ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

เเรกพบสบตา

@มหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่ง

 

Ton Talk

          สวัสดีครับผมชื่อต้น หนุ่มหล่อของคณะ อยู่ชั้นปีที่สองแล้ว ผมกำลังหอบเอกสารเต็มสองมือกึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้าสู่ตึกสูงสิบชั้นของคณะบริหารธุรกิจ และตอนนี้ผมก็กำลังจะไปสายแล้วด้วย

 

          “แฮ่กๆเสียงหอบเหนื่อยของผมดังไปทั่วบริเวณ สายตาสอดส่องหากลุ่มเพื่อนที่นัดกันเอาไว้

 

          “ไอ้พวกเวรนี่ นัดกูแล้วหายไปไหนกันหมดวะผมพึมพำอย่างอารมณ์เสียที่ยังไม่เห็นมีใครมาเลย

 

          “ไอ้ต้น ทางนี้โว้ยเสียงไอ้กายเพื่อนผมเรียกขึ้น ผมรีบเดินไปที่ห้องอีกห้องนึงทันที

 

ปั๊ก!!! พรึ่บ!!!

 

         “ขอโทษครับ ขอโทษครับผมไม่ได้ตั้งใจคนที่เดินชนผมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด แต่ผมไม่ได้สนใจหันไปมองคนที่ชน มัวแต่ก้มเก็บเอกสารที่กำลังปลิวว่อนอยู่

 

         “เดี๋ยวผมช่วยเก็บครับพี่อีกคนบอก พร้อมกับก้มลงช่วยผมเก็บเอกสาร

 

         “นี่ครับคนนั้นยื่นเอกสารที่เหลือให้ ผมรับมาอย่างรีบๆ

 

          “ขอบใจผมเอ่ยสั้นๆ ห้วนๆ แล้วเงยหน้ามองคนที่เดินชนผมแบบเต็มตาและไม่วางตาด้วย

 

          “เป็นอะไรหรือเปล่าครับพี่มันถาม ผมได้แต่บอกปฏิเสธ

 

          “ไม่เคยเห็นหน้า เด็กปีหนึ่งเหรอผมถามแต่คราวนี้น้ำเสียงนุ่มกว่าปกติ

 

          “คะ ครับ คือผมหาห้องที่รายงานตัวอยู่น่ะครับ แต่หาไม่เจอ เอ่อ พี่ช่วย…”

 

          “เดินไปสุดทางเดินขึ้นลิฟต์ไปชั้นห้า ห้อง501ผมรีบตอบทันทีโดยไม่รอให้อีกคนถามจนจบประโยค

 

          “ขอบคุณครับพี่เด็กนั่นตอบผมมาก่อนจะรีบเดินไปด้วยท่าทางรีบร้อน ผมเหลือบไปเห็นของบางอย่างตกอยู่ที่พื้นเลยหยิบขึ้นมาดู

 

          “ของไอ้เด็กนั่นแน่เลยผมพูดก่อนจะเก็บกระเป๋าสตางค์ของเด็กนั่นมาถือไว้ เอาไว้ค่อยคืนให้วันรับน้องก็แล้วกัน พรุ่งนี้แล้วนี่

 

          “ไอ้เชี่ยต้น มึงยืนทำห่าอะไรอยู่ตรงนั้นวะ รีบๆมาไอ้กายโผล่หน้ามาเรียกผมอีกครั้ง ผมรีบเดินไปทันทีหวังว่าคงไม่มีเด็กที่ไหนมาเดินชนผมอีกนะ

 

          ผมหอบเอกสารกองโตเดินเข้าไปในห้อง ทั้งไอ้กาย ไอ้นัด ไอ้ก้องเพื่อนกลุ่มเดียวกับผมรออยู่ก่อนแล้ว พวกนั้นมองผมเป็นตาเดียวทันทีเมื่อเปิดประตูห้องเข้าไป

 

         “มองเชี่ยอะไรกันวะผมถามพวกมัน แม่ง!!มองกันยังกะผมเป็นมนุษย์ต่างดาว

 

          “มาสายยังไม่สำนึกอีกนะมึง ปล่อยให้เพื่อนรอ แล้วเอกสารที่มึงเอาไปทำเสร็จหรือยังไอ้ก้องถาม ผมวางลงบนโต๊ะปังใหญ่ทำเอาพวกมันสะดุ้ง

 

          “เสร็จแล้วผมตอบเสียงห้วนๆ ก่อนจะนั่งลงอย่างอารมณ์เสีย

 

          “เฮ้ย!!ไอ้ต้น นี่กระเป๋าตังค์ใครวะ ของมึงเหรอไอ้นัดถามขึ้น ผมรีบแย่งคืนมาทันที

 

          “ก็เจอมันตกอยู่น่ะ เอามา เดี๋ยวกูเอาไปคืนเจ้าของเองผมพูดพร้อมยัดกระเป๋าสตางค์ที่เด็กคนนั้นทำหล่นเอาไว้ใส่กระเป๋าทันที ก่อนจะขอตัวเพื่อนๆกลับออกไป

 

          “จะรีบไปไหนของมึงวะไอ้ต้น

 

          “เสือก!!!” ผมตอบสั้นๆ แล้วเดินออกจากห้องไป มุ่งหน้าไปยังลิฟท์ตรงสุดทางเดิน ผมกดลิฟท์ขึ้นไปชั้นห้า และเดินไปยังห้อง501 สถานที่รายงานตัวของพวกปีหนึ่ง

 

          “ไอ้เด็กนั่นอยู่ไหนวะผมพึมพำพร้อมกับสอดส่องหา แต่นึกได้ว่าบางทีเด็กนั่นคงจะกลับไปแล้วล่ะ ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมตัวเองต้องมาตามหาเด็กนั่นด้วย

 

          “ต้น มองหาใครอยู่เหรอเสียงผู้หญิงคนหนึ่งถามผม เธอเป็นเพื่อนที่เรียนด้วยกัน

 

           “รู้จักเด็กคนนี้มั้ย เรียนอยู่เอกอะไรผมเปิดกระเป๋าสตางค์หยิบรูปที่อยู่ในนั้นส่งให้เพื่อนสาวดู

 

           “อ๋อ!! น้องคนนี้ รู้สึกว่าจะมารายงานตัวเอกธุรกิจต่างประเทศน่ะเธอตอบ ผมรู้สึกใจเต้นรัว เด็กนั่นเรียนเอกเดียวกับผมเลยนี่นา บังเอิญหรือเปล่านะ

 

          “ว่าแต่ต้นรู้จักน้องเค้าเหรอเธอถามอีกด้วยความอยากรู้

 

          “ปะ เปล่าหรอก กลับก่อนนะผมบอกก่อนจะรีบหันหลังเดินกลับออกไปทันที หวังว่าพรุ่งนี้ผมคงได้เจอเด็กนั่นอีกนะ

ENDTon Talk

 

Toey Talk

          สวัสดีครับ ผมชื่อเต้ย อายุ19ปี วันนี้ผมมารายงานตัวเป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยเอกชนแห่งนี้ และตอนนี้กำลังเดินหลงวนอยู่ที่ตึกสิบชั้นนี่ เพราะเคยมาเป็นครั้งแรกด้วย

 

          “ห้อง501นี่อยู่ตรงไหนกันนะ หาไม่เจอแฮะผมบ่นพึมพำ กระชับกระเป๋าเป้ที่สะพายหลังแน่น

 

          ผมเดินอยู่นานพอสมควร จู่ๆผมก็เดินเลี้ยวไปชนกับใครคนหนึ่ง ตรงหัวมุมของตึก เอกสารของคนที่ผมชนเข้าปลิวว่อนไปทั่วบริเวณ คนๆนั้นรีบก้มเก็บทันที

 

          “ขอโทษครับ ขอโทษครับผมไม่ได้ตั้งใจผมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด แต่เขาไม่ได้สนใจเพราะมัวแต่ก้มเก็บเอกสารที่กำลังปลิวว่อนอยู่

 

          “เดี๋ยวผมช่วยเก็บครับพี่ผมรีบบอก พร้อมกับก้มลงช่วยเก็บเอกสาร

 

          “นี่ครับผมยื่นเอกสารที่เหลือให้ เขารับไปอย่างรีบๆ

 

          “ขอบใจเขาเอ่ยมาสั้นๆ ห้วนๆ แล้วเงยหน้ามองผมแบบเต็มตาและไม่วางตาด้วย

 

           “เป็นอะไรหรือเปล่าครับพี่ผมถาม ได้แต่เขาบอกปฏิเสธ

 

           “ไม่เคยเห็นหน้า เด็กปีหนึ่งเหรอเขาถามผมแต่คราวนี้น้ำเสียงนุ่มกว่าเมื่อกี้

 

          “คะ ครับ คือผมหาห้องที่รายงานตัวอยู่น่ะครับ แต่หาไม่เจอ เอ่อ พี่ช่วย…”

 

          “เดินไปสุดทางเดินขึ้นลิฟต์ไปชั้นห้า ห้อง501เขารีบตอบทันทีโดยไม่รอให้ผมถามจนจบประโยค

 

          “ขอบคุณครับพี่ผมขอบคุณแล้วรีบเดินไปตามทาง ไม่รู้เลยว่าทำอะไรตกเอาไว้ตรงทางเดิน

 

          ผมมาตามทางที่รุ่นพี่คนนั้นบอก ท่าทางเขาดูใจดี แต่บางทีก็ดูน่ากลัวอย่างบอกไม่ถูก ผมรู้สึกว่าพี่เขามองหน้าผมแบบแปลกๆ แต่มันอธิบายออกมาไม่ได้ มันเหมือนคนกำลังตกหลุมรัก แต่จะบ้าเหรอพี่เขาเป็นผู้ชาย จะมาตกหลุมรักผมที่เป็นผู้ชายได้ยังไงกันล่ะ

 

          “น้องคะ น้องเรียนเอกธุรกิจต่างประเทศหรือเปล่าคะรุ่นพี่คนหนึ่งถามขึ้น หน้าตาสวยเชียว

 

          “ครับ ไม่ทราบว่าต้องไปรายงานตัวตรงไหนครับผมถามอย่างสุภาพ

 

          “ตามพี่มาทางนี้เลยจ๊ะ อ้อ!! เตรียมบัตรประชาชนเอาไว้กรอกเลขประจำตัวประชาชนด้วยนะจ๊ะรุ่นพี่บอก ผมเดินไปด้วยล้วงกระเป๋ากางเกงไปด้วย แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่าในนั้นแทน

 

          “เอ่อ!!พี่ครับ พอดีผมทำกระเป๋าเงินหายน่ะครับ ไว้กรอกวันพรุ่งนี้ได้มั้ยครับผมถามเสียงแผ่ว ไม่รู้เหมือนกันว่ามันตกไปตอนไหน

 

          “อืม อย่างนั้นก็ได้จ๊ะ งั้นไปเซ็นชื่อกับรับเอกสารเลยรุ่นพี่บอก ผมทำตามด้วยความเก้ๆกังๆ แถมยังไม่รู้จักใครด้วยนะเนี่ย กระเป๋าเงินก็หาย

 

           “เรียบร้อยแล้วครับผมเซ็นชื่อลงในใบรายงานตัว พร้อมกับรับเอกสารสำหรับการรับน้องวันพรุ่งนี้มา ตามด้วยเอกสารและระเบียบการของมหาวิทยาลัย และที่สำคัญคือผมต้องย้ายมาอยู่หอใน

 

           หลังจากจัดการเรื่องรายงานตัวเสร็จแล้ว ผมกลับมายังสถานที่เมื่อกี้ที่เดินชนกับรุ่นพี่คนนั้น ผมก้มๆเงยๆมองกระเป๋าเงินที่คิดว่ามันคงจะหายแถวๆนี้

 

          “อยู่ไหนนะ ถ้าหายขึ้นมาจริงๆล่ะก็แย่แน่ๆผมมองหาแต่ก็ไม่เจอ สงสัยคงจะหายจริงๆแล้วล่ะ

          ผมถอดใจเลิกหากระเป๋าเงิน แล้วเดินออกจากตึกไป พรุ่งนี้ต้องมารับน้องแต่เช้า ไม่รู้ว่าจะเจออะไรบ้างอีก ได้ข่าวว่ารุ่นพี่คณะนี้โหดใช่ย่อย

ENDToey Talk

 

 

ตอนแรกเป็นยังไงกันบ้างครับ  ฝากติดตามด้วย

 

1 ไลท์ + 1 คอมเม้นท์ =  กำลังใจครับ

 

 

 

ป๊ากรณ์คนเลวมาเเล้ว เนื้อหาเหมือนในเว็บ เพิ่มเเค่ตอนพิเศษไปเเค่ตอนเดียว ฝากโหลดกันด้วยนะหากใครชอบ 

ลูกเลี้ยง
ลาเต้ใส่นม
www.mebmarket.com
"ปกรณ์" รับเด็กคนหนึ่งมาเป็นลูกบุญธรรมตั้งเเต่เด็กคนนั้นอายุสิบขวบด้วยเหตุผลบางประการ เขาเเสร้งทำเป็นรัก ใจดี มีเมตตา เเละดูเเลเด็กน้อยเป็นอย่างดีจนกระทั่ง...."ลูกพีช" อายุครบสิบเก้าปีทุกอย่างจึงเปลี่ยนไป...จากเทวดาผู้ใจดี...กลายเป็นซาตานร้ายที่พร้อมจะพรากทุกอย่างไปจากชีวิตของลูกพีช ปกรณ์ทำร้ายลูกพีชสารพัด เขาไม่มีทางรู้เลยว่าลูกเลี้ยงของตนมีความผิดปกติบางอย่างทางร่างกายที่ไม่สามารถบอกเขาได้เเต่กว่าจะรู้มันก็สายเกินไป...เมื่อลูกพีชหนีหายไปจากชีวิตเขา พร้อมกับบางสิ่งบางอย่างที่คิดว่าเขาไม่ต้องการโปรดติดตามต่อในเล่ม....

 

อีบุ๊คในเซตรุ่นพี่จอมตื๊อเรื่องเเรกมาเเล้วครับ ฝากเข้าไปดาวน์โหลดกันเยอะๆนะ นิยายวายสายละมุน+หวาน+หื่น ราคาเบาๆ 99 บาท

Cute Boy จับหัวใจนายตัวเล็ก
ลาเต้ใส่นม
www.mebmarket.com
นิยายวายสายละมุน 2018เมื่อ "เสือ" เเอบตกหลุมรักน้องปีหนึ่งต่างคณะอย่าง "ลูกอม" เขาเลยคอยตามตื๊อ ตามจีบ ตามเอาใจเด็กหนุ่มอยู่ตลอดเวลา เเม้ว่าเด็กหนุ่มจะไล่เเต่เขาก็ยังหน้าด้าน ความใกล้ชิดอาจทำให้เด็กหนุ่มหวั่นไหว เรื่องราวกุ๊กกิ๊กของทั้งคู่หวานซึ้ง ละมุน เเละร้อนเเรง "เสือจะเลิกกินเนื้อเเล้วหันมาอมลูกอมเเทน" ตามไปลุ้น เเละให้กำลังใจพี่เสือจอมตื๊อของเราได้ในเล่มครับ...
แสดงเพิ่มเติม
แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น