facebook-icon

ผลงานเรื่องแรก คิมเมจงเจริญ

💖 ตอนพิเศษ : น้องธนินตอนที่ 3

ชื่อตอน : 💖 ตอนพิเศษ : น้องธนินตอนที่ 3

คำค้น : คิมหันต์, เมษา, นิยายวาย, นิยายy, lastlove, รักสุดท้ายนายบ้านนอก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.7k

ความคิดเห็น : 27

ปรับปรุงล่าสุด : 08 เม.ย. 2561 16:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
💖 ตอนพิเศษ : น้องธนินตอนที่ 3
แบบอักษร

“ป๋ะป๊า วันนี้เพื่อนถามน้องจ๋าด้วยว่าแม่น้องจ๋าคนไหน”

“แล้วหนูตอบว่าอะไรลูก”

“น้องจ๋าตอบไปว่า น้องจ๋าไม่มีแม่แต่น้องจ๋ามีพ่อจ๋ากับป๋ะป๊าที่รักน้องมากๆ และป๋ะป๊าของน้องจ๋าก็น่ารัก ยิ้มก็สวย”

“น่ารักจังเลย แล้วหนูอยากมีแม่เหมือนคนอื่นมั้ย”

“ไม่อยากมีเพราะน้องจ๋าอยากมีแค่พ่อจ๋ากับป๊ามากกว่า แล้วก็ป้าแหม่ม คุณปู่ ปู่จ๋า คุณตาชัย และคุณยายต้นอ้อสุดสวย”

“ป๊าชื่นใจจังเลย มีลูกชายน่ารักแบบนี้ ไหนวันนี้ครูสอนอะไรบ้าง”

โตจนอายุได้ห้าขวบ น้องธนินยังคงอ้อนป๊าเมษาด้วยการให้อุ้มทุกครั้งที่พากลับจากโรงเรียน กระเป๋าเป้ลายไอร่อนแมนสีแดงเมษาเป็นคนสะพายให้ ส่วนน้องธนินได้แต่อวดถึงเพื่อนที่โรงเรียนและสิ่งต่างๆที่พบเจอนอกรั้วบ้าน

“คุณครูสอนระบายสีในวงกลม แต่น้องธนินเขียนเอบีซีกับเขียนชื่อให้ตรงเส้นได้แล้ว เก่งมั้ยครับ ท่องเอบีซีจบด้วย”

“เก่งที่สุดเลย แล้ววันนี้พี่สิวาเป็นไงบ้าง”

“พี่สิวาเล่นอยู่กับเพื่อนๆ วันนี้พี่สิวาตัดผมใหม่ด้วย หล่อมากๆ น้องจ๋าชอบ แล้วน้องจ๋าจะให้พ่อจ๋าพาไปตัด บอกเอาทรงหล่อๆเลย”

พูดเป็นต่อยหอยเงื้อมมือขึ้นจับผมตัวเอง เมษาเดินอยู่บนท้องถนนในซอยบ้านโดยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยก็ลูกจ๋าทำตัวน่ารักซะขนาดนั้น หน้าที่รับลูกกลับจากโรงเรียนตกเป็นหน้าที่ของเขา นอกเสียจากบางวันคิมหันต์เลิกงานปิดร้านก่อนและชิงตัวไปรับที่โรงเรียนพร้อมพาไปร้านดีวีดีเพื่อซื้อการ์ตูนเรื่องโปรดมาดู

“หล่อๆเลย แล้วมีคนโกงหนูรึเปล่า”

“ไม่มี และก็ไม่กลัวด้วยเพราะมีพ่อจ๋า ถ้าใครโกงจะให้พ่อจ๋าไปจัดการเพราะพ่อจ๋าเก่งที่สุดในโลก พ่อจ๋าเป็นฮีโร่ พ่อจ๋าเก่งแบบไอร่อนแมน”

“ฮ่าๆ พ่อจ๋าดุด้วยใช่มั้ย”

“ใช่ แต่จะดุเวลาน้องทำตัวไม่ดี”

“งั้นหนูก็ทำตัวน่ารักๆสิครับ เอ้า ลงได้แล้ว ป๊าจะเปิดประตูบ้าน”

พยักหน้าไหลตัวลงจากอ้อมกอดของป๋ะป๊า น้องธนินยืนรอเมษาไขประตูรั้วเล็กหน้าบ้าน ทันทีที่มันเปิดออกสองข้าไม่รอช้า น้องธนินผลักประตูรีบออกตัววิ่งรัดสนามหญ้าเมื่อเห็นรถ BMW X1 2016 จอดอยู่หน้าบ้าน ดูท่าพ่อจ๋าคงจะกลับมาแล้วเป็นแน่ แทนที่จะวิ่งต่อไปกลับย้อนมาหาเมษาเขย่งขากระโดษขอกระเป๋าเป้

“เอากระเป๋า เอากระเป๋าให้น้องจ๋า”

