ขอขอบคุณนักอ่านทุกคนนะคะ : ) แล้วเราจะกลับมาพบกันใหม่.

คฤหาสน์เดือนแรม

ชื่อตอน : คฤหาสน์เดือนแรม

คำค้น : ครอบครัว,นิยายแฟนตาซี,แฟนตาซี,ปีศาจ,นิยาย,นิยายมือใหม่,เรวดี,โซ่,ลึกลับ,ความรัก,โรแมนติกแฟนตาซี,คฤหาสน์เดือนแรม

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 329

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 16 พ.ค. 2563 18:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คฤหาสน์เดือนแรม
แบบอักษร

“ยัยผีดิบ ฉันน่าจะฆ่าแกให้ตายไปซะ!”

ยัยแอนนาพูดพร้อมกับจ้องมาที่ฉัน

“อย่าทำอะไรเธอนะ แอนนา”

จัสตินเข้ามาบังฉันไว้

ทันใดนั้นฉันอีกคนก็หันมาทางจัสตินแล้วร้องไห้

“จัสติน ฉัน เอ่อ.. เรไม่ได้ เอ่อ....นั้นมันยัยแอนนานะคะ มันจะทำร้ายเร คุณต้องเชื่อเรนะคะ”

หล่อนคร่ำครวญ

“ใช่ ผมเชื่อเรวดี”

ยัยแอนนาได้ฟังดูท่าจะยิ้มออก

“แต่ผมไม่เชื่อคุณ แอนนา”

พอจบคำนี้ ยัยนั่นก็กรีดร้องดังลั่น เสียงแหลมๆของยัยแอนนาแทบจะทำให้แก้วแตกได้เลย

“แก แกทำลูกสาวฉันเสียใจ แก ต้อง ตาย”

อลิซพูดแล้วจ้องมาที่ฉัน จากร่างมนุษย์ที่สวยสดงดงามกลับกลายเป็นความอัปลักษณ์ที่น่ารังเกียจ และนี่คือครั้งแรกที่เราสองคนได้เห็น ผิวขาวซีดของสองแม่ลูกเริ่มแตกออกจากกัน มันค่อยๆแยกกันจนมองเห็นกล้ามเนื้อภายในร่างกาย ดวงตาเปลี่ยนเป็นสีเขียว เส้นผมหลุดร่วงจนเหลือเพียงหนังหุ้มกะโหลก เลือดของพวกมันไหลออกทั่วเรือนร่าง ช่างเป็นภาพที่น่าสยดสยองที่สุดเท่าที่ชีวิตฉันเคยเจอ

“กรี๊ด!!”

พวกมันเริ่มกรีดร้องในขณะที่นาฬิกาตีบอกเวลาหนึ่งทุ่มตรง

“ให้ตายสิ!”

ฉันพึมพำกับตัวเอง ฉันพยายามมองหาช่องทางพอที่จะหนีออกไปจากที่นี่ และในตอนนั้นเอง

“อ๊ากกก!”

อลิซพุ่งกระโจนมาคว้าตัวจัสติน แล้วมันก็บีบคอเขาไว้แน่น ฉันรับรู้ได้ว่ายัยแอนนาต้องจ้องจะจัดการฉันเป็นแน่ ฉันเลยวิ่งและวิ่งอย่างสุดแรง

“แกคิดว่าจะหนีฉันไปได้เหรอ?”

เสียงที่แฝงไปด้วยความโกรธของยัยนั่นดังมาจากข้างหลัง มันวิ่งพรวดเข้ามาจิกผมฉันอย่างแรง หล่อนกระชากผมของฉันไว้แล้วบีบบังคับให้ฉันเงยหน้าขึ้น จนฉันสามารถมองเห็นนัยน์ตาอันเกรี้ยวโกรธของหล่อนได้เป็นอย่างดี หล่อนใช้มืออีกข้างลูบไล้บนหน้าฉันอย่างช้าๆ

“รู้อะไรมั้ย ว่าทำไมฉันถึงต้องเก็บแกไว้ ก็เพราะว่าแกน่ะ ยังมีประโยชน์กับฉันน่ะสิ”

จังหวะนั้นเอง ฉันรวบรวมพลังแล้วต่อยเข้าที่หน้าท้องยัยนั่นอย่างแรง แล้วรีบวิ่งหนีไป แต่ด้วยความที่ข้อเท้ายังเจ็บอยู่ ฉันเลยวิ่งได้ไม่ไกลนัก หล่อนร้องเสียงหลงแล้วกระชากขาของฉันจนล้มลง หล่อนลากฉันไปที่ห้องโถงใหญ่ ฉันพยายามจะสู้แต่ก็ไม่เป็นผล ฉันคว้าทุกอย่างที่คว้าได้แล้วโยนใส่หล่อน

“ปัง!”

ฉันคว้าไม้กอล์ฟได้จึงโยนใส่หล่อนแล้วถีบหล่อนสุดกำลัง ฉันรีบดันตัวเองให้ลุกขึ้นและพยายามเดินไปที่ประตู และแล้วไฟก็ดับลง ความมืดเข้าครอบงำไปทั่วบริเวณ คืนนี้เป็นคืนเดือนแรม ทำให้ด้านนอกก็มองไม่เห็นอะไรเช่นกัน อยู่ๆก็มีอะไรบางอย่างมาคว้าฉันไว้ แล้วพาไปซ่อนหลังโซฟา ฉันพยายามดิ้น

“ชู่ว์...”

เสียงนี้ทำให้ฉันกล้าเปิดตาขึ้นมามองเจ้าของเสียง ซึ่งทำให้ฉันเบาใจลงได้ และความเงียบก็เข้ามาปกคลุมทั่วอาณาบริเวณ มีเพียงเสียงลมพัดภายนอกคฤหาสน์ เราสองกอดกันแน่นและได้แต่ภาวนาอย่าให้พวกมันหาเราเจอ ฉันกลัวจนตัวสั่น แถมยังไม่ได้ยินเสียงอะไรนอกจากเสียงใจเต้นรัวเต็มหู ฉันพยายามปรับสายตาให้เข้ากับความมืด ไม่นานมันก็เริ่มเป็นผล

จู่ๆก็เหมือนมีหยดน้ำตกลงบนแก้มฉันสอง-สามหยด แล้วเราก็ตัดสินใจเงยมองด้านบนอย่างช้าๆ

ความคิดเห็น