ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

#05 นายท่านตัวน้อยผู้ชั่วร้าย คุณพ่อบ้านพี่ชายสติหลุด และ...ชากุหลาบถ้วยนั้น?

ชื่อตอน : #05 นายท่านตัวน้อยผู้ชั่วร้าย คุณพ่อบ้านพี่ชายสติหลุด และ...ชากุหลาบถ้วยนั้น?

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.พ. 2560 14:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
#05 นายท่านตัวน้อยผู้ชั่วร้าย คุณพ่อบ้านพี่ชายสติหลุด และ...ชากุหลาบถ้วยนั้น?
แบบอักษร

 

 

Chapter#05

 

นายท่านตัวน้อยผู้ชั่วร้าย คุณพ่อบ้านพี่ชายสติหลุด และ...ชากุหลาบถ้วยนั้น?

 

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

ผม – อาซาเซล – อายุห้าขวบ อนาคตจะต้องเติบโตไปเป็นหนุ่มสุดฮอต จอมมารผู้ชั่วร้ายของโลกใบนี้...

 

...แต่ตอนนี้ผมมีทั้งข่าวดีและข่าวร้ายมาฝากทุกคนครับ

 

ดูเหมือนว่าผมจะเปลี่ยนแปลงเซ็ตติ้งหลักบางส่วนในช่วงวัยเยาว์ของอาซาเซลได้แล้วล่ะ นี่เป็นความคืบหน้าที่ดีมาก แต่ปัญหาก็คือเจ้าสิ่งที่ถูกเปลี่ยนแปลงไปนี่แหล่ะ....

 

ผมเพิ่งจะมานึกได้ว่า เหมือนยัยนั่นจะเคยพร่ำเพ้อให้ฟังว่าความสัมพันธ์ระหว่างอาซาเซลและเอลิออตเต้น่ะก็คือมาสเตอร์กับเจ้าทาส...

 

[นายท่านผู้เย่อหยิ่งและสุนัขรับใช้ผู้ซื่อสัตย์]

 

แต่ปัญหาที่ความสัมพันธ์เช่นนี้ของพวกเขาไม่คืบหน้า จนกลายเป็นเพียงแค่ “คุณพ่อบ้านกับนายท่านร่วมโลก” ก็คือการที่เอลิออตเต้ก็ไม่กล้าเข้าหาอาซาเซล ส่วนอาซาเซลก็เมินเฉยต่อเอลิออตเต้โดยสิ้นเชิง

 

แถมยิ่งเติบโตไป อาซาเซลก็ยิ่งเย็นชาต่อคนรอบข้างมากขึ้นเรื่อยๆ มีกำแพงที่สูงและหนาชัน จนตอนนั้นต่อให้เอลิออตเต้เพิ่งจะมาคิดได้ก็ไม่สามารถพังมันเข้ามาได้แล้ว

 

แต่ตัวผม... กลับพังกำแพงนั่นทิ้งไปด้วยตัวเองตั้งแต่อายุได้ห้าขวบ

 

––––พระเจ้าครับ นี่ผมทำผิดพลาดไปหรือเปล่านะ?

 

ตอนแรกก็แค่ยอมเอามาไว้ข้างตัว เพราะยังไงๆ เขาก็เป็นพี่ชาย และก็เป็นพ่อบ้านประจำตัว แถมผมที่รู้เนื้อเรื่องเกมดีอยู่แล้วก็รู้ด้วยว่าเขานั้นซื่อสัตย์และภักดีต่ออาซาเซล หรือก็คือตัวผมมากกว่าใคร

 

––––แต่กลับลืมเลือนความจริงอันสำคัญที่สุดไปเสียได้.....

 

เราเพิ่งจะเจอหน้ากันได้ไม่ถึงเดือน พูดกันตรงๆ แล้วผมเองก็ยังไม่ถึงกับเปิดใจให้เขา อีกทั้งเอลิออตเต้ตอนเด็กก็ชวนให้รู้สึกแปลกตาจากเอลิออตเต้วัยหนุ่มที่ผมคุ้นเคย(ในเกม)มากด้วย แต่เพราะผมต้องรวบรวมลูกสมุนที่ไว้ใจได้หรอกนะ ก็เลยพยายามใจดีต่อเขาหน่อย...

 

...เฮ้ พี่ชาย หนึ่งเดือนที่ฉันใจดีใส่นายเนี่ย มันมากขนาดที่นายจะทิ้งคำพูดปลูกฝังของท่านพ่อกับท่านแม่ที่ว่าต้องสงบเสงี่ยมต่อหน้าฉันไปแล้วหรือไง?

 

ผมว่าผมก็ไม่ได้ใจดีใส่เขาอะไรเลยนะ ออกจะเฉยชาใส่ด้วยซ้ำ... (เหรอ...)

 

แค่นานๆ ทีก็เอ่ยชมให้บ้าง ก็ดูก็รู้นี่นาว่าอยากได้คำชมจนตัวสั่นน่ะ...

 

แต่..

 

––––แต่ไม่คิดว่าเขาจะอยากได้บทลงโทษด้วยนี่น่ะสิ !

 

...

 

 

สิ่งแรกที่เขาเป็นฝ่ายเรียกร้องจากผม ไม่ใช่ขอความไว้ใจ ขอความเมตตา หรืออะไรเลย นอกจาก....

 

 

ได้โปรดลงโทษในความผิดพลาดนี้ของกระผมด้วยเถิดขอรับ! ท่านอาซาเซล!”

 

 

แค่เพราะเรื่องชา ทำไมมันถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้นะ?

 

ผมได้แต่อ้ำอึ้งอยู่ในใจ ขณะที่เชิดใบหน้าขึ้นเล็กน้อย เหยียดรอยยิ้มมุมปากออกมาอย่างเย่อหยิ่งถือดี แล้วนั่งไขว้ขาน้อยๆ นั่นเข้าหากัน

 

หวา––– เด็กน้อยห้าขวบกับท่าทางแบบนี้เนี่ยนะ?

 

รู้สึกอับอายจนไม่กล้าจะมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกแล้วเลยจริงๆ เลยล่ะครับ T^T

 

ลงโทษ...?” ผมเอ่ยลากเสียงเบาๆ ออกมาอย่างไม่ใส่ใจ หรุบตาลงต่ำ ลูบไล้ปลายนิ้วเบาๆ ที่ขอบถ้วยชาอย่างช้าๆ

 

นี่ฉันได้ยินอะไรผิดไปหรือเปล่านะ?” ผมเหยียดยิ้ม น้ำเสียงใสๆ แบบเด็กน้อยฟังดูราวกับจะเหยียดหยามผู้คนอย่างแปลกประหลาด “นายที่เป็นแค่พ่อบ้านต่ำต้อย กล้าดียังไงถึงมาเอ่ยร้องขอความต้องการจากฉัน?”

 

เอ๋?

 

อาเร๊ะๆ ??

 

นี่ผมพูดอะไรออกไปน่ะ???

 

แค่จะลงโทษนายน่ะ มันไม่เห็นต้องมาถึงมือของฉันเองเสียหน่อย” มือน้อยๆ สะบัดไปมาอย่างไม่ใส่ใจ เส้นผมสีอ่อนจางหยักศกน้อยๆ พลิ้วไหวไปด้านหลังเล็กน้อย องศาของรอยยิ้มดูราวกับจะยิ่งร้ายกาจขึ้นไปอีกระดับ “ก็มันจะแปดเปื้อนมือของฉันได้นี่นะ?”

 

มองดูคุณพี่ชายนี่นั่งหน้าซีดอยู่บนพื้นนั่นแล้ว...