รับมันมากอดไว้และสะพายใส่หลังตัวเองออกตัววิ่งอีกครั้ง ขึ้นบันไดหินอ่อนสามขั้นจนไปหยุดอยู่หน้าประตูบ้าน แต่แล้วเด็กน้อยต้องหงายหลังลงกับพื้นเมื่อพี่น้ำตาลกระโจนเข้าใส่คร่อมตัวไว้ไม่ให้ดิ้นหนี สั่นหางดิ๊กๆงับกระเป๋าเป้ส่งเสียงร้องครางงื้ดหงิงในลำคอ

“ฮ่าๆ พี่น้ำตาลอย่าๆ อย่าแกล้งน้อง น้องจะไปหาพ่อ ฮ่าๆๆ พ่อออๆ ช่วยด้วย พี่น้ำตาลโกง ฮ่าๆๆ พี่น้ำตาลปล่อยเลยนะ ฮ่าๆๆๆ”

“ฮ่าๆแยกไม่ออกเลยตัวไหนพี่น้ำตาลตัวไหนลูกจ๋า”

คิมหันต์ในชุดอยู่บ้านเสื้อยืดสีขาวกางเกงขาสั้นผ้ากันเปื้อนสีฟ้าเดินมาหน้าประตูบ้านพร้อมกับตะกร้าขนาดเล็ก ข้างในบรรจุผักที่ล้างสะอาดแล้ว และเต้าหู้หลอดสองสามห่อของโปรดของน้องธนิน เมนูวันนี้คงจะเป็นเต้าหู้หมูสับผักรวมของน้องจ๋า เขานั่งลงยองๆยื่นหน้ามองน้องจ๋าที่โดนน้ำตาลโถมตัวทับจนมอมแมม

“พ่อจ๋า เอาพี่น้ำตาลออกไปที ฮ่าๆ”

“น้ำตาลลุกเร็ว อย่าแกล้งน้อง”

คำสั่งจากเมษาทำให้พี่น้ำตาลลุกขึ้นอย่างว่าง่าย มันเดินเข้าตัวบ้านไปหาป้าแหม่มแทนเผื่อจะมีเศษเนื้อให้ชิมบ้างพออร่อยปาก ตัดมาที่คนตัวเล็กเมษานั่งลงข้างๆคิมหันต์ที่กำลังนั่งเปิดกระเป๋าเป้ดูว่าน้องธนินมีการบ้านบ้างรึเปล่า ร่างสูงในชุดผ้ากันเปื้อนหน้าที่พ่อครัวช่างน่ารักจนอดไม่ได้ที่จะให้รางวัลเล็กๆน้อยๆ

จุ๊บ…

“ทำกับข้าวอร่อยๆนะ”

หวานต่อหน้าลูกเสียเฉยๆ เมษากอดคิมหันต์ไว้แล้วโน้มหน้าเข้าหาจุ๊บเบาๆที่แก้มข้างขวา ธนินหน้าแดงปิดปากขำชอบอกชอบใจที่เห็นพ่อจ๋าและป๋ะป๊าทำตัวหวานใส่กันแต่หัววัน เด็กน้อยคิดอิจฉาจึงยืนเท้าเอวเอียงแก้มให้บ้าง ใครจะยอมให้ผู้เป็นพ่อได้รางวัลคนเดียวในเมื่อตัวเองนั้นเรียนเหนื่อยมาทั้งวันไม่ต่างกัน

“จุ๊บน้องด้วยๆ”

“ไม่ให้จุ๊บ ฮ่าๆ”

คิมหันต์แกล้งผลักหัวลูกเบาๆ เขายืนขึ้นดึงเมษาให้ไปหลบข้างหลัง เห็นดีเห็นงามร่วมกันเมษากอดเอวร่างสูงแน่นทำท่าหลบไปมายามที่น้องธนินวิ่งเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ

“น้องจ๋าอยากให้ป๊าจุ๊บบ้างงงงง”

“ฮ่าๆ พ่อล้อเล่นๆ อ่ะพ่อจุ๊บแทนๆ”

“ไม่เอาไม่ให้พ่อจ๋าจุ๊บ จะให้ป๊าจุ๊บ”

“ไม่ให้พ่อจุ๊บ…อืมม สงสัยจะอดต้มจืดเต้าหู้ผักรวมแล้วมั้ง…”

“กินๆๆ ต้มจืดเต้าหู้นุ่มๆ จุ๊บเลย พ่อจ๋าจุ๊บ”

กระโดดอยู่กับที่เขย่งขาให้พ่อจ๋าจุ๊บเหม่งหวังได้กินต้มจืดจากฝีมือพ่อครัวประจำบ้านอย่างคิมหันต์ เขาก้มลงจับศีรษะลูกไว้แล้วหอมฟอดลงหน้าผาก ความซุกซนกว่าจะถึงบ้านทำให้เนื้อตัวและเสื้อผ้าชุ่มไปด้วยเหงื่อ คิมหันต์ชี้นิ้วไปที่หน้าประตูห้องน้ำแค่นั้นเด็กน้อยรู้หน้าที่จึงไม่รีรอหยิบผ้าขนหนูวิ่งเข้าห้องน้ำ

ต้มจืดเต้าหู้หมูสับผักรวม ไข่เจียวกุ้ง ผัดกระเพราปลาหมึก น้ำส้มคลั้นสดผสมน้ำแครอทปั่นถูกจัดวางบนโต๊ะอาหารเรียบร้อย คิมหันต์ปาดเหงื่อนั่งลงบนโซฟากลางบ้าน ถัดไปหาป้าแหม่มหล่อนกำลังตักข้าวเตรียมแจกจ่ายให้คนในบ้าน ส่วนเมษาได้แต่ถือเสื้อผ้าเดินตามตัวแสบวิ่งรอบบ้านไปมา

“ธนิน ใส่เสื้อผ้าก่อนมา ได้กินข้าวกันไงลูก”

“เดี๋ยวค่อยใส่ ถอดเสื้อแบบนี้สบายจะตาย”

“อย่าดื้อสิลูก รีบใส่เสื้อจะได้กินข้าวกินยา”

คิมหันต์พูดขึ้น เขาเดินไปแย่งเสื้อในมือเมษามาสะบัดเบาๆสองสามครั้ง รู้ดีอยู่แกใจว่าใครนั้นเอาจริงมากกว่ากัน ธนินหยุดอยู่กับที่เดินกลับหลังหันยิ้มหวานมาหากอดขาออดอ้อนใช้แก้มถูขา ในใจคิดลึกๆว่าพ่อจ๋าอย่าตีน้องเลย มือหนายีผมตัวแสบอย่างเอ็นดูก่อนสวมเสื้อให้แล้วจับสอดแขนทั้งสองข้าง ดึงชายเสื้อลงจัดให้เข้าทรง หยอกล้อกันตามประสาพ่อลูกจึงตบเบาๆที่ก้น

Rrrrrrrrrrr

สมาร์ทโฟนพ่อคิมหันต์สั่น เห็นอย่างนั้นน้องจ๋าเอาใจด้วยการวิ่งไปหยิบให้

“พ่อจ๋า อาวสันต์โทรมา”

“รับเลยตัวแสบ”

รู้ว่าเป็นคุณอาคนโปรดอย่างวสันต์ที่คอยสอนเล่นทะลึ่งทะเล้นกันบ่อยๆ น้องธนินกดรับสายก่อนเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้ว

“ฮัลโหลอาวสันต์ พ่อจ๋าให้น้องรับโทรศัพท์แทน”

“อ้าวววว หลานรัก วันนี้อาจะพาพี่สิวาเข้าไปหาพอดี หนูกินข้าวรึยัง”

“ยังเลยครับแต่กำลังจะกิน วันนี้พ่อจ๋าทำต้มจืดเต้าหู้หมูสับ ของกินเยอะเลย มีน้ำส้มผสมแครอทด้วย”

“ครับ ฮ่าๆ บอกไอ้คิมออกมาเปิดประตูให้อาเลย เนี่ยเข้าซอยบ้านมาแล้ว”

ตู๊ด!!!

“พ่อจ๋า อาวสันต์จะมา อาวสันต์จะพาพี่สิวามาหาน้อง”

“งั้นหนูออกไปรอหน้าบ้านเลยสิครับ”

ยังไม่ทันวิ่งพ้นตัวบ้าน รถคันหรูอย่าง Audi Q7 TDI Quattro สีขาวล้วนของคุณลุงสิระก็ค่อยๆตีโค้งพ้นประตูรั้ว เดี๋ยวนี้ใครก็หันมาใช้รถครอบครัวเจ้ดที่นั่งมากกว่ารถทรงหรูเพราะทุกคนต่างมีตัวแสบประจำบ้านกันทั้งนั้น ธนินกระโดดโบกมือให้พี่สิวาโดยมีป๋าวสันต์เปิดกระจกโบกมือให้

“พี่สิวา วันนี้มีต้มจืดๆๆ มากินกับธนินเร็ว”

“รอพ่อพี่จอดคุณออดี้แป๊ปนึงพี่กำลังไป”

“อาวสันต์วันนี้เอาฟิกม่าไอร่อนแมนมาให้น้องธนินเล่นรึเปล่า”

“ฮ่าๆไม่ได้เอามาครับ พี่สิวาทำมือหายไปสองข้างแล้ว”

ตะโกนโหวกเหวกคุยกันด้วยความคิดถึง ธนินและสิวาเด็กสองคนซึ่งถูกรับมาจากศูนย์พักพิงเด็กกำพร้า ย่อมสนิทสนมไม่ต่างกับพี่น้องท้องเดียวกัน เพราะอยู่ด้วยกันดูแลกันมาตั้งแต่เด็ก ย้อนไปวันแรกที่คิมหันต์ทำเรื่องรับธนินมาเลี้ยง ทันทีที่สิวาทราบเรื่อง เด็กน้อยรู้สึกเสียใจที่ตนถูกทิ้งไว้คนเดียวก็ร้องไห้ออกมาไม่หยุดจนวสันต์ต้องