ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 7 : Kiss & Kill

คำค้น : รักอันตรายของยัย(แวมไพร์)ตัวป่วน,ไอพอด,ไอแพด,บราเซีย,ชารีพ,นิยาย,นิยายรัก,นิยายตลก,แวมไพร์

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 01 มี.ค. 2560 17:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 7 : Kiss & Kill
แบบอักษร

Chapter 7

                O[]O

                มันผู้ใด ช่างกล้าชนฉัน...

                ฉันเบิกตากว้างมองดูร่างสูงกำยำสมส่วนที่ตอนนี้กำลังนอนทับร่างฉันอยู่ ใบหน้าเขาขาวเนียนอย่างกับหยวกกล้วย ปรอยผมสีทองอร่ามที่ปรกระใบหน้าเรียวได้รูป คิ้วที่เข้มราวกับมีใครเอาสีมาแต้มขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อมองมายังฉัน ทำไม... มองฉันทำไมยะ ฉันสวยเหรอ ^..^ อ๊ะ ไม่ใช่สิ ต้องเรียกว่าหล่อถึงจะถูกเพราะตอนนี้ฉันกำลังกลายร่างเป็นผู้ชายอยู่ แล้วทำไมหมอนี่ต้องมาจ้องอะไรฉันขนาดด้วยนะ มีปัญหากับฉันเหรอห๊า !!!

                “ขอโทษครับ ^-^;”

                น้ำเสียงทุ้มกังวานเอ่ยขึ้นพลางยิ้มที่มุมปากอย่างน่ารัก

                “เอ่อ... มะ... ไม่เป็นไรค่ะ”

                “ห๊า ทำไมพูด... ค่ะ ? O_o”

                “อ้อ คะ..รับ ครับๆ ^^” อ๊าย ให้ตายสิ ฉันลืมตัวว่าเป็นผู้ชาย >_<

                “เฮ้ย !!! มึงอย่าหนีนะโว้ยไอ้ชารีฟ !!!”

                O_o สะ... เสียงมาจากไหน ?

                ฉันหันซ้ายหันขวาหาต้นเสียงที่ดังตะคอกเมื่อกี้ แต่จู่ๆ นายหน้าหัวทองหน้าหล่อที่ค่อมอยู่บนร่างฉันก็ทำสีหน้าเลิ่กลัก พลางผุดลุกขึ้นอย่างรวดเร็วฉับไว ทว่าระหว่างที่ผุดลุกนั่นเอง...

                แกร็ก...

                สร้อยที่อยู่ที่ในคอนายหน้าหล่อดันติดแหง็กเข้ากับกระดุมเสื้อฉัน !!!

                อ๊ายยยยยยยย O[]O บรรลัยแล้วไง !!!

                “มึงอย่าหนีนะโว้ยไอ้ชารีฟ มึงหนีมึงตายแน่ !!!”

                และแล้วฉันก็เห็นกลุ่มผู้ชายหน้าตาอย่างกับปลาดุกชนคูคันนาชี้มาที่นายหน้าหล่อนั่น ยะ... อย่าบอกนะว่านายขาลีบที่เค้าเรียกนั่นคือนาย O[]O โอ้วไม่นะ ไอ้พวกนั้นมันถือทั้งไม้หน้าสามทั้งมีดอีโต้ตรงมาทางนี้แล้ว นี่นายมีปัญหาปัญหากับพวกนั้นใช่มั้ย แล้วทำไมต้องวิ่งมาชนฉันด้วย เดี๋ยวฉันก็ซวยไปด้วยพอดีหรอก U[]U ม้ายยย~

                “หนีไปสิ เดี๋ยวพวกมันก็มาฟันหัวนายหรอก”

                ฉันดันตัวออกห่างจากนายขาลีบ (เค้าชื่อชารีฟ -_-^) แต่สร้อยเจ้ากรรมนั่นดันแกะยังไงก็ไม่หลุดจากกระดุมเสื้อฉันซะที ไม่รู้มันไปพันกันยังไง

                “โถ่โว้ยยย !!! ทำไมไม่ออกวะ” นายขาลีบตะโกนอย่างหงุดหงิด

                “ทำไงดี... TT_TT” ฉันต้องถูกพวกปลาดุกชนคูคันหาแบะหัวตายแน่ๆ ถ้ายังอยู่กับนายแบบนี้

                “งั้นก็หนีไปด้วยกันเนี่ยแหละ ปะ !!!”

                “อ๊ายยย !!! >_<”

                จู่ๆ นายหน้าหล่อก็กระชากแขนฉันให้วิ่งไปด้านหน้าพร้อมเขา นี่ถ้ายังลีลาอีกนิดนึงมีหวังพวกนั้นตามมาทันแล้วจัดการส่งฉันไปอยู่สรวงสวรรค์เป็นเพื่อนนางอัปสรแน่ๆ ฉันหันกลับไปมองพวกนั้นที่กำลังวิ่งตามมาอย่างบ้าคลั่ง ทำเอาฉันสงสัยว่านายหน้าหล่อไปฆ่าพ่อแม่เค้าหรือเปล่าเค้าถึงตามจองเวรเยี่ยงนี้ หรือบางทีนายหน้าหล่ออาจจะไปข่มขืนแฟนของพวกนั้นทั้งแก็งค์ พวกมันก็เลยแค้นใจที่โดนลูบคมเลยตามมาฆ่านายหน้าหล่อเพื่อแก้แค้น O_o อ๊ายยย ทำไมสมองฉันถึงคิดได้แต่เรื่องแบบนี้เนี่ย ไม่มีเรื่องดีๆ ในหัวเลยเหรอ

                ฉันหันกลับมามองนายหน้าหล่อในขณะที่สองขาก็วิ่งไปพร้อมเขา อ่า~ จะว่าไปนายก็หล่อจริงๆ นะ สนใจมาเป็นพ่อพันธุ์ให้ฉันทดลองผสมพันธุ์มั้ย ฮี่ฮี่ ^.,^

                อ๊ายยย >_< ไม่ๆ ในสภาวะการณ์เยี่ยงนี้ฉันยังมีอารมณ์หื่นอีกเหรอ ไม่น้า~

                “มึงตายแน่ไอ้ชารีฟ !!!”

                เสียงพวกปลาดุกนั่นยังคงดังตามหลังมาเรื่อยๆ

                ขวับ !!!

                ทันใดนั้นเองนายหน้าหล่อก็พาฉันเลี้ยวไปในมุมหนึ่งของตึกแล้วเบี่ยงตัวบังฉันไว้ ก่อนจะใช้มือข้างหนึ่งยกขึ้นปิดปากฉันแน่น OxO นะ... นี่นายจะทำอะไรฉันเนี่ย นายจะข่มขืนฉันเหรอ ไม่นะ ได้โปรดเถอะ อย่านะ... อย่า... อย่าหยุด ^..^ (นังเวร -..- : ผู้เขียน)

                “อย่าเสียงดังนะ...” เขากระซิบฉันเบาๆ

                “อาย อ้อ อ่อย อั้น อ่อน อิ OxO” ---> นายก็ปล่อยฉันก่อนสิ

                “ห๊า อยากอ่อยฉันเหรอ บ้า... ฉันไม่ได้ชอบผู้ชาย”

                “อั้น ออก อ้า ใอ้ อ่อย อั้น” ---> ฉันบอกว่าให้ปล่อยฉัน

                “อะไรนะ จะอ้าขาอ่อยฉันเลยเหรอ O_O”

                “มันหายไปไหนแล้ววะ หาให้ทั่ว... มันคงอยู่แถวนี้แหละ !!!”

                เสียงพวกหน้าปลาดุกดังมาจากด้านหน้าตึก พวกมันยังคงไม่เห็นพวกเราที่หลบอยู่ตรงมุม

                “ไม่เจอว่ะ...”

                ไอ้หน้าปลาดุกคนหนึ่งที่เดินไปหาแล้วไม่เจอเดินกลับมาสมทบกับคนที่เหลือ

                “ตรงมุมนั้นล่ะ”

                จู่ๆ ไอ้หน้าปลาดุกแต่หัวฟูเป็นสิงโตแอฟริกาก็ชี้มาทางมุมที่พวกเราหลบอยู่ !!!

