facebook-icon

แฟนเพจ เวย์นิส/นิยายรักอีโรติก

EP.03 [เปลี่ยนโหมด]

ชื่อตอน : EP.03 [เปลี่ยนโหมด]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 66.3k

ความคิดเห็น : 118

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.พ. 2560 00:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.03 [เปลี่ยนโหมด]
แบบอักษร

EP. 3

 

ฉันพยายามผ่อนลมหายใจเข้าออกให้สม่ำเสมอ ไม่ใช่เพราะจะมาหลบตรงนี้นะ แต่กำลังระงับอารมณ์ที่จะไม่ฆ่าไอ้บ้านี่ตายเนี้ยแหละ!!

"ฉันกินยาคุมแล้ว นายไม่ต้องห่วงหรอก เพราะฉะนั้นถ้าอยากคบกันนายต้องทำตามที่ฉันบอก!"

"ปล่อยในสองครั้งในเวลาใกล้เคียงกัน มีโอกาสท้องได้มากกว่าปกติ ฉันปล่อยติดต่อกันสี่ครั้ง เธอมีโอกาสท้องได้มากถึงสองเท่า"

พรึ่บ!

ฉันฟุบหน้าลงกับโต๊ะเหมือนคนหมดสิ้นทุกอย่างในชีวิต เมื่อโต๊ะข้างๆกว่า 3 โต๊ะที่มีประชากรรวมกันแล้วประมาณ 10 กว่าคนหันมามองที่เราเป็นตาเดียวกัน กรี๊ดดดดดดดด!! เมื่อกี้ฉันกระซิบบอกแก แล้วทำไมแกต้องพูดเสียงดังด้วยห้ะ!? ทีตอนให้พูดไม่พูด อะไรที่ไม่ควรพูดเนี้ยมาซะยาวเลยนะยะ!

 

"อายทำไม เรื่องธรรมชาติ" ชาติหมานะสิยะ! ฉันเงยหน้าขึ้นจากโต๊ะแล้วตวัดสายตาไอ้บ้าเพทายที่นั่งทำหน้านิ่งอยู่ข้างๆ! นอกจากแกจะลักหลับฉันแล้ว แกยังมีสกิลความไร้ยางอายที่มากมายจนฉันไม่กล้าที่จะด่าแกเลยไอ้หน้าหนา!

"หยุดพูดได้แล้ว! และฉันจะไม่ไปไหนกับนายทั้งนั้น!"

"ฉันจริงจัง"

"เรื่องของนายเซ่! นี้มันตัวฉัน! หัวใจของฉัน! ฉันจะยกให้ใครก็ได้!"

 

ปัง!!

เฮือก!

ฉันสะดุ้งเฮือกอย่างตกใจเมื่อไอ้บ้าเพทายมันฟาดมือลงกับโต๊ะอย่างแรง จนคนในร้านที่เลิกให้ความสนใจเราแล้วกลับมามองเราอีกครั้ง อ๊ายยยยย! แกอยากประจานความชั่วช้าของตัวเองมากใช้ไหมไอ้ประหยัดคำพูด!

"อย่ามาพูดแบบนี้กับฉัน!" น้ำเสียงกดต่ำจากคนข้างๆทำเอาคอฉันหดลงจนเหลือสองเซ็น ให้ตายเถอะ! เหมือนฉันจะเห็นลูกไฟนับร้อย(?)กำลังลอยออกมาจากตาเขานะ

"ละแล้วทำไมฉันจะไม่มีสิทธิ์พูด! ในเมื่อมันคือชีวิตของฉัน!"

"แต่เธอเป็นเมียฉัน!!!"

O_O

เฮือก!

เป็นอีกครั้งที่ฉันสะดุ้งตัวเฮือกอย่างตกใจ อารมณ์ต่อมาคือความกลัวที่กำลังกัดกินความกล้าของฉันทีละนิด เมื่ออยู่ๆไอ้บ้าเพทายก็เกิดผีเข้าลุกขึ้นตะโกนลั่นร้าน ขนาดพนักงานที่กำลังจะเดินมาเสิร์ฟอาหารยังชะงักค้างกลางอากาศเลยค่ะท่านผู้อ่าน อ๊ากกกกกก! น่ากลัว! ไอ้ประหยัดคำพูดเวอร์ชันนี้น่ากลัวยิ่งนัก!

 

"นะนายใจเย็นสิ ระเราคุยกันดีๆนะ"

"มองทำไม!! อยากตาย!?" แย้กกกกกกก! แทนที่ไอ้บ้าเพทายจะนั่งลงกลับหันไปตวาดเสียงใส่โต๊ะข้างๆ จนพวกเขาก้มหน้าตักข้าวใส่ปากแทบไม่ทัน กะกลัว กล้วแล้วจ้า T^T

"ฉันให้โอกาสเธอพูดอีกครั้ง!"

"พะพูดอะไรอะ" ณ.จุดนี้พี่ไปต่อไม่ถูกจริงๆ

"พูด!!"

เฮือก!

อะไอ้บ้าเอ้ย!! แล้วแกจะให้ฉันพูดอะไรเล่า! เอาแต่ตะคอกๆ! แบบนี้ใครมันจะไปกล้าพูดอะไรออกไปวะ ขืนพูดไม่ถูกใจมันฉันไม่โดนจับหักคอลงหม้อต้มยำกุ้งเรอะ!?

 

"พะพี่เพทายนั้งก่อนนะคะ นั่งค่ะนั่ง" ฉันพยายามใช้เสียงที่คิดว่าหวานที่สุดและจริงใจที่สุด จนเพทายยอมนั่งลงอีกครั้ง เขามองฉันด้วยสายตาดุดันอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน และตัวข้าพเจ้าเองก็ไม่ปรารถนาที่จะเห็น อ๊ายยยยยย! ทำไมนรกถึงเหวี่ยงไอ้บ้านี่ให้มาป่วนชีวิตฉันเนี้ย!

"ขะขออนุญาตเสิร์ฟอาหารนะครับ" พนักงานเสิร์ฟอาหารเดินเข้ามาอย่างกล้าๆกลัวๆจนฉันอดสงสารไม่ได้ ไม่ได้สงสารพนักงาน สงสารตัวเองเนี้ยแหละ! อึก เหตุใดลูกถึงต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ด้วยเพคะ T^T

 

หมับ!

เฮือก!

ฉันสะดุ้งเฮือกอย่างตกใจ ไม่ต่างจากพนักงานเสิร์ฟที่ตอนนี้หน้าซีดเผือดยิ่งกว่าไก่ต้มน้ำปลา ประเด็นคือเขากำลังจะเอาจานกับช้อนวางตรงหน้าฉันไง แต่อยู่ๆไอ้บ้าข้างๆที่คิดว่ามันสงบแล้วก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของพนักงานเสิร์ฟอย่างแรงจนจานแทบร่วง และทั้งร้านก็เกิดอาการเดดแอร์ (Dead Air) ขึ้นมากะทันหันอย่างมิได้นัดหมาย

แย้กกกกกกก! นะน่ากลัว~

 

"คะคือผมแค่..จะ..จะวางจาน..หะให้เฉยๆครับ" โห้พี่คะ ถ้าจะติดอ่างขนาดนี้กลับไปท่องก.ไก่ ใหม่ดีกว่าไหม?

พรึ่บ!

นายเพทายยอมปล่อยข้อมือจากพนักงานเสิร์ฟแต่ใบหน้ายังคงเรียบเฉย จนได้ยินเสียงของผู้คนในร้านอุทานออกมาพร้อมกันว่า...

ฟู้วววววววว~

อุทานบ้าอะไรล่ะ!? เขาถอนหายใจเพราะกลัวไอ้บ้านี่จะฆ่าพนักงานในร้านตายต่างหากเล่า!

ตอนนี้พนักงานคนนั้นหนีตายไปแล้ว ทิ้งให้ฉันนั่งเปล่าเปลี่ยวเสียวสันหลัววาบอยู่คนเดียวนี่งายยยยยยย~ เพทายมองฉันด้วยสายตาดุดันเหมือนยังอยู่ในอาการน้ำลายฟูมปาก(?) แถมยังเงียบอีก! ปกติแกก็เงียบอยู่แล้วนะ แต่ตอนนี้แกอย่าเงียบขนาดนี้สิเห้ย!

 

"อะเอ่อ..มะไม่กินหรอ..อะอาหารมา..ละแล้วนะ" ฮือออ บางทีฉันว่าฉันก็ควรจะไปเรียนใหม่เป็นพี่พนักงานคนเมื่อกี้นะ T^T

"......" แม่จ๋าาาาา~ ใครก็ได้มาลากฉันออกจากสถานการณ์ Dead Air แบบนี้สักที! จะไม่ไหวแล้วนะเห้ย! เอาแต่จ้องอยู่นั้นแหละ! หน้าฉันเหมือนแม่แกตอนสาวๆรึไงยะ!?

"อย่าพูด"

"....." ฉันเม้มปากเข้าหากันแน่นเมื่อเจอคำสั่งที่ไม่ควรจะทำตามเลยสักนิดของไอ้บ้าเพทาย ก่อนที่ต่อมามือหนาของคนข้างๆจะยกขึ้นมาลูบแก้มของฉันเบาๆ แต่สายตาเรายังประสานกันไม่ยอมละไปไหน เอ่อ...แกคิดว่าแกกำลังถ่ายเอ็มวีเกาหลีอยู่รึไงยะ!?

"อย่าพูดแบบนั้นอีก"

"....." แบบไหนฟร้ะ?

"ฉันจริงจัง"

"....." พูดมากกว่านี้มันจะตายรึไงยะ!?

"ถ้าให้จีบก่อน ก็จะจีบ"

"....."

"อย่านอกใจฉัน" พูดจบก็ยื่นหน้ามาจูบปากฉันอย่าง...

"โอ้ย!! กัดปากฉันทำไมเนี้ย!?" จะซึ้งตามอยู่แล้วไอ้บ้าเอ้ย! ฉันผลักหน้าเพทายออกอย่างหัวเสีย ความเขินที่กำลังจะปะทุขึ้นมาเมื่อกี้ถูกเก็บเข้ากรุไปเรียบร้อยตั้งแต่ที่ไอ้บ้านี่มันฝังเขี้ยวลงมาบนกลีบปากล่างฉันแล้ว! ฮึ่ม! เกือบเคลิ้มแล้วไง =_=^

 

"ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับนาย! ทำไมจะมีคนอื่นไม่ได้!"

"เพราะเธอจะท้องก่อนแต่ง"

"....." กรี๊ดดดดดดดดดดด!! บอกทีว่าที่นั่งอยู่ข้างๆฉันตอนนี้มันคือไอ้ประหยัดคำพูดคนเดิม!? ร้ายกาจ! คำพูดคำจาชั่งร้ายกาจยิ่งนัก! ยังไงฉันก็ไม่ได้ชอบนายเพทายอยู่แล้ว เพราะฉะนั้นฉันจะหนีไอ้บ้านี่ให้ได้!

แต่ตอนนี้ขอหาวิธีก่อน =_=

"นายมันโรคจิต!"

"ใครๆก็พูดแบบนั้น"

"ประสาท!!"

"อาฮะ"

"นะนายกวนตีนฉันหรอ!?"

"เธออยากให้ฉันพูดไม่ใช่รึไง"

อ๊ากกกกกกกกกก!! ฉันอยากกระชากผมตัวเองแล้วฟาดลงกับขอบโต๊ะแรงๆสักสองสามที เพื่อจะสามารถสื่อสารกับไอ้บ้านี่ได้สักที! เครียด! ไม่เคยคุยกับใครแล้วเครียดขนาดนี้มาก่อนเลย! ฮึ่ม!

 

"คือบางทีเราควรจะมาทำความเข้าใจกันใหม่นะ ฉันต้องการให้นายพูด แต่ไม่ใช่ให้กวนตีน! แล้วก็แสดงสีหน้าอื่นบ้าง แค่เนี้ย นายทำได้ไหม?" เพทายมองฉันนิ่งๆแล้วขยับตัวเข้ามาใกล้ๆฉัน พร้อมกับกระซิบอย่างแผ่วเบา

อะไรของมันฟร้ะ?

"ฉันเปลี่ยนสีหน้าได้นะ..."

"ก็ทำสิ"

.

.

.

"ตอนอยู่ตรงหว่างขาเธออะ"

กรี๊ดดดดดดดดดดดด!! อะไอ้สันขวาน!!

 

 

*********************************

#

[พูดแบบนี้ เฮียข้องว่ะ]

เฮียพูดได้นะ แต่ซึนไปหน่อย 5555555

ปอลิง. นิยายเรื่องคนเถื่อนไรท์เปลี่ยนตอนจบนะคะ พิมพ์ไปสามรอบแล้วรู้สึกว่ามันไม่โอเค 😂 เลยต้องพิมพ์ใหม่ พิมพ์ไว้แล้วเมื่อคืน วันนี้จะลงให้นะคะ (กลัวมันยังไม่ซึ้ง 😂)

 

 

ความคิดเห็น