 

 

ผมก็ค่อยๆ หยัดกายยืนขึ้นอย่างงามสง่า ในมือโอบประคองถ้วยชา ปลายนิ้วเล็กเกี่ยวเข้ากับหูหิ้ว ก่อนจะเอียงแก้วเทราดมันลงไปยัง––––ศรีษะของคุณพ่อบ้านพี่ชายที่คุกเข่าอยู่เบื้องหน้าทันที

 

จำเอาไว้ซะ ทีหลังอย่ามาคิดตีตนเสมอร้องขอความต้องการต่อหน้าของฉัน”

 

เส้นผมสีดำเข้มเฉอะแฉะไปด้วยน้ำเหนียวๆ ของชากุหลาบซึ่งยังอุ่นจัด ไหลลากผ่านผิวขาวๆ ของเขาเป็นรอยแดงอ่อนจาง ดวงตาสีอำพันเข้มคู่นั้นเบิกออกกว้างจ้องตอบมายังผมซึ่งยืนอยู่เบื้องหน้า

 

ผม – ที่สมองระเบิดบรึ้มไปแล้วนั้น – โยนถ้วยชาออกไปด้านข้างอย่างไม่แยแส คุณเมดคนหนึ่งรีบกระวีกระวาดถลาเข้าไปเก็บมันขึ้นมาทั้งมือสั่นๆ

 

นี่น่ะคือคำเตือนยังไงล่ะ นายคงจะเข้าใจล่ะสินะ?”

 

ด้วยรอยยิ้มเหยียดอย่างร้ายกาจของผม สุดยอดตัวร้ายและจอมมารผู้ชั่วช้าของโลกใบนี้ สายลมอันเยียบเย็นก็พัดพาเข้ามาแผ่วเบาท่ามกลางความเงียบงันที่ทำให้หนาวสั่นนี้

 

–––หัวใจของผม มันได้ถูกแช่แข็งจนหนาวเหน็บไปนานแล้วล่ะ

 

พ่..พี่ชาย ...น้องชายคนนี้ไม่ได้ตั้งใจเลยจริงๆ นะ?!

 

.....ม่ายยยย~

 

ผมในตอนนี้น่ะควบคุมตัวเองไม่ได้อีกต่อไปแล้ว ตกเป็นทาสของสมองที่กำลังหมุนติ้วๆ ไปอยู่นี้เหมือนวงขดของก้นหอย

 

พ่..พี่ชาย ...น้องชายคนนี้ไม่ได้ตั้งใจเลยจริงๆ นะ?!

 

จริงๆ น้าาาาา~า   \\(T[ ]T)//

 

ถึงแม้ว่าตัวผมภายในกำลังหน้าซีด หากแต่ตัวผมภายนอกนี่ก็ยังคงเชิดหน้าขึ้นอย่างเย่อหยิ่งทรนง แอบเหล่มองคนที่เบื้องหน้า มองหยดน้ำชาที่ไหลติ๋งๆ นั่นแล้วก็คิดสักเสี้ยววิ สมองที่ระเบิดเป็นจุลไปแล้วหมุนติ้วๆ อีกรอบ พยายามคิดหาวิธีที่ด่วนทันใจที่สุด

 

 

ก่อนที่ผมจะยื่นมือออกไปด้านข้าง กระดิกๆ รอ ..รออยู่สักพักแต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นจนชักจะเริ่มหัวเสียขึ้นมา ดวงตาสีฟ้าน้ำแข็งอ่อนจางคู่งามที่ราวกับจะแช่แข็งคนตายได้จึงจิกมองไปยังเมดสาวคนใกล้ๆ ผู้โชคร้าย

 

ยืนบื้ออะไรอยู่ล่ะ? ส่งผ้าเช็ดมือมาให้ฉันสิ!”