                นายเห็นแล้วใช่มั้ยนายขาลีบ เค้าชี้มาที่พวกเราแล้ว !!! OxO;;;

                “อาย อ้า อ้วก อัน อำ อัง มา แอ้ว” ---> นายบ้า พวกมันกำลังมาแล้ว

                ฉันดิ้นพล่าน พยายามจะหลุดจากมืออันเท่าฝาบ้านของนายหน้าหล่อ ปล่อยฉันนะ นายไม่หนีก็ช่าง ฉันจะหนี พวกมันกำลังมาแล้ว >_<

                “นายจะไปไหน สร้อยฉันยังติดอยู่กับนายอยู่นะ” เขาเอ็ดฉันเสียงเบา

                เออ ลืมแฮะ OxO^^^

                “อาย อ้อ อำ อะ ไอ อัก อ่าง อิ” ---> นายก็ทำอะไรซักอย่างสิ

                “นี่ !!! หยุดทำเสียงอู้อี้เหมือนหมูโดนเชือดได้มั้ย เดี๋ยวพวกมันก็ได้ยินหมดหรอก”

                “อาย อ้อ อ่อย อั้น เอ้ !!!” ---> นายก็ปล่อยฉันเซ่ !!!

                ทันใดนั้นเองไอ้หน้าปลาดุกคนหนึ่งที่เดินมาทางนี้ก็เหลือบมาเห็น... เราสองคนพอดี...

                ตาย ฉันต้องตายแน่ๆ !!! อ๊ายยย !!! OxO;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

                “อ่อย อั้น อ่อย อั้น !!!” ---> ปล่อยฉัน ปล่อยช้านนนนน พวกมันกำลังเดินมาทางนี้ นายจะทำอะไรก็ทำซักอย่างเซ่ อยากตายพร้อมกันหรือไง !!!

                “เป็นบ้าอะไร อ่อยอะไร อยากอ่อยฉันนักใช่มั้ย ได้~ จัดให้ !!!”

#

                จู่ๆ นายหน้าหล่อก็ทำในสิ่งที่ฉันไม่คาดคิด ด้วยการโน้มตัวลงมาประกบปากฉัน... เขาหลับตาพริ้ม ลมหายใจแผ่วๆ รวยรินนั่นกำลังทำให้หัวใจฉันเต้นแรงจนจะออกมานอกอกอยู่แล้ว อ๊ายยย นายเอาเอาสอดเข้าปากฉันเนี่ยยยย ทำไมนายถึงทำเหมือนที่นายไอแพดเคยทำกับฉันเลยยย พวกมนุษย์ต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ชอบกัดปากกันเป็นกิจวัตร อ๊ายยย มนุษย์โลกบ้า !!! >_<

                “อี๋ ผู้ชายจูบกัน กูจะอ้วก”

                “ไปเหอะ ไม่มีว่ะ มีแต่พวกเกย์แอบจูบกัน”

                พวกหน้าปลาดุกที่มองมาเห็นพวกเราบ่นกันระนาว ก่อนจะพากันแยกย้ายไปทางอื่นทางกลางเสียงอ้วกอ้ากราวกับรังเกียจภาพที่เห็นเสียเต็มประดา และทันทีที่พวกนั้นไปไกลลับตา นายหน้าหล่อก็ค่อยๆ ถอนริมฝีปากอุ่นๆ ออกจากปากฉัน ท่ามกลางเสียงลมหายใจหอบเบาๆ และใบหน้าที่แดงก่ำลามไปถึงใบหู...

                “เอ่อ ฉันจำใจต้องทำ... หลอกพวกนั้นนะ” เขาเอ่ยเสียงแผ่วเบา

                “ไม่เป็นไรหรอก...” ฉันชินแล้วล่ะ นายไอแพดทำกับฉันบ่อยละ ฮี่ฮี่ ^..^

                “แต่มันก็ได้ผลนะ พวกนั้นไม่นึกว่าจะเป็นฉัน...” เขายังคงพูดต่อ ในขณะที่สายตาก็จ้องมายังฉันไม่กะพริบ

                “เอาเหอะ ฉันว่ารีบแกะสร้อยนายออกจากกระดุมเสื้อฉันก่อนมั้ย”

                เดี๋ยวนายไอแพดจะฆ่าฉันพอดี หมอนั่นยิ่งชอบข่มขู่กรอกหูฉันทุกวันว่าถ้าฉันห่างจากเขาภายในรัศมีหนึ่งเมตรเมื่อไหร่ ฉันจะต้องโดนจับเข้าคุกขี้ไก่ข้อหาพรากผู้เยาว์ทันที อ๊ะ O_O พูดถึงข้อหาพรากผู้เยาว์ การที่ฉันจูบกับนายหน้าหล่อเมื่อกี้คงไม่เรียกว่าพรากผู้เยาว์หรอกใช่มั้ย อ๊ายยย ไม่นะ บางทีหมอนั่นอาจจะมีอาชีพเป็นโจรห้าร้อยที่หวังรีดไถ่เงินจากผู้หญิงตัวน้อยๆ (เยี่ยงฉัน) ก็เป็นได้ T_T โอ้วม้ายน้า งั้นฉันต้องรีบหนีให้ห่างๆ จากหมอนี่แล้วล่ะ

                “ขยับมาสิ ฉันจะแกะออก”

                หมอนั่นทำน้ำเสียงฉุนๆ ใส่ฉันเล็กน้อย

                ฉันขยับไปใกล้ตามที่เขาสั่ง จากนั้นหมอนั่นก็เริ่มทำการงัดแงะกัดแกะสร้อยเส้นนั้นอย่างเอาเป็นเอาตาย แถมตอนที่งัดนั้นมือของเขาก็เผลอมาโดนหน่มน้มฉันบ่อยๆ ซะด้วย จนบางครั้งฉันคิดว่าถ้าเขาจะแกะสร้อยแบบนี้นะ บีบนมฉันเลยจะง่ายกว่ามั้ย ?

                แกร็ก...

                อ๊ายยย สร้อยหลุดแล้ววว \\^O^//

                “ไปละน้า บ๊ายย ^^”

                ทันทีที่สร้อยหลุดออก ฉันก็เตรียมชิ่งทันที

                “เดี๋ยวก่อน ฉันถามอะไรหน่อยสิ”

                “ฮือ ? มีอะไรเหรอ”ฉันชะงักเล็กน้อยกับคำพูดของนายขาลีบนั่น

                “นายเป็นผู้ชายจริงๆ เหรอ ทำไมตอนแกะสร้อยเมื่อกี้ฉันสัมผัสได้ว่า... นายมีหน้าอกเหมือนผู้หญิง”

                นั่นไง งานเข้าแล้วตรู T_T

                “อะ... อ้อ ป่วยเป็นปอดบวมน่ะ ไปแล้วนะ ^^”

                “เดี๋ยว”

                อะไรอีกเนี่ย !!! >_<

                “นายชื่ออะไร เรียนห้องไหน ทำไมฉันไม่เคยเห็น”

                แกเป็นนายระเบียนโรงเรียนรึไงถึงต้องรู้จักทุกคนในโรงเรียนห๊า !!! ฮึ่ยยย

                “ชื่อบรา... เอ๊ย” ไม่นะ เกือบไปแล้ว ตอนนี้ฉันปลอมเป็นผู้ชายอยู่ “ชื่อไอพอด เรียนมอสาม”

                “ไอพอด ? น้องพี่ไอแพดน่ะเหรอ”

                ...” นายรู้ ? O_O

                “ไอ้ไอพอดหน้าตาไม่ใช่แบบนี้เลย อย่ามาโกหกให้ยาก เพราะฉันเป็นเพื่อนสนิทเค้า !!!”

                แว๊กกกกกกกก พะ... เพื่อนสนิท !?! O[]O

                “กะ... ก็...” แก้ตัวยังไงดีเนี่ยยย “อ้อ พอดีว่าฉันประสบอุบัติเหตุรถคว่ำจนหน้าเสียโฉมน่ะ เลยต้องศัลยกรรมหน้าใหม่หมดเลย ไม่เชื่อเหรอ นี่ไงหลักฐาน”

                ฉันชี้ไปที่ผ้ากอซที่พันรอบหน้าผากตัวเอง

                “ฉันไม่เชื่อ...” หมอนั่นหรี่ตามองฉันอย่างจับผิด

                “แล้ว... แล้วจะให้ทำยังไง”

                “ถอดกางเกงออก ไอ้ไอพอดมีปานแดงที่แก้มก้นด้านซ้าย ถ้านายมีแสดงว่าใช่ ถ้านายไม่มีล่ะก็...”

                “O_o” ล่ะก็อะไร นายจะทำอะไรฉัน

                “ฉันจะจับนายส่งตำรวจ !!!”

#

ความคิดเห็น