Fire lover's บ้านคิงส์ไทม์ ยินดีต้อนรับค่าา~~ ทุกกุญเเจเหรียญเเละกำลังใจ ไรเตอร์จะพยายามคืนความสุขผ่านตัวอักษรให้นะคะ อย่างเต็มความสามารถค่ะ ^__________^ ป.ล.เนื่องด้วยเรื่องนี้จบแล้วไรท์เลยเริ่มทยอยติดเหรียญและกุญแจนะคะ อย่ามาม่ากันเลยน๊าา ~~

Fire Lover's ตอนที่ 14 :: Stake love เสี่ยงกับความรัก [ แก้ไข ]

ชื่อตอน : Fire Lover's ตอนที่ 14 :: Stake love เสี่ยงกับความรัก [ แก้ไข ]

คำค้น : คิงส์ ไทม์ FireLover's คิมคยอง สาววาย นิยายวาย เสี่ยง ฟิควาย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.7k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 02 มี.ค. 2560 16:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Fire Lover's ตอนที่ 14 :: Stake love เสี่ยงกับความรัก [ แก้ไข ]
แบบอักษร

 Fire Lover's แผนร้าย กลายเป็น 'รัก'

   ตอนที่ 14 :: Stake love เสี่ยงกับความรัก

 

 

                          หลายวันผ่านไป

                 ทุกๆวันของไทม์เป็นไปได้อย่างยากลำบาก เพราะพ่อของตนก็ยังไม่ฟื้นขึ้นมา ไทม์ได้แต่ภาวนาให้พ่อของเขาตื่นขึ้นมาคุยกับเขาในเร็ววัน เนื่องด้วยตอนนี้ไทม์เหลือพ่อเพียงคนเดียว และตอนนี้พ่อก็สำคัญกับเขามากที่สุด

 

"ตื่นขึ้นมาหาไทม์เร็วๆนะพ่อ ไทม์มีเรื่องจะโม้พ่อเยอะเเยะไปหมดเลย"ไทม์พูดขึ้นมือเล็กกุมมือพ่อของเขาเอาไว้หลวมๆ

 

"ว่าไงจ๊ะ หนูไทม์"เสียงผู้หญิงคนนึงเอ่ยขึ้น และเธอไม่ใช่ใคร 'เคธ'

 

"กลับมาทำไมอีก คนสารเลว"ไทม์จ้องหน้าผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่าเคยเป็นแม่เลี้ยงเธออย่างไม่ลดละ

 

                 ตลอดเวลาที่ไทม์ออกจากบ้านมาเคธไม่เคยดูแลพ่อของไทม์เท่าที่ควร เธอเอาแต่เที่ยวกลางคืนตามวัยของเธอเอง ที่คบหากับพ่อของไทม์เพียงเพราะเงินและหวังในตัวไทม์เท่านั้น เมื่อเธอรู้ว่าไทม์ไม่กลับมาเธอก็เลยเลือกที่จะออกจากชีวิตพ่อของเขา และเนื่องด้วยพ่อของไทม์เป็นโรคหัวใจอยู่แล้วอาการเลยกำเริบ แต่ไม่คิดว่าจะหนักขนาดนี้เท่านั้นเอง

 

"แค่แวะมาดูว่าพ่อเธอยังไม่ตายแค่นั้นเอง"เคธแสยะยิ้มมุมปากอย่างชั่วร้าย ไทม์ยืนกำหมัดแน่นสายตาดูแข็งกร้าว

 

"หุบปากของเธอเดี๋ยวนี้! แล้วก็ออกไปซะก่อนที่ฉันจะฆ่าเธอ!"ไทม์ตวาดลั่นท่ามกลางห้องที่เงียบสนิท

 

"อย่างงั้นเหรอ? แล้วถ้าฉันมาหาเธอล่ะ หื้ม?"เคธเดินเข้ามาลูบไล้ที่แผงอกของไทม์เบาๆ จนเจ้าตัวสะบัดออกอย่างรังเกียจ

 

"เธอมันน่าขยะแขยง ออกไปจากชีวิตฉันแล้วก็พ่อฉัน อย่ากลับมาที่นี่อีก!"ไทม์พูดกรอดไรฟัน

 

"เธอคงไม่เปลี่ยนใจสินะ ก็ดี..ไว้เปลี่ยนใจก็มาหาฉันได้ตลอดละกัน"เคธพูดพลางยักไหล่อย่างไม่แยแส

 

"ไปตายซะ.."คนตัวเล็กพูดบอกมองคนสารเลวที่เดินออกจากห้องนี้ไป ไม่วายน้ำตาก็เอ่อคลอเบ้าเบาๆ พ่อของไทม์เลี้ยงงูเห่าไว้ใกล้ตัวขนาดนี้

