/

ก๊อกๆ

ชายหนุ่มร่างสูง ผมยาวรุงรัง หนวดเคราเต็มใบหน้า ตามตัวคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นน้ำเมาเดินงัวเงีย เซซ้ายขวาตรงไปที่ประตู พลันส่องตาแมวเพื่อเช็คว่าใครอยู่ด้านหลังประตูนั้น เมื่อแน่ใจว่าเป็นคนรู้จักของตนก็เปิดประตูให้ทันที

ชายหนุ่มเจ้าของห้องได้แต่มองเพื่อนสนิทตนก่อนจะถอนหายใจออกมา

เขายกมือขึ้นมาลูบหน้าตัวเอง มองไปที่เพื่อนก่อนจะพยักหน้าแล้วเดินหยิบผ้าขนหนูเดินเข้าห้องน้ำทันที

/

/

สถานที่แปลกตาของชายหนุ่มในรอบ1เดือน ห้างหรูขนาดใหญ่ที่มีผู้คนเดินจับจ่ายซื้อของ บ้างก็ทานอาหารทำให้เขาผ่อนคลายได้ในระดับนึง

/

/

หน้าจอโทรศัพท์ถูกปัดซ้ายขวา ขึ้นลงเกือบสิบครั้งก่อนจะมีเสียงลมหายใจพ่นออกมาเฮือกใหญ่

ผมกดเข้าแอพนั้น กดออกจากแอพนี้เป็นสิบๆรอบ ไม่มีอะไรน่าดึงดูดซักนิดเลยครับ เบื่อโคตรๆ แต่ตาผมมันก็ไปสะดุดกับข้อความนึงในทวิตเตอร์ เป็นบทความที่เขียนภาษาได้สวยมาก มันทำให้ผมกดเข้าไปในลิงก์ที่ทางแอคเค้าท์นั้นแปะไว้ เมื่อผมกดเข้าไปก็เป็นblogของคนๆนึง ที่มีบทความเป็นร้อยๆ

ผมเลื่อนดูไปทีละบทความ เนื่อหาแต่ละบทแตกต่างกันออกไป บ้างก็กล่าวเกี่ยวกับชีวิตของผู้คนที่แตกต่างกัน การใช้ชีวิตในเมืองหลวงหรือในชนบท การเจอมิตรแท้มิตไม่แท้ ชีวิตของเด็กและผู้ใหญ่ ความรักในหลายๆรูปแบบ การเดินทางไปในแต่ละที่การเป็นครูอาสาของตัวเขาเองและอีกมากมาย

ตอนนี้ผมอยู่บนรถแล้วครับกำลังจะกลับกัน ผมนั่งอ่านบทความของคุณคนนี้เพลินมาก เพลินจนผมลืมไปว่าขึ้นมานั่งบนรถตั้งแต่เมื่อไหร่ เพราะไม่สามารถละสายตาจากบทความของเขาได้เลย

ไอ้เจที่เพิ่งตบไฟเลี้ยวเสร็จก็เอ่ยถามขึ้น

ไอ้เจมันพยักหน้ารับรู้ให้ผมแค่นั้น และไอ้คิวก็เช่นกัน ผมนั่งอ่านยังไม่ไดถึงครึ่งของบทความก็ถึงคอนโดผมแล้วครับ ทำไมเวลามันเดินเร็วจัง

/

เมื่อถึงคอนโด พวกผมก็ทำการแยกย้ายครับ เมื่อถึงห้องผมก็ทิ้งตัวลงที่เตียงนอนค่อยๆหลับตาเพื่อให้ตาทั้งคู่ได้พักผ่อนซักพัก ปล่อยให้สมองโล่ง และถอนหายใจออกมาก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำ อาบน้ำเพื่อทำให้ร่ากายสดชื่น ออกไปข้างนอกมาทั้งวันเหนียวตัวมากครับ

เมื่อน้ำกระทบกับร่างกายก็ทำให้ผมตื่นเต็มตา หัวสมองก็พลันคิดเรื่องราวร้อยแปดพันเรื่อง แต่แปลกที่ในสมองของผมตอนนี้ไม่มีเรื่องของนุ่นแฟนเก่าผมเลยครับแต่กลับเป็นบทความของคนๆนึงมาแทนที่ ซึ่งผมเพิ่งได้อ่านเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้แต่ทำไมมันถึงมีอิทธิพลกับผมขนาดนี้นะ

ไม่นานผมก็อาบน้ำเสร็จ ผมแต่งตัวกางเกงบ็อกเซอร์กับเสื้อยืดสีขาวธรรมดาเหมือนทุกครั้งก่อนที่ผมจะปล่อยตัวเพราะอกหัก แต่สิ่งที่แตกต่างคือผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วเข้าไปอ่านบทความที่อ่านช้างไว้ทั้งที่ทุกวันตลอด1เดือนที่ผ่านมาผมจะจับแต่ขวดเหล้า

“ผมเคยหนีความวุ่นวาย หนีปัญหาชีวิตที่ผมไม่รู้ว่าจะแก้ยังไง และหนีความฟุ้งซ่านมาพักใจพักสมองที่นี่ การพักผ่อนของทุกๆคน หรือการหนีความวุ่นวายของชีวิต ทุกคนใช้วิธีไหนกันบ้างหรอครับ ส่วนของผม…”

ผมอ่านบทความที่เขาเขียนไปเรื่อยๆอย่างไม่เบื่อ เขาถามเกี่ยวกับการหนีความวุ่นวายของทุกคนว่าทำอย่างไรหรือใช้วิธีไหนกันบ้าง ส่วนของเขาคือการเดินทางออกไปเจอโลกภายนอก เจอผู้คน เจอสถานที่ที่ไม่คุ้นตาและเขาก็ได้เจอที่นี่เป็นสถานที่ที่ทำให้เขาลืมความวุ่นวายหรือปัญหาชีวิตร้อยแปดพันเรื่องไปเกือบหมด

ความรู้สึกของคนเขียนที่ส่งผ่านตัวอักษรหลายพันหลายหมื่นที่อยู่ในบทความนี้มันทำให้ผมอยากรู้จักและเจอกับเจ้าของblogนี้มากๆเลยครับ ผมเลื่อนดูที่โปรไฟล์ก็ไม่มีอะไรที่ทำให้ผมรู้ถึงตัวตนเขาเลยครับ รูปโปรไฟล์เขาใช้รูปผู้ชายคนนึงที่ยืนหันหลัง ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่ารูปนั้นใช่รูปเขาจริงๆรึเปล่า

/

ร้านอาหาร

ผมหัวเราะออกมาเบาๆก่อนจะส่ายหน้าให้กับคำพูดของเพื่อน ผมพูดได้เต็มปากเลยว่าในชีวิตผม สิ่งนึงที่ผมคิดว่าตัวผมเองคิดไม่ผิดคือการที่ได้มีเพื่อนแบบพวกมันทั้ง2คน

/

/

งานแต่ง

พวกผมทั้งสามคนมองหน้ากันก่อนจะขำออกมาเบาๆกับประโยคที่ไอ้คิวพูด ซักพักพิธีกรก็ขึ้นมาบนเวทีและเริ่มกล่าวเปิดงาน งานนี้เป็นงานแต่งของเพื่อนพี่ชายผมครับแต่พี่ชายผมมาเองไม่ได้ ก็เลยส่งผมมาเป็นตัวแทน ซึ่งเพื่อนพี่ชายผมคือฝั่งของเจ้าสาว

ผมก็สนิทกับพี่ที่เป็นเจ้าสาวในระดับนึงเพราะพี่เขาเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกันกับพี่ผม แต่ผมจะมาคนเดียวก็ยังไงๆก็เลยขออนุญาตพาไอ้สองตัวนี้มาด้วย ผมจะได้มีเพื่อนคุย

/

ตอนนี้พวกผมอยู่ในงานแต่งของไอ้ต้อมแล้วครับ กำลังเดินดูรูปที่เขาเอามาตกแต่งตามงาน มีทั้งรูปตอนที่เพื่อนผมกับพี่จอยคบกันแรกๆตลอดจนรูปปัจจุบัน

ผมหันไปตามสายตาไอ้แบมก็เจอกับเพื่อนกลุ่มเดียวกันตอนสมัยเรียนมหาลัยที่มันกำลังโบกมือให้พวกเราทั้ง3คนพร้อมกับรอยยิ้ม

ไม่รอช้าพวกเราทั้งสามรีบเดินตรงไปหาเพื่อนก่อนจะโผเข้ากอดเพราะความคิดถึง และนั่งพูดคุยตามประสาเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันนาน

การได้มาเจอเพื่อนที่ไม่เจอกันนานแบบนี้มันมีเรื่องราวเยอะมากๆซึ่งให้คุยทั้งวันก็ไม่หมด บรรยากาศในวัยมหาลัยย้อนเข้ามาทำให้ผมคิดถึงวันวานที่พวกเรานั่งยิ้ม หัวเราะ ร้องไห้ด้วยกันอีกครั้ง มันเป็นอะไรที่คิดถึงมากๆเลยครับ

ผมนั่งคุยกับเพื่อนได้ประมาณครึ่งชั่วโมงโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะก็มีสายโทรเข้ามาซึ่งเป็นแม่ผมครับ ผมบอกเพื่อนเสร็จก็รีบเดินออกมาข้างนอกเพื่อคุยโทรศัพท์ทันที

/

/

ผมพยักหน้าให้เพื่อนแค่นั้นและรีบเดินออกมาเพื่อตรงไปที่รถที่จอดอยู่ลานจอดรถด้านล่างทันที ผมใช้เวลาไม่ถึง5นาทีของขวัญที่พี่ผมฝากมาให้พี่จอยก็อยู่ในมือเรียบร้อย

เมื่อขึ้นมาลิฟต์ถึงชั้นที่จัดงานผมก็รีบสับขาเดินให้เร็วที่สุดแต่สายตามันพลันเห็นแผ่นหลังเล็กของคนๆนึงที่ผมคุ้นตามากๆ เป็นแผ่นหลังที่ผมเปิดดูรูปไม่ต่ำกว่า5ครั้งต่อวัน

“ครับแม่ ผมจะดูแลตัวเองครับ” เสียงของเขาดังอยู่ไม่ไกลจากตัวผม โทนเสียงนุ่มที่พูดขึ้นเบาๆนั้นมันเป็นเหมือนมนต์สะกดที่ทำเท้าของผมเปบี่ยนองศาจากที่ต้องเดินเข้างาน แต่มันกลับหันตรงไปที่ๆเขายืนอยู่แทน

ผมค่อยๆก้าวขาไปข้างหน้าช้าๆ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเข้าไปในblogที่ผมอ่านข้างไว้ แตะไปที่รูปโปรไฟล์แล้วยื่นออกห่างจากสายตาพอประมาณแล้วมองสลับกับคนที่ยืนหันหลังให้ผมในระยะ4เมตร ตอนนี้ใจผมเต้นรัว นัยน์ตาเริ่มร้อนผ่าว มันเป็นความรู้สึกที่ผมงุนงงกับตัวเองมากๆ

“ใช่คุณใช่มั้ย” ผมพึมพำกับตัวเองเบาๆ เท้ามันก็พลันค่อยๆก้าวไปข้างหน้าอย่างช้าๆ แต่แล้วผมก็ต้องสบถเพราะมีสายโทรเข้ามาซึ่งนั่นคือไอ้เจที่โทรมาตามผมครับ เมื่อผมรับสายก็ตามคาด มันบ่นผมว่าเมื่อไหร่จะมาเสริมทัพด้วยไอ้คิวที่ถามว่าไปเอาของขวัญที่คอนโดรึไง

คำสบถด่าพวกมันอีกครั้งทั้งๆที่ตายังคงจ้องไปที่คนตรงหน้าแล้วบอกเพื่อนว่ากำลังจะเข้าไปก่อนจะกดวางสายไป ผมมั่นใจมากว่าต้องเป็นคนนี้แน่นอนที่เป็นเจ้าของblog และผมจะไม่ปล่อยให้เขาหายไปจากสายตาผมแน่ๆ

แต่แล้วก็เหมือนพล็อตในซีรีส์ที่แฟนพี่ชายผมชอบดูเปะๆเลยครับ จู่ๆก็มีกลุ่มคนนับสิบเดินตัดหน้าผมทำให้คนที่อยู่ตรงหน้าก่อนหน้านี้หายไปพร้อมกับกลุ่มคนพวกนั้น ผมรีบสาวเท้าวิ่งไปใกล้ๆแล้วยืดตัวมองหาเขาคนนั้นเกือบ1นาทีแต่ก็ไม่เจอเลยครับ ผมไม่เข้าใจเลยว่าทำไมกลุ่มคนนับ10เขาไม่เดินอ้อมหลังผมวะ

ผมสบถแค่นั้นแล้วรีบวิ่งเข้าในงานแต่สายตาก็มองหาเขาแต่ก็ไม่เจอเหมือนเดิมครับ ไม่เป็นไรอย่างน้อยก็ทำให้ผมรู้ว่าเขาอยู่ในงานนี้ คงไม่ยากที่ผมจะตามหาเขามั้งนะ

/

-TBC-