ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ ๑ ข้ามเวลามามิติอื่น

ชื่อตอน : ตอนที่ ๑ ข้ามเวลามามิติอื่น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 415

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.พ. 2560 17:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ ๑ ข้ามเวลามามิติอื่น
แบบอักษร

ณ กลางเมืองกรุงเทพที่อากาศช่วงนี่ฝนตกหนักทำให้รถมากมาย

แน่นติดถนนถึงจะไม่ใช่แค่ฤดูฝนที่รถจะแน่น แต่เมื่อฝนตกอุบัติเหตุนั้นทำให้รถติดแน่นกว่าทุกครั้ง

ผมชื่อนาย อัครเทพ บดิฤติกาล ผมนั้นเป็นเจ้าของธุรกิจโรงแรมที่มีมาตั้งแต่รุ่นคุณทวด

ทำให้ผมนั้นต้องตั้งใจเรียนตั้งแต่เด็ก ผมคิดว่านะสักวัน ผมคงจะได้ออกมาท่องโลกบ้าง

ซึ่งวันนี้หลังจากที่ผมได้ประชุมผู้บริหารเสร็จก็ขับรถกลับบ้าน ผมนั้นเป็นเกย์ เพราะอะไรผมถึงรู้ตัวเองนะหรอ

ก็เพราะผมนั้นเอาแต่เรียนๆ ผมจะเล่าเหตุการณ์ว่าทำไมผมถึงเรียนถึงได้เป็นเกย์

คุณเคยรู้สึกถึงว่าเสียวครั้งแรกไหม ผมก็มีเหมือนกันตอนนั้นผมยังอายุประมาณ ๑๘ มันคงเป็นช่วงเวลาของวัยรุ่น

ผมเกิดมาในครอบครัวที่พรั่งพร้อมไปด้วยสิ่งอำนวยต่างๆ ต้องทำตามที่ครอบครัวกำหนดแต่เด็ก ผมทำอะไรไม่ได้ ในวัย ๑๘ปี  

นั้นก็เป็นช่วงที่ผมสามารถขอคุณแม่ มางานเลี้ยงส่งของห้องเรียนผมพวกผมจบ ม.๖

และก็จะแยกย้ายกันไปเรียนในมหาลัยที่ต่างกัน

ผมซึ่งเป็นเด็กเรียนไม่เคยแตะต้องเครื่องดื่มมึนเมาเลยแม้แต่น้อย

แต่เพื่อนรวมห้องผมมันให้ผมดื่มซึ่งผมก็ต้อง จำใจดื่มเข้าไป ผมรู้สึกร้อนที่ลำคอ

ไปถึงท้องหัวก็มึนๆรู้สึกง่วงนอนขึ้นมา เพื่อนๆผมก็ดื่มกันไปเยอะแต่ก็ไม่เป็นไร ผมมองเพื่อนด้วยสายเคลิ้มๆแล้วหลับไป

ผมมาสะดุ้งตื่นตอนที่เพื่อนผมคนหนึ่งกำลังคร่อมผมไว้

ตัวผมไม่มีเสื้อผ้าสักชิ้นตอนนั้นผมได้แต่เสียใจที่ได้ไปงานนั้น แต่ถึงผมจะโดนขืนใจแต่ผมก็ไม่รู้สึกรังเกียจอะไรในสัมผัสนั้น

ตั้งแต่นั้นมาผมก็รู้ตัวว่าชอบผู้ชายชะแล้ว ซึ่งตอนนี้ผมก็มีแฟนเป็นผู้ชายแม้ว่าผมจะให้ทางบ้านรับรู้ไม่ได้เด็ดขาด

ไม่งั้นผมได้เลิกกับเขาแน่นอน ตอนนี้ผมกำลังจะไปหาเขาที่คอนโดที่ผมซื้อให้เขา

ผมซื้อเนื่องในวันเกิดของเขา ผมก็ใจปล้ำไม่เบาเหมือนกันนะ 

คอนโด ถนนทองหลอ ซอยเจริญพันธ์
ผมขับรถมาถึงแล้ว ไม่เป็นปัญหาผมบอกคุณแม่ว่ามีธุระในการบริหารที่จะขอคำปรึกษาจากเพื่อน

ซึ่งคุณแม่ก็เข้าใจ ผมอาจจะอยู่ในกฏเกณฑ์มากไปแต่ก็เป็นน้อยครั่งที่คุณแม่จะให้

ผมเจอกับแฟนผมคนนี้ในตอนที่ไปงานเลี้ยงกับคุณแม่และซึ่งคุณแม่อาจรู้จักเขาด้วย

วันนี้ผมมาหาเขาโดนที่ไม่ได้บอกอะไรเลยผมกะมาเซอร์ไฟร์ ห้องอยู่ชั้นบนสุดวิวดีนะ

แต่ผมลองคิดดูว่าถ้าลิฟต์เสียจะเป็นยังไง มันคงเหนื่อยน่าดู

ผมขึ้นมาแล้วกำลังเดินไปที่ห้อง ผมมีคีย์การ์ดส่วนตัว และก็ให้เขาไว้ด้วย

ผมเปิดประตูเข้าไปและก็ได้ยินเสียงที่ดูจะ ไม่พิสมัยสำหรับผมเลย

มันเป็นเสียงครางหวานที่ก้องไปทั่วห้อง ไม่ต้องห่วงนะว่าทำไมผมไม่ได้ยินตั้งแต่อยู่ข้างนอนก็มันเป็นห้องเก็บเสียงอย่างดี

จึงทำให้ไม่มีเสียงรอดออกมาจากห้อง

ผมตั้งสินใจเดินเข้าไปในห้องนอนที่เปิดแงบไว้เล็กน้อย อาจจะเป็นว่าเขานั่งดูหนัง AV ก็ได้

ผมค่อยเดินเข้าไปเสียงเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ ใจผมเริ่มไม่ดีแล้ว มันคงไม่มีอะไรหรอกใช่ไหม

พอถึงประตูผมก็เปิดประตูออกอย่างแรง ด้วยว่าผมอย่างดูให้รู้ไปเลย

แต่พอผมเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้ามันกลับทำให้ผม ต้องเข่าอ่อน ดวงตาที่มีน้ำไหลออกมา ใช่ผมร้องไห้ กับภาพที่ผมกำลังเห็น

มันเป็นภาพชายคู่หนึ่งกำลังกระแทกกันอย่างเมามัน ทั้ง๒ กอดกันแน่นครางกันไม่เกรงใจใคร

น่าขำดีไหมล่ะ ทั้ง๒ คนสะดุ้งเมื่อหันมามองตรงประตูที่เปิดออกอย่างแรง ด้วยความตกใจ


ดรีม มาได้ไงไหนบอกทำงาน


ทิวเมื่อตั่งสติตนเองได้ รีบถามออกมาด้วยอาการสั่น ถอดแกนกายออก เขยิบนั่งห่างจากคู่ขาที่เพิ่งจะทำกันเมื่อกี้ 


ทำไมจะมาไม่ได้ทิว นี่มันก็ห้องดรีมนี่ เหอะสนุกไหมทิวที่ทำกับดรีมแบบนี้ อุสารักอุสาหวังดี ทำกันแบบนี้ทำไม!!!!


ผมตะโกนออกมา ก่อนจะฮึดแรงลุกขึ้นวิ่งออกจากห้องไปด้วยน้ำตาที่ไหลออกมาไม่จบไม่สิ้น พึมพำเบาๆออกมาว่า

ไม่เป็นไรๆ

ซ้ำไปซ้ำมาในหัว ลงลิฟต์อยู่ชั้นล่างรีบขึ้นรถและขับออกไป โดยมีเสียงตะโกนออกมาจากบรรไดหนีไฟที่กำลังวิ่งลงมาหา

นั้นคือทิว แต่สายไปแล้วดรีมขับรถออกไปแล้ว 
ดรีมขับรถออกมาจากคอนโด ขับออกมาด้วยความเร็วสูง ถนนที่เต็มไปด้วยน้ำฝนทางโค้งที่เยอะแยะ ซอยเปลี่ยวต่างๆ ไม่รู้ว่าดรีมขับรถมาไกลแค่ไหน แต่ที่รู้ๆ มันไปโผล่ตรงทางถนนใหญ่ซึ่งดรีมหาได้ดูไม่


ปรี๊ดดดดๆๆๆๆๆๆๆ


โครมม ตึ้งง เพล้งง
• 
 • 
 • 
 • 
 • 
 • 
 • 
 • 
โอ๊ยย ผมอยู่ที่ไหนเนี่ย ปวดหัวจังเลย
ผมมองไปรอบๆห้อง เอ๋...ห้องผมหรอแต่มันไม่ใช่ มันที่ไหนเนี่ย สภาพห้องเป็นห้องหรูหรา

ในห้องมีโต๊ะเขียนหนังสือ ปากกาขนนก ชั้นหนังสือเตียง แต่ทั้งหมดเป็นไม้ ถึงเป็นไม้แค้ดูสวยงามเข้ากันทั้งหมด 


ที่ไหน ไม่ใช่ห้องของผม ผมจำได้ว่า……’


ดรีมนั่งเศร้าเมื่อรู้ว่าทำไมถึงขับรถออกมา แต่จำไม่ได้ว่ามาอยู่ที่นี่ได้ไง 


นายน้อย ตื่นแล้วหรอขอรับ


ใคร..ใครคือนายน้อย ผมมองหน้าชายหนุ่มคนหนึ่ง ที่มานั่งอยู่ใกล้ผม

เขาตาหน้าดีใจราวกับผมเป็นของมีค่าที่หาเจอยังงั้นแหละ

และเขาพูดภาษาอะไรไม่รู้แต่ผมกลับฟังออกเฉย

ภาษออกครายๆอื้มมอ๋อ.ภาษาจีน แล้วทำไมผมฟังออกฟ่ะ 


นายเป็นใคร…”
เอ๋... เสียงผมพูดออกเป็นภาษจีนด้วย เราไปฝึกตอนไหนเนี่ย

เขามองหน้าผมเหมือนตกใจแล้ว

วิ่งออกไปจากห้องทันที ผมทำอะไรแปลกๆไปหรอ ไม่เข้าใจเลย

ตึง ตึง ตึง เสียงฝีเท้าคนมากมายกำลังเข้ามา 


ท่านหมอขอรับ ช่วยตรวจนายน้อยด้วยขอรับ


ผมมองหน้าคนทั้งหมดที่เข้ามา มีชายชราคนหนึ่ง หญิงงามคนหนึ่งและคนที่ดูเหมือนคนรับใช้๓ คน

พวกเขาจะมาแสดงอะไรหรอเนี่ย ชุดแต่ละคนดูรุ่มร่ามแต่สง่างาม 


พวกคุณเป็นใครกันครับ..?”


ผมถามออกไป จู่ๆ หญิงงามนางนั้นก็โผเข้ากอดผมแน่น ผมได้แต่แข็งค้าง


ฟู่กุ้ย เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง จำแม่ได้ไหม โถ่ฟู่กุ้ยลูกแม่


ผมได้แต่นิ่ง ใครฟู่กุ้ย…??. ผมหรอ ไม่น่านะ ผมมองทุกคนก็จะดันหญิงงามที่บอกว่าคือคุณแม่


ใครคือ ฟู่กุ้ย..?”


ที่นี่ หญิงคนนั้นร้องไห้หนักกว่าเดิมอีก อะไรกัน


โถ่ ลูกแม่แม้แต่ชื่อของเจ้ายังจำไม่ได้ ข้าไม่น่าปล่อยเจ้าให้ออกไปข้างนอกเลย


ตกลงว่าข้าคือ ฟู่กุ้ย เป็นไปได้ไง 


ท่านหมอเจ้าค่ะ ทำยังไงดีเจ้าค่ะ ช่วยตรวจฟู่กุ้ยที่เจ้าค่ะ


แล้วชายชราก็เดินมาจับข้อมือ ของผม ตรวจดูนั้นนี่ 


ไม่มีอะไรมากฮองเฮา นายน้อยแค่เพิ่งตื่นอาจกำลังสับสนให้นอนพักแล้วทานยา รับรองหายเร็วๆนี่แน่นอน

ฮองเฮาอย่างได้ทรงกังวนพระทัย


ฟู่กุ้ย เจ้านอนพักผ่อนเถิด เดี่ยวแม่จะให้ข้ารับใช้นำยามาให้เจ้า


ผมมองทุกคนอีกครั้งก่อนจะนอนลง เฮ้ออ..ปวดหัวจัง หลับดีกว่า

ในฝันของผมเป็นเรื่องราวของ ร่างกายนี่เป็นความทุกข์ทรมารก็จะขาดใจ

และผมก็รู้แล้วว่าตัวเองถูกรถชนตาย 


: ตกลงผมข้ามมิติมาหรอเนี่ย!


 

ความคิดเห็น