 

 

 

 

"ทะ..ไทม์"เสียงทุ้มแหบพล่าเอ่ยเรียกชื่อคนตัวเล็กเบาๆ

 

"พ่อ!"ไทม์เบิกตาโพลงอย่างตกใจรีบเดินเข้าไปกุมมือพ่อของตนเอาไว้

 

"ไปอยู่ไหนมา รู้มั๊ยว่าพ่อ อ่อก.ก"พ่อของไทม์พยายามจะพูดแต่มีเครื่องช่วยหายใจปิดปากอยู่จึงพูดออกมาฟังไม่ค่อยได้ใจความ

 

"พ่อไม่ต้องพูดแล้วฮะ ต่อไปนี้ไทม์จะดูแลพ่อเองนะ"ไทม์เอ่ยขึ้นน้ำตาเบ้าเบาๆ รอยยิ้มหวานปรากฏขึ้นบนใบหน้าของไทม์อีกครั้ง มือเล็กกุมมือพ่อของตนเอาไว้ไม่ห่าง

 

 

 

                        มินิมาร์ท

 

"อ่าาา ปวดหัวชะมัดเลย"ไทม์บ่นอุบอิบกับตัวเอง

 

              หลายวันมานี่ไทม์เอาแต่ทำงานหนักทุกวันเพื่อหาเงินเพื่อเป็นค่าเทอมของตนเอง ส่วนเงินของพ่อส่วนมากหมดไปกับการผลาญของนังคนสารเลวนั่นจนหมด ไทม์จำเป็นต้องประหยัดเงินส่วนนั้นเอาไว้เผื่อพ่อเขาเป็นอะไรไปอีก

 

"คิดเงินด้วยครับ"เสียงคุ้นหูดังขึ้น จนไทม์ค่อยๆชะโงกหน้าโผล่ออกไปดูก็พบว่าเป็นคิงส์กำลังยืนคิดเงินกับพนังงานอยู่ แต่พอมองเลยออกไปนิดนึงกลับพบผู้หญิงหน้าตา น่ารักยืนอยู่ข้างๆด้วย ทำเอาคนตัวเล็กรีบยืนหลบทันที

 

"ขอเจลลดไข้ด้วยฮะ.. เท่าไหร่ฮะ"ไทม์ยืนหน้าซีดและด้วยอาการที่หัวกำลังหนักอึ้ง เขาจึงรีบควักเงินจ่ายพนักงานไปอย่างรวดเร็วและรีบเดินขึ้นไปหาพ่อของเขาเอง ไทม์ไม่อยากทิ้งพ่อของเขาให้อยู่คนเดียวอีกต่อไปแล้ว

 

"ตาลายหมดแล้ว ฟู่ว.."ไทม์ผ่อนลมหายใจเบาๆ เพื่อไล่อาการหน้ามืด ตาลาย ถ้าพ่อของไทม์ยังไม่หายดี เขาจะยังเป็นอะไรตอนนี้ไม่ได้เด็ดขาด..

 

 

 

"พ่อฮะ ไทม์มาละ..แล้ว"เสียงไทม์ขาดห้วงไปเมื่อเห็นคนตรงหน้า ทั้งคิงส์และน้ำชายืนอยู่ด้วยกันในห้องที่พ่อของไทม์กำลังหลับอยู่

 

"พอดีกูเอาของมาเยี่ยมน่ะ แล้วพ่อมึงก็หลับอยู่กูเลยไม่อยากกวน"คิงส์อธิบาย ไทม์ได้แต่ยืนส่งยิ้มแห้งๆไปให้ ตอนนี้ในหัวของคนตัวเล็กกำลังสับสนไปหมดว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

 

"ขอบใจนะ แล้วคิงส์กับ.."ไทม์กระอักกระอ่วนที่จะพูดมันออกมาในสิ่งที่เขาเองก็อยากรู้ว่าคิงส์กับน้ำชา มันยังไงกันแน่ถึงแม้เขาจะรู้คำตอบมันอยู่แล้วก็เถอะ

 

"กูกลับไปคบ..."คิงส์ตอบกลับ ดวงตาฉายความเจ็บปวดออกมา 

 

"อะ..อ่อ อื้มดีแล้วหนิ.."ไทม์พูดขึ้นพลางกัดริมฝีปากตัวเองแน่น พยายามไม่แสดงความเจ็บปวดออกมาทางสีหน้าหรือดวงตา 

 

"ไทม์ คือกู.."คิงส์ทำท่าจะอธิบายอะไรบางอย่าง แต่ไทม์ก็ยกมือห้ามไว้ซะก่อน

 

"น้ำชาต้องขอโทษพี่ไทม์ด้วยก็แล้วกันนะคะ ที่เข้าใจผิดไป"น้ำชาพูดขึ้นเธอโค้งน้อยๆให้ไทม์ แต่ใบหน้าของน้ำชาเองก็ไม่ได้บ่งบอกว่ามีความสุขหรืออะไรเลยสักนิดเดียว

 

"ขอโทษเหรอ?"ไทม์เลิกคิ้วถาม

 

"ใช่ค่ะ พี่คิงส์เล่าให้ฟังว่าพี่ไทม์คอยให้กำลังใจ แล้วก็บอกว่าอยากให้เราสองคนกลับมาคบกัน"น้ำชาตอบกลับเสียงใสใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มที่เสแสร้งขึ้นมา

 

"คงงั้นล่ะมั้ง"ไทม์ตอบกลับเพียงสั้นๆ

 

"กูขอคุยอะไรกับมึงหน่อยได้มั๊ย ไทม์.."คิงส์เดินเข้ามาจับบ่าคนตัวเล็กเบาๆ 

 

"อย่าเลยคิงส์ กลับไปเถอะไทม์ไม่อยากเห็นหน้า.."ไทม์พูดขึ้นเบาๆเพราะตนเองก็ไม่อยากจะยุ่งกับคนมีเจ้าของแล้ว ไม่อยากถูกเข้าใจผิดและถูกตราหน้าว่าหน้าด้านอีก

 

"ไปคุยกับกูก่อน!..น้ำชาลงไปรอพี่ที่รถก่อน เดี๋ยวพี่ตามลงไป"คิงส์เอ่ยเสียงเข้มพลางบีบข้อมือเล็กแน่นจนเกิดรอย

 

"ค่ะ"น้ำชาตอบกลับอย่างว่าง่าย

 

"มึงมานี่"คิงส์รั้งข้อมือไทม์ให้เดินตามเขามาข้างนอกในที่ลับตาคนหน่อย 

 

"เลิกทำตัวเอาแต่ใจตัวเองสักทีเถอะนะคิงส์!"ไทม์พูดขึ้น

 

"กูมีเหตุผลที่ต้องทำแบบนั้น กูบอกแล้วใช่มั๊ยว่าให้เชื่อใจกู"คิงส์รวบมือของไทม์มากุมเอาไว้หลวมๆ

 

"เหตุผลอะไรงั้นเหรอ? คิงส์กลับไปหาเขาน่ะถูกแล้ว"ไทม์ตอบกลับใบหน้าปรากฏรอยยิ้มแต่มันคือรอยยิ้มที่จอมปลอม เพราะไทม์ไม่ได้รู้สึกแบบที่พูดเลยสักนิด

 

"พ่อกูเขา.."

 

"ไทม์รู้แล้วเรื่องนั้น.."ไทม์ตอบกลับทันที คิงส์มุ่นคิ้วขึ้นนิดๆว่าไทม์รู้เรื่องนี้ได้ยังไง

 

"มึงรู้เหรอ รู้ได้ยังไง!"คิงส์เค้นถามทันที 

 

"ไทม์บังเอิญได้ยินเข้าน่ะ แต่ที่พ่อคิงส์พูดมันถูกแล้ว"ไทม์เงยหน้าสบตากับคิงส์อย่างไม่ลดละ

 

"มึงหมายความว่ายังไงไทม์? มึงจะสื่อถึงอะไรกันแน่"คิงส์มุ่นคิ้วเข้าหากันสิ่งที่ไทม์พูดออกมาเขาไม่เข้าใจมันจริงๆ

 

"คิงส์เป็นใคร แล้วไทม์คือใคร ถึงพ่อคิงส์ไม่พูดแบบนั้นไทม์ก็อยากให้คิงส์กลับไปคบกับน้องเขาอยู่ดี"

 

"มึงเป็นบ้าอะไรเนี่ยไทม์ ตัวร้อนงั้นเหรอ"คิงสพูดพลางวางมือลงบนหน้าผากของไทม์ที่ร้อนรุมๆ

 

"แล้วก็อย่ากลับมาวุ่นวายในชีวิตไทม์อีกเลยนะ เรากำลังใช้ชีวิตกันคนละโลก"ไทม์ตอกกลับ ดวงตาเริ่มพร่ามัวมองอะไรไม่ชัด

 

"ไม่! กูไม่มีทางทำแบบนั้นเด็ดขาด"คิงส์ตวาดลั่น

 

"จะให้ไทม์ตายก่อนใช่มั๊ย ให้ตายต่อหน้าเลยใช่มั๊ย!"คนตัวเล็กโวยลั่นหน้าเริ่มมืดอีกครั้งเพราะตะเบ่งเสียงมากเกินไป

 

"ที่กูกลับไปหาเขาก็เพราะกูไม่อยากให้มึงเป็นอะไรไปไง ดูโง่มากใช่มั๊ย.."คิงส์ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เดินเข้าไปสวมกอดคนตัวเล็กเอาไว้เบาๆ

 

"ฮึก.ก ทำแบบนี้แล้วได้อะไร! ฮืออออ"คนตัวเล็กปล่อยโฮออกมาอย่างเลี่ยงไม่ได้ ไม่เอาแล้วไทม์ไม่อยากทำตัวเหมือนเข้มแข็งต่อหน้าคิงส์อีกแล้ว

 

"ไทม์.."คิงส์เอ่ยขึ้นน้ำเสียงอ่อนโยน มือหนาลูบหัวคนตัวเล็กเอาไว้เบาๆ

 

"ไหนบอกว่ารักกัน ทำแบบนี้เขาเรียกว่ารักงั้นเหรอ! ฮึก.ก ให้ตายซะยังดีกว่า"ไทม์ร้องไห้ฟูมฟายมือเล็กทุบตีลงบนอกกว้าง

 

"มึงพร้อมจะเสี่ยงกับกูงั้นเหรอ?"คิงส์กระชับกอดให้แน่นขึ้น 

 

"ไม่รู้.."ไทม์พูดเสียงค่อย ไม่รู้ว่าเพราะพิษไข้หรืออะไรที่สั่งให้ไทม์เป็นแบบนี้

 

              ไทม์กำลังทำตัวเหมือนเด็กกำลังหวงของเล่นและกำลังจะกลายเป็นคนเห็นแก่ตัว เพราะไทม์เองไม่อยากจะเสียคิงส์ไป เหตุผลมันอาจจะฟังดูเห็นแก่ตัวเกินไปแต่จะให้ทำยังไงได้เมื่อหัวใจมันสั่งมาแบบนั้นจริงๆ

 

"ถ้างั้นไปเก็บของเราจะไปอเมริกากันพรุ่งนี้"คิงส์พูดขึ้นสายตาดูมุ่งมั่นและจริงจัง

 

"อะไรนะ.. ไปไหน แล้วพ่อไทม์ล่ะ"คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมองคิงส์

 

"กูจะส่งพ่อมึงไปรักษาที่นั่นและให้คนดูแลอย่างดี มึงพร้อมจะเสี่ยงกับกูใช่มั๊ย"คิงส์เน้นเสียงเข้มมือหนาบีบมือของไทม์เอาไว้เเน่นเขาเองต้องการความมั่นใจจากคนตัวเล็กที่เขารักมากที่สุด

 

               คิงส์คิดว่าตอนนี้มันถึงเวลาที่ต้องต่อต้านกับพ่อของตนเองซะที เขาไม่ใช่คนที่จะมาสั่งเป็น สั่งตายชีวิตคนอื่นแบบนี้ มันไม่ถูกต้องเอาซะเลย

 

"แล้วน้ำชาล่ะ คิงส์จะทำร้าย..อื้อ!"ทุกถ้อยคำถูกกลืนลงไปในคอเมื่อคนตัวสูงโน้มใบหน้าลงมาจูบปากไทม์เบาๆ 

 

"กูจะจัดการทุกอย่างเอง.."คิงส์ผละออกก่อนจะดึงไทม์เข้ามากอดอีกครั้ง หลายวันมานี่ที่ไม่ได้เจอคนตัวเล็กเขาโหยหาและคิดถึงมันเหลือเกิน หลายวันที่ไม่ได้เจอคิงส์เอาแต่คิดหาทางออกจากการโดยพันธนาการจากพ่อของเขา และนี่อาจจะเป็นทางที่ดีที่สุดก็ได้ 

 

"กูคิดถึงมึงนะไทม์ กูจะไม่ยอมทำอะไรโง่ๆแบบนั้นอีกแล้ว"คิงส์พูดขึ้นจมูกโด่งสันทัดจูบลงบนหน้าผากมนของไทม์เบาๆ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าหลายวันที่ห่างกันไปคิงส์คิดถึงไทม์มากจริงๆ ไม่ใช่ว่าไม่อยากเจอแต่ถ้าความสัมพันธ์ยังคลุมเคลือแบบนี้เขาก็ไม่กล้าที่จะสบตากับไทม์อีกแน่ และตอนนี้แหละที่เขาจะทำให้มันชัดเจนสักที

 

 

+++++++++++++++++++++

เสี่ยงมั๊ย มันก็คงต้องเสี่ยง!

ฝากติดตาม พี่โซล่าร์กับน้องพลัสเตอร์ด้วยนะคะ

โปรดติดตามตอนต่อไป......

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว