลังก่อนจะลดตัวเองลงต่ำ ผมอยากจะทำให้พี่วันมีความสุขอย่างที่เขาทำให้ผมบ่อยๆ กางเกงของพี่วันถูกดึงลงจนเผยให้เห็นท่อนลำที่ซ่อนอยู่ภายใน ผมบอกรักเขาด้วยการปรนเปรอความสุขให้กับผู้ชายคนนี้ 

“อา ชิน ดีมากครับ” 

พี่วันครางแผ่วในลำคอเมื่อผมกำลังกลืนเขาเข้าไปจนสุดลำคอ ที่ว่างเว้นถูกกอบกุมด้วยมือของผมและสะบัดด้วยลีลาที่ผมเริ่มชำชองมากขึ้น พี่วันเด้งเอวเข้าใส่จนผมเกือบจะสำลัก เจ้าลูกชายของเขาพองตัวจนเห็นเส้นเลือดและเส้นเอ็น ทันใดนั้นเขาก็พลิกกลับเพื่อเขาจะได้บอกรักผมบ้าง 

ผมชอบสัมผัสนี้ ชอบการที่เราได้มีกันและกัน ชอบเวลาที่เราได้เติมเต็มอีกฝ่ายด้วยความอบอุ่นของความรัก และเวลาที่เราได้จูงมือกันไปเดินเล่นอยู่บนขอบฟ้าในทุกๆครั้ง 

“อา พี่วันครับ ผมมีความสุขเหลือเกิน” 

ผมบอกเขาไม่รู้เป็นครั้งที่เท่าไหร่เพราะไม่ได้นับ ทั่วทั้งห้องคือสมรภูมิแห่งรักของเราไปหมด 

“มีความสุขจนอยากจะตัดเจ้าลูกชายของพี่วันแล้วยึดไว้ให้มันอยู่อย่างนี้ตลอดไป” 

พี่วันมองผมด้วยสายตาพราว เนื้อตัวแข็งแกร่งยังผงาดและมอบความสุขให้ผมอย่างต่อเนื่อง 

“ไม่ต้องตัดหรอก แค่นี้เจ้าลูกชายของพี่มันพร้อมจะถูกชินยึดแบบนี้ตลอดไปเหมือนกัน” 

ผมปรือตาอย่างเหนื่อยอ่อนเพราะกรำศึกจนกระทั่งฟ้าสาง และไม่รู้เลยว่าพี่วันพาผมไปห้องน้ำเพื่อชำระล้างคราบคาวให้สบายตัวตอนไหน เพราะสลึมสลืออีกทีก็อยู่ในชุดนอนโดยมีพี่วันโอบกอดอยู่ 

“ไม่ไปทำงานหรือครับ” 

สติที่หลงเหลือยังบอกได้ว่าตอนนี้เป็นเช้าของวันจันทร์ที่พี่วันต้องกลับไปทำงาน พี่วันบรรจงจูบที่แก้มฟอดใหญ่ 

“โทรไปลาป่วยแล้วครับ ไปไม่ไหวเมียพี่ดูดพลังไปทั้งคืน” 

“บ้า พี่วันอะหื่นเอง” 

ผมซุกกายเข้าหาอกแสนอุ่น 

“รักกันแบบนี้ตลอดไปนะครับพี่วัน” 

ผมหลับตาลงด้วยความอ่อนเพลีย ได้ยินพี่วันตอบกลับเป็นคำสุดท้ายก่อนที่ผมจะหลับสนิท 

“ครับผม คนเก่งของพี่ พี่รักชินนะครับ” 

ผมหลับฝันดี มองเห็นเพชรที่แสนมีค่าประดับอยู่ในหัวใจของผม และผมสัญญากับตัวเองว่าเพชรเม็ดนี้จะอยู่กับผมตลอดไป 

 

The End 

Belove’s Talk 

เย้ๆ จบไปอีกหนึ่งเรื่อง 

ดีใจที่อ่านกันจนจบ ดีใจที่รักพี่วันน้องชิน 

นิยายที่หื่นกามและเอาท์ดอร์ได้ในทุกสถานการณ์ 

ขอบคุณนะคะ 

ความคิดเห็น