ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ ๒ ความทรงจำของฟู่กุ้ย

ชื่อตอน : บทที่ ๒ ความทรงจำของฟู่กุ้ย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 308

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.พ. 2560 21:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ ๒ ความทรงจำของฟู่กุ้ย
แบบอักษร

                ที่ไหนอีกเนี่ย วันนี้เป็นวันอะไรของกูว่ะ

สถานที่ตอนนี้ที่ผมเห็นก็คือ เป็นสวนดอกเหมยสีแดงสด

จากที่ผมเห็นในตอนนี้หิมะกำลังตก มีเด็กคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่ที่ ศาลา

สายตาดูเหม่อลอยเหมือนกำลังคิดอะไรสักอย่าง ดูแล้วเด็กคนนี้น่าจะอายุ 10 ขวบ

“นายน้อยเจ้าค่ะ ฮองเฮาทรงเรียกเจ้าค่ะ”

จู่ๆก็มีสาวใช้ วิ่งมาด้วยท่าทางเหนื่อยหอบ บอกกับเด็กนั้นว่า ฮองเฮาเรียก ว่าแต่เด็กนี่เป็น ผู้ชายหรอ

เอ๋.. ไม่บอกดูไม่ออกเลยนะเนี่ย เด็กผู้ชายอะไรสวยขนาดนี้

“อื้ม เดี่ยวข้าไป บอกท่านแม่รอสักครู่ ข้าอยากทำใจก่อน”

เด็กนั้นทำหน้าห่อเหี่ยวบอกสาวใช้ ด้วยเสียงเศร้า มีเรื่องอะไรกันล่ะเนี่ย อยากรู้ๆ

“เจ้าค่ะ นายน้อย”

แล้วสาวใช้ก็เดินออกไป แล้วเด็กน้อยก็ถอนหายใจ เฮือกใหญ่

“เฮ้ออ.. ข้าไม่อยากมีคู่หมั่นเลย ทั้งๆที่ข้าเป็นบุรุษแท้ๆ ทำไมคู่หมั่นข้าถึงเป็นชายด้วย”

หื้ม..กังวนรื่องคู่หมั่นนี่เอง ก็ไม่เห็นน่ากังวนเลยนะ เดี่ยวนะคู่หมั่นผู้ชาย...ผู้..ชาย !!!!!’

ผมตกใจบอกเลย อะไรกันในยุคนี้มี การหมั่นแบบชายคู่ชายด้วยหรอ สงสัยต้องไปหาหนังสือมาศึกษาชะแล้ว

“ไปหาท่านแม่ดีกว่า ถ้าอยู่นานกว่านี่ไม่แคล้วโดนบ่น”

เด็กน้อยรีบลุกออกจากศาลา เข้าไปในบ้านใหญ่ ส่วนผมก็เดินตามเด็กน้อยไป

ภายในบ้าน

“ท่านแม่ เรียกลูกหรือขอรับ”

ผมเห็นท่านแม่ของเด็กน้อย เอ่.. นั้นใช่ ผู้หญิงคนที่บอกว่าเป็นแม่เราป่าวนะ

“แม่อยากถามเจ้าเรื่องของคู่หมั่นเจ้า เจ้าคิดเช่นไรบ้าง”

เมื่อหญิงสาวพูดขึ้น เด็กน้อยมีท่าที หน้างอ

“แล้วแต่ท่านแม่เลยขอรับ ลูกจะทำตามทุกอย่าง”

“โถ่ ฟู่กุ้ยแม่ไม่อยากทำเช่นนี้หรอก แต่ท่านพ่อของเจ้าได้รับสารจากฮองเต้ ประทานสมรสให้แก่เจ้า แม่ก็จะค้านเช่นไรได้เล่า ลูกแม่”

หื้อ.. ฟุ่กุ้ยๆ ชื่อคุ้นๆ อื้ม............. มันชื่อเราในชาตินี้ไม่ใช่หรอ คู่หมั่นของเราแถมเป็นผู้ชาย ไม่จริงน่า

“ข้าเข้าใจท่านแม่ขอรับ เพราะงั้นข้าจะไม่ขัดคำสั่งท่านแม่ขอรับ”

โถ่ เด็กน้อยผู้น่าสงสาร น้ำตาของเด็กน้อยคลออยู่ที่ดวงตา ก้มหน้ารับคำสั่ง นั้นสินะใครเล่าจะดีใจที่ได้แต่งงานกับผู้ชาย

“เจ้าไม่ต้องเสียใจลูกแม่ มาให้แม่กอดเจ้าเถิด”

เด็กน้อยเดินเข้าไปกอด ท่านแม่ของตนทั้งน้ำตา ที่หลั่งไหลท่วงดวงหน้า

“ท่านแม่ข้าไม่เสียใจที่แต่งงาน แต่ข้าเสียใจที่ไม่ได้อยู่กับท่านแม่”

เด็กน้อยกระชับกอดท่านแม่แน่น ผมก็คิดถึงคุณแม่ขึ้นมาเลย ถึงท่านจะเข้มงวดแต่ก็รักผมมากกว่าใคร

แม่แต่คุณพ่อที่ไม่เลียวแลผม พอคิดไปคิดมา

ดันไปนึกถึงทิวขึ้นมาได้ไงนะ น้ำตาผมไหลออกมาเลย ไม่ได้ๆ

จะไปคิดถึงคนแบบได้ยังไง

แล้วเด็กนี้ตายยังไงนะ ชักน่าสงสัย

...........................................................................................................................................................................

ภาพตัดมาที่สระบัว ข้างเรือนหม่าหลิง

เอาอยู่ที่ใหนอีกล่ะ ชักปวดหัวจะนอนก็ไม่ได้ ก็ฝันอยู่นนี้

“วันนี้แล้วที่ เราจะต้องจากที่นี้ไป ท่านแม่ข้าไม่อยากไปเลย”

เด็กน้อยเดินไปตามทาง พรางพึมพำไปด้วย

“เพราะเจ้า ทำให้ท่านพี่ของข้าไม่มีอิสระ”

เสียงดังแสบแก้วหู พูดขึ้น เด็กน้อยหันไปมอง ได้พบกับเด็กหญิงน่ารักสมวัย

ที่กำมือแน่น มองมาทางเขาด้วยสายตาขวาง

“ข้าทำอะไร เจ้าจะมากล่าหาข้าได้อย่าไร”

เด็กน้อยก็เถียงโต้ ในเมื่อเด็ฏน้อยไม่ได้ทำอะไรผิด

“ข้าพูดไม่ผิดเป็นเพราะเจ้า ท่านพี่ถึงไม่รักข้า เป็นเพราะเจ้า”

เอาแล้วไง  แม่เด็กนี้ดันไปหลงรักคู่หมั่นของเด็กน้อยชะได้ วุ่นวายจริงๆ

เด้กหญิงเดินเข้าไปไกล เด้กน้อยแล้วกระชากเด็กน้อยให้ล้ม แต่เด็กน้อยยึดตัวเองไม่ให้ล้ม เด็กหญิงปล่อยมือจากเด็กน้อย ทำให้เด็กน้อยล้มลงไป หัวฟาดกับหินที่ตั้งอยู่วางอยู่ตรงนั้น ทำให้หมดสติไป โดนหัวกระแทกอย่างแรกเลือดไหล เด็กหญิงก็วิ่งหนีไป ทิ้งเด้กน้อยไว้อย่างนั้น จนมื่อสาวใช้มาเห็นเข้า

“นายน้อยเจ้าค่ะๆๆๆๆๆ”

ถึงว่าทำไมเจ็บหัวจังตอนตื่นมา เอาล่ะเด็กน้อยเดียวฉันจะทำให้ชีวิตนายดีขึ้นเอง มาถอะมาสนุกกัน

ชีวิตพันธ์นี้จะฉันจะทำให้ โลกนี้ได้รู้จักชื่อนาย

 

..........................................................................................................................................................................

ความคิดเห็น