 

คะ? ค่ะ ค่ะ! เจ้าค่ะ!” เธอสะดุ้งตกใจแล้วรีบถลายื่นเอาผ้าเช็ดมือนุ่มนิ่มสีขาวสะอาดมาให้ผม ผมรับมันมาแล้วเช็ดมืออย่างบรรจงแบบลวกๆ ปรายสายตามองคนที่ยังคุกเข่าอยู่ตรงหน้าด้วยหางตา–––

 

––––แล้วโยนมันใส่หน้าของคุณพ่อบ้านพี่ชายที่ยังเบิกตากว้างทั้งหัวแฉะๆ เลอะเทอะนั่นทันที

 

รับมันไป ท่านพี่... และได้โปรดเข้าใจสิ่งที่น้องชายผู้นี้พยายามจะสื่อด้วยเถิดดด ผมคิด คิด คิดและภาวนา ขณะจ้องมองสบตาพร้อมพยายามส่งโค้ดรหัสอย่างคร่ำเคร่ง ...รอจนคิดมั่นใจว่าเขาน่าจะได้รับสาร์นจากผมเรียบร้อยแล้ว... ก็รีบเตรียมสับเท้าหนีอย่างไว

 

 

รีบๆ ไปล้างตัวให้สะอาดซะ ฉันไม่คิดจะให้คนเนื้อตัวสกปรกมารับใช้อยู่ข้างกายหรอกนะ”

 

...เชิดหน้าเข้าไว้ ตัวผม เข้มแข็งเอาไว้ ตัวผม ผมร้องบอกตัวเอง แล้วค่อยๆ ก้าวเท้าออกไปข้างหน้า ใช่แล้ว แล้วก็ค่อยๆ ก้าวเดินออกไป~

 

ผมรีบถลันหมุนกายจากไปอย่างสง่างาม ...เร็วจนแทบจะเป็นวิ่ง

 

 

ทิ้งไว้แต่เพียงฝูงชนสาวเมดและคุณบัทเลอร์ทั้งหลายที่ยืนแข็งทื่ออยู่ท่ามกลางสายลมหนาวเหน็บในสวนสวย ก่อนที่พวกเขาส่วนหนึ่งจะรู้สึกตัวและรีบก้าวเท้าตามผมมาเร็วไวตามหน้าที่ของเมดและบัทเลอร์ที่ดีที่ต้องคอยดูแลรับใช้นายท่านอย่างผมตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง

 

––––ด้วยร่างไร้วิญญาณนี่ ผมไม่อยู่ในสภาพพร้อมจะรับมือกับใครทั้งนั้น จึงได้แต่สะบัดมือไล่พวกเขาไปอย่างส่งๆ

 

....อ่า สมองของผมได้ระเบิดบรึ้มไปแล้ว

 

นี่ผมทำอะไรลงไปน่ะ? ไอ้คำพูดสุดแสนจะ...จูนิเบียวนั่น...มันหลุดออกมาจากปากของผมเหรอ? นี่มันความฝันใช่มั้ย? เป็นความฝันสินะครับ? ใครก็ได้ช่วยปลุกผมให้ตื่นทีสิ??

 

ด้วยความมึนงง สับสน ตาลาย และอยากหนีความจริงขั้นสุดยอดนี้ ผมจึงได้ทดลองหยิกแขนตัวเองดูเบาๆ ก่อนจะต้องแอบสะดุ้งโหยงอย่างเจ็บปวด.. พระเจ้า! มันเจ็บล่ะ! นี่มันไม่ได้ฝันหรอกเหรอ? ทำไมกันล่ะ?? ทำไมมันต้องเป็นความจริงด้วย...

 

––––ทำไมกัน......

 

นี่น่ะ... นี่น่ะ... นี่ผมทำอะไรลงไปกันนะ? ทำอะไรลงไปกันน่ะตัวผม..? อึก..ฮึ่ก...! เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นอีกแล้วเหรอ? ตัวผมที่พอทำอะไรไม่ถูก ก็ได้เกิดอาการสติแตกไป และพอเป็นแบบนั้นแล้วผมก็ต้องเผลอทำอะไรบ้าๆ ลงไปทุกทีเลย!

 

...มาเกิดใหม่แล้ว แต่ไอ้เจ้าโรคเพี้ยนๆ ของผมนี่มันก็ยังรักษาไม่หายงั้นเหรอ!?

 

ผม...ผม.. ผมอยากตายยยยย อยากตายจริงๆ นะ! อับอายจนไม่อยากจะมีชีวิตอยู่อีกต่อไปแล้วววววววววววว ฮือๆๆๆๆๆๆ

 

...

 

 

เรื่องเฮงซวยบ้าๆ แบบนี้มันคืออะไรกัน....

 

ใช่! นี่มันคือเรื่องบ้าอะไรกัน?!?

 

 

 

ตัวผมที่เดินจากไปนั้น––––

 

––––วิญญาณน่ะได้หลุดลอยออกไปนานแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

//ฉากสาดน้ำชาในบทนี้น่ะเป็นฉากสำคัญ(?)เลยนะ! เพราะมันคือฉากปักธงเอลิออธ....แค่ก! ต่อจากบทนี้จะเป็น Eliotte's Side เล่าเรื่องจากมุมมองของเอลิออธ 2 ตอน (บทต้นกับปลาย) จบพาร์ทของเอลิออธจะโปรยแนะนำตัวละคร (อาร์สกับเอลิออธ) วัยเด็กให้ (+กับอธิบายความคิดของทั้งอาร์สและเอลิออธในฉากสาดน้ำชาในตำนาน) แล้วก็เป็นบทปกติ 1 ตอน แล้วก็ตอนพิเศษของเอลิออธอีก 2 ตอน.... จากนั้นค่อยเดินเรื่องต่อ

เรียกว่า...ยังอยู่กับเอลิออธกันไปอีกยาวๆ เลย ยาวจริงๆ น่ะแหล่ะกว่าจะได้เจอหนุ่มคนต่อไป.... บลูพยายามเน้นความสัมพันธ์ของตัวละครเยอะๆ มากกว่าแล้วค่อยๆ เพิ่มตัวละคร อาร์สก็ต้องค่อยๆ โตด้วย เนื้อเรื่องวัยเด็กก็ต้องค่อยๆ เฉลย และเอลิออธที่เติบโตมาพร้อมกับอาร์สเลยมีภาษีกว่าตัวละครอื่นๆ (ถ้าเทียบในเกมจีบหนุ่ม ก็จะเป็นเหมือนพระเอกหลัก.. แค่ก!!!)

อีกอย่างอาร์สก็ยังบอกว่าตัวเองจะไม่วาย! ดังนั้นเลยต้องค่อยๆ ปูพื้นให้อาร์สซึมซับความวาย..... พอใจเปิดรับทุกอย่างมันก็จะกลายเป็นสีม่วง...เอ้ย! สีชมพู~ #108วิธีหลอกล่อตัวเอกผู้ไม่วายให้ต้องวาย ...อีกอย่างอาร์สนั้นตั้งเป้าแต่แรกว่า "ไม่อยากได้ฮาเร็ม เพราะมันวุ่นวาย" ที่ผ่านมาตอนคบ(อดีต)แฟนสาวก็ไม่เคยนอกใจ การที่อาร์สจะยอมเปิดฮาเร็มได้เลยต้องค่อยๆ ตะล่อมๆ กันไป แถม...เอลิออธก็ไม่ใช่พวกที่จะยอมยกอาร์สให้ใครง่ายๆ ด้วย....

เรื่องนี้ถึงจะใช้เซ็ตติ้งแบบโอโตเมะเกม แต่ก็ไม่ใช่อะไรที่ปุบปับก็จะเป็นฮาเร็มได้เลย อีกอย่างนั้น... [ไม่ใช่ทุกคนที่ถูกปักธงแล้วจะ 'สมหวัง' ได้ครองคู่กับอาร์ส บางตัวก็ได้แต่แหงนหน้ามองแล้วถือธงไว้ทั้งน้ำตา #สงสารหนักมาก]

--------------------------

ช่วงตอบเม้นท์~

Mina_Chu+Chu : 55555 เป็นราชินีมั้ยไม่รู้ค่ะ แต่สมองระเบิดบรึ้มไปแล้ว *อาเมน* ยังไทม์สคิปไม่ได้เพราะยังเก็บอีเว้นท์หลักไม่หมด แต่เราก็แทะๆ เล็มๆ กันไปก่อนก็ได้เนอะ..... แค่กกก!

ชีสเค้กสีม่วง : ขอบคุณค่า~ ดีใจที่ชอบนะค้าาา ติดตามกันต่อไปน้าาา //กระโดดแปะๆ มือ เย้!

Mhew_happy : นั่นสินะ อาจจะต้องลองเรียกบ้างพี่ชายบ้างนะอาร์สคุง~ หรือว่าพี่ชายชอบแบบเจ้าทาสกับนายท่านมากกว่าล่ะ? เอลิออธมันน่ารักนะ รักเอลิออธ เชียร์เอลิออธ โบกธงกันไว้นะ ทำธงแล้วได้โบกนานแน่นอน 555

คิมดงจุน : เป็นราชินีเลยเหรอ? มีแต่คนเชียร์ให้เป็นราชินีเต็มไปหมดเลยอ่ะอาร์ส.. "ฉัน..ฉัน..ฉันน่ะเป็นผู้ชายนะ..! Orzllllll ...รู้สึกเหมือนน้ำตามันจะไหลออกมาเลย" //ตบบ่า

Dmongbanana : นั่นสินะ ทำไมที่บ้านถึงต้องเคารพขนาดนั้นกันน้า~ ตระกูลเซเลเวียนน์เป็นตระกูลขนาดใหญ่มาก มีสาขาใหญ่สาขาย่อยเต็มไปหมด แบ่งเป็นสายเลือดสายตระกูลชั้นต่ำชั้นสูงก็เยอะ ส่วนเอลิออธน่ะ.. คิดยังไงอยู่รอติดตามตอนต่อไป~ เป็นตอนที่เอลิออธเป็นคนเล่าเองกันนะค้า~

Annular eclipse : "..." น..นึกภาพตามแล้วตัวสั่น ยัง...ยังไม่กลายเป็นราชินี(?)หรอกน่า!? อ..อาร์สคุงนั้นได้น้ำตาไหลออกมาแล้ว //ได้แต่นั่งตบบ่าแล้วปลอบอยู่ข้างๆ "ฉ..ฉันน่ะ ฉันน่ะ... ดูเหมือนพวกที่จะเหยียบหลังคนอื่น ถือแส้ โซ่ กุญแจมือ แล้วหัวเราะโฮะๆๆๆ เหรอ...?" อาร์สได้แต่นั่งอยู่ตรงนั้นอย่างจิตตก ขณะที่เอลิออธเดินมาใกล้ๆ และเอ่ยปลอบ "ถ้าเป็นท่านอาซาเซลแล้วล่ะก็ จะโซ่ แส้ กุญแจมือ หรือว่าเทียนไข กระผมก็ยินดีทั้งนั้นล่ะขอรับ!!" "ไปตายซะ!!!"

Mamorudes~ : อาร์สคุงได้สติแตกและเปิดใช้สกิล [สาดน้ำชาออกปายย] และเอลิออธได้ติดสถานะ [เปียกแฉะ]

เสือน้อยร่าเริง : ท่านผู้นี้ บทที่แล้วตอนอัพครั้งแรก ข้าพเจ้าบลูได้ทำผิดมหันต์ด้วยการตาลายเผลอพิมพ์ข้ามตอบคอมเม้นต์ของท่านไป สำนึกผิดยิ่งนัก หลังจากนั้นมาตรวจเช็คถึงค่อยพบเจอ ฮือออ เค้าขอโต๊ดดดด // ปักธงเสร็จแล้วก็จริง แต่ทีนี้เป็นเรื่องยากของเอลิออธแล้วว่าจะปักธงใส่อาร์สกลับคืนไปยังไง ดังนั้นเลยยังอยู่ในรูทของเอลิออธกันไปยาวๆ นะคะ 555555555 ให้เวลาพี่ชายพ่อบ้านเขาจีบนายท่านของเขาหน่อย♥

MIdnightKori : ยินดีต้อนรับเข้าสู่ทีมพ่อบ้านค่าาา ทำธงเชียร์ได้เลยนะ ยังอยู่รูทเอลิออธกันไปอีกยาว~ยาว~

kchamrussamee,และ nami, และ 25141511: เอ~ จะใช่สายมาโซจริงๆ หรือเปล่าน้า~ เขาคนนี้ก็แอบซ่อนหลายสิ่งเอาไว้เหมือนกันนะ หึๆๆๆ

หลินฟาง : นั่นสิ แองเจิ้ลอะไรกันน้า~?

kaopunb : มารอทุกคนโตกันเถอะ! เย้~ ว่าแต่เอลิออธจะใช่สายมาโซจริงๆ หรือเปล่าน้า?

เรื่อยๆลอยๆ : ชีวิตนางก็มีอะไรให้ต้องผ่านพ้นไปหลายอย่างนะ จะเรียกว่าลำบากใช่แหล่ะน้า~ แต่เอลิออธน่ะน่ารักจริงๆ นั่นแหล่ะ!?

=w=/love/=w= : ปักธงสำเร็จ อนาคตก็ฮาเร็--แค่กๆๆๆ ! มีลูกสมุนรอบกายค่ะ แต่ยังอยู่กับเอลิออธกันไปยาวๆ ก่อนนะคะ~

ลูมิเนต้า พระจันทร์ฟรุ้งฟริ้ง : ใช่ค่ะ อาร์สทำงานแล้ว เริ่มต้นเก็บฮาเร็--แค่ก! ลูกสมุนแล้ว มาโซจริงมั้ยน้า~ รอดูไปย์ แต่อาร์สทำงานเสร็จก็อู้เลย อู้อยู่กับเอลิออธยาวๆ ค่ะ 555555

ไฟริน : สรุปก็คืออาร์สปราบบอส(พ่อบ้านผู้เฝ้าขนม)ได้นะคะ แต่ไม่ได้กินทาร์ตแอปเปิ้ลค่ะ 555555 "ม่ายน้า~ ทาร์ตแอปเปิ้ลของฉ้านนนนนน~"

ProblemChild(有希) : นั่นสิ อาร์สนายใสๆ จริงหรือเปล่าน่ะ? "ผมน่ะใสสะอาดขาวสว่างแน่นอน ไม่เชื่อลองมาตรวจสอบดูได้เลยครับ" เจ้าตัวยืดอกอย่างมั่นใจ ก่อนที่เอลิออธจะเดินเข้ามา "อา.. ท่านอาซาเซลน่ะใสสะอาดขาวสว่างจริงๆ นั่นแหล่ะขอรับ" ..ปลดกระดุมเสื้อแล้วลูบคลำอยู่ข้างใน คนโดนฉวยโอกาสหน้ามืดคล้ำ "ไปตายซะไอ้บ้า!! ไม่ได้หมายถึงขาวแบบนี้โว้ยยยยยยยยยย"

nopparat kongbunya : เฮะๆๆๆ แววอะไรกันน้า~ //ยิ้มอ่อนมองอย่างมีเลศนัย

...zodeep... : แค่ก! ไพโบลาร์ อาจจะใช่ก็ได้นะเอลิออธ นายน่ะ "นั่นสินะครับ" เอลิออธยิ้มบางไม่ตอบอะไรมากหรือน้อยไปกว่านั้น และอาร์สก็เดินเข้ามา "หึ! อย่างนายน่ะมันต้องใช่แน่นอน ไอ้เจ้าไพโบลาร์!" เอลิออธยิ้มบางอย่างอ่อนโยน "ถ้าหากท่านว่าอย่างนั้น กระผมจะยอมเป็นไบโพลาร์ให้ท่านอย่างแน่นอนขอรับ" "..."

Harm. : นั่นสิอาร์ส พูดมานี่ไม่ดูตัวเองเลย นายนั่นแหล่ะที่สติปัญญาแปรปรวนที่สุดน่ะ -ปี๊ด!- เสียงเหมือนมีอะไรขาด... "เอลิออธ กลบมันฝังดินไปเลย ปฏิบัติ!" เอลิออธคว้าจอบขึ้นมาอย่างว่องไวแล้วเหวี่ยงเชือกมัดคุณทันที "ขอรับ! ท่านอาซาเซล!" ลาก่อนนะคะ อาเมน....

bam2113 : จริงๆ เรื่องนี้บลูสร้างรูทต่างๆ ของเกม [เพียงเธอเท่านั้น...ชั่วนิรันดร์ของผม] มาค่อนข้างละเอียด ว่าเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นในรูทบ้าง รวมถึงบทคำพูดคร่าวๆ ตอนทำอยู่น่ะรู้สึกเหมือนว่า "..อ่า นี่ถ้าทำละเอียดกว่านี้ ทำเป็นเกมออกมาซะด้วยเลยก็ดีเลยมั้ย*ประชด*" ...แต่มันก็ไม่ง่ายแบบนั้นหรอก *หัวเราะ* เพราะเขียนเนื้อเรื่องของทุกรูทเอาไว้ (ไม่เฉพาะรูทลับของตัวร้ายอย่างอาซาเซล แต่รูทของพวกพระเอกก็ด้วย) ก็เลยค่อนข้างให้ความรักกับทีมฮาเร็มนางเอกไว้พอสมควรเลยแหล่ะ (ถึงจะน้ำตาไหลถ้าอาร์สแบดเอนด์แล้วถูกพวกพระเอกฆ่าก็เถอะ...) // แต่จริงๆ เรื่องนี้เป็นการมาเกิดในโลกโอโตเมะเกมที่ "เซ็ตติ้ง" ของเกมนั้นก็เหมือน "กฎ" ของโลกด้วยล่ะค่ะ~

babelo. : ยินดีต้อนรับค่า~ ดีใจที่ชอบน้า นั่นสิ คนเพิ่มเรื่องก็เพิ่มเป็นธรรมดา ฮ่าๆๆ ยิ่งฮาเร็--แค่ก! สมุนปรากฎตัวเยอะเท่าไร คนก็ยิ่งเยอะ เรื่องก็ยิ่งเยอะเป็นสัจธรรมนะอาร์สนะ เตรียมใจไว้ "ฉันไม่ได้จะสร้างฮาเร็มแล้วทำไมต้องเตรียมใจกันด้วยหา?" อ่า...นายต่อต้านสวรรค์และปลายปากกาแห่งพระเจ้าอย่างฉันไม่ได้หรอกนะ "ไม่เอาฮาเร็มโว้ยยยยยยย" เสียใจด้วยนะ "ม่ายยย~" เอลิออธ มาเอาคนของนายไปที เขาจะงอแงวุ่นวายเกินไปแล้ว "ครับๆ" เอลิออธส่ายหน้าอ่อนใจแล้วหันไปอุ้มอาร์สขึ้นมา "ท่านอาซาเซล ไปกันเถอะขอรับ" "ไม่อาว ไม่ปาย ไม่เอาฮาเร็มอ่าาา"

ปีศาจสีเงิน : ยินดีต้อนรับค่า~ ขอบคุณนะค้า จะสู้ๆ เขียนต่อไปแบบไฟลุกโชนเลย! *ไฟลุก*

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น