ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : โซ่รักสีเทา 9

คำค้น : ดราม่า เจ็บช้ำ

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.พ. 2560 01:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
โซ่รักสีเทา 9
แบบอักษร
 
 
 
 
 
คุณแม่ฟากฟ้าหนักแล้วนะ..” ร่างน้อยพึมพำพยายามขยับแหงนหน้ามองหน้าแม่เพราะตอนนี้อยู่ใต้ทรวงอกร่างบาง อีกอย่างตนนั่นเริ่มหายใจไม่ออกแล้วด้วย

 

 
อ่อๆ จ้ะๆ” 
 
แม่จมูกแดง!!” ฟากฟ้าตะโกนใจตากลมโตเบิกกว้างขึ้นพลอยทำให้ปริมมาศสดุ้งไปด้วย
 
เหรอ!..แดงมากไหม?..” ปริมมาศก็ตกใจไม่แพ้ลูกสาวกลัวว่าดั้งตัวเองจะหัก ไม่รีรอรีบลงจากเตียงอย่างไวไปสภาพของตัวเองหน้ากระจกโดยมีเด็กน้อยวิ่งตามมาประชิดตัวอยู่ด้านหลัง
 
เจ็บมากไหมคะ”  หนูน้อยแหงนหน้ามองถามอย่างมีใจพะวงกับความเจ็บปวดของมารดา  มือป้อมๆ ก็เหนี่ยวฉุดกระโปร่งสีเข้มของหญิงสาวเบาๆ 
 
ไม่จ้ะ ไม่เจ็บแล้ว” ปริมมาศก้มมาพูดพร้อมย่อเข่าให้ตัวเสมอกับลูกสาวจึงเห็นใบหน้าและแววตาปรากฏความมีห่วงใย มือป้อมน้อยจับที่จมูกมนของมารดาแล้วโน้มโค้งใบหน้าไปหาคนตรงหน้า
 
โอม มะ ลึก กึ๊ก กึ๋ยย์  เพี้ยง!  หายซะนะเพี้ยง!” หนูน้อยกลายเป็นผู้ที่มีอิทธิฤทธิ์เลียนแบบปริมมาศ  ส่วนร่างบางพอลมเป่าเข้าหน้าจึงกลิ่นยาสีฟันสตอเบอรฺรี่ก็รู้สดชื่นและยิ้มปลื้มปริ่มที่เธอเคยทำแบบนี้ครั้งตอนลูกหัดขี้จักยานมันนานมาแล้วแต่ลูกยังจำได้
 
 เป่าให้แบบนี้ ก็หายปั๊บเลยค่ะ..ไหนแม่เสือให้รางวัล” พูดพร้อมโน้มใบหน้าเรียวมาซุกไซ้คอเล็กของฟากฟ้าสร้างความจั๊กกะจี้ให้ไม่น้อย  กลิ่นหอมของครีมอาบน้ำเด็กมาปะทะกับจมูกปริมมาศทำให้สูบลมเข้าเต็มทีให้หายคิดถึงพร้อมทำเสียงคำรามในลำคออย่างเสือ ร่างเล็กๆ ที่ถูกมารดายึดไว้แล้วแกล้งแบบนี้ก็ชอบใจใหญ่ชวนให้หัวเราะดังจ๊าก
 
พ่อคิมช่วยฟากฟ้าด้วยฮ่าๆ จักจี้  จีจี้ ฮ่าๆ” ร่างเล็กพยายามคดคอต้านแรงปลายจมูกมนของปริมมาศที่พยายามดันเข้ามา มือเล็กกวักเรียกขอความช่วยเหลือให้พ่อช่วย 
พอดิ้นจากแม่ได้สำเร็จก็วิ่งไปอยู่ด้านหลังคนเป็นร่างสูง
 
คุณแม่จับฟากไม่ได้หรอก...วา” พอฟากฟ้ามุดเกาะอยู่ใต้ระหว่างขายาวของคิมหันต์แล้วก็เงยหน้าเอ่ยเสียงอย่างท้าท้ายให้คนเป็นแม่รู้ว่าเธอนั้นมีตัวช่วยแล้ว ร่างสูงก็ต้องก้างขาออกมาเล็กน้อยเพราะร่างป้อมๆเล็กๆ นี้อยู่ไม่นิ่งขยับยุกยิกไปมา
เขามองลงดูการกระทำของเจ้าตัวยุ่งที่ตอนนี้ซุกซนใต้ระหว่างขาแล้วก็ได้สังเกตเห็นอดีตเลขาตัวเองนั่นจะไม่ขี้เล่นหรือปกติจริงๆ แล้วเธอเป็นแบบนี้เพียงแค่เขาไม่เคยสนใจ
 
ออกมาลูก แม่หอมให้หายคิดถึงที” ปริมมาศเอ่ยเสียงก้างเเขนรออย่างล่อหลอกร่างป้อมน้อยที่มุดเกาะขายาวไว้แน่น
 
ไม่ๆ ค่ะ....คิกๆ ฟากฟ้ารีบสะบัดผมปฏิเสธอย่างไว ดูเหมือนจะแรงไปหน่อยผมยาวๆเลยบังหน้าเต็มไม่หมดแต่หนูน้อยก็ไม่ยอมเอามือมาปัดผมเพราะกลัวจะเสียการควบคุมในการยึดเกาะ เลยสะบัดผมอีกครั้งแล้วตาทำตากระปริบๆ ขยิกๆ ไปมาก็ไม่ออกสักที ทำให้คนสองคนที่มองดูอยู่อดยิ้มไม่ได้ในความพยายามของลูกสาวตัวแสบ
 
ม่ะมา..เดียวแม่เอาออกให้ลูก” หญิงสาวเอื้อมมือบางเอาผมยาวมาทัดหูไว้ให้ แล้วไม่ลืมที่จัดการสำเร็จโทษโดยการหอมฟอดหนึ่งบีบแก้มย้วยๆของลูกสาวอย่างมันเขี้ยว 
                
          ร่างบางที่หยอกล้อกับลูกอย่างลืมตัวไม่รู้เลยว่ามีบางครั้งที่หน้าผากมนได้มาสัมผัสโดนที่ซิปกางเกงของเขาเข้า  คิมหันต์เลยใช้มือหนามาจับที่ไหล่มนของปริมมาศจนเธอนั้นต้องแหงนหน้ามามองร่างสูงในสีหน้าเรียบขรึม
คะ?....
 
 
ไปอาบน้ำเถอะ..เดียวลูกฉันจัดการเอง” คิมหันต์กวาดสายตาลงมองลูกสาวที่ตอนนี้ยังอยู่ในชุดนุ่งกระโจมด้วยผ้าขนหนูอยู่เลยเพราะคนเป็นแม่มัวแต่หยอกเย้ากับลูกสาว
 
อืมค่ะ”  ปริมมาศตอบรับอย่างว่าง่ายเพราะตัวเองนั่นก็เริ่มจะเหนียวตัวแล้วเหมือนกัน
 
แต่งตัวเสร็จไปรอแม่ที่ห้องนะคะคนเก่ง” ก่อนลุกขึ้นปริมมาศก็เอื้อมมือมาขยี้หัวทุยๆของลูกสาวจนผมนั่นยุ่งเหยิงไปหมด
 

 

 

คุณแม่คะ!...” หนูน้อยเมื่อเห็นแม่กำลังจะเดินออกไปก็ตะโกนเรียกทันที แล้วออกจากใต้ขายาวชายหนุ่ม ร่างป้อมๆ รีบวิ่งก้างแขนดักข้างหน้าปริมมาศไว้
 
ข้างนี้ยังไม่หอมเลยคะ” มือป้อมๆ จิ้มมาทางแก้มย้อยๆ ข้างซ้ายของตนพร้อมกับเอียงแก้มไว้รอ
 
หืมม!..นั่นมา” ปริมมาศนั้นต้องสายหน้ายิ้มให้กับเจ้าตัวแสบของเธอ พอโดนต้อนก็เล่นตัวไป ทีจะไปก็เข้าหาเฉย
 
 
 
พอร่างบางออกจากห้องไปคิมหันต์ก็พาเจ้าตัวยุ่งอย่างฟากฟ้ามาอยู่หน้าตู้เสื้อผ้า
วันนี้จะใส่ชุดไหนครับ” 
 
พ่อคะ ต้องทาแป้งก่อนนะ” ปากเล็กเอ่ยปากบอกพร้อมกับทำปากจู้ไปทางโต๊ะเครื่องแป้ง เขาก็ไม่เคยดูแลแต่งตัวให้เด็กด้วยสิเพราะปกติจะเป็นคนเป็นแม่และพี่เลี้ยงอย่างเกตจัดการทุกอย่าง  พอคิมหันต์มาทำหน้าที่นี้ก็เลยดู งึกๆงักๆ ไม่เข้าท่าเอาซะเลยสำหรับเขา
 
อะ ทาครับ” ชายหนุ่มส่งแป้งให้แล้วหันจัดการเปิดตู้เสื้อผ้าให้ลูกสาวได้เลือก
 
ฟากฟ้าเลือกครับฟาก!..” ร่างสูงที่เปิดตู้เสื้อผ้ารอให้เจ้าตัวได้เลือกแต่ก็เงียบจึงหันมองก็พบว่า เจ้าร่างน้อยนั่นยิ้มแฉ่งมาเชียว
 
ยังๆ จะยิ้มอีก”  
 
ก็คุณพ่อให้ฟากฟ้าทาเองมันหนักอ่ะเลยต้องบีบแรงๆ  ถ้าให้ทาเองแม่ปริมจะเอาอันนั่นให้ มือป้อมๆ ชี้ไปทางกระป๋องแป้งขนาดกลางให้เหตุผลว่าจะพอดีมือมากกว่า แต่ถ้าจะทากระป๋องใหญ่ก็ทาได้ไม่ถึงกับเละขนาดนี้หรอกหนูน้อยอยากเอามาเป็นข้องอ้างมากกว่า เพราะเมื่อกี้พยายามใช้มือบีบแป้งเทใส่ตัวปรากฏว่ามันออกมาเยอะเต็มท้องจนเห็นว่ามันได้เกิดฝุ่นละอองเหมือนอยู่ในปุยเมฆสนุกดีเธอก็เลยจัดการเทไม่ยั่งเลยทีนี่
 
พ่อผิดเองก็ได้ คิมหันต์พูดเสียงสูงแล้วก็จัดการปัดไล่แป้งออกจากเส้นผมนุ่มตามด้วยไหล่มนทั่วตัวเต็มไปหมด
 
คิกๆ ฟากฟ้าขาวเหมือนผีดิบเลยอะคุณพ่อ”  หนูน้อยขยับตัวยุกยิกไปมาตอนที่พ่อคิมหันต์กำลังใช้มือหนาปัดแป้งออกแล้วเกิดเป็นฝุ่นขาวฟุ้งกระจายไปทั่วอากาศยิ่งสร้างความชอบใจให้กับเจ้าตัว
 
รู้หรอเรา ผีดิบคืออะไร
 
รู้ง่ายๆ เอง ผีที่ยังผีไม่ต้มไงค่ะ”  
หนูน้อยตอบอย่างมั่นใจว่าต้องใช่แน่ๆ ท่าทางนี้สร้างรอยยิ้มให้กับร่างสูงไม่น้อยแล้วจัดการจับปูใส่กระด้งโดยการใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย 
 
          อยู่ฟากฟ้าก็ได้นึกอะไรได้บ้างอย่างว่าตอนเธออยู่เชียงใหม่แม่ของพี่วิลนั่นคลอดน้องแล้ว จึงถามหาขอดูรูปจากร่างสูงว่ามีไหม เขาเลยหยิบโทรศัพท์จากกางเกงมาเปิดให้ลูกสาวดูรูปของทารกน้อยกันยาก็ได้ยินลูกสาวพึมพำว่าน้องตัวเล็กเหี่ยวๆแดงๆเหมือนเธอตอนน้อยๆ เลย แล้วคิมหันต์ก็ไม่ลืมที่เสิร์ชผีดิบให้ลูกดูด้วยเลยจะได้รู้ว่าความหมายที่แท้จริงคืออะไร
 
เดี๋ยวเราค่อยไปหาน้องกันยากัน
 
ค่ะๆ อืมไปๆ..แล้วคุณพ่อให้คุณแม่ไปกับเราด้วยหรือเปล่าคะ”  ใบหน้าเล็กพยักหน้าหงึกๆ พร้อมกับถามร่างสูงตรงหน้าอย่างลุ้นๆ อยากจะไปไหนมาไหนกับคนเป็นแม่ด้วยเพราะเวลาไปไหนมาไหนก็ขาดคนใดคนหนึ่งตลอด
 
ครับ ไปด้วย
 
เย้ๆ..ฟากฟ้าอยากมีน้องบ้างจังคะ ฟากจะได้มีเพื่อนเล่นไม่เหงา พูดเสียงอ้อนๆ   พร้อมกับแหงนหน้ามองคนร่างสูงตรงหน้า มือป้อมดึงกางเกงของเขาเบาๆ 
พอเห็นคนเป็นพ่อมองลงมาก็ทำสีหน้าอ้อนๆ ขอสิ่งที่อยากได้เหมือนกับการมีน้องสั่งได้ดั่งใจตน
 
เพื่อนที่โรงเรียนไงครับ” คิมหันต์พยายามคุมโทนเสียงให้เรียบเท่าที่ทำได้ 
เพราะลูกสาวเขากำลังจะขอในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้และไม่มีวันด้วย จะให้เขามีลูกกับผู้หญิงคนนั่นหรือไงแค่นี้ก็สลัดไปไหนไม่พ้นเขาอยากจะบ้าตายอยู่แล้ว
 
แต่ที่บ้านไม่มีนี่ ร่างน้อยๆ คิดแต่ว่าการมีใครคนหนึ่งเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวเป็นเรื่องง่ายๆ เพราะที่โรงเรียนคุณพ่อคุณแม่ของเพื่อนๆ เธอก็พากันมีเยอะแยะ  

แต่ดูฟากฟ้าจะไม่เข้าใจคนเป็นพ่อเอาซะเลยว่าสำหรับเขามันไม่มีทางเป็นอีกครั้ง
!!
 
“………………..” เมื่อเห็นคนเป็นพ่อเงียบนิ่ง ฟากฟ้าจึงอยากจะพูดให้ฟังอีกว่ามันดียังไง  เผื่อคนตรงหน้านั่นจะตามใจง่ายๆ เหมือนตอนซื้อของเล่นให้
 
มีน้องแล้วดีนะคะ ฟากจะ....” 
ฟาก!!..” 
ร่างเล็กสดุ้งตกใจกับเสียงกัมปนาทดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วห้อง  ชายหนุ่มจับไหล่เล็กของลูกสาวมาเผชิญหน้ากันจะถามให้รู้เรื่องทำไมลูกสาวถึงไม่เข้าใจอะไรง่ายๆ ไม่ได้คือไม่ได้เข้าใจอยากตรงไหน เขาพยายามจะไม่พูดเรื่องนี้อีกก็ดันต้อนมาจนได้
 
วันหนึ่ง!..ไม่มีแม่แล้วฟากฟ้าจะอยู่กับพ่อได้ไหม?...” เสียงได้เรียบลงไปบ้างแล้วเพราะเห็นว่าร่างน้อยกำลังรู้สึกตกใจไปไม่น้อย
 
อึก!………” 

ร่างน้อยตรงหน้าสั่นเทาเพราะความกลัวและไม่เข้าใจที่ทำไมพ่อตนนั่นต้องดุและทำสายตาแบบนี้ด้วย เธองงไปหมดอะไรคืออยู่สองคนแล้วแม่ไปไหน อยากจะพูดอยากจะถามไปแต่ก็ไม่กล้า ได้แต่เม้มปากที่สั่นระริกไว้แน่นและหลับตาให้มิดเพื่อเก็น้ำตา         


เมื่อกี้เรายังคุยกันดีๆ อยู่เลย...


พ่อถาม...มีกันแค่สองคนได้หรือเปล่า?...”

“……………”
 
 
 
ปุบ!........

 

ฟากฟ้าแค่ใส่เสื้อผ้าทำไมนานจังคะ” 

หนูน้อยได้เสียงสรรค์ก็หันวับไปทางต้นเสียงพอเห็นแม่มายืนอยู่หน้าประตูก็ทำให้หนูน้อยกล้าที่จะขยับตัวแล้วดิ้นออกจากการควบคุมของร่างสูงทันที
 
แม่!.. ฮือๆ ฮึก ฮือๆ”  เมื่อลุดจากกุมมือหนาร่างน้อยก็วิ่งมากอดปริมมาศอย่างไวแล้วปล่อยโฮร้องเสียงดังทันทีเพราะเมื่อกี้อดกลั่นไว้ไม่กล้าร้องไห้ ทำให้คนเป็นพ่อแม่นั่นตกใจไปด้วย ร่างบางเบนสายตาขมวดคิ้วอย่างงงๆ ถามสามี
 
เกิดอะไรขึ้นคะ...” ตกใจมากในตอนนี้คงจะเป็นเธอที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยหันไปถามพ่อของลูกก็ได้แต่ยืนนิ่ง ไม่รีรอคำตอบจากชายหนุ่มตรงหน้าร่างบางก็จัดการอุ้มลูกสาวขึ้นไว้ในอุ้มกอดทันทีแล้วลูบหลัง
 
โอ้ๆ ไหนบอกแม่เป็นอะไร...โอ้ไม่ร้องนะคะคนเก่ง” ใบหน้าที่เลอะเต็มไปด้วยน้ำตาซุกไว้ตรงไหล่มนของมารดาสะอึกสะอื้นสลับกับร้องไห้ไม่หยุดหย่อน 
 
ฟากฟ้า..คือพ่อ..” คิมหันต์เอ่ยเสียงเบาขึ้น พอเห็นลูกร้องไห้แบบนี้ก็ใจเสีย
จึงเอามือหนามาว่างไว้ตรงแผ่นหลังเล็กๆ ของลูกหวังปลอบ
แต่คนที่ร้องไห้พอสัมผัสว่าเป็นมือหนาก็ปล่อยโฮดังขึ้นกว่าเก่า จนชายหนุ่มต้องชักมือออกทันที 


          คิดดูอีกทีถ้าดันทุรังจะพูดคุยกับลูกตอนนี้ก็ยิ่งแต่ร้องไห้กันไปใหญ่จึงตัดสินใจจะเดินออกจากตรงนั่นแต่ก็ถูกมือบางของปริมมาศมาคว้าแขนเสื้อไว้ซะก่อน
 
ลูกร้องไห้ทำไหมคะ เกิดอะไรขึ้น” เธอถามเขาอีกครั้งเอ่ยเสียงอย่างกังกลกับเรื่องนี้ถ้ารู้จะได้ปลอบลูกสาวถูก ไม่ใช่ปล่อยเธอไม่รู้อะไรเลยแบบนี้
 
ปล่อย!” 

ชายหนุ่มจ้องมองที่มือบางอย่างรังเกียจแล้วออกคำสั่งเสียงเข้ม โกรธที่เธอเป็นต้นเหตุให้เขาต้องดุลูกเป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดแต่เจ้าตัวกลับมีสิทธิปลอบลูกเฉยส่วนเขาต้องกลายเป็นคนทำให้ลูกร้องไห้
                
หญิงสาวพอได้เห็นผู้เป็นสามีพาลอารมณ์ใส่มาแบบนี้ก็รีบชักมือบางกลับอย่างไวแล้วอุ้มลูกสาวไปตรงที่ระเบียงห้องเพื่อไปปลอบขวัญลูก
 
แม่.. ฮือๆ ฮึก.. แม่ไปไหน แม่จะ..ฮือๆ” ร่างน้อยที่อยู่ในอ้อมมารดาหลับตาร้องไห้เสียงสะอึดสะอึกแค่จะพูดออกมาเป็นคำยังทำยาก   ได้แต่กอดคอระหงของปริมมาศไว้แน่นสื่อความหมายว่าเจ้าตัวไม่ให้แม่ไปไหน
 
แม่อยู่นี้ค่ะ อยู่นี้หนูลืมตาขึ้นสิ..ไหน?..ไม่ได้ไปไหนเลย โอ้.. ” ส่วนคนที่คิดไม่อีกทางก็เอามือบางมาจับเส้นผมบนหน้าสูกสาวที่เลอะไปด้วยน้ำตาปัดมันไปข้างหลัง แล้วเกลี่ยเจ้าน้ำตาที่ไหลไม่หยุดสายพร้อมกับปลอบประโลม

          *********************************************************************

                                                                     http://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/64_20.png            พาลไม่เลือกจริงๆ
ความคิดเห็น