ฝากคอมเม้นท์ ฝากติดตามนิยายของไรท์ด้วยนะคะ

My Young Wife [ Zayn & Khow Fang ] 8 100%

ชื่อตอน : My Young Wife [ Zayn & Khow Fang ] 8 100%

คำค้น : Zayn, Khow Fang, Love, เมียเด็ก, เซน, ข้าวฟาง, รัก

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 25.6k

ความคิดเห็น : 94

ปรับปรุงล่าสุด : 26 พ.ย. 2561 12:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
My Young Wife [ Zayn & Khow Fang ] 8 100%
แบบอักษร

“กิ่งกระเด้ง!! เราสิเก่ง!! ใครมาเบ่ง!! กระเด้งกลับไป!!”

“กิ่งกระเด้ง กระเด้ง กระเด้ง เราสิเก่ง สิเก่ง สิเก่ง ใครมาเบ่ง มาเบ่ง มาเบ่ง กระเด้งกลับไป!!”

ตอนนี้มนุษย์น่ารักที่เรียกว่าข้าวฟ่าง กำลังเต้นเพลงกิ่งกระเด้งอยู่หน้าแถวผู้เดียวเดียวดาย

โอ๊ยเหนื่อย นี่ฉันเต้นรอบที่ 5 แล้วนะเนี่ย ให้เต้นจริงๆ รุ่นพี่พวกนี้ รุ่นพี่ให้ปี 1 เต้นกันไง ฉันนี่ก็ดันไปสนุกสนานกว่าเพื่อนๆ เด้งแรงไปหน่อย เลยถูกเชิญออกให้มาเต้นหน้าแถวคนเดียว โดยมีเพื่อนๆ อีกหลายร้อยชีวิตนั่งร้องเพลงตบมือให้ฉันเต้น เต้นรอบแรกไปเกือบจะได้กลับไปนั่งกับพวกเพื่อนๆ แล้ว แต่ดิว ยัยดิวเลย นางบอกรุ่นพี่ว่าเมื่อกี้ไม่ได้ดูฉันเต้น แล้วไงละคะ รุ่นพี่ปี 2 ปี 3 ก็ให้ฉันเต้นจนหอบแดกเลยค่ะ

“ปรบมือให้น้องข้าวฟ่างด้วยนะคะ ที่ออกมาเด้งให้เพื่อนๆ ดูจนอิ่มอกอิ่มใจ”

แปะๆ

จ้า ลองไม่ตบมือกันสิ แม่จะหวีดให้ ฉันเดินกลับมานั่งในแถวอย่างเหนื่อยๆ

“เด้งโคตรดีเลยข้าวฟ่าง”

“หุบปากแกไปเลยนะดิว แกนี่ตัวดีเลยที่เชียร์ให้ฉันเต้นอะ”

“ฮะฮ่าๆ เวลาเธอเต้นน่ารักจะตายไป พี่เซนน่าจะเห็นตอนเธอเด้งเนอะ” ให้ตายก็ไม่ให้เห็นหรอก อายตายเลย

“ฝันไปเถอะยะว่าฉันจะให้พี่เซนมาเห็นอะ”

“วันนี้เราจะมาเลือกดาวเดือนกันนะคะ น้องๆ ช่วยกันเลือกเพื่อนๆ ที่คิดว่าสวยหล่อมีความสามารถได้เลยค่ะ เริ่มจากเลือกเดือนก่อนค่ะ”

“มาร์คครับ/ค่ะ”

“คิวครับ/ค่ะ”

“ปืนครับ/ค่ะ”

โฮกกกก...เพิ่งรู้ว่าคณะแพทย์มีคนหล่อๆ เยอะเหมือนกันนะเนี่ย

“อะแฮ่มๆ เช็ดน้ำลายหน่อยไหม แหมๆ มองตาเป็นมันเลยนะ เอาไปฟ้องพี่เซนดีกว่า” ดูยัยดิวเซ่! เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย หาเรื่องฟ้องพี่เซนได้ทุกวันอะยัยนี่นะ

“ฉันแค่มองไม่ได้อยากได้ซะหน่อย หล่อที่สุดในใจฉันก็ป๋าแหละ”

“หราาาา” ยัยดิวลากเสียงยาว ฉันไม่สนนั่งปรบมือที่เพื่อนผู้ชายที่ถูกเลือกออกไปยืนห้องแถว หล่อจริงๆ นะ

“เราได้เดือนมา 5 คนนะคะ ต่อไปเป็นดาวค่ะ แล้วเราจะมาทำการคัดเลือกจนเหลือเดือน 1 คนและดาว 1 คนเพื่อไปประกวดดาวเดือนของมหาวิทยาลัยค่ะ เริ่มค่ะ”

“ทับทิมค่ะ”

“หนูดีค่ะ”

“พิมพ์ค่ะ”

โอ้เพื่อนๆ ที่โดนเลือกสวยๆ ทั้งนั้นเลยอะ ฉันกำลังนั่งมองเพื่อนๆ ลุกเดินออกไปยืนหน้าแถว ทำไมคนสวยเยอะจังเนี่ย

“ข้าวฟ่างค่ะ”

ดีจ๊ะ! ชื่อฉันนิ! ปรบมือค๊า ^^

“เฮ๊ย!” ฉันตกใจตาโต ดิวมันพูดชื่อฉัน

“ยัยดิว...นี่แก!” ฉันชี้หน้าดิว มันยิ้มลอยหน้าลอยตาใส่ฉันจ้า

“น้องข้าวฟ่างลุกขึ้นมาเลยค่ะ เพื่อนเรียกชื่อน้องค่ะ”

“เอ่อ...คือหนู” ไม่อยากเป็นค่ะพี่ ยัยดิว! ให้ยัยดิวเป็น ใช่ๆ

“พี่ค่ะดะ...”

“จบการคัดเลือกดาวแล้วนะคะ” ยังไม่จบค่ะพี่ หนูยังพูดไม่จบเลยนะคะ ฉันจะเอายัยดิวขึ้นประกวดด้วย แต่ทำไมพวกพี่มาคัดเวลาเร็วขนาดนี้

จบการคัดเลือกดาวเดือนคณะ สรุปฉันกับปืนได้ประกวดดาวเดือนให้คณะแพทย์ โอ้ไม่...ทำไมต้องเป็นฉัน ฉันไม่เข้าใจ แค่พวกพี่ๆ ให้แสดงความสามารถ อิฉันก็แค่เต้น คือเต้นบ้าๆ บอๆ แหละ สรุปพวกเพื่อนๆ และรุ่นพี่ชอบอกชอบใจกับการกล้าแสดงออกของฉันมาก

ทำไมพวกพี่ๆ ถึงชอบอะไรแปลกๆ ข้าวฟ่างไม่เข้าใจ T^T

“โคตรตกใจที่เธอได้ประกวดดาวคณะวะข้าวฟ่าง ไอ้ท่าดึงดาวของเธอแม่งโคตรเจ๋ง”

“เพราะแกนั่นแหละที่ทำให้ฉันได้อะ” ฉันแหวดใส่นิวพร้อมกับยัดขนมเข้าปาก

หงุดหงิดต้องกินค่ะ

“ฉันก็แค่เสนอชื่อป่าว เธอเองต่างหากที่ดันกล้าแสดงออกมากเกินไป ชนะการคัดเลือกดาวคณะเฉยเลย ฮะฮ่าๆ ใครจะคิดวะว่ารุ่นพี่ชอบท่าดึงดาวของเธออะ ฮ่าๆ”

“ยัยบ้า!”

ถ้าไม่เรียกชื่อฉัน ฉันก็ไม่เต้นหรอก ก็ชอบเต้นจะให้ทำยังไงเล่า เพลงมาร่างกายมันก็ไปเอง

“เอาน่า เธอมีพื้นฐานคือความน่ารักอยู่แล้ว เวลาเต้นเธอก็ยิ้มหัวเราะไปด้วย เนี่ยมันคือเสน่ห์ที่ติดตัวของเธอประกวดไปเผื่อได้เป็นดาวมหาลัย โอ้ดังเลยน๊า”

“ฉันไม่ได้อยากดังเว๊ย! อยากอยู่เงียบๆ กินขนมเงียบๆ ง่ำๆ” พูดแล้วก็ยัดขนมเข้าปากต่อไป

“นี่ๆ เป็นผู้หญิงหัดกินงามๆ หน่อยสิข้าวฟ่าง”

“เหอะน่าฉันเครียด หงุดหงิดต้องกิน ง่ำๆ” ขนมยี่ห้อนี้อร่อยแฮะวันหลังขอตังป๋าซื้อมาเก็บไว้ในห้องเยอะๆ ดีกว่า หุ๊ๆ

“เธอชื่อข้าวฟ่างใช่ไหม? ถ้าฉันจำไม่ผิด”

“จ๊ะ ^^” คนนี้ชื่อปืนฉันจำได้ เพราะประกวดเดือนคณะแพทย์คู่กับฉัน ฉันยิ้มให้ปืนอย่างเป็นมิตร ปืนหล่ออย่างกับนายแบบเลยนะ แต่ก็น้อยกว่าพี่เซนของฉันอยู่ดี ในสายตาฉันพี่เซนหล่อและดีที่สุด ^^

“เธอนี่น่ารักดีนะ ชอบกินมันฝรั่งทอดกรอบเหรอ?”

“อืม ชอบมากมาย ฉันซื้อกินทุกวัน”

“เหรอ? เธอจะเชื่อไหมถ้าฉันจะบอกว่าพ่อฉันเป็นเจ้าของบริษัทขนมที่เธอกำลังกินอยู่”

“จะ...จริงเหรอ?” ว้าว ตาโตเท่าไก่ห่านเลยฉัน โฮกรู้จักลูกชายเจ้าของบริษัทขนมที่ฉันชอบแบบนี้ ฉันจะได้กินขนมฟรีไหมน๊า คิกๆ

“อืม ถ้าเธอชอบเราเอามาให้กินทุกวันเลยเอาไหม?”

“เอา! เอาๆ” ตอบโดยไม่ต้องคิดเลยค่ะ โอ๊ยๆ ฉันจะได้กินขนมฟรี มันดีต่อใจมากมาย

“อย่ามายุ่งกับเพื่อนของฉัน!” ดิวดึงฉันไปหลบด้านหลังตัวเองแล้วแยกเขี้ยวใส่ปืน

“เหอะๆ กลัวตายแหละ ขอไลน์หน่อยได้ไหมข้าวฟ่าง” ถ้าพี่เซนรู้ว่ามีผู้ชายมาขอไลน์ฉันตายแน่ๆ อะ

“ฉันไม่มีโทรศัพท์หรอก เพิ่งทำตกน้ำไปเมื่อวาน แฮ่ๆ ขอโทษด้วยนะปืน”

Rrrrr

น่าน ไม่ทันขาดคำโทรศัพท์ฉันก็ดังขึ้น ปืนถึงกับมองหน้าฉันขวับ ใครโทรมาตอนนี้เนี่ย อุตส่าห์บอกปืนไปว่าไม่มีโทรศัพท์แล้วเชียว

“โอ๊ะ! ฉันลืมไปเลยว่าได้ซื้อโทรศัพท์ใหม่มาเมื่อเช้า โธ่ๆ ข้าวฟ่างทำไมขี้ลืมแบบนี้เนี่ย ขอโทษทีนะปืน พอดีฉันขี้ลืมน่ะ”

“ไม่เป็นไร ถ้างั้นเราขอไลน์ขอหน่อยนะ เอาไว้คุยกัน ^^”

Rrrr

เสียงโทรศัพท์ดับไปก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง ฉันหยิบโทรศัพท์ออกมาดูว่าใครโทรมา

‘สามี’

ชัดแจ๋วว่าใครโทรมา โทรมาได้เวลาพอดีเลยค่ะสามี

“ใครโทรมา ไม่รับเหรอข้าวฟ่าง” ปืนพูดกับฉันด้วยรอยยิ้ม

“รับสิ ระ...รับ ฮัลโหลค่ะ”

‘โทรไปทำไมไม่รับสาย ไหนบอกว่าเลิกเรียนบ่าย 3 ไง’ เสียงดุมานำมาเลย

“หนูกำลังนั่งกินขนมอยู่กับดิวค่ะ หนูว่าจะโทรหาป๋าอยู่แล้วเชียว” ตอแหลไป ขอโทษนะคะพี่เซน

‘อือ เดี๋ยวไปรับนะ รออยู่ที่เดิมใช่ไหม?’

“ค่ะ ^^”

“ข้าวฟ่างเดี๋ยวเรามานะพอดีเพื่อนเรียก อย่าลืมที่เราขอไลน์เธอไว้นะ เดี๋ยวเรามาเอา” ฉันกำลังคุยกับพี่เซนปืนก็พูดแทรกขึ้นมา

“ป๋าขา”

'…' พี่เซนไม่ตอบฉันด้วยอ่า

“ป๋าขา ป๋าได้ยินเสียงหนูรึเปล่าเอ่ย?”

‘...’ แหง่ๆ พี่เซนต้องได้ยินที่ปืนพูดแน่ๆ เลย ตายแน่ยัยข้าวฟ่าง

“ป๋าหนูอธิบายได้นะคะ ป๋าคือเมื่อกี้เสียงของพะ...” เพื่อน

ตู๊ดๆ

“ยัยดิว ป๋าตัดสายใส่ฉัน ฉันตายแน่ๆ เลยแก พี่เซนได้ยินที่ปืนพูดอะ ฉันจะทำยังไงดี ฉันจะทำยังไงดีแก” ตอนนี้สติฉันแทบแตก พี่เซนวางสายทั้งๆ ที่ยังฟังฉันพูดไม่ทันจบ แสดงว่าอีกไม่นานได้เกิดเหตุด่วนเหตุร้ายกับฉันเป็นแน่

“สมน้ำหน้า ไล่มันไปตั้งแต่แรกก็ไม่ ซวยแล้วไง เธอก็รู้ว่าเวลาพี่เซนหึงน่ากลัวแค่ไหน”

ใช่น่ากลัวมากๆ เลย ผียังไม่น่ากลัวเท่าพี่เซนเลย ผีสิบตัวพี่เซนหนึ่งคน ฉันวิ่งหนีพี่เซนก่อนเลย ไม่ถึง 5 นาทีแลมโบกีนี่สีดำคันสวยได้จอดที่หน้าคณะฉันด้วยความเร็วอย่างกับรีบไปตาย เอ๊ย! รีบมาหาเมียสุดที่รัก

ผู้ชายสูงหล่อใส่ชุดสูทดำทั้งตัวเดินลงมาจากรถและถอดแว่นออกกวาดสายตามองหาฉัน พี่เซนมานะสิ มาอย่างไวด้วย

“พี่เซนมาแล้ว เธอโดนหักคอแน่ข้าวฟ่าง ดูหน้าพี่เซนสินิ่งจนน่ากลัว ฉันกลับก่อนนะ บาย”

“เฮ้ๆ ดะ...เดี๋ยวดิว แกช่วยฉัน...”

~ ฟิ้ววววว ~

แล้วดิวก็เก็บหนังสือวิ่งตรงไปที่รถของตัวเอง มันทิ้งฉันไว้กลางทางแบบนี้ได้ยังไง

วันนี้ดิวขับรถตัวเองมาเรียนเอง ส่วนฉันพี่เซนมาส่งเพราะช่วงนี้พี่เซนเคลียร์งานเพื่อคุมฉันโดยเฉพาะ ฉันไม่รู้หรอกว่าดิวไปพูดอะไรให้พี่เซนฟังและนี่พี่เซนได้ยินเองกับหู แน่นอนพี่เซนได้เพิ่มกำลังคุมฉันจากร้อยเป็นล้านเท่าแน่นอน

ฉันอ้าปากค้างกลางอากาศ ไม่มีแรงเรียกดิวเลย เมื่อเห็นใบหน้าหล่อบึ้งตึงของคนตรงหน้า

“แฮ่ๆ หวัดดีค่ะป๋า วันนี้หนูทำกิจกรรมเหนื่อยมากเลยค่ะป๋า ง๊วงง่วง หาวววว”

“ไอ้นั่นมันอยู่ไหน?” ปืนสินะที่พี่เซนกำลังหมายถึง

“เรากลับกันเลยไหมคะป๋า หนูอยากนอนม๊ากมาก” ฉันเก็บหนังสือ เก็บขนมยัดๆ ใส่กระเป๋าเดินไปคล้องแขนพี่เซนเพื่อจะลากไปที่รถ แต่พี่เซนไม่ยอมเดิน ยืนนิ่งกวาดสายตามองใครไม่รู้

