Fire lover's บ้านคิงส์ไทม์ ยินดีต้อนรับค่าา~~ ทุกกุญเเจเหรียญเเละกำลังใจ ไรเตอร์จะพยายามคืนความสุขผ่านตัวอักษรให้นะคะ อย่างเต็มความสามารถค่ะ ^__________^ ป.ล.เนื่องด้วยเรื่องนี้จบแล้วไรท์เลยเริ่มทยอยติดเหรียญและกุญแจนะคะ อย่ามาม่ากันเลยน๊าา ~~

Fire Lover's ตอนที่ 17 :: True from father ความจริงจากพ่อ

ชื่อตอน : Fire Lover's ตอนที่ 17 :: True from father ความจริงจากพ่อ

คำค้น : คิงส์ ไทม์ FireLover's คิมคยอง สาววาย นิยายวาย ของขวัญจากพ่อ ดราม่า

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.8k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 02 มี.ค. 2560 17:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Fire Lover's ตอนที่ 17 :: True from father ความจริงจากพ่อ
แบบอักษร

Fire Lover's แผนร้าย กลายเป็น 'รัก'

   ตอนที่ 17 :: Gift from father ของขวัญจากพ่อ

 

 

                      สหรัฐอเมริกา

 

"ไทม์เหลืออีกไม่กี่วันกูคงต้องเผชิญหน้ากับพ่อจริงๆ.."

 

"ปัญหามันก็มีไว้เเก้อยู่เเล้ว.. คิงส์อย่ากลัวไปเลย"คนตัวเล็กพูดปลอบ แต่ใจก็ยังหวั่นๆอยู่ดี

 

"ถ้าเกิดอะไรขึ้นอย่าทิ้งกูนะไทม์..."คิงส์ล้มตัวนอนหนุนตักไทม์ ที่กำลังนั่งถักผ้าพันคอไหมพรมอยู่ 

 

"อย่าพูดเเบบนี้สิคิงส์ ไม่มีอะไรน่ากลัวหรอกน่า"ไทม์พูดพลางส่งยิ้มเป็นกำลังใจไปให้ 

 

"นั่นสิ มีมึงกูก็ไม่เห็นต้องกลัวเลยเนอะ"

 

"ใช่ ไทม์จะปกป้องคิงส์เองไง"คนตัวเล็กอมยิ้ม

 

 

 

                  ก๊อกๆ!

 

"เดี๋ยวกูไปเปิดเอง"คิงส์เด้งตัวขึ้น ก่อนจะเดินไปเปิดประตูห้องของตน เเละถูกรวบตัวด้วยบอดี้การ์ดสูทดำสี่ห้าคนล็อคตัวเอาไว้ สถานการณ์ชุลมุน ไทม์ที่เห็นเงียบๆไปรีบวิ่งออกมาดู

 

"ปล่อยกู! พวกมึงเป็นใคร!"คิงส์ตวาดลั่น

 

               พรึ่บ!

 

            ไม้เนตติ้งหลุดออกจากมือเล็กร่วงลงพื้นทันทีเมื่อเห็นคนรักของตนถูกล็อคตัวเอาไว้

 

"คะ..คิงส์ จะพาเขาไปไหนเหรอฮะ..."คนตัวเล็กรีบวิ่งออกมาจับมือคิงส์เอาไว้ ดวงตาเริ่มพร่ามัว น้ำตาเอ่อคลอเบ้า

 

"นายท่านเรียกพบตัวคุณคิงส์ครับ..ไม่ต้องห่วงนะครับ เราจะส่งตัวคุณกลับประเทศไทย"บอดี้การ์ดคนนึงเอ่ยขึ้น คิงส์เองที่โดยใส่กุญเเจมือเเถมยังโดนล็อคตัวไม่สามารถทำอะไรได้เลยนอกจากมองใบหน้าไทม์ น้ำตาเริ่มเอ่อคลอเบ้า ใบหน้าหวานของไทม์ส่งยิ้มให้คนรักตรงหน้า น้ำตาเม็ดใสเริ่มไหลออกจากดวงตาเเละไม่สามารถหยุดมันได้

 

"ปล่อยกู!"คิงส์ตะโกนเสียงดังลั่น

 

"ขอไทม์คุยกับเขาก่อนได้มั๊ยฮะ.. ขอเเค่นาทีเดียว"คนตัวเล็กเอ่ยเสียงสั่นเครือ ไทม์พยายามข่มอารมณ์ตัวเองเอาไว้ไม่ให้เจ็บปวด 

 

"ไทม์.."บอดี้การ์ดหันหน้ามองกันก่อนจะพยักหน้าเบาๆยอมปล่อยเเขนของคิงส์ให้เป็นอิสระเเต่คิงส์คงทำอะไรไม่ได้เพราะข้อมือถูกล็อคเอาไว้ จนข้อมือเริ่มเเดงอ่อนๆ

 

 

 

"ไม่คิดว่าพ่อจะเจอกูเร็วขนาดนี้.."คิงส์พูดก่อน ...บรรยากาศภายในห้องดูมืดครึ้มเหมือนฟ้าจะถล่มลงมากลางใจเขาสองคน

 

"ยังไงก็ดูเเลตัวเองดีๆนะคิงส์.. อย่าเจ็บป่วย อย่าหนีมันอีก..."คนตัวเล็กเลื่อนมือไปเเตะใบหน้าของคิงส์ ซึ่งคิงส์เอาหน้าถูกกับมือเล็กของไทม์เอาไว้ราวกับว่าจะไม่ได้เจอกันอีก

 

"ระหว่างที่ไม่เจอกูอย่าอ่อนเเอ อย่าร้องไห้นะไทม์.. กูคงทนไม่ได้"

 

"อื้ม ไทม์ไม่ร้องหรอก สัญญา.."มือเล็กยื่นนิ้วก้อยไปข้างหน้าเผื่อทำสัญญากับคนตรงหน้าเอาไว้ มือหนาเลื่อนมาเกี่ยวก้อยเอาไว้เเม้นกุญเเจมือก็ไม่ใช่อุปสรรค

 

"กูรักมึงนะไทม์..."

 

 

                ปึก!

 

             คนตัวเล็กเดินเข้าไปโอบกอดคนตรงหน้าเอาไว้เเน่น ร่างกายเริ่มสั่นสะท้าน รู้สึกจุกเหมือนอากาศจะไม่มีหายใจอีก 

 

"เเม้เเต่กอดมึงกูยังทำไม่ได้.."คิงส์พูดยิ้มๆเเตาดวงตาเปื้อนคราบน้ำตาที่ไหลอาบเเก้ม

 

"ไปกันได้เเล้วครับ"บอดี้การ์ดคนนึงเดินเข้ามาก่อนจะฉุดเเขนคิงส์ให้ยืนขึ้น คิงส์ไม่มีท่าทีขัดขืนเเต่อย่างใดเพราะกลัวว่าถ้าเขาทำ เเล้วไทม์จะเป็นอันตรายอะไรไป

 

"ไทม์รักคิงส์นะ... จะคิดถึงทุกลมหายใจเลย..ฮึก.ก.."ไทม์ทุดเข่าปล่อยโฮออกมาเสียงดัง มือเล็กกุมหัวใจเอาไว้ ภาพตรงหน้าทำเอาเขาเองเเทบจะขาดใจเเละความรู้สึกคงไม่ต่างอะไรจากคิงส์เลยเเม้เเต่นิดเดียว

 

..........

..........

..........

..........

..........

..........

 

 

                   บริษัทอสังหาริมทรัพย์เเห่งหนึ่งในอเมริกา

 

               คิงส์เดินเข้าห้องมาด้วยอาการเหม่อลอยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าถึงที่หมายเเล้ว ถึงเเม้จะเตรียมใจมาอย่างดีเเต่ก็ไม่สามารถคาดเดาสิ่งที่จะเกิดขึ้นได้เลยสักนิดเดียว

 

"ท่านครับคุณคิงส์มาเเล้วครับ"

 

"ทุรนทุรายหรือไงไอ้ลูกชาย.."เสียงทุ้มของผู้เป็นพ่อเอ่ยขึ้น นั่งที่เก้าอี้ทำงาน บรรยากาศภายในห้องเเลดูอึดอัด

 

"พ่อต้องการอะไร ทำเเบบนี้ทำไม!!"คิงส์เริ่มคลั่งอีกครั้ง ใบหน้าเส้นเลือดปูดขึ้น

 

"ไขกุญเเจมือให้มัน"พ่อของคิงส์สั่ง ข้างๆมีทนายยืนอยู่ด้วย 

 

                 ตึ่ง!!

 

             คิงส์ใช้ฝามือทุบลงบนโต๊ะอย่างไม่สบอารมณ์สายตาก้าวร้าว

 

"ออกไปก่อน"พ่อของคิงส์โบ้ยมือไล่บอดี้การ์ดให้ออกไปข้างนอก เหลือเพียงเเค่คิงส์ พ่อ เเละทนายเท่านั้น

 

"พ่อจะฆ่าผมทั้งเป็นเหรอไง!! ผมจะขาดใจอยู่เเล้ว..."ใบหน้าคมน้ำตาเอ่อ คิงส์ไม่สามารถกลั้นมันไว้ได้อีกต่อไป

 

"เเล้วเเกคิดว่าฉันทำไปเพราะอะไร! เพราะตัวฉันเองงั้นเหรอ!!"

 

"คุณคิงส์นั่งลงก่อนเถอะครับ ค่อยๆพูดดีกว่าอย่าใช้อารมณ์กับคุณภาสกรเลยครับ"ทนายคนสนิทเอ่ยขึ้น เเต่คิงส์ก็หาได้ฟังคำพูดของเขา ตอนนี้หูของคิงส์มันดับสนิท

 

"ฉันจะยกหุ้นเเละบริษัททั้งหมดให้เเกคนเดียว"ท่านภาสกร หรือพ่อของคิงส์เอ่ยด้วยน้ำเสียงใจเย็น คิงส์มุ่นคิ้วขึ้นเล็กน้อยเพราะไม่เข้าใจในสิ่งที่พ่อของเขากำลังสื่อออกมา

 

"ผมไม่ต้องการ!"

 

"เเต่เเกต้องรับมันไว้... เพราะฉันอาจจะอยู่กับเเกได้ไม่นาน"ผู้เป็นพ่อเอ่ยใบหน้าเผยรอยยิ้มเศร้าขึ้น

 

"พ่อพูดอะไร.. ผมไม่เข้าใจ"

 

"คุณพ่อของคุณคิงส์เป็นมะเร็งระยะสุดท้าย ต้องทำการผ่าตัด คุณหมอบอกว่าเปอร์เซนต์รอดมีน้อยมาก.."คุณทนายเอ่ยใบหน้าเเสดงความเจ็บปวด เพราะเขาเองก็ทำงานให้บริษัทนี้มานาน ถ้าเสาหลักล้มลงทุกคนในบริษัทนี้จะย่ำเเย่

 

"อะ..อะไรนะ พ่อเป็นมะเร็ง คุณกำลังพูดบ้าอะไร!! พ่อหลอกผมใช่มั๊ยพ่อ!!"คิงส์อาละวาดอย่างกับคนเสียสติที่ได้ยิน

 

"ฉันจะหลอกเเกทำไม.. ฉันพยายามทำทุกอย่างให้เเกมาบริหารที่นี่ ฉันตามใจเเกทุกอย่าง ฉันยอมให้เเกเรียนวิศวะตามใจเเกทั้งที่ใจฉันอยากให้เเกเรียนบริหารด้วยซ้ำ..."

 

"พะ..พ่อ"คิงส์มองหน้าผู้เป็นพ่อของตน อารมณ์หดหู่หัวใจเหลือเกิน

 

"ฉันให้เเกเลือกทางเดินมามากพอเเล้ว เเกควรหันมาใส่ใจธุรกิจครอบครัวได้เเล้ว"พ่อของคิงส์พูดขึ้นน้ำเสียงดูไม่ตื่นตระหนกกับอะไรทั้งสิ้น เพราะเขารู้อยู่เเล้วไม่ช้า ไม่เร็วโรคร้ายจะต้องมาเยือน

 

"เเล้วทำไมพ่อไม่บอกผมตั้งเเต่ทีเเรก!"คิงส์ยังคงใช้อารมณ์ให้ครอบงำความเจ็บปวดเอาไว้ เหมือนกับสิ่งที่ได้ยินก่อนหน้านี้เขาไม่ได้ยินมัน

 

"ก็เเกมันดื้อด้านเเบบนี้ไง ฉันรู้สันดานเเกดี"

 

"ท่านคิดเเล้วว่าจะยกหุ้นในบริษัท ทรัพย์สินทุกอย่าง รวมทั้งที่ดินให้คุณคิงส์ทั้งหมดครับ"คุณทนายเอ่ย

 

"พะ..พ่อ ผมขอโทษ...ขอโทษ..."คิงส์ทรุดเข่าลงกับพื้นอย่างหมดเเรง 

 

"ไม่ต้องรู้สึกผิดหรอกไอ้ลูกชาย"พ่อของคิงส์เอ่ยอย่างอารมณ์ดี เเต่ก็ไม่สามารถปิดบังความเศร้าหมองในหัวใจได้เลย

 

"หมอที่นี่ฝีมือดี ท่านจะต้องหายเเน่นอน"ทนายเอ่ยขึ้น สีหน้าไม่สู้ดีนัก

 

"ถ้าฉันตายไปอย่างน้อยก็ได้เห็นลูกชายคนเดียวของฉัน...มันรักฉันมากขนาดนี้"พ่อของคิงส์พูดขึ้นใบหน้าเผยรอยยิ้มเศร้า

 

"ใช่.. พ่อต้องหาย..ผมจะบริหารที่นี่ต่อจากพ่อเอง...พ่อห้ามเป็นอะไรไป.."

 

                  ตั้งเเต่เล็กจนโตคิงส์โตมาในครอบครัวที่มีเเต่ความเเข็งเเรง คิงส์โตมากับการเลี้ยงดูที่อาจจะดูเหี้ยมโหดเเต่พ่อของเขาสั่งสอนให้เป็นคนที่เข้มเเข็งเเละไม่หวั่นในอุปสรรค เกิดเป็นลูกผู้ชายอย่าร้องไห้ อย่าอ่อนเเอ พ่อของคิงส์ถึงไม่มีอาการสะทกสะท้านเมื่อเจอคิงส์ดื้อด้านใส่ไม่ยอมฟัง เขาเข้าใจเเละรู้ดีว่าเด็กที่ขาดเเม่ไปจะต้องเจอกับอะไรบ้าง ...เวลาที่ผ่านมาพ่อของเขาไม่เคยบังคับให้คิงส์เรียนคณะที่เขาอยากจะให้เรียน เขาตามใจคิงส์เมื่อคิงส์เองเลือกที่จะเรียนวิศวะ 

 

                พ่อของเขาอยากฝากคิงส์ไว้กับครอบครัวเพื่อนสนิทของเขา ฝากไว้กับท่านรณเดชพ่อของชินเเละน้ำชา เผื่อวันนึงเขาไม่อยู่ต่อบนโลกนี้เล้วอย่างน้อยคิงส์จะต้องอยู่ต่อไปเเละบริหารงานที่เขาทุ่มทั้งชีวิตเพื่อมันให้อยู่รอดเเค่นั้น... เพราะเเบบนี้ทุกสิ่งที่เขาสร้างมาคิงส์จะต้องเป็นคนสืบทอดต่อจากเขาต่อไป 

 

 

.........

.........

.........

.........

.........

.........

 

 

                 ทางด้านไทม์

 

              หลังจากกลับมาเมืองไทยคิงส์ก็ขาดการติดต่อไปเลย จนไทม์เองก็เริ่มหวั่นใจว่าคิงส์จะเป็นอะไรไป เเต่ก็ยังข่มใจเจ้ากรรมเอาไว้

 

"ไทม์! ไอ้คิงส์มันลาออกเเล้วเหรอวะ!"บิ๊กเพื่อนของคิงส์วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหาไทม์ทันที คนตัวเล็กเบิกตาโพลงกรอกตาไปมาอย่างสับสน

 

"ละ..ลาออกเหรอ ลาออกอะไรทำไมไทม์ไม่รู้เรื่อง"ไทม์ตอบกลับหันไปมองทางชินที่ยืนเงียบ

 

"กูพึ่งรู้จากไอ้ชินเนี่ย"มิกซ์สมทบ

 

"กูพยายามติดต่อไอ้คิงส์เเล้ว เเต่ติดต่อไม่ได้เลยว่ะ"ชินเอ่ยน้ำเสียงเศร้า เขาพยายามติดต่อเพื่อนของตนหลายวิธีเเต่ก็ติดต่อไม่ได้เลย

 

"มึงกับไอ้คิงส์นี่ยังไงกันเเน่วะ คบกันเเล้วใช่มั๊ย..."มิกซ์เอ่ยถาม ไทม์ได้เเต่กัดริมฝีปากเเน่น

 

"อื้ม"ไทม์ตอบกลับด้วยความไม่มั่นใจหลังจากกลับมาคิงส์ก็ไม่ติดต่ออะไรกลับมาอีกเลยหลายอาทิตย์ที่ผ่านมานี้

 

"ถ้ากูได้ข่าวมายังไงกูจะติดต่อหามึงคนเเรกนะไทม์.."ชินเดินมาตบบ่าไทม์เบาๆ ก่อนจะเดินจากไปพร้มเพื่อนทั้งสอง

 

 

"คิงส์อยู่ที่ไหน...คิดถึง"เสียงหวานเอ่ยด้วยความคิดถึงเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าสายตาหม่นหมอง เป็นจังหวะเดียวที่ผนเทกระจาดลงมาจนชุดนักศึกษาเปียก เหมือนฟ้ากำลังร้องไห้ไปพร้อมกับคนตัวเล็กที่ยืนกอดตัวเองเอาไว้เพียงลำพัง...

 

 

 

 

+++++++++++++++++++

นี่มันอะไรเนี่ย!!! ฮือออออ

สิ่งที่เราเห็นหรือเราได้ยินมันอาจจะไม่ใช่ความจริงทุกสิ่งเสมอไปก็ได้~

พ่อคิงส์ไม่ได้จะขัดขวางความรักเพียงเเต่อยากให้ลูกชายมาสืบทอดต่อ โอ้คุณพระ!

ขอบคุณทุกเเรงสนับสนุบคิงส์ไทม์ทุกคอมเมนต์ ทุกกำลังใจ

ไรจะกลั่นกรองออกมาเป็นความสุขผ่านตัวอักษรให้เต็มสามารถนะคะ ^_____^

 

เจอกันใหม่ในตอนต่อไปนะจ๊ะ ~

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว