ขอขอบคุณที่ติดตามผลงานนะคะ เรื่องนี้ลังเลอยู่ว่าจะติดเหรียญไหม เพราะช่วงนี้จน 555

ชื่อตอน : ตอนที่ 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.1k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 05 มี.ค. 2560 22:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1
แบบอักษร

            “พระสนมเพคะ ท่านแม่ของพระสนมขอเข้าเฝ้า” เหมยลี่นางกำนัลรับใช้ผู้สื่อสัตย์กล่าวทูลพระสนมของตน

            “ข้าบอกแล้วใช่ไหม เหมยลี่ หากท่านแม่มา ให้ท่านเข้ามารอให้ห้องข้าได้เลย” ไป๋อี๋หลินส่ายหน้าไปมาด้วยความเอือม เพราะบอกกี่ครั้งกี่ครา นางกำนัลผู้นี้ก็ไม่เคยจำ

            นางกำนัลแลซ้าย มองขวา เมื่อเห็นแน่ชัดแล้วว่าไม่มีใครอยู่แถวนี้ จึงค่อยๆลุกขึ้นกระซิบข้างหูพระสนมของตน

            “ท่านแม่ของพระสนมรอท่านที่ริมแม่น้ำเพคะ”

            ไป๋อี๋หลินฉงนกับคำที่เพิ่งได้ยิน หรือเพราะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น หากไม่สำคัญท่านแม่คงไม่บอกให้ออกไปพบข้างนอก เพราะการที่พระสนมขั้นต่ำอย่างนางจะออกจากวังได้ มันแทบเป็นไปไม่ได้ด้วยซ้ำ เพราะพระสนมและนางกำนัลคือผู้หญิงของฮ่องเต้ หากห้องเต้ไม่รับสั่ง การออกจากวังคือการทำผิดกฎ

            อี๋หลินพยักหน้าเพียงเล็กน้อย นางกำนัลผู้รู้ใจก็จัดแจงเสื้อผ้าของทหารเพื่อให้พระสนมของตนปลอมตัวทันที

            “ก้มหน้าไว้นะเพคะ ระวังพวกนางจะจำท่านได้ หากเดินพ้นประตูเมื่อไหร่ จะมีคนมาคอยรับพวกเรา”

            อี๋หลินหัวใจตกวูบ เมื่อนางกำนัลยิ่งทำแบบนี้ นั่นหมายความว่า การที่นางได้พบท่านแม่ในครั้งนี้ อาจมิใช่เรืองดีแต่อยางใด

            เมื่อรถม้ามาถึง อี๋หลินและนางกำนัล ก็จัดแจงเปลี่ยนชุด เป็นชุดผู้ชายธรรมดาอีกชุดหนึ่ง เพราะหากใส่ชุดของทหารองครักษ์ออกมาเดินข้างนอก ดีไม่ดี อาจเป็นที่จับสังเกตได้

            “ส่งข้าตรงนี้ ข้ากับเหมยลี่จะเดินผ่านตลาดไป ส่วนเจ้าขี่รถม้าวนไปเรื่อยๆ อีก 1 ชั่วยาม ค่อยมาเจอกัน” อี๋หลินบอกคนขี่รถม้า หากเป็นเรื่องสำคัญ การที่ให้คนขี่รถม้า ขี่วนไปนั้น อาจตบตาพวกมันได้อีกทางหนึ่ง แล้วการที่นางเดินผ่านตลาดไป ความกลมกลืนของเสื้อผ้า อาจช่วยบังพวกให้พ้นสายตา ของใครที่กำลังตามมา

            เหมยลี่มองพระสนมของตนด้วยความชื่นชมในความฉลาด ก่อนจะปรับสติของตนแล้วรีบเดินตามพระสนมไป

            ตัวเมืองตลาดที่แสนวุ่นวาย ทำให้ พระสนมและนางกำนัล ดูกลมกลืนกับชาวบ้าน จนทำให้พลัดหลงกับพวกที่ตามมา หากแต่สายตาหนึ่งยังคงจับจ้องทุกย่างก้าวของการเดิน

            เหตุใดสาวงามจำต้องแต่งกายเป็นผู้ชาย บุรุษหนุ่มผู้ปราดเปรื่องครุ่นคิด ขณะที่สองเท้าก้าวตามไป๋อี๋หลินติดๆ

            “ฝ่าบาท ฝ่าบาททรงรอหม่อนฉันด้วยพะยะคะ” หวังกงกงรีบสาวเท้าตามฮ่องเต้ผู้เอาแต่ใจ ที่หนีออกมาเดินเล่นนอกวัง ทั้งๆที่คัดค้านเพราะว่ากลัวเกิดอันตราย แต่เพราะทรงรับสั่งว่า ข้าต้องการดูความเป็นอยู่ของราษฎร์ หากข้าไม่รู้ แล้วข้าจะดูแลพวกเขาได้อย่างไร

            “ระวัง!” มือหนารีบคว้าเอวบางของอี๋หลิน เพื่อหลบเพิงของร้านค้าที่ผุแล้วถล่มลงมา จนร่างบางเซซบอกกว้าง อี๋หลินหลับตาปี๋ด้วยความกลัว แต่บุรุษรูปงามกลับลืมตามองความงามของสตรีในอ้อมกอด แม้จะแต่งกายเป็นชายเพื่อปิดบังใครๆ แต่ผิวขาวเนียนลออ รูปร่างทรวดทรง งดงาม เอวเล็กคอดกิ่ว แม้หน้าอกจะเล็กไปหน่อย แต่มันก็ทำให้องค์จักรพรรดิหนุ่ม รู้สึกอยากมองหน้านางให้ชัด จนไม่อยากหลับตา

            “ฝะ ฝะ ฝะ ฝ่า.....” หวังกงกง ยังพอมีสติที่จะไม่เอ่ยเรียกฝ่าบาท แต่ในใจได้แต่ตื่นตระหนก ร้อนรน กังวลว่าฝ่าบาทจะได้รับอันตราย

          อ้อมกอดแกร่ง ปกป้องร่างเล็กๆ ของอี๋หลินไว้ ใจดวงน้อย เต้นระรัว มันช่างอบอุ่น และรู้สึกคุ้นกับสัมผัส หากแต่เลือนราง...

            “เจ้าเป็นอะไรหรือเปล่า” เจ้าเสียงทุ้มทรงอำนาจ ก้มลงกระซิบข้างหู อี๋หลินได้ยินแค่เสียง ก็จำได้ทันทีว่าเสียงนี้คือใคร ด้วยความเคยชิน อี๋หลินจะก้มลงถวายบังคม แต่หากสติยังพอมีเหลือ จึงยืดตัวแข็งก้มหน้าไว้มิด

            “ข้าไม่เป็นอะไร ขอบใจคุณชาย” อี๋หลินรีบผละออกจากอ้อมอก แล้วหมุนตัวหนีทันที

            “เดี๋ยว แม่นาง!

            เสียงตะโกนไล่หลังของฮ่องเต้ดังมา แต่นั่นยิ่งทำให้ไป๋อี๋หลินวิ่งเร็วสุดฝีเท้า แม่นาง... ฮ่องเต้ทรงทราบได้อย่างไร ว่าข้าเป็นหญิง

 

            *************

          “พระสนมได้โปรดช่วยตะกูลเราด้วยเพคะผู้เป็นมารดาคุกเข่าลงตรงหน้า ไป๋อี้หลินผู้เป็นบุตรสาว หากแต่มีตำแหน่งพระสนมขั้นต้าอิ้ง

          “ท่านแม่เป็นอะไร”

            “พ่อเจ้าถูกคนใสร้ายว่าก่อกบฏ ขายอาวุธเราให้แคว้นทางเหนือ ตอนนี้ฮ่องเต้ทรงรับสั่ง จำคุกพ่อเจ้าตลอดชีวิต และขุนนางคนอื่นๆ ท่านยังทรงมีเมตตาไม่สั่งประหาร เพราะฉะนั้นพวกเราอาจมีทางช่วยเหลือหญิงชราวิงวอนด้วยน้ำตานองหน้า

          “ท่านแม่...ไป๋อี๋หลินน้ำตาไหลพรากด้วยความสงสารคนในตระกูล

            “ตอนนี้แม่จำต้องหนีไปอยู่ที่อื่น เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง เลิกร้องไห้ได้แล้วอี๋หลิน ไม่รู้ว่าชีวิตในวังของเจ้าจากนี้จะเป็นอย่างไร”

            “ท่านแม่ไม่ต้องกังวล ข้าจะหาทางช่วยท่านพ่อ คนในตระกูล และขุนนางอื่นๆ” อี๋หลินกำหมัดแน่น ด้วยความโกรธ ท่านพ่อไม่เคยทำร้ายใคร รับใช้แผ่นดินด้วยความสื่อสัตย์ ส่วนใครที่คิดกบฏ ใส่ร้ายท่านพ่อ หวังทำลายแผ่นดิน และฮ่องเต้ อี๋หลินคนนี้จะทำทุกอย่าง เพื่อรักษาสิ่งที่รักไว้

 

          *************

          อี๋หลินนอนขบคิดทั้งคืนว่าจะทำอย่างไร ดวงตาอิดโรยเพราะอดนอน จนเหมยลี่นางกำนัลรับใช้ อดสงสารผู้เป็นนายไม่ได้

            “พระสนมทรงทานซักนิดเถอะเพคะ ไม่เช่นนั้นพระสนมจะเอาแรงที่ไหนไปสู้เล่า” เหมยลี่พยายามคะยั้นคะยอ แต่ก็ไม่เป็นผล

            เรื่องนี้จะทำไม่ได้หากไม่มีคนในวังคอยช่วยเหลือ ใครในวังหลวงจะต้องทำกบฏ เพราะรายชื่อของเหล่าขุนนางที่ถูกป้ายสี ล้วนแล้วแต่ภักดีต่อฮ่องเต้อย่างไม่ต้องสงสัย คนภายนอกจะรู้ได้อย่างไร ว่าควรจะกำจัดคนซื่อออก หากเป็นเช่นนี้จริง พระสนมขั้นต้าอิ้ง ที่อยู่วังหลังอย่างนางจะทำอะไรได้ ไม่มีใครคอยสนับสนุน ไม่มีขุนนางมาคอยประจบ เพราะขุนนางเหล่านั้นคงรู้ว่านางคงไม่มีวันได้เป็นฮองเฮาแล้วพวกเขาคงไม่ได้เลื่อนยศเลื่อนตำแหน่ง

            เพราะฉะนั้น หากนางได้เลื่อนต่ำแหน่ง ข้ามขั้นไว และเป็นคนโปรดของฮ่องเต้ ทีนี้คงจะมีแต่เหล่าทหารและขุนนางต่างๆสนับสนุน แต่มันก็เหมือนดาบสองคม หากเลื่อนยศไว ตัวนางเองอาจยิ่งถูกจับตามอง จนถึงขั้นกำจัดนางทิ้งแต่จะให้อยู่เฉยๆคงไม่ได้

            เขาว่ากันว่า หญิงงามล่มเมือง.... อี๋หลินมองเงาตัวเองในกระจกขณะแปรงผม ความสวยของนางก็ไม่เป็นรองใครในวัง หากแต่ไร้ซึ่งเสน่ห์หญิงสาว เพราะรูปร่างบอบบาง ไร้ส่วนเว้าโค้ง อีกทั้งเรื่องคืนนั้นที่ทำให้ฮ่องเต้ทรงโกรธ... แต่เพราะว่าท่านพ่อเป็นขุนนางยศใหญ่ และทำประโยชน์ต่อแผ่นดินมากมาย ฮ่องเต้ท่านจึงทรงไว้หน้า ไม่สั่งปลดนาง หรือยกนาง ให้เหล่าแม่ทัพ

            “เหมยลี่ เข้ามาหาข้าหน่อย” รอยยิ้มร้ายๆเผยออกมาจากปากสวย ไปอี๋หลินกระซิบกับคนรับใช้ข้างกาย ดวงตาของนางผู้รับใช้เบิกโพลงด้วยความตกใจ เมื่อได้ยินสิ่งที่พระสนมรับสั่ง

          ‘เจ้าจงไปตามนางโลมที่เก่งที่สุดในเมือง มาช่วยสอนวิธีปรนนิบัติฮ่องแต้แก่ข้าที

 

 

*****************************************

มาแล้วจ้า ไรท์กลับมาแล้ว

เรื่องนี้ค่อนข้างแต่งยากนิดนึง เพราะต้องพยายามคิดในลึกซึ้ง ในเรื่องความปราดเปรื่องของตัวละคร

ฝากติดตามผลงานด้วยนะคะ

คอมเม้นให้กำลังใจ หรือติชมได้เลยค่า

 

คิดถึงนะคะ

จิรา.

 

 

ความคิดเห็น