“ป๋าขา กลับกันนะคะ” อย่าอยู่ที่นี่นานเลยค่ะ เดี๋ยวระเบิดแตก

“ไอ้คนที่มันขอไลน์เธอมันหายหัวไปไหนแล้ว!” เย้ย พี่เซนเริ่มเสียงดังขึ้นแล้ว ทำให้นักศึกษาที่ยังไม่กลับบ้านหันมองฉันกับพี่เซนกันเป็นแถว

“หรือว่าเธอให้ไลน์มันไปแล้ว มันถึงได้หายหัวไป!” ไม่เลย ไม่ได้ให้ค่ะ ไม่เชื่อไปถามดิว ซึ่งตอนนี้มันขับรถไปไหนไม่รู้แล้ว แหง่ๆ

“ไม่ค่ะ หนูไม่ได้ให้ไลน์หรือแจกเบอร์ใครเลยนะคะ หนูทำตามที่ป๋าบอกทุกอย่างเลยค่ะ” พี่เซนกากหัวฉันไว้ ถ้าฉันให้เบอร์ ให้ไลน์ผู้ชายไม่ว่าจะเด็กเล็ก หนุ่ม แก่ชราแค่ไหนก็ห้ามถ้าเป็นผู้ชาย พี่เซนเซย์โนอย่างเดียวเลยค่ะ

ซึ่งฉันเข้าใจว่าสามีหวงเมียมาก แต่ไม่คิดว่าจะหวงหนักขนาดนี้ เมื่อก่อนว่าหึงหวงหนักแล้ว เข้ามหาวิทยาลัยหึงหวงหนักเข้าไปอีก ให้ดิวเป็นคู่หูไม่พอ ยังส่งคนสะกดรอยตามฉันอีก อันนี้ไม่เคยถามพี่เซนนะแต่ดิวเคยบอกว่าพี่เซนส่งคนตามฉันตลอดให้ช่วงที่มหาวิทยาลัยเปิดใหม่ๆ ตอนนี้ไม่ส่งคนมาตามแล้วค่ะ มาเองเลยค่ะหนักกว่าเดิมเนอะ

“ถ้าทำตามที่บอกแล้วทำไมถึงยังมีตัวผู้มาจีบเธออีกหะ!” หนูไม่รู้ T^T อาจจะเป็นเพราะความสวยของหนูไปกระแทกตาใครเข้า

“ปืนเขาไม่ได้มาจีบหนูนะ เขาแค่อยากเป็นเพื่อนกับหนูเฉยๆ ค่ะ”

“เหรอ?” พี่เซนหรี่ตามองฉันอย่างจับผิด ซึ่งฉันไม่ได้ทำผิดอะไรไงเลยยืนตาแป๋วน่ารักใส่พี่เซนอย่างที่เคยทำ

“ถ้าฉันจับได้เธอได้ฟ้าเหลืองเลยนะ”

อึก!

น่ากลัว ฟ้าเหลืองเลยเหรอ ม่ายยยย

“สัญญาด้วยใจเลยค่ะ” ฉันยกมือสัญญาให้พี่เซน แต่เหมือนบุญมีแต่กรรมบัง ก็ปืนนะสิวิ่งเข้ามาหาฉันด้วยรอยยิ้มที่โคตรจะหล่อ เอ่อ...ไม่ๆ ไม่ใช่ รอยยิ้มที่บ่งบอกว่า ‘ฉันต้องไลน์ติดต่อกับเธอ’ ฉันหายตัวตอนนี้ทันไหม หรือเหาะหนีจากสถานการณ์นี้ไปดี

“ข้าวฟ่าง ยอมให้ไลน์เธอกับเรารึยัง”

โฮกกกกก รังสีอำมหิตจากพี่เซนพุ่งใส่ตัวฉันจนจุกเลยค่ะ มันอึดอัดพูดไม่ออกเหมือนมีคนมาต่อยหมัดฮุคตรงท้องของฉัน พี่เซนยืนกอดอกมองฉันสลับกับปืนไม่วางตา

“น่านะข้าวฟ่าง กดไอดีไลน์เธอให้เราก็ได้” ปืนยืนโทรศัพท์เครื่องหรูมาให้ฉัน พี่เซนไม่มีท่าทีโวยวายแต่อย่างใดเพียงแต่ยืนมองฉันนิ่ง คงจะดูว่าฉันจะรับโทรศัพท์กับปืนรึป่าวแน่ๆ

“เอ่อ...คือปืน คืองี้นะ ฉันไม่เล่นไลน์น่ะ” ฉันปฏิเสธไป แต่เหมือนปืนจะเอาอะไรสักอย่างที่สามารถติดต่อกับฉันให้ได้ติดไม้ติดมือไป

“ขอเบอร์โทรก็ได้ เฟสหรืออินสตาแกรม ทางไหนก็ได้ที่เราสามารถติดต่อเธอได้อะ เราโอเคหมดทุกทางเลยนะ ^^” แต่ฉันไม่โอเคทุกทาง ตอนนี้อยากหายไปจากสายตาผัวมากค่ะ ผัวจะกินหัวแล้วค่ะ

ปืนกรุณาหันมองสิ่งรอบข้างหน่อยว่าเหมือนมีเงาดำๆ กำลังจ้องจะหักคอรึเปล่า

ปืนยังยืนยิ้มให้ฉันอยู่ สถานการณ์นี้ฉันยืนเงียบเกือบนาที ไม่หือไม่อือกับปืนเลย และคนที่ทำลายความเงียบเป็นใครไปไม่ได้นอกจากพี่เซนสามีสุดน่ากลัวยิ่งกว่าผีของฉันเอง

“ติดต่อกับกูไหม? กูก็เล่นโซเชียลหมดทุกอย่างเลยนะ แต่ก็ไม่ค่อยได้ตอบกลับเท่าไหร่ เพราะส่วนมากกูถนัดสัมผัสตัว...มึงอยากลองเอาหน้าสัมผัสกับตีนกูไหม?”

“ป๋าหนูอยากกลับบ้านค่ะ” ฉันดึงแขนพี่เซนให้เดินตามแต่ทว่า...

พรึ่บ!

พี่เซนสะบัดมือแขนออกจากมือฉัน เดินเข้าไปหาปืนที่มองฉันกับพี่เซนอย่างงงๆ

“ฉันอยากรู้จักเพื่อนของเธอ” พี่เซนหันมาพูดกับฉันก่อนจะหันหน้าไปคุยกับปืนต่อ

“มึงชอบข้าวฟ่างเหรอ?”

“ครับ ผมชอบน้องพี่ครับ ^^” โอ๊ยยยย...ปืนนนนน...นายกำลังอายุสั้นรู้ตัวรึเปล่า

“ปะ...ป๋า ปืนแค่ล้อเล่นค่ะ อย่าไปถือสาเลยนะคะ เรากลับบ้านกันน๊าป๋าน๊า” เชื่อหนูเถอะ หนูกราบก็ได้ค่ะ T^T

“พอดีฉันชอบถือซะด้วยสิ โดยเฉพาะไอ้ตาบอดที่เห็นว่าเธอเป็นน้องสาวของฉัน!”

“…”

“เสน่ห์แรงจังเลยนะไม่ว่าอยู่ที่ไหนก็มีแต่คนมาจีบ จับขังไว้ดีไหมเนี่ย!” ไม่ดีเลยค่ะ ไม่ดีเลยจริงๆ

“ป๋า หนูก็อยู่ของหนูนะคะ หนูไม่ได้...”

“อย่าว่าข้าวฟ่างเลยครับ ผมชอบที่เวลาเธอยิ้ม เธอเฟรนลี่เข้ากับเพื่อนได้ทุกคนเลย พวกเพื่อนๆ ผมยังชอบข้าวฟ่างเลยครับ” ขอบคุณ ขอบคุณที่ทำให้ฉันซวยเพิ่มไปอีก

“เฟรนลี่เหรอ? อ๋อ...” พี่เซนกัดฟันฉีกยิ้มให้ฉัน ก่อนจะพูดประโยคที่ฉันแทบหงายหลัง

“เฟรนลี่มากงั้นคืนนี้คุยกันหน่อยนะ ฝากบอกเพื่อนไปเลยว่าพรุ่งนี้ลา เพราะฉันคิดว่าพรุ่งนี้เธอไม่ได้ก้าวย่างลงจากเตียงแน่...เมีย”

“ปะ...ป๋าคือหนู...”

“ตกลงว่ายังไงข้าวฟ่าง ให้เบอร์เราได้ไหม?”

“ท่าทางมึงจะคุยไม่รู้เรื่องนะ” พี่เซนพูดพร้อมกับจ้องปืนตาเขม็ง ปืนขมวดคิ้วมองหน้าพี่เซนอย่างงงๆ

“มึงอย่ามายุ่งกับเมียกู!” พอพี่เซนตวาดใส่ปืนไป ปืนถึงกับตาโตมองฉันสลับกับพี่เซน ฉันพยักหน้าให้ปืนไปเพื่อบอกว่าสิ่งที่พี่เซนพูดนั้นคือเรื่องจริง

“ข้าวฟ่างมีแฟนแล้วเหรอ?”

“ผัวไม่ใช่แฟน!” พี่เซนสวนขึ้นมาทันควัน

“เอ่อ...คือผมไม่รู้ว่าพี่เป็นแฟน เอ๊ย! ผัวข้าวฟ่างครับ ผมขอโทษจริงๆ นะครับ” ปืนยกมือไหว้ขอโทษพี่เซนยกใหญ่

“ยัยนี่เลี้ยงยาก ไม่ต้องมาจีบ ถ้าใจแข็งไม่พอไม่ได้เอามาเป็นเมียหรอก” ไปบอกปืนทำไมเล่าป๋าว่าหนูเลี้ยงยากอ่า

“ครับๆ แต่ถ้าผมขออนุญาตพี่คบกับข้าวฟ่างได้ไหมครับ เอ่อ...ผมหมายถึงคบแบบเพื่อนน่ะครับ ได้ไหมครับ?” พี่เซนยืนมองปืนนิ่งและพยักหน้าเชิงอนุญาต

“ขอบคุณครับ ^^”

“มีคนคุมยัยนี่เพิ่มก็ดีขึ้นมาหน่อย” เดี๋ยวนะ เมื่อกี้พี่เซนบอกอะไรนะ บอกว่ามีคนคุมฉันเพิ่มเหรอ ม่ายยยยย T^T

“ป๋าหนูสัญญาจะไม่ให้มีเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีกแน่นอนค่ะ หนูไม่เอาคนคุมเพิ่มแล้วค่ะป๋า หนูไม่เอาแล้ว”

“มีดิวดูแลคนเดียวดูไม่ทั่ว มีไอ้นี่...มึงชื่อไรนะ?”

“ปืนครับ ผมชื่อปืน”

“อืม มีไอ้ปืนช่วยดูแลเธออีกคน ฉันก็โอเค” แต่หนูไม่โอเคเลยค่ะ มีเพื่อนเพิ่มแบบไม่คุมหนูได้ไหมคะ?

“ผมสัญญาว่าจะดูแลข้าวฟ่างเป็นอย่างดีเลยครับ ถ้าใครมาจีบผมจะรายงานพี่เลย” นี่! เมื่อกี้นายยังจีบฉันอยู่เลยนะ ทำไมเปลี่ยนหน้ามือเป็นหลังเท้า (ตีน) ได้ขนาดนี้เนี่ย ฉันอยากจะบ้าตาย

"ป๋าหนูไม่..."

“ก็ดี นามบัตรส่วนตัวของฉัน มีอะไรรายงานมาให้หมด” ไม่ฟังฉันเลยอ่า พี่เซนยื่นนามบัตรตัวเองให้ปืนเฉยเลย

“รับทราบครับผม ^^” อย่ามาทำหน้ายิ้มแย้มใส่พี่เซนของฉันนะไอ้บ้าปืน!

ปืนรับนามบัตรพี่เซนไปก็ขอตัวกลับบ้าน วันนี้ได้เพื่อนใหม่ที่เป็นบอดี้การ์ดเพิ่มอีกคนแล้ว

“ไปสืบประวัติไอ้เด็กคนนี้มาให้เร็วที่สุด” ผมโทรสั่งลูกน้องทันทีที่ไอ้เด็กปืนมันกลับไป

“ครับนาย”

การที่จะให้ผู้ชายเข้าใกล้ข้าวฟ่างได้ต้องสืบประวัติซะก่อน ผมมองไอ้เด็กปืนเมื่อกี้มันดูเป็นคนดี ช่างพูดช่างจา แต่แม่งไม่สนคนรอบข้างว่าใครยืนทำอะไรอยู่ข้างๆ โฟกัสแต่เมียตัวน้อยของผม ผมไม่รู้หรอกว่าข้าวฟ่างไปทำอะไรให้ไอ้เด็กนั่นมันชอบ แต่ถึงไม่ทำอะไรข้าวฟ่างก็น่ารักอยู่แล้ว ข้าวฟ่างมีเสน่ห์โดยไม่ต้องหว่าน นั่งเฉยๆ ก็มีคนชอบ เฟรนลี่ยิ้มเก่งนั้นคือตัวตนของเมียตัวน้อยของผมแล้วล่ะ

ผมหึงและหวงข้าวฟ่างมาก ไม่ยอมให้ใครแตะต้องเลยก็ว่าได้ เพราะผมมีสิทธิ์ทำได้คนเดียว ไม่ชอบให้ใครมองหรือทำสายตาเชิงเจ้าชู้ใส่เมียตัวเอง อยากจะปรี่เข้าไปซัดหน้ามันสักหมัด

หวงเว๊ย!

“อย่าให้รู้ว่ามีคนมาจีบอีกนะ ไม่งั้นฉันจะมานั่งเฝ้าเอง” กลับถึงห้องผมก็พูดเตือนข้าวฟ่างเลย พูดจริงทำจริง ถ้ารู้ว่ามีคนมาจีบข้าวฟ่าง ผมจะมานั่งเฝ้าแม่ง!

“หนูนั่งเฉยๆ จริงๆ ค่ะ ไม่รู้ว่าเขามาชอบหนูตรงไหนเหมือนกัน” ข้าวฟ่างพูดเสียงเบา

“ฉันไม่อยากบังคับเธอมาก เพราะจะทำให้เธออึดอัด แต่มันก็ช่วยไม่ได้ เพราะฉันหวงเธอมาก ฉันเลยต้องทำแบบนี้”

“หนูรู้ค่ะ หนูจะพยายามไม่ทำให้ป๋าวุ่นวายและปวดหัวค่ะ”

“ดีมาก ถ้าทำดีเดี๋ยวจะพาไปช็อปปิ้ง”

“จริงๆ นะคะป๋า” หูผึ่งขึ้นมาเลยนะพอรู้จะพาไปช็อปปิ้งอะ

“อืม”

ฟอดดด!!

“หนูรักป๋าที่สุดในโลกเลยค่ะ ^^” ผมถึงกับส่ายหัวกับพฤติกรรมเมียตัวน้อยของตัวเอง เรื่องใช้เงินนี่ร่าเริงมาก

“ป๋าทำงานเหนื่อยไหมคะ? เดี๋ยวหนูนวดให้เอาไหมคะ? ป๋าจะได้สบายตัว” มีประจบ

“ก็ดีนะ ฉันอยากสบายตัวมากๆ ขอจูบทีดิ”

“ดะ...เดี๋ยวค่ะ...อื้ออ...” ผมไม่ฟังเสียงห้ามของข้าวฟ่าง เอามือจับที่คางเล็กของข้าวฟ่างและทาบริมฝีปากลงบนริมฝีปากนุ่มของข้าวฟ่างทันที ผมจูบข้าวฟ่างอยู่นานข้าวฟ่างก็หลับตาพริ้มจูบตอบผมอย่างว่าง่าย ผมช้อนตัวอุ้มข้าวฟ่างไปนอนบนโซฟาแล้วก้มไปซุกไซร้ตามซอกคอขาวของข้าวฟ่าง

“อะ...อือ...ป๋า...อืมมม...”

“เอาได้ไหม?” ผมผละหน้าจากซอกคอเงยหน้าถามข้าวฟ่างที่กำลังนอนทำหน้าฟิน

“อืมๆ” เมื่อได้คำตอบที่ต้องการ ผมก็จัดการถอดชุดนักศึกษาของข้าวฟ่างออกทีละชิ้นจนร่างกายเปลือยเปล่า ก่อนจะจัดการถอดชุดของตัวเองออกเช่นกัน

ผมกอดรัดฟัดเหวี่ยงข้าวฟ่างอย่างกับเสือได้กินเนื้อกวางที่หวานถูกปาก ร่างกายข้าวฟ่างหวานไปหมดหวานจนแทบอยากจะขย้ำให้หายหิวซะตอนนี้เลย แต่ผมทำไม่ได้ เอาอารมณ์รุนแรงมาใช้กับข้าวฟ่างไม่ได้ ข้าวฟ่างเป็นคนผิวขาวและโดนจับแรงๆ หน่อยตัวก็เป็นรอยแดง ฉะนั้นผมต้องเบามือ เดี๋ยวร่างกายขาวผ่องของข้าวฟ่างเป็นรอย

ผมเล้าโลมร่างกายข้าวฟ่างจนพอใจก็จับขาข้าวฟ่างแยกออกจากกัน ทำให้เห็นกลีบกุหลาบสีชมพูสวยที่เต็มไปด้วยน้ำหวานหยาดเยิ้ม

ขอชิมหน่อยแล้วกันนะ

“ฮะ...อึก...อ่าาาส์” ผมตวัดลิ้มชิมน้ำที่ออกจากกุหลาบสวยของข้าวฟ่างอย่างกับคนหิวโซ

ไม่ได้มีอะไรกันมานานแล้วเหมือนกัน เพราะผมติดงาน ข้าวฟ่างต้องทำกิจกรรมรับน้อง วันนี้และตอนนี้แหละที่ผมจะกินเมียตัวน้อยของตัวเองให้อิ่มเอม

ผมนอนเกลี่ยผมของคนตัวเล็กที่นอนหลับสนิทอย่างเอ็นดูหลังเสร็จกิจกรรมร่วมรัก ผมไม่รังแกข้าวฟ่างนานหรอกแค่ 4 รอบเอง ก็นานๆ ทีจะได้กินเมียก็จัดเต็มเลย แต่ผมก็ไม่ลืมป้องกันหรอกนะ ผมอุ้มข้าวฟ่างมานอนบนเตียงนุ่มในห้องดีๆ

ข้าวฟ่างเป็นผู้หญิงคนเดียวที่ทำให้ผมปวดหัวและมีความสุขในเวลาเดียวกัน ผมถึงรักมากและไม่อยากให้ใครเข้าใกล้ไง เดี๋ยวมันจะตกหลุมรักเมียผม

ฟอดดด!!

ผมก้มไปหอมแก้มข้าวฟ่างฟอดหนึ่งดึงผ้าห่มมาห่มตัวให้ ส่วนตัวเองก็ลุกไปอาบน้ำจะออกไปซื้อข้าวมากิน หิวข้าวไงครับต้องการพลังงานด่วนๆ ตั้งแต่เย็นยังไม่ได้กินข้าวเพราะมัวแต่ฟัดเมียตัวน้อย เดี๋ยวข้าวฟ่างก็คงตื่นเพราะหิว ผมต้องไปซื้อข้าวมาให้ เดี๋ยวงอแงแล้วจะปวดหัว

ตุบ!

“ขอโทษครับ” ระหว่างที่ผมเดินหาซื้อของกินก็เดินชนกับใครไม่รู้

“เดินทำไมไม่ดูหะ! คะ...คุณเซนเป็นอะไรไหมคะ? "

"ผมไม่เป็นไร ขอตัว"

"กันตาขอโทษค่ะ ให้กันตาดูแผลตามตัวหน่อยนะคะ เผื่อคุณเซนบาดเจ็บ” ผมไม่สนใจกันตาที่ปรี่เข้ามาจับตัวผมดู ผมเบี่ยงตัวหลบเพื่อไม่ให้กันตาจับตัวผมได้ ก่อนจะก้าวเท้าเดินหนีกันตาอย่างรวดเร็ว

ผมไม่ได้เจอกันตาตั้งแต่วันนั้น วันที่เธอทำร้ายข้าวฟ่าง ผมสั่งย้ายแผนกฝึกงานเธอทันที และนี่ก็หมดการฝึกงานของกันตาแล้ว ผมมีหน้าที่เซ็นต์รับรู้เรื่องแค่นั้น ตอนนี้กันตาต่างจากที่ผมเคยเห็น แต่งตัวหวาบหวิวนุ่งสั้น ใบหน้าหวานสวยถูกเติมแต่งให้ดูเฉี่ยว มือเล็กถือกระเป๋าหรูอย่างกับคุณนาย แต่กลับแต่งตัวเหมือนเด็กเสี่ยไม่มีผิด

ผมก็อุตส่าห์ตักเตือนให้เปลี่ยนแปลงตัวเอง แต่ดูเหมือนกันตาจะไม่เอาไปปรับเปลี่ยนตัวเอง นี่สินะด้านที่แท้จริงของเธอ ผู้หญิงสมัยนี้น่ากลัวจริงๆ

“คุณเซนคะ คุณเซนรอกันตาด้วยค่ะ” ผมไม่ฟังเสียงเรียกของกันตา รีบๆ เดินซื้อของให้ข้าวฟ่างจะได้รีบๆ กลับ

“หนูกันตาอยู่นี่เอง พี่ตามหาตั้งนาน ไปกลับบ้านกันเถอะมันดึกแล้ว” ผมเหล่ตามองกันตาที่ถูกผู้ชายดูมีอายุอ้วนลงพุงที่คอมีสร้อยทองเส้นใหญ่เอาแขนโอบไหล่ ไม่ใช่แค่แต่งตัวแต่กระทำเลยต่างหาก

กันตาเรียนเก่ง ทำงานดีมีความสามารถ เธอไม่น่าหลงวัตถุสังคมเลย ความสามารถตัวเองต่างหากที่ทำให้เรามีทุกวันนี้ไม่ใช่เงิน โชคดีกับชีวิตที่คุณเลือกละกันนะกันตา ผมเป็นห่วงคุณไม่ใช่เพราะรักแต่เพราะสงสาร สงสารที่คุณพยายามทำให้ตัวเองดูดีสูงส่งกว่าผู้อื่น แต่เธอไม่รู้เลยว่าตัวเองนั้นกำลังทำสิ่งที่ต่ำกว่าคนอื่นจนน่ารังเกียจ

“ป๋าไปไหนมาคะ หนูตามหาตั้งนาน โทรไปก็ลืมเอาโทรศัพท์ไปอีก” ข้าวฟ่างนั่งหน้ามุ่ยอยู่ที่โซฟา

“ทำไมไม่ใส่ชั้นในหือ?” ใส่แค่เสื้อยืดสีขาวของผมแค่นั้น เห็นไปไหนต่อไหนไม่รู้รึไง

“ก็หนูตกใจที่ป๋าหายไป กำลังหันไปกอดแต่ว่างเปล่า เลยรีบใส่เสื้อป๋าวิ่งหาป๋าทั่วห้องค่ะ แล้วนี่ป๋าไปไหนมาคะ ป๋ายังไม่ตอบหนูเลยนะคะ”

“ไปซื้อของกินมาให้เธอกินนั่นแหละ ยังไม่ได้ทานอะไรตั้งแต่ตอนเย็นเลยนิ ในห้องก็ไม่มีของสด ฉันกลัวเธอจะหิวเลยออกไปซื้ออะไรมาให้ทาน ลุกมากินสิ ฉันซื้อราดหน้ามาให้”

“หนูกำลังอยากกินราดหน้าพอดีเลยค่ะ ^^”

เรื่องของกินนี่ขอให้บอก รีบพุ่งเข้าใส่เลยนะ

“อืม กินซะจะได้ไปอาบน้ำนอน”

“ขออาบพรุ่งนี้ได้ไหมคะ คือหนูง่วงมากค่ะ” ข้าวฟ่างทำหน้าอ้อนใส่ผม

“อืม ให้แค่คืนนี้คืนเดียวนะ ฉันไม่อยากนอนกอดคนซกมก”

“ค๊า ^^”

ข้าวฟ่างรีบเทราดหน้าใส่จานนั่งกินอย่างเอร็ดอร่อย

“เมื่อกี้ฉันเจอกันตาตอนไปซื้อของกินด้วย”

“พี่กันตาอ่อยป๋าอีกแล้วใช่ไหมคะ? ตอนนี้อยู่ที่ไหนคะ? พาหนูไปหาหน่อยค่ะ”

“กันตาไม่ได้มาอ่อยฉันหรอก แต่ฉันเจอเขาเดินควงตาแก่อ้วนคนหนึ่ง ดูท่าทางตาแก่นั้นจะมีเงินนะ กันตาถึงได้ยอมควง สงสารเหมือนกันนะ มีความสามารถแต่ไม่ใช้ ดันใช้ตัวในการหาความสบายซะนี่”

“หนูบอกแล้วว่าเขาตอแหล” ดูพูดเข้า

“อย่าไปว่าคนอื่น ตัวเองก็ใช่ย่อย ที่พูดแค่จะสอนว่าห้ามทำแบบนั้นเป็นอันขาด คนเราทุกคนล้วนมีความสามารถกันทั้งนั้นเพียงแต่เราถนัดกันคนละด้าน ใช้ความสามารถและสมองในการดำรงชีวิตไม่ใช่ใช้ตัวนะ ตั้งใจเรียนล่ะอย่าไปเฟรนลี่กับใครมาก ฉันหวง”

“ค่ะ ^^”

“ไม่ได้ปิดกั้นจนทำให้ไม่มีเพื่อน แต่อย่าทำเกินหน้าที่เพราะเธอมีฉันแล้ว ฉันตามเธอไปทุกที่ไม่ได้ ทั้งเธอและฉันก็ต่างมีหน้าที่ต้องรับผิดชอบ เธอต้องเรียน ส่วนฉันต้องทำงานดูแลบริษัทและลูกน้องอีกหลายพันชีวิต วันข้างมันจะเป็นยังไงฉันพูดไม่ได้ มันอาจจะมีอุปสรรคมากมายที่กำลังสอนให้เราเชื่อใจและแข็งแกร่งมากขึ้น เธอกำลังโตขึ้นอย่าประมาทในการใช้ชีวิต เพื่อนในรั้วมหาวิทยาลัยไม่เหมือนเพื่อนในโรงเรียนมัธยม เข้าใจที่ฉันพูดใช่ไหม?”

“เข้าใจค่ะ”

“ดีมาก แล้วนี่หมดรับน้องเมื่อไหร่?” เห็นบางวันหัวฟู บางวันหน้ามุ่ยกลับห้องมา

“อีก 3 อาทิตย์ค่ะ เอ่อ...ป๋าคะ...คือหนูได้เป็นตัวแทนประกวดดาวคณะแพทย์ค่ะ วันที่มีประกวดป๋ามาดูหนูได้ไหมคะ?”

“ใครตาถั่วเลือกเธอไปเนี่ย ความสามารถเธอเด่นสุดก็เรื่องขอเงินกับกินนะ”

“ป๋าอ่า : (”

“ฮึๆ ฉันพูดเล่นน่า ฉันไปได้แน่นอน ถ้าเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับเธอเพราะเธอเป็นคนสำคัญของฉัน ^^”

"ขอบคุณนะคะ หนูรักป๋าที่สุดในโลกเลยค่ะ ^^"










#จบตอนแล้วนะคะ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ ขอบคุณมากค่ะ ^^

ความคิดเห็น