ฝากคอมเม้นท์ ฝากติดตามนิยายของไรท์ด้วยนะคะ

My Young Wife [ Zayn & Khow Fang ] 7 100%

ชื่อตอน : My Young Wife [ Zayn & Khow Fang ] 7 100%

คำค้น : Zayn, Khow Fang, Love, เมียเด็ก, เซน, ข้าวฟาง, รัก

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 27.1k

ความคิดเห็น : 69

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ย. 2561 15:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
My Young Wife [ Zayn & Khow Fang ] 7 100%
แบบอักษร

“ป๋าขา”

“…”

“ป๋าเซน”

เฮ้อ...ฉันเดินกลับมานั่งคอพับที่โซฟาอย่างหงอยๆ 2 วันแล้วที่พี่เซนไปทำงานไม่บอก ไม่ยอมคุยกับฉัน ไม่มานอนด้วย ไม่บอกว่าไปไหน ไม่กอดไม่หอมด้วย ฮืออ... T^T ฉันโคตรเฟลเลยอะ

โอเคฉันผิดที่โกหกและไม่ขออนุญาตพี่เซนเรื่องไปฉลองเรียนจบกับเพื่อนที่ผับ ฉันพูดขอโทษพี่เซนเป็นแสนล้านครั้งแล้ว พี่เซนก็แค่ปรายตามองและเดินผ่านหน้าฉันไปเหมือนฉันเป็นอากาศประดับห้อง ฉันเข้าไปกอดเข้าไปหอมพี่เซนเพื่อง้อแต่พี่เซนก็เดินหนี หรือไม่ก็สะบัดตัวออกจากฉัน

ฉันเลยท้อจนนั่งร้องไห้เงียบๆ พี่เซนเย็นชากับฉันมากเลยอ่า จะไม่หายโกรธหนูจริงๆ เหรอป๋า หนูสำนึกผิดแล้วจริงๆ นะคะ

“ฮึก ฮือๆ” ร้องไห้อีกแล้ว

มันรู้สึกอึดอัดจนแทบบ้าที่เห็นคนที่ตัวเองรักเมินอย่างไม่ใยดี ฉันต้องทำยังไงให้พี่เซนหายโกรธ อยากให้พี่เซนคุยด้วยหรือจะด่าฉันก็ได้ เย็นชาไม่พูดไม่คุยฉันไม่โอเคเลยจริงๆ

‘ป๋าเซนหนูขอโทษษษษษษ ฮือๆ’ T^T

“เฮ๊ยยัยข้าวฟ่าง แกจะมานั่งร้องไห้แบบนี้ไม่ได้นะ ด้านได้อายอดสิ ผัวทั้งคนนะ” ฉันต้องไม่ท้อ ฉันต้องง้อพี่เซนให้ได้เลย

ฉันมองรูปพี่เซนที่ติดฝาผนังห้องเป็นรูปใส่ชุดไปรเวทธรรมดาแต่หล่อมาก

“หนูจะไปหาป๋าที่บริษัท ป๋าหนีหนูไม่พ้นหรอก หนูจะตามป๋าไปทุกที่เอาสิ จะไม่หายโกรธให้มันรู้ไป” ฉันยืนพูดกับรูปพี่เซนก่อนจะเขย่งเท้าเพื่อจุ๊บรูปพี่เซน

จุ๊บ!

“แล้วเจอกันค่ะ”

ฉันวิ่งไปเปลี่ยนชุด ก่อนจะลงไปเรียกแท็กซี่เพื่อไปหาพี่เซนที่บริษัท

“สวัสดีค่ะพี่นุ่น พี่เซนอยู่ในห้องไหมคะ?”

“ท่านประธานอยู่ในห้องค่ะ ให้พี่แจ้งไหมคะว่าน้องข้าวฟ่างมาหา”

“ไม่เป็นไรค่ะ หนูจะเข้าไปเซอร์ไพรส์ค่ะ”

“น่ารักจังเลยนะคะ ^^”

“ขอบคุณค่ะ ^^” ฉันยิ้มให้พี่นุ่นและสูดอากาศเข้าปอดลึกๆ

ก๊อกๆ

“เข้ามาสิ” อุ๊ย! แค่เสียงบอกให้เข้าไปยังเข้มเลยอ่า อย่ากลัวข้าวฟ่าง มาง้อผัวไม่มีอะไรให้น่ากลัวหรอก

“ค่ะ”

ฉันผลักประตูเข้าไป พี่เซนก็เงยหน้าขึ้นมามอง พี่เซนชะงักไปนิดหนึ่งและปิดแฟ้มเอกสารดังปึก

ปึก!

ฉันสะดุ้งโย่งเลย ตกใจนะสิคะ ใจนี่เต้นตุ๊บๆ เลย กล้วอ่าาาา

“มาทำไม?” คำถามเรียบๆ นิ่งๆ

“มาง้อป๋าค่ะ”

แล้วในห้องก็เงียบกริบราวกับป่าช้าเพราะพี่เซนไม่คุยกับฉัน หันไปหยิบแฟ้มเอกสารที่อยู่ด้านหลังมาอ่านหน้าตาเฉย

หน็อยกล้าเมินคนสวยได้ยังไงคะป๋าเซน ฉันเดินไปนั่งแหมะที่ตักพี่เซนอย่างถือวิสาสะ

“ลุกออกไป!” พี่เซนพยายามดึงแขนฉันให้ลุกออกไปจากตักตัวเอง แล้วมีเหรอว่าคนอย่างข้าวฟ่างจะยอม

“ไม่ลุกค่ะ” ฉันตอบกลับไปเสียงหนักแน่น เอาแขนทั้งสองข้างกอดเอวพี่เซนด้วย นี่ถ้ายกขาคีบได้คีบแล้วนะเนี่ย ติดที่ใส่กระโปรงมา

ฉันได้ยินเสียงพี่เซนฮึดฮัดอยู่ในลำคอ และก็นั่งอ่านเอกสารต่อ เมินหนูอีกแล้วนะคะ

“ป๋าขาาาา ดีกันนะคะ ป๋าๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ป๋าาาาาขาาาา” ฉันนั่งตักมองหน้าพี่เซนที่เอาแต่สนใจแฟ้มงาน และสิ่งที่ได้กลับมาคือความเงียบ

“…”

“ป๋าเกี่ยวก้อยกันค่ะ นะคะๆ” ฉันกระดิกนิ้วก้อยให้พี่เซนและสิ่งที่ได้กลับมาคือความเงียบอีกครั้ง

“...”

“ป๋าจุ๊บๆ กันก็ได้ค่ะ จุ๊บๆ ค่ะ” ฉันทำปากจู๋ใส่พี่เซน และพี่เซนก็เงียบอีกแล้ว

“...”

“ป๋า...”

“ถ้าไม่หุบปากฉันถีบเธอจริงๆ นะข้าวฟ่าง ฉันทำงานอยู่...ออกไป!” ทำไมต้องตะคอกใส่กันด้วย!

“ไม่ออกค่ะ หนูกำลังง้อป๋าอยู่นะคะ หายโกรธหนูนะคะป๋าเซนสุดหล่อของข้างฟ่าง งื้อๆ” ฉันทำหน้าอ้อนใส่พี่เซนพร้อมกับเอาหน้าถูๆ ที่อกพี่เซน

ทำขนาดนี้ใจอ่อนกับเมียหน่อยนะคะผัว

“ฉันพูดจริงทำจริงนะข้าวฟ่าง นี่คือเวลาทำงานของฉัน อยากทำอะไรค่อยไปทำที่ห้อง” มีอะไรไปทำที่ห้องแสดงว่าพี่เซนใจอ่อนให้ฉันมาระดับหนึ่งแล้ว

“ป๋าพูดจริงๆ นะคะ ^^” ฉันฉีกยิ้มกว้างให้พี่เซน

“เออ!”

“โอเคค่ะ งั้นเดี๋ยวหนูจะกลับไปอาบน้ำนอนรอป๋าที่คอนโดค่ะ รักป๋าเซนนะคะ จุ๊บๆ” ฉันคว้าคอพี่เซนแล้วกดปากจุ๊บที่แก้มพี่เซนทั้งสองข้างเพราะได้คำตอบที่ต้องการแล้ว ฉันวิ่งแจ้นออกมาจากห้องทำงานพี่เซนทันทีเพราะจะกลับไปอาบน้ำนอนรอพี่เซนที่ห้อง หุ๊ๆ


Zayn Part

“ยัยเด็กบ้านี่ฉันจะโกรธเธอได้นานแค่ไหนวะ แม่งทำตัวน่าจับฟัดฉิบหาย โว๊ยยย...งานการกูทำไม่รู้เรื่องแล้วเนี่ย เพราะเธอเลยข้าวฟ่าง!”

หลังจากข้าวฟ่างวิ่งออกไปจากห้องทำงานผมไม่ถึง 5 นาที ผมก็ปิดแฟ้มงานทันที สติแตกไงครับ เมียตัวน้อยอ้อนขนาดนี้แถมตัวยัยนี่ก็หอมโคตรๆ

ไม่ได้กอดไม่ได้หอมตั้ง 2 วันผมแทบตาย แม่งโกรธเองจะลงแดงเอง เพราะความโกรธครอบงำเลยนิ่งไม่ยอมคุยด้วย ทั้งๆ ที่ผมอยากจะกระโจนไปหาข้าวฟ่างด้วยซ้ำ แต่เดี๋ยวนะเมื่อกี้ข้าวฟ่างพูดว่า...

'อาบน้ำนอนรอที่คอนโด...' ผมกระตุกยิ้มที่มุมปากทันที

มีอะไรให้เล่นแก้สติแตกแล้ววะไอ้เซน ฮึๆ

เธอผิดเองนะที่มาง้อฉันด้วยวิธีนี้ข้าวฟ่าง

"ผมลางานครึ่งวันนะคุณนุ่น มีเอกสารอะไรที่ผมต้องเซ็นต์ก็เอาวางไว้บนโต๊ะผมเลย พรุ่งนี้ผมจะมาเซ็นต์ให้" ผมบอกเลขาหน้าห้อง

"ค่ะ แล้วท่านประธานลาไปไหนคะ เผื่อมีคนมาถามหาดิฉันจะได้บอกไปค่ะ"

"ผมปวดหัวนิดหน่อยเลยขอกลับไปนอนที่คอนโด โอเคนะ"

"ค่ะ ท่านประธาน” พอเลขาตอบรับ ผมก็เดินลงมาที่ชั้นจอดรถผู้บริหารก่อนจะขับรถไปซื้อของบางอย่างที่เซเว่น

Zayn Part End

@คอนโด

ตื่นเต้นอะ พี่เซนจะมาคุยอะไรกับฉันที่คอนโดนะ แล้วถ้าคุยกันพี่เซนจะหายโกรธฉันรึเปล่าอ่า คิดหนักเลยฉัน อยากจะบ้าตายไม่เคยง้อพี่เซนด้วย กลัวก็กลัว ถ้าง้อไม่ถูกวิธีอาจจะโดนจับหักคอก็ได้

โอ๊ยยยย...นี่ผัวหรือผีเนี่ยน่ากลัวจริงๆ

แอดดดด!!

เสียงคนเปิดประตูนิ หรือว่าจะเป็นพี่เซน คงไม่ใช่อะพี่เซนยังทำงานอยู่เลยเมื่อกี้อะ แล้วนี่ก็ยังไม่ถึงเวลาเลิกงานของพี่เซนเลย ฉันรีบวิ่งไปหยิบไม้เบสบอลที่ซ่อนไว้ข้างตู้เสื้อผ้า มันเป็นของพี่เซนน่ะของยืมก่อนนะคะ

กึกๆ

มันเขย่าประตูห้องฉันแล้วค่ะ ต้องเป็นโจรแน่ๆ เลย

ฉันเดินไปหลบข้างประตู มือกำไม้เบสบอลแน่น จะฟาดให้หัวแตกเลยไอ้โจรบังอาจบุกมาถึงห้อง

แกร๊ก!

มันหากุญแจห้องนอนเจอได้ยังไงเนี่ย โอ๊ยไอ้โจรห้าร้อยมีกลยุทธ์ในการขโมยจริงๆ

ผลัก!

ผลัวะ!

พอไอ้โจรมันเปิดประตูเข้ามาในห้องฉันก็ฟาดไปที่หัวมันทันที และกำลังจะฟาดมันหัวมันอีกรอบก็ต้องมือไม้สั่น

ตุบ!

ไม้เบสบอลหลุดมือเลยล่ะ ฮือๆ คราวนี้ฉันได้ตายจริงๆ แน่ ฉันมองคนที่ฉันเอาไม้เบสบอลฟาดหัวอย่างสั่นๆ

“ปะ...ป๋าหนูขอโทษ ฮือออ...” ฉันยกมือไหว้พี่เซนอย่างสั่นๆ

พี่เซนหัวแตกเลือดอาบหน้าเลยค๊า

“ทำบ้าอะไรของเธอวะข้าวฟ่าง!!!” เสียงตะคอกสั่น 10 ริกเตอร์เลยค่ะ

“นะ...หนูไม่รู้ว่าเป็นป๋า นะ...หนูคิดว่าโจรเข้าห้องค่ะ” ฉันหลับหูหลับตาพูดอย่างรวดเร็ว

ใครจะไปรู้เล่าว่าพี่เซนจะกลับห้องมาตอนนี้ นึกว่าจะกลับมาหลังเลิกงานนะสิ ฉันยังไม่ได้อาบน้ำรอเลยด้วยซ้ำเพิ่งมาถึงห้องก่อนหน้าพี่เซนมาไม่กี่นาทีเอง

“โจรบ้านพ่อเธอมีคีย์การ์ด มีกุญเข้าห้องเหรอวะ!!?” แหง่ๆ อย่าฆ่าหนูเลย หนูยังไม่อยากตาย T^T

“หนูขอโทษค๊าาาา” ฉันยกมือไหว้ขอโทษพี่เซน

ยังไม่ทันจะง้อก็ฝากรอยแผลให้พี่เซนอีกแล้ว โดนโกรธกี่วันจะหายอีกวะเนี่ย ยัยข้าวฟ่างยัยโง่ ทำไมไม่คิดว่าคนที่จะเข้าห้องได้ต้องมีคีการ์ดวะเนี่ย ลืมไปว่าประตูห้องมันเป็นประตูนิรภัย โจรก็งัดไม่ได้

ตายแน่ๆ ฉัน

“ไปหายามาทำแผลให้ฉันด้วย!”

“ค่ะๆ”

อารมณ์โคตรเสียเหี้ยๆ เลยจะบอกให้ กลับห้องมาเพื่อจะมาหาข้าวฟ่างนี่แหละ เปิดประตูห้องได้ก็ไม่เห็นมีใคร เลยคิดว่าต้องอยู่ในห้องนอน พอจะเปิดเข้าไปในห้องนอนประตูเสือกล็อกไง ผมเลยเดินไปหยิบกุญแจที่ซ่อนใต้รูปตัวเองมาไข พอไขเสร็จ เปิดประตูปุ๊บ ก็โดนฟาดหัวแตกเลยไง

ข้าวฟ่างยัยเด็กบ้านั่นเอาไม้เบสบอลของผมฟาดหัวผมนี่ ไม้เบสบอลนั่น ผมสั่งทำมาเพื่อเอาฟาดหัวคู่อริสมัยยังเรียนมัธยม เพราะผมชอบมีเรื่องอยู่บ่อยครั้ง แต่ใครจะคิดว่าวันนี้มันจะได้กลับมาฟาดที่หัวผมเองวะ เออกูเข้าใจแล้วว่าทำไมไอ้คู่อริสมัยมัธยมของผมมันหัวแตกสลบกันเวลาผมฟาดไม้เบสบอลนี่ไปที่พวกมัน เพราะมันโคตรแข็งไง โคตรมึนด้วยแม่งเอ๊ย

ผมแม่งอยากจะจับข้าวฟ่างโยนลงระเบียงคอนโดฉิบหายเลย

“เจ็บหน่อยนะคะ” ฉันเอาสำลีชุปแอลกอฮอล์เช็ดแผลที่หัวให้พี่เซน แผลมันก็ไม่ลึกมากหรอกแค่เลือดมันไหลเยอะเฉยๆ

“ฉันอยากจะต่อยเธอคืนสักหมัด”

กึก!

ฉันถึงกับมือไม้อ่อนเลยทีนี้ ไม่มีกระจิดกระใจที่จะทำแผลแล้วด้วย กลัวพี่เซนนะสิ

“หนูขอโทษค่ะ” ฉันก้มหน้างุดใส่พี่เซน ไม่กล้าสบตากลัวพี่เซนต่อยคืน

“ฉันไม่รังแกผู้หญิง โดยเฉพาะคนที่ขึ้นชื่อว่าเมีย” โอ๊ยโล่งอกชะมัดเลยอ่า คิดว่าจะโดนฆ่าตัดตอนซะแล้ว

“แต่”

เฮือก...

ทำไมมีคำว่าแต่ละค่ะพี่เซน หนูใจไม่ดีเลยจริงๆ นะ T^T อย่าได้มีเลือดตกยางออกกันเลย คะแนนที่สอบหมอยังไม่ออกเลยค่ะ ขอให้หนูบรรลุเป้าหมายให้ชีวิตก่อนนะคะค่อยฆ่าหนูก็ได้ หนูจะได้มั่นใจว่าตัวเองไม่ได้โง่ นะป๋าเซน

“ฉันซื้อไอ้นี่มา…” ฉันเบิกตากว้างเมื่อเห็นสิ่งที่พี่เซนหยิบออกมาจากกระเป๋ากางเกงตัวเอง

อึ้งจนพูดอะไรไม่ออกเลย

“เธอว่าฉันควรทำยังไงกับมันดี ช่วยคิดหน่อยสิ”

“มะ...ไม่รู้ค่ะ” ไม่รู้จริงๆ ว่าพี่เซนซื้อถุงยางอนามัยมาทำไม แล้วยังมาถามฉันอีก ฉันไม่ได้ฝากซื้อซะหน่อย

“ฉันซื้อมัน...เพื่อเอามาใช้กับเธอไง”

“คะ!? หนูไม่ได้อยากได้แบบนั้นนะคะ!!”

“ชอบสดเหรอ?” สดเสิดอะไรเล่า อย่ามาพูดเรื่อง 20+ กับเด็กนะพี่เซน

โอ๊ย...ฉันล่ะปวดหัว หรือพี่เซนจะคิดว่าตอนที่ฉันจะอาบน้ำนอนรอที่ห้องหมายถึงเรื่องบนเตียง ตายๆ ฉันหมายถึงอาบน้ำนอนรอให้นอนกอดต่างหากเล่า

คิดเองเออเองทั้งนั้นพ่อคู๊ณ

“หนูไม่ชอบทั้งสดและถุงยางค่ะ ที่หนูพูดกับป๋าไม่ได้บอกว่าให้ชวนมามีอะไรกันค่ะ ที่พูดเพราะหนูหมายถึงว่านอนรอให้กอด นอนหลับค่ะ นอนหลับแบบกอดกันอะค่ะป๋า” ฉันอธิบายให้พี่เซนฟังไฟแลบ แต่พี่เซน...

“ฉันซื้อมาแล้วให้ทำไง?” ใครจะรู้ล่ะคะ

“ป๋าก็เอาไปเก็บสิคะ” พูดจบ ฉันก็รีบทำแผลให้พี่เซนจนเสร็จ ต้องห่างจากสถานการณ์ที่โยงเข้าเรื่องบนเตียง

“อ๊ะ!” ลุกขึ้นยังไม่ทันจะก้าวเท้าพี่เซนก็ดึงแขนฉันให้นั่งตักตัวเอง

ทีเมื่อกี้ทำเป็นหวงตัว

“ป๋าปล่อยหนูก่อนค่ะ หนูจะเอากล่องพยาบาลไปเก็บค่ะ”

“เธอทำเลือดฉันไหล และฉันก็ปวดหัวมาก ขอเอาทีดิ”

“O [] O” ขอตรงไปพี่เซนนนนนนน

ฉันอ้าหวอเมื่อได้ยินคำขอของพี่เซนที่แสนตรงต่อความต้องการของตัวเอง

“2 วัน ที่ฉันไม่แตะต้องเธอเลย” ฉันไม่ผิดนะ ฉันพยายามเข้าหาพี่เซนแล้ว แต่พี่เซนชอบหนีฉันตลอดเลย

“นั่นมันก็เรื่องของป๋าค่ะ ป๋าโกรธหนูอยู่ หนูว่าป๋าควรโกรธหนูต่อไปค่ะ” อย่าได้มาพูดจาชวนเสียพลังงานอย่างนี้เลย หนูเสียว เอ๊ยๆ หนูกลัว กลัวจะไม่มีแรงเดิน

“เธออยากง้อฉันไม่ใช่เหรอ...หืม?” ใช่อยากง้อ

“อยากง้อค่ะ แต่ไม่ได้อยากทำแบบนั้น” ฉันไม่กล้าสบตาพี่เซนเลยจริงๆ พี่เซนก้มหน้ามองหน้าฉันไม่วางตาด้วย โกรธหนูต่อได้ไหมคะ ไม่ต้องพูดกับหนูเหมือนเดิมก็ได้ หนูโอเค หนูโอเค

“ฉันก็พยายามที่จะโกรธเธอมากกว่านี้แล้วนะ แต่ใจมันทำไม่ได้วะ” ขอบคุณค่ะ -///-

“ทั้งตัวและใจฉันแม่งโคตรต้องการเธอเลยข้าวฟ่าง” O.O

“ยอมรับว่าครั้งแรกที่รู้เรื่องว่าเธอแอบหนีเที่ยวฉันโกรธมาก อยากจะทิ้งเธอไว้ที่ผับ อยากจะดัดนิสัยเธอ อยากจะสอนอะไรให้เธอหลายๆ อย่าง แต่ฉันก็ลืมไปว่าตัวเองเข้มงวดกับเธอมากไป เธอแรดฉันรู้ดี” มีแอบด่ากันด้วยนิสัยไม่ดีเลย

“แต่ถึงเธอจะแรด ชอบพูดมาก กินเก่ง แต่เธอก็มักจะยอมฉันตลอด ฉันพูดอะไรบังคับอะไรเธอก็ทำ ถึงแม้มันจะอึดอัดก็ตาม เราต่างก็มีส่วนผิดด้วยกันทั้งคู่ ฉันชอบบังคับเข้มงวดมากไปหน่อย” ไม่หน่อยค่ะ โคตรจะเข้มเลยก็ว่าได้ค่ะ

“แต่ที่ทำทั้งหมดเพราะอยากให้เธอได้ดี และเป็นเด็กดีของฉันและพ่อกับแม่” โฮกหล่อเวอร์เลยอ่า จุ๊บๆ >3<

“แต่เธอก็ไม่ต้องห่วงนะ เพราะฉันจะบังคับเธอแบบนี้ไปตลอดแหละ” เอิ่มมมม...กลอกตามองบน =_=

“เพราะรักจึงทำ”

โอ๊ยยยย...จากผีกลายเป็นเทพบุตรทันตา อยากจะกอดไม่ปล่อย อยากจะหอมแก้มให้ช้ำเลยป๋าเซนของหนูข้าวฟ่าง

“แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่เธอโกหกฉันอีก จำไม้เบสบอลอันนี้ไว้" พี่เซนพูดแล้วชี้นิ้วไปที่ไม้เลสบอล "ฉันจะถือมันไปฟาดหัวเธอถึงที่” เทวดาคงไม่ใช่ ผีเหมือนเดิมนี่แหละ น่ากลัวมาก (กอไก่ ล้านตัว) จะเอาไม้เบสบอลฟาดหัวฉันคิดดูสิ

“หนูจะไม่ทำอะไรที่ป๋าไม่ชอบอีกแล้วค่ะ แต่ป๋าต้องสัญญากับหนูมาก่อน หลังจากนี้ป๋าห้ามพูดเหมือนจะทิ้งหนูอีก หนูไม่โอเคเลยที่ป๋าพูดแบบนั้นกับหนู ฮึก มันเหมือนโลกหยุดหมุน เหมือนชีวิตที่สดใสของหนูหยุดลงแค่นั้น หนูรักป๋าหนูขาดป๋าไม่ได้ ฮื่อ หนูจะไม่ทำอีกแล้วค่ะ” ร้องไห้อีกแล้ว

ผมก็ไม่อยากจะพูดแบบนั้นหรอก แต่เพราะอยากให้ข้าวฟ่างเข็ดหลาบไม่ทำอีกเลยพูดออกไป ผมก็เจ็บเหมือนกันที่พูดแบบนั้น

ผมอารมณ์ร้อน ยิ่งคนที่ไว้ใจมาทำเหมือนจะหักหลังผม ผมก็ยิ่งโกรธ ผมรักผมให้ได้ทั้งชีวิต แต่ถ้าผมเกลียด ผมก็จะตามจองล้างจองผลาญทั้งชีวิตเหมือนกัน

“ฉันสัญญา”

“ขอบคุณค่ะ” ข้าวฟ่างซบหน้าลงกับอกผม แขนเล็กกอดคอผมไม่ปล่อย ผมเอาแขนคล้องเอวเล็กของข้าวฟ่างไว้และก้มไปหอมกระหม่อมข้าวฟ่างทีหนึ่ง

รักมาก ข้าวฟ่างเป็นทั้งเมีย ทั้งน้อง และทั้งลูก ดูแลคนเดียวครบเลย

“ไปเที่ยวไม่เคยห้าม แต่ถ้าไปในสถานที่ที่ไม่ควรไปต้องโทรมาหาฉันก่อน ไม่ว่าจะเพื่อนหรือใครชวนต้องได้รับคำอนุญาตจากฉันเท่านั้น และอย่าเอาชื่อหรือนามสกุลไปแอบอ้าง ถ้าเกิดอะไรขึ้นคนที่ซวยคือเราเข้าใจนะ” ผมย้ำข้าวฟ่างอีกครั้ง เพราะผมเคยบอกเธอเรื่องการขออนุญาตเที่ยวไปครั้งหนึ่งแล้ว

“ค่ะ หนูเข็ดจนตายเลยค่ะ” ร้องไห้จนเป็นลมไม่เข็ดให้ถีบเลย ยิ่งได้ยินตอนพี่เซนบอกให้นอนที่ผับพี่บีกัน ฉันนี่แทบขาดใจ

“ฮึๆ” ยังมีหน้ามาหัวเราะหนูอีกนะพี่เซน นิสัยอะ

ฉันกับพี่เซนเรานั่งกอดกันอยู่พักใหญ่ ฉันก็เริ่มหิวพี่เซนก็จะพาไปทานอาหารข้างนอก

“ป๋าเราทานในห้องก็ได้ค่ะ ในตู้เย็นยังพอมีของให้ทำอยู่ค่ะ หนูเป็นห่วงป๋าเรื่องแผลที่หัวป๋าอาจจะปวดหัว”

“แผลที่หัวแค่เล็กน้อยน่า สมัยฉันเรียนมัธยมหนักกว่านี้อีกไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย”

“แต่ตอนนี้กับตอนนั้นมันไม่เหมือนกันนะคะ หนูว่าเราทำอาหารทานกันเองเถอะค่ะ”

“ไปทานของนอก อยากกินส้มตำ” ส้มตำเหรอ พูดถึงน้ำลายก็ไหลเลยอะ

“ไปทานข้างนอกก็ได้ค่ะ” หนูอยากกินส้มตำเหมือนกัน

พี่เซนพาฉันมาทานร้านส้มตำริมทาง เป็นเพิงไม้เล็กๆ แต่คนในร้านเยอะมาก

“ร้านนี้อร่อย ตอนเรียนอยู่มัธยมฉันกับเพื่อนชอบมากินกันประจำหลังเลิกเรียน” มากินและมาช่วยเสิร์ฟกัน

“คนเยอะมากๆ อะป๋า สงสัยจะแซ่บจริง”

“หาที่นั่งได้เลยนะลูก วันนี้ลูกค้าเยอะป้าดูแลไม่ทั่วถึงก็อย่าว่ากันนะจ๊ะ” ป้าแหม่มก้มหน้าตำส้มตำไม่มองหน้าลูกค้าเลย ผมอดไม่ได้ที่จะยิ้มเมื่อเห็นความขะมักเขม้นของป้าแหม่ม

“ไม่เป็นไรครับป้า ผมรอได้เสมอครับ”

“อ้าว...ป้าก็นึกว่าใคร ที่แท้ก็คุณเซนนี่เองก็ว่าอยู่เสียงคุ้นๆ”

“ป้ายังสวยเหมือนเดิมเลยนะครับ ^^”

“ปากยังหวานเหมือนเดิมนะคุณเซนเนี่ย วันนี้ทานอะไรดีคะ”

“เหมือนเดิมครับป้า ขอแซ่บๆ เลยครับ”

“จ๊ะๆ นั่งรอป้าก่อนนะลูก ลุงไม่อยู่ไปหาหมอ”

“ครับ แล้วนี่ตัวแสบไปไหนแล้วครับป้า”

“ไอ้ดิวมันอยู่หลังร้าน ล้างจานอยู่จ๊ะ”

ดิวหลานสาวป้าแหมม่ อายุ 18 เท่าข้าวฟ่าง แต่จะมีท่าทางออกห้าวๆ หน่อย

“เดี๋ยวผมช่วยครับป้า ป้าจะได้ตำเมนูต่อไปให้ลูกค้าครับ ถาดนี้เสิร์ฟโต๊ะไหนครับ”

“โต๊ะที่ 5 ลูก ขอบคุณมากนะคะคุณเซน”

“ผมบอกแล้วไงครับป้า เรียกผมว่าเซนก็พอครับ” ไม่ว่าจะผมหรือพวกเพื่อนๆ ป้าก็มักจะเรียกคุณนำหน้าหมด ทั้งๆ ว่าพวกผมอายุน้อยกว่าแท้ๆ

“ไม่ได้หรอกจ้ะ คุณเซนกับเพื่อนช่วยอะไรครอบครัวป้าตั้งเยอะเลย ถ้าไม่มีคุณเซนกับพวกเพื่อนๆ ป้าลุงแล้วก็ไอ้ดิวไม่มีวันนี้หรอกลูก” ฉันอยากรู้จังว่าพี่เซนกับเพื่อนไปช่วยอะไรป้าเขาไว้นะ ป้าเขาถึงได้เอ็นดูพี่เซนขนาดนี้ พี่เซนยิ้มแป้นให้ป้า

เดี๋ยวนะพี่เซนยิ้ม...

ยิ้มชนิดหน้าบานเลยอะ ซึ่งฉันเพิ่งเคยเห็นครั้งแรก ฉันนั่งเอามือเท้าคางมองพี่เซนเดินเสิร์ฟส้มตำให้ลูกค้า แหมๆ ลูกค้าที่เป็นผู้หญิงเมื่อเห็นพี่เซนไปเสิร์ฟส้มตำให้ก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ใหญ่เลย

เมียเขานั่งอยู่นี่ยัยพวกบ้า หึงนะเนี่ย

จึกๆ

มีคนมาจิ้มแขนฉันอะ

ขวับ!

ฉันหันไปมองคนที่จิ้มแขนฉัน ผู้ชาย ไม่สิ ผู้หญิงต่างหาก ผู้หญิงออกจะห้าวๆ หน่อย กำลังยืนยิ้มให้ฉันจนตาหยีเลยฉันเลยยิ้มตอบอย่างเป็นมิตร

ว่าแต่...ใครวะ? คือฉันไม่รู้จักเขาไง อยู่ดีๆ มายิ้มให้แปลกคน

“หวัดดีเราชื่อดิวนะ”

“จ๊ะ ^^” ฉันพยักหน้ารับและก็หันไปมองพี่เซนที่เดินเสิร์ฟส้มตำต่อ หล่อแถมนิสัยดีอีกต่างหากสามีของฉัน จุ๊บๆ

“คุณเป็นน้องสาวพี่เซนเหรอคะ?” แหม...หน้าไม่เหมือนกันเลย เมียไม่ใช่น้องค่ะ

“เป็นเมียค่ะ ไม่ใช่น้อง ^^”

“จริงอะ!?” เธอมองฉันตาโตก่อนจะนั่งลงฝั่งตรงข้ามฉัน ที่นั่งนั่นของพี่เซนของฉันนะยัยทอม : (

“เมียพี่เซนน่ารักมากๆ เลยอะ” ว่าแล้วยัยทอมนี่ก็เอื้อมมือมาหยิกแก้มฉัน

“โอ๊ย! เจ็บนะ!” ฉันปัดมือยัยทอมออก แล้วเอามือลูบแก้มตัวเองปอยๆ เจ็บจริงๆ นะ ยัยทอมนี่หยอกคนไม่เป็นหรือมือหนักเนี่ย

“แฮร่ๆ โทษทีๆ ว่าแต่เธออายุเท่าไหร่อะ?” ถามทำไมอะ?

“อายุ 18 ปีจ๊ะ”

“เฮ๊ย! เท่ากันเลยอะ ยินดีที่ได้รู้จักนะ เราชื่อดิวเป็นหลานของป้าแหม่มเจ้าของร้านส้มตำร้านนี้เอง ^^” ดูเป็นมิตรดีแฮะ

“ยินดีที่ได้รู้จัก เราชื่อข้าวฟ่างนะ” ฉันยืนมือไปจับมือของดิว เธอดูน่ารักดีนะ

“ชื่อข้าวฟ่างเหรอ ชื่อน่ารักจัง ^^”

“อะแฮ่มๆ มาม่ออะไรแฟนพี่ คนนี้พี่หวงนะ”

“พี่เซนหวัดดีค่ะ ก็ดิวเห็นเธอมากับพี่เลยมาแนะนำตัว ข้าวฟ่างน่ารัก หาเมียได้ดีด้วยอะ กินเด็กด้วยอะ อมตะดีนะคะ ฮะฮ่าๆ”

“เหอะๆ ดูน่ารักอะไร ผีหลอกตานะสิ นี่แสบพอๆ กับเราเลยรู้เปล่า?” อย่ามาเผาขนหนูให้คนอื่นฟังสิพี่เซน

“หนูน่ารักจริงๆ ไม่งั้นป๋าไม่หลงหนูหรอก”

“ป๋า? ฮะฮ่าๆ ข้าวฟ่างเรียกพี่ว่าป๋าเหรอ ฮ่าๆ ตลกอะเหมือนพี่กำลังเลี้ยงต้อยเลยอะพี่เซน ฮ่าๆ” ดิวหัวเราะพี่เซนอย่างเอาเป็นเอาตาย

“ยัยนี่ชอบเรียกแบบนี้แหละ บอกให้เรียกพี่หรือเฮียก็ไม่ยอมเรียก”

“แต่เรียกป๋าก็น่ารักดีนะคะ ดูไม่ซ้ำใครดี”

“ไอ้ดิวมาช่วยป้าเสิร์ฟส้มตำลูกค้าหน่อย”

“โอเคๆ ป้า ดิวไปช่วยป้าก่อนนะพี่เซน เดี๋ยวมาคุยด้วยใหม่นะข้าวฟ่าง”

“อืม/จ๊ะ”

“ทำไมพี่ดูสนิทกับดิวและก็ป้าของดิวจัง” ดูพี่เซนน่าจะถือตัวมาก เป็นตั้งประธานบริษัทยักษ์ใหญ่มีลูกน้องมากมาย ไม่คิดว่าจะสนิทกับคนที่เป็นชาวบ้านธรรมดา

ฉันไม่ได้ว่าป้ากับดิวน่ารังเกียจนะ เพียงแต่ว่ามันวิเศษมากเลยที่ได้เห็นอะไรที่ไม่เคยเห็นของพี่เซนแบบนี้

“ตอนมัธยม ฉัน ไอ้เวส ไอ้บีกัน ไอ้เจคอปเคยช่วยลุงดำ ป้าแหม่มและก็ดิว ตอนที่มีเจ้าหนี้รายวันมาเก็บเงิน ป้าแหมม่ไม่มีเงินจ่าย พวกมันก็เลยรุมทำร้าย และพยายามจะพาตัวดิวไปขัดดอกใช้หนี โชคดีที่วันนั้นฉันกับเพื่อนไปเที่ยวกันกลับมา พวกเรามาเห็นเลยเข้าไปช่วยจับพวกเงินกู้นอกระบบติดคุกไปหมด และก็ช่วยป้าแหมม่ทำร้านนี้ขึ้นมา สร้างบ้านให้ด้วยและก็รวมเรื่องส่งดิวเรียน ส่งเรียนในโรงเรียนดีๆ เลยแหละ ตอนนี้ดิวก็เรียนจบมัธยมปลายแล้ว อายุเท่าเธอ เห็นบอกว่าไปสอบหมอที่เดียวกับเธอด้วยนิ”

“ดิวเรียนหมอเหรอคะ?” ดีใจถ้าฉันสอบติดฉันจะมีเพื่อน โอ๊ยน้ำตาจะไหล

“อืม ดิวเรียนเก่งและขยันทำงาน ฉันพาเธอมาที่นี่เพราะจะพามาให้รู้จักกับดิวไว้ เธอจะได้มีเพื่อน” หนูก็เฟรนลี่ค่ะป๋า คุยนิดๆ หน่อยเพื่อนก็เต็มแล้วค่ะ

“ค่ะ”

“ฉันจะได้หายห่วงถ้ามีคนมาจีบเธอ เพราะฉันจะให้ดิวจับตามองเธอด้วย” ว่าแล้วไง คนอย่างพี่เซนนะเหรอจะปล่อยให้ฉันเฟรนลี่อะไม่มีทางหรอก

“ใครมาจีบเธอฉันจะให้ดิวจัดการ ดิวต่อสู้เก่ง เพราะฉันส่งให้ไปเรียนการต่อสู้กับไอ้บีกัน ทีนี้ฉันก็สบายใจเพราะเธอมันดื้อ ต้องมีคนตามประกบตัวยิ่งกว่าเงา”

ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยของฉันเหมือนตอนเรียนมัธยมเลยอ่า T^T มนุษย์ผัวนี่หวงรุนแรงเหมือนกันเนอะ

“ดิวมานี่หน่อยสิ” ผมกวักมือเรียกดิวให้มาหา

“มีอะไรรึเปล่าคะพี่เซน”

“ข้าวฟ่างสอบหมอที่เดียวกับเรา พี่ฝากดูแลให้ด้วยนะ ยัยนี่ชอบแหกกฎ”

“ได้ครับผม พี่ฝากไว้ถูกคนแล้ว เดี๋ยวดิวจะดูแลไม่ให้ใครเข้ามาใกล้แม้แต่ปลายเล็บเลยค่ะ” ฉันนั่งคอหดเลยทีเดียว

แค่พี่เซนฉันก็หูชาพอแล้ว แล้วนี่ดิว หูก็ชาไปอีก ไม่ได้หูชาเพราะโดนด่านะ แต่หูชาเพราะดิวพูดมากนี่แหละ แคะขี้หูรอวันเปิดเรียนเลย

“พี่มั่นใจว่าดิวดูแลข้าวฟ่างได้เวลาพี่ไม่อยู่”

“พี่มั่นใจถูกคนแล้ว ^^”

แต่ฉันไม่มั่นใจเลยสักนิดว่าดิวเพื่อนใหม่คนนี้จะเป็นพี่เซนสองรึเปล่า ยัยน้ำขิง ยัยนิว ทำไมพวกมึงไม่เรียนหมอวะคะ กูคิดถึงพวกมึงงงงงง พวกมึงช่วยกูด้วย

“ฮึ! หวังว่าฉันจะหาบอดี้การ์ดได้ถูกใจเธอนะ ชอบพูดนัก ฉันก็หาคนที่พูดมากกว่าเธอ ห้ามดื้อกับฉัน ไม่งั้นได้มีคนคุมเธอเพิ่มแน่”

“ค่า” T^T


วันมหาวิทยาลัยเปิดเรียน

ฉันเดินเข้ามาในมหาวิทยาลัยพร้อมกับดิวคนแมน ผู้หญิงที่มองยังไงก็ทอมอะ พูดคะพูดขาแต่แมนมาก เรื่องแตะต่อยยกให้ดิวคนแมนเลยค่ะ ก็ตั้งแต่วันที่ไปกินส้มตำร้านป้าของดิวอะ ดิวก็มาหาฉันที่คอนโด หรือไม่ก็ไปหาฉันที่บ้านพี่เซนเกือบทุกวันพวกเราเลยสนิทกันโดยปริยาย ฉันชอบนินทาพี่เซนให้ดิวฟังบ่อยๆ ดิวก็หัวเราะใหญ่เลย

ช่วงนี้พี่เซนงานยุ่งมากฉันเลยมากกอยู่ที่คอนโดกับดิว ฉันตกใจมากที่มาคอนโดดิวครั้งแรก ดิวทำงานเสริมจนมีรถมีคอนโดลองคิดดูสิว่าเธอเก่งและขยันมากแค่ไหน เล่นเอาฉันอายม้วนเหมือนกัน ก็วันๆฉันเอาแต่ผลาญเงินพี่เซนอะ

“เข้าไปในมหาวิทยาลัยกันข้าวฟ่าง ฉันตื่นเต้นที่จะได้เรียนแย่แล้ว” แกก็ขยันไปแม่คู๊ณ

“วันแรกไม่ได้เรียนหรอก คงจะพวกรับน้องอะไรนี่แหละ”

“เหรอๆ ฉันอยากรับน้อง ไปๆ” แล้วฉันก็โดนดิวลากให้เดินตาม ทุกคนล้วนแต่มองฉันกับดิวเพราะอะไรนะเหรอก็เพราะดิวเอาแขนคล้องคอฉันเดินเข้ามาในมหาวิทยาลัยไงล่ะ

“ดิวคนมองเรากันใหญ่เลย เอามือออกจากคอของฉันก่อน”

“แบบนี้แหละดีแล้ว คนอื่นจะได้คิดว่าเราเป็นแฟนกัน พี่เซนจะได้สบายใจ” จ้า จ้า สั่งกันมาดีจริงๆ

ตัวไม่อยู่ก็สั่งมาเป็นคำสั่งเนอะ หวงจริงๆ เมียคนนี้เนี่ย ยังดีนะที่ไม่ตามมาเฝ้าเองอะ

“เอาน่า แค่ตอนนี้แหละ มีคนตามเรามาคาดว่าพี่เซนจะส่งคนมาดูพฤติกรรมฉันและเธอ” รู้ได้ไงอะ หรือว่าดิวมีตาทิพย์

“เธอรู้ได้ไงอะเธอมีตาทิพย์เหรอ?” ทำไมฉันไม่เห็นรู้เลยอะว่ามีคนตามมา

“แค่รู้สึกเหมือนมีคนมอง ห้ามมองด้านหลังและเดินตามฉันเท่านั้น...โอเค้?”

“โอเคๆ”


อีกด้านหนึ่ง

“ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงครับนาย นายหญิงกับคุณดิวไม่รู้ว่านายให้ผมตามครับ และก็ไม่มีใครเข้าใกล้นายหญิงด้วยครับ” ก็ลองเข้าใกล้ดูสิกูจะฆ่าทิ้งให้

“โอเค จับตาดูสองคนนั้นด้วยถ้าถึงเวลาเลิกเรียน เพราะสองคนนี้นิสัยคล้ายๆ กัน ฉันเกรงว่าจะพากันดื้อ” เห็นคุยกันถูกคอ ไม่รู้ว่าคิดถูกหรือคิดผิดที่ให้ดิวตามข้าวฟ่าง

“ครับนาย”

“หวังว่าดิวจะไม่พาข้าวฟ่างไปทำอะไรแปลกๆ นะ และก็หวังว่าข้าวฟ่างก็ไม่พาดิวไปทำอะไรแปลกๆ เหมือนกัน”

ด้านข้าวฟ่างกับดิว

“ดิวเย็นนี้ไปกินหมูกระทะกันปะ”

“ก็ดีนะ อยากกินหมูทะอยู่เหมือนกัน”

“จัดไป ฉันอดอยากมาหลายวันแล้ว จะกินให้พุงกางเลย” ฉันตบพุงโชว์ให้ดิวดู พี่เซนบอกว่าฉันอ้วนขึ้นกอดแล้วดูตัวโตขึ้นเหอะ ว่าฉันอ้วนได้ทุกวันยิ่งว่าฉันก็ยิ่งกิน จะกินให้พี่เซนอุ้มไม่ไหวเลยคอยดูเถอะ

“กินเยอะก็อ้วนพอดี เดี๋ยวพี่เซนก็สั่งลดหรอก แค่นี้ก็บึกขึ้นแล้วเนี่ย” ดิวเอามือมาบีบๆ ที่ต้นแขนฉัน

“ฉันไม่เคยกลัวป๋า ถ้าหือนี่ฉันตบคว่ำเลยนะจะบอกให้”




#

![]( "Click and drag to move")

Dew >> Twice Jeongyeon

Picture >> www.google.com

#จบตอนแล้วนะคะ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านค่ะ ขอบคุณมากนะคะ ^^

ความคิดเห็น