ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

#03 คุณตัวร้ายคนนี้ยังคงอายุหกเดือน และกำลังฝึกฝนตัวเองเพื่ออนาคตอยู่ครับ!

ชื่อตอน : #03 คุณตัวร้ายคนนี้ยังคงอายุหกเดือน และกำลังฝึกฝนตัวเองเพื่ออนาคตอยู่ครับ!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.9k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.พ. 2560 14:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
#03 คุณตัวร้ายคนนี้ยังคงอายุหกเดือน และกำลังฝึกฝนตัวเองเพื่ออนาคตอยู่ครับ!
แบบอักษร

 

 

Chapter#03

 

คุณตัวร้ายคนนี้ยังคงอายุหกเดือน และกำลังฝึกฝนตัวเองเพื่ออนาคตอยู่ครับ!

 

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

ผม – อาซาเซล ยังคงอายุหกเดือนครับ หลังจากเพิ่งระลึกชาติที่แล้วได้ และจิตตกไปสักพัก ตอนนี้ผมก็ได้เป้าหมายและแผนการหลักโดยคร่าวๆ เพื่อหลีกหนีจากมหันตภัยเดธแฟล็กและเลิฟแฟล็กของบรรดาพระเอกนางเอกของเรื่องได้แล้ว ...มีเป้าหมายแล้ว เหลือก็แค่พุ่งชนเท่านั้น!

 

เด็กทารกนั้นวันๆ ไม่มีอะไรต้องทำมาก เรียกได้ว่าเป็นบุคคลว่างงานอย่างถูกกฎหมายล่ะ~

 

เพราะเป็นเด็กน้อยที่ทำอะไรด้วยตัวเองไม่ค่อยจะได้ และก็รู้สึกว่าจะถูกดูแลเอาใจใส่และเยินยอเสียอย่างดีซะจนจะเป็นง่อยและเคยตัวจนเสียเด็กไปซะแล้วด้วยสิ...

 

ไม่สิ ถึงตัวจะเป็นเด็ก แต่สมองของผมเป็นผู้ใหญ่ ชื่อของผมก็คือ โค––– เอ้ยยยย! นี่มันใช่เวลามาเล่นมุกกากๆ แบบนี้กันซะทีไหนเล่า!?

 

อะแฮ่ม! ผมน่ะ ถึงทางกายภาพแล้วจะยังอายุแค่หกเดือนก็จริงอยู่ แต่ทางด้านจิตใจและจิตวิญญาณจริงๆ ของผมน่ะก็เป็นผู้ใหญ่มาก่อนอยู่แล้ว ดังนั้นคงจะพูดว่าเสียเด็กก็คงไม่ได้ แต่ถึงแบบนั้น–––แค่หกเดือนที่มาอยู่โลกใบนี้ก็รู้สึกว่าจะเสียนิสัยไปหน่อยๆ ซะแล้วสิ....

 

(เอ๊ะ จริงๆ แล้วผมยังมีนิสัยดีๆ ให้เสียอยู่อีกหรือเปล่ากันนะ?)

 

ผมคิดไปอย่างเหนื่อยใจ ขณะนอนแบ่บอยู่บนเตียงนุ่มหยั่งกับปุยเมฆสำหรับเด็ก มีเหล่าสาวใช้ในชุดเมดเพียบพร้อมด้วยกิริยามารยาทคอยดูแลตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง

 

...หืม?? ประโยคก่อนหน้านี้มันดูคุ้นๆ นะ?

 

ผมน่ะ ถ้าต้องการอะไรก็แค่ร้อง “แอ้!” ออกไป ทุกคนก็จะกระวีกระวาดสรรหาทุกสรรพสิ่งมาเพื่อเอาใจผมแล้วล่ะ

 

นอกจากนี้ ถึงจะยังเป็นแค่เด็กทารกแท้ๆ แต่ก็ถูกเคารพนับถือซะเกินพอดีเลยด้วย

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!!

 

อ๊ะ! พูดถึงก็มาพอดีเลย!

 

“ขออนุญาติเจ้าค่ะ”

 

เสียงหวานๆ สำรวมกิริยาของคุณเมดดังขึ้นเบาๆ หลังจากเคาะประตูอย่างมีมารยาท “แอ๊ดดด ด!” ประตูห้องของผมถึงได้เปิดออกอย่างนุ่มนวล–––

 

–––เผยให้เห็นร่างคุณเมดสามคนแสนคุ้นหน้าคุ้นตาในชุดมิดชิดเรียบร้อยกระโปรงยาวสีเข้มรวมผมเผ้าอย่างประณีตที่ก้มศรีษะประสานมือโค้งกายลงอยู่อย่างนอบน้อม ก่อนที่พวกเธอจะก้าวเข้ามาในห้องอย่างสงบเสงี่ยมแฝงท่าทีงามสง่า

 

อ่า... เห็นมั้ย ผมบอกแล้วล่ะว่าเหล่าสาวเมดบ้านผมน่ะเคร่งครัดกันอย่างมาก ไม่เว้นแม้กระทั่งกับเด็กทารกไม่รู้ความอย่างผม (หรือความจริงเพราะเป็นผม – อาซาเซล – ผู้นี้กันนะพวกเขาถึงต้องเคร่งครัดกันถึงขนาดนี้น่ะ?)

 

นี่ถ้าผมเป็นทารกจริงๆ ผมก็ไม่รู้เรื่องหรอกนะที่เธอจะโค้งแล้วโค้งอีก สำรวมกายวาจาใจกันเสียขนาดนี้น่ะ!

 

นั่นไง ว่าแล้วผมก็ได้แต่นอนมองดูพวกเธอที่โค้งแล้วโค้งอีก ขอโทษแล้วขอโทษอีก ขออนุญาติแล้วขออนุญาติอีกซ้ำๆ ซากๆ นั่นไปด้วยสีหน้าตายสนิท ก่อนที่คนหนึ่งในพวกเธอจะก้าวเข้ามา เอื้อมมือออกมา และ...

 

––––ถอดผ้าอ้อมชื้นแฉะผืนเก่าของผมไปซัก...เอ่อ....อือ...ก็นั่นแหล่ะ.....

 

อย่าบังคับให้ผมพูดมันออกมาจะได้มั้ย!? ถึงร่างกายจะแค่หกเดือนแต่จิตใจผมล่ะ??!! โลกใบนี้มันจะโหดร้ายเกินไปแล้ววววววววววววววว!

 

คุณเมดถอดผ้าอ้อมของผมออกไปจนเนื้อตัวผมเปลือยล่อนจ้อยด้วยสีหน้าเรียบสนิทและมือที่ไม่แม้แต่จะสั่นไหวเสมือนไม่เห็นอะไรทั้งนั้น ครับ.. ผมเข้าใจครับว่าตอนนี้อาซาเซลน้อยๆ นั่นยังเป็นแค่กล้วยแขกจิบิอันเล็กๆ เท่านั้น... แต่ว่า....

 

ให้ตายสิ... พอลองนึกว่าร่างนี้น่ะในอนาคตก็คือคุณตัวร้ายผู้สุดแสนจะหล่อ เท่ และฮ๊อตระเบิดระเบ้อคนนั้นแล้วก็รู้สึกว่าหน้าเหมือนจะบางและหัวใจก็คล้ายจะแหลกสลายขึ้นมาเลย...

 

คุณเมดคนนี้ที่ไม่แม้แต่จะรับรู้ถึงจิตใจอันเจ็บปวดของผมนั้น ได้ทำการอุ้มร่างน้อยๆ อันนุ่มนิ่มของผมขึ้นมาแผ่วเบา ท่าทางเบาสบายเหมือนตัวผมเป็นแค่ทิชชู่อันเบาหวิว เธอยกตัวผมไปล้างตัวในอ่างน้ำอุ่นๆ แสนสบายอย่างบรรจงปราณีต สัมผัสที่นุ่มนวลและอุณหภูมิแสนพอเหมาะทำเอาจิตใจของผมเริ่มโล่งสบายอย่างเคลิบเคลิ้ม

 

––––แถมยังฝ่ามือเนียนนุ่มของสาวเมดอีกคนที่ช่วยขัดถูเบาๆ อยู่บนผิวกายผมนี่อีก....

 

อ่า... ใช่สิ ผมน่ะทั้งถูกขัดถูกถู ถูกบีบขย้ำลูบคลำ ย่ำยีไปทั่ว แถมยังถูกเห็นไปหมดซะทุกสัดส่วนครบทั่วทุกตารางนิ้วทั้งเนื้อทั้งตัวแล้วนี่นา... มันคงไม่มีอะไรจะสามารถทำให้ผมแปดเปื้อนไร้ความบริสุทธิ์ไปได้มากกว่านี้อีกแล้วล่ะ....

 

ฮึก.. แม่ครับ ผมเป็นเจ้าบ่าวให้ใครไม่ได้อีกแล้ว กระซิกๆ

 

พอล้างเนื้อล้างตัวจนเสร็จ เมดสาวอีกคนก็รับช่วงต่อ เธอค่อยๆ บรรจงซับผ้าเช็ดเนื้อตัวของผมให้แห้งสะอาดอย่างอ่อนโยนด้วยสัมผัสปุยนุ่มเหมือนสายไหม ก่อนที่คุณเมดคนแรกนั้นจะสวมใส่ผ้าอ้อมผืนใหม่หอมกรุ่นนุ่มสบายให้ผมเป็นอย่างสุดท้าย

 

และพาผมไปนอนที่เตียงเหมือนเดิม...

 

อ่า.. ต้องขอขอบคุณจริงๆ ครับที่ช่วยดูแลกันเป็นอย่างดีมาตลอดหลายเดือนนี้... หลังจากนี้เองก็ต้องขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ

 

(ถึงจิตใจของผมจะแหลกสลายไปแล้วเมื่อต้องถูกปฏิบัติเช่นนี้หลังจากที่เก็บกู้ความทรงจำจากชาติที่แล้วมาได้ก็เถอะ)

 

ผมคิดเมื่อมองดูพวกเธอจัดเก็บสิ่งของทุกอย่างไปอย่างเอี่ยมอ่องด้วยความเร็วแสง ก็ไม่รู้หรอกนะว่าเอาอ่างไปไว้ที่ไหนกันซะแล้ว (...รวมไปถึงผ้าอ้อมผืนเก่านั่นของผมด้วย) แต่พวกเธอก็ยืนเรียงแถวกันอย่างสวยงาม...

 

...แล้วโค้งตัวอีกรอบ

 

“ขอบพระคุณสำหรับความร่วมมือเจ้าค่ะ ท่านชาย”

 

เสียงประสานแสนไพเราะ กิริยาโค้งกายลงทำความเคารพอย่างนอบน้อมโดยพร้อมเพรียงกัน ผมนั้นน้ำตาจะไหลเลยล่ะครับ ไม่ใช่ว่าผมให้ความร่วมมือ ..แต่ร่างน้อยๆ ง่อยๆ ของเด็กทารกอย่างผมจะไปทำอะไรได้กัน?!

 

ระหว่างที่ผมกำลังหดหู่กับร่างทารกของตัวเองนี้ พวกเธอก็เดินเรียงแถวกันอย่างสำรวมออกจากห้องกันไปซะแล้ว เปิดประตูออกเบาๆ โค้งกายลงปิดท้าย แล้วก้าวเดินออกจากห้องไปอย่างสุภาพ และก็ปิดประตูลงเบาๆ อีกครั้ง

 

...ก็เคร่งครัดกันไปนะสาวน้อย

 

วันๆ ของผมมันก็เป็นซะแบบนี้ล่ะ ขนาดยังเป็นแค่เด็กทารกตัวน้อยๆ สุดแสนจะไร้ประโยชน์แท้ๆ แต่พวกเขาทุกๆ คนก็ยังจะเคร่งครัดและยกย่อง “อาซาเซล” กันซะถึงขนาดนี้แล้ว...

 

คิดแล้วผมก็ไม่แปลกใจเลยจริงๆ ที่เจ้านี่น่ะมันจะเติบโตไปเป็นคุณตัวร้ายผู้สุดแสนจะบ้าอำนาจ ไม่เห็นหัวคนอื่น มีความต้องการคือเป็นราชาผู้ปกครองโลก แถมยังเป็นหมาป่าโดดเดี่ยวอีกต่างหาก...

 

(เขามันเป็นจูนิเบียวหรือไงกัน?)

 

...จนคุณนางเอกฝ่าปราการของเขาเข้ามาได้จนเกิดเป็นตำนานรักล้างโลกนั่นสินะ แค่กกก !

 

––––นี่น่ะ มันคือยิ่งสูงก็ยิ่งหนาวล่ะสินะ?

 

ผมคิดอย่างเริ่มจะบรรลุสัจธรรม... เฮ้! เดี๋ยวก่อนสิ! อย่าเพิ่งมานอกเรื่องนอกราวออกทะเลอะไรกันตอนนี้ ถ้ามัวแต่เอ้อระเหยเอื่อยเฉื่อยล่ะก็ ในอนาคตจะต้องเจอกับพายุลูกใหญ่หลายต่อหลายลูกจนเรือน้อยๆ ที่บรรทุกชีวิตของผมไว้ต้องล่มแหงๆ

 

ดังนั้น!

 

เริ่มปฏิบัติการ!!

 

รื้อถอน!!

 

เดธแฟล็ก!!

 

กันเถอะ!!!

 

ก่อนอื่นล่ะก็... ดูเหมือนว่าพอร่างนี้อายุได้ 6 ขวบ จุดพล็อตเรื่องอันแสนสำคัญนั่นก็จะเริ่มต้นขึ้นแล้ว ดังนั้นสิ่งแรกที่ควรจะทำเลยก็คือการเตรียมรับมือเหตุการณ์นั้นล่ะนะ

 

เพื่อความปลอดภัยอย่างที่สุดของตัวผม แล้วก็เพื่อเพิ่มเสถียรภาพและความสมบูรณ์พร้อมของร่างกายนี้แล้วนั้น ผมควรจะต้องขยันขันแข็งและพยายามอย่างหนัก แม้จะยังเป็นแค่ทารกน้อยอายุหกเดือนก็ตามที

 

ถึงร่างนี้จะเป็นภาชนะที่อาจพูดได้ว่าดีที่สุดแล้ว แต่พลังของ สิ่งนั้นก็ไม่ใช่อะไรที่จะสามารถดูแคลนมันได้เลย

 

––––ประมาทไม่ได้เลยล่ะ

 

ผมจำได้ดีว่าผลกระทบหลังจาก เหตุการณ์นั้นตอนอาซาเซลอายุหกขวบในเกมมันได้เกิดอะไรขึ้นบ้าง ด้วยเสถียรภาพของพลังที่ปรับตัวไม่คงที่ทำให้ร่างกายของเขามีผลกระทบเสียๆ ต่อเป็นลูกโซ่อยู่หลายอย่าง

 

แต่เพราะอาซาเซลคนเก่า ...ตัวจริงในเกมคนนั้นน่ะเป็นพวกเชื่อมั่นในตัวเองสูงและโอเระซามะเป็นอย่างมาก เขาก็เลยเย่อหยิ่งแม้จะมีจุดอ่อนอย่างร้ายแรงอยู่กับตัว ผลก็คือเขาถูกเหล่าพระเอกฆ่าตายอย่างน่าอนาถทั้งๆ ที่ก็เก่งกว่า แถมสเปกเครื่องก็ยังดีกว่าด้วย

 

––––เป็นถึงคุณจอมมารผู้ชั่วร้ายเลยแท้ๆ

 

 

ดังนั้น... ผมคนนี้น่ะ ได้กลายเป็นอาซาเซลคนใหม่~

 

ถ้าหากตัวผมที่รู้ถึงเรื่องนี้ดีอยู่แล้วแต่ยังไม่ปรับปรุงตัวล่ะก็––– คงจะโง่เง่าดักดานเป็นอย่างมาก และผมเองก็ยังไม่อยากเปลี่ยนสปีชี่ย์ไปเป็นเพื่อนร่วมเผ่าพันธ์ของพวกมีเขารักการเคี้ยวเอื้องบริหารสุขภาพฟันพวกนั้นกันเสียเท่าไหร่ด้วย

 

เพราะงั้นผมจะแก้ไขข้อผิดพลาดเหล่านี้เอง!

 

ผมคิดอย่างมุ่งมั่น อาซาเซลนั้นน่ะเป็นตัวละครที่สเปกเครื่องดีที่สุด ไม่มีใครสู้เขาได้อยู่แล้วถ้าหากเขาอยู่ในสภาพสมบูรณ์เต็มพร้อมล่ะก็––––

 

นอกจากโล่ปราการมนุษย์ที่เรียกว่าลูกสมุนแล้ว บางครั้งผมก็ต้องอยู่คนเดียว ...ดังนั้นพลังอะไรก็ไม่อุ่นใจเท่าพลังของตัวเองล่ะนะ!

 

ผมคิดอย่างฮึกเหิม ก่อนจะเริ่มต้นหลับตาทำสมาธิ รับรู้ถึงกระแสเวทย์ที่ไหลเวียนไปในร่าง และพยายามควบคุมทำความคุ้นเคยกับมันอย่างตั้งใจ

 

ด่านที่หนึ่งก็ต้องเวทย์มนตร์ล่ะสินะ!

 

...ถ้าเป็นสิ่งนี้แล้วล่ะก็ ต่อให้เป็นแค่ร่างทารกที่ขยับตัวไม่ได้มากนักก็ไม่มีปัญหาล่ะ!?

 

ส่วนเรื่องการฝึกฝนทางกายภาพน่ะก็รอให้สักอายุสองสามขวบก่อนก็ค่อยเริ่มแอโรบิก! พอสักห้าขวบก็ค่อยเริ่มขั้นแอดวานซ์ขึ้นมาหน่อย เตรียมตัวต้อนรับเหตุการณ์จริงในอีกหนึ่งปีข้างหน้า! เยี่ยมไปเลย! จัดการตามกำหนดการณ์นี้ล่ะ!?

 

เมื่อวางแผนระยะยาวเสร็จสิ้น ผมก็เริ่มต้นมุ่งมั่นฝึกฝนต่อไปอย่างตั้งใจ

 

อ่า... ข้อดีของการที่ทุกคนเกรงใจอาซาเซลที่แม้จะเป็นแค่เด็กทารกเป็นอย่างมากจนไม่คิดจะมารบกวนหรือแย่งชิงอากาศหายใจกับเขาถ้าไม่จำเป็น (เดี๋ยวนะ? นี่มันไม่ใช่ถูกรังเกียจแบบไม่รู้ตัวใช่มั้ย?!) น่ะก็คือ...

 

...คงจะเป็นการที่สามารถฝึกฝนต่อไปได้โดยไม่ต้องกลัวใครจะมาเจอ มากวน หรือวุ่นวายล่ะมั้งนะ?

 

––––แน่นอนว่าไม่จำเป็นต้องมาคอยกังวลปิดบังความลับอะไรด้วย

 

เอาล่ะ! มาฝึกเวทย์มนตร์จนหลับ(สลบ)ไปเลยแล้วกัน!

 

ไฟท์โตะ!!! โอ้!!!!!!

 

 

 

 

 

 

 //มาเสิร์ฟละจ้า~า #03 นี้คุณตัวร้ายก็ยังคงบ่น(คนเดียว)อยู่อย่างสนุกสนาน(?) บทหน้า #04 ตัวละครใหม่จะออกมาแล้วละค่า ช่วงแรกๆ จะเน้นปูพื้นเยอะ ฟังอาร์สคุงบ่นกันไปเยอะๆ ไปก่อนนะ 5555555555555

ตอนต่อไป...

[#04 ลูกสมุนนัมเบอร์วันน่ะ เป็นเซ็ตติ้งของเกมอันแสนสะดวกสะบายแต่ไม่เคยถูกใช้งานล่ะ!] เจอกันพน~

--------------------------

ช่วงตอบเม้นท์~

Aey Wittayapipitporn, และคุณ แอนนา : ยินดีต้อนรับเข้าสู่นิยายเรื่องนี้จ้า~ //จุดพลุฉลอง// ขอบคุณที่อ่านที่เม้นท์กันนะคะ //โค้งงงง เราจะรีบปั่นตุนอาร์สคุงไว้เตรียมเสิร์ฟแบบพยายามไม่ให้ขาดช่วงกันอย่างแน่นอน เย้!

nami : อาร์สคุงสายขำกลิ้งค่ะ~ กลิ้งๆๆๆๆ เอ๊ะ..! ไม่ใช่เหรอ? อาร์สคุงน่ะไม่น่าสงสารหรอก! ถึงสะใจไปก็ไม่ได้ซาดิสต์อะไรเลยล่ะค่ะ อุว่ะฮ่ะฮ่า! ได้ฮาเร็มน่ะต้องยินดีซี่! อุตส่าห์ได้มาเกิดเป็นคุณตัวร้ายแห่งรูทลับเชียวนะ?!!! ...ว่าแต่ดีใจที่ชอบนิยายเรื่องนี้นะคะ ติดตามกันต่อไปน้า~

เรื่อยๆลอยๆ : ดูเหมือนว่าคุณตัวร้ายจะใจเย็นไม่ทันแล้ว... 555555 อาร์สคุงวัยหกเดือน ความถนัดคือสติแตกทุกเวลา ..อาร์สคุง ได้ยินมั้ยว่าลูกสมุนต้องหล่อๆ นะ "มันก็ต้องแน่นอนอยู่แล้วสิ! มาติดตามท่านอาซาเซลคนนี้ ถ้าไม่หน้าตาดี โปรไฟล์เลิศ ก็เสียชื่อมาถึงนายท่านสุดเลิศอย่างฉันกันพอดี!" คุณตัวร้ายคนนั้นเชิดหน้าเชิดตาขึ้นตอบกลับมาอย่างมั่นใจ เอาล่ะค่ะ เราก็ได้หลักประกันแล้วว่า... เหล่าสมุนจะต้อง แซ่บ! ลืม! เราจะมาครองโลกไปด้วยกัน!!

MIdnightKori : ตอนต่อไปมาเสิร์ฟละจ้า~ ทีมตัวร้ายทีมนี้ อยู่แล้วฮาเฮ(?)กันทุกวันแน่นอน เย้~!

...zodeep... : อาร์สคุงสติแตกทุกงานค่ะ สติแตกจนได้เรื่องจริงๆ นะคนนี้ สติแตกจนเผลอทำอะไรเพี้ยนๆ บ้าบอลงไป และซวยเอง เข้าตัวเองก็หลายรอบค่ะ 55555555555555 ฮาเร็มของอาร์สคุงนั้น ไม่เน้นปริมาณ แต่ยัดคุณภาพแบบจัดเต็มแน่นอนค่ะ! แม้แต่ลูกสมุนชั้นผู้น้อยระดับกี้ๆ ของอาร์สคุงก็ยังเป็นพวกคุณภาพสูงเลยนะ! //พร่ำเพ้อ ตาลาย น้ำลายไหลย้อย อ๋อยอาหารตาของเค้า~

ProblemChild(有希) : เย้ๆ ดีใจที่ชอบนะคะ ติดตามกันต่อไปน้า~ อาร์สคุงก็รั่วๆ ทางความคิดแบบนี้ล่ะค่ะ แต่ก็ยังเป็นคุณตัวร้ายผู้เลิศเลอและเพอร์เฟ็กต์เมื่อมองจากภายนอก... แค่ก!!

Mhew_happy : แหม แค้นอะไรกันล่ะคะ ก็แค่(อดีต)แฟนสาวของคุณตัวร้ายนั้น ได้นำพาความหายนะที่เรียกว่าโลกโอโตเมะเกมและฮาเร็มมาสู่อาร์สคุงเอง~ ด้วยรักและปราถนาดีหรอกนะคะ 5555555555555555 "ไม่ต้องการโว้ยยยยย" เสียงแว่วๆ มาจากคนที่คุณก็รู้ว่าใคร...

Yaluc_1100 : เป็นถึงทั่นตัวร้ายและจอมมารผู้ยึดครองโลกทั้งใบได้ในกู้ดเอนด์แล้ว การที่ท่านอาซาเซลจะไม่มีลูกสมุนนั้นเป็นไปไม่ได้..! เขาแค่ยังไม่ปรากฎตัวและไม่มีโอกาสได้ปรากฎตัวก็เท่านั้นแหล่ะ แฮ่ม! มาเถอะค่ะ มาอยู่ทีมตัวร้ายกัน *กวักมือเรียก* อยู่ทีมอาร์สปลอดภัยหายห่วงแน่นอน ถึงจะไม่มีประกันให้ แต่ถ้าบาดเจ็บขึ้นมาเราก็มีเวทรักษาให้คุณ~ ติดต่อเข้ามาภายใน 30 นาทีนี้สิ! แถมทันทีมนตร์รักษาฟรีตลอดชีพยังไงล่ะ!? ส่วนคุณ *ปี๊ป!* คนนั้น...เขาจะปรากฎตัวเร็วๆ นี้ล่ะค่ะ ปรากฎตัวแรกๆ เขาอาจจะยังไม่เปิดเผยธาตุแท้... แต่.. แค่ก! *ซุบซิบๆ* โปรดระมัดระวังตัวจากเขาให้ดีขณะอยู่ในทีมอาร์ส ขอเตือนด้วยความหวังดีอย่างมหาศาลค่ะ........ ... //สัญญาณขาดหาย

Yakumo3569 : ยินดีต้อนรับและขอบคุณที่ติดตามจ้า~ คุณนางเอกนั้น... ก็ไม่ถึงกับน่าหมั่นไส้หรอกน้า~ แต่คุณเธอจะไม่ยอมรามือจากคุณตัวร้ายสุดฮ๊อตคนนี้ง่ายๆ แน่นอน ทว่า...เธอก็มีความบ๊องๆ ที่น่ารักและส่งเสริมให้ฮาเร็มอาร์สคุงเป็นรูปเป็นร่างอย่างไม่ได้ตั้งใจนะคะ 555555555555

ลูมิเนต้า พระจันทร์ฟรุ้งฟริ้ง : ยินดีต้อนรับจ้า~ ถูก! พูดอีกก็ถูกอีก!! หนีเลิฟแฟล็กนางเอกให้ได้นะอาร์สคุง! เพื่อฮาเร็มและความวายยังไงล่ะ?! อุวะฮ่ะฮ่าๆๆๆ *หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง* อาร์สคุงจอมพร่ำเพ้อ.. แค่ก!! แต่ก็ฟังเขาพร่ำเพ้อกันไปก่อนนะ พร่ำเพ้อเสร็จสัญญาว่าจะเคี่ยวเข็ญให้อาร์สคุงตั้งใจทำงานเก็บลูกสมุนค่ะ 555555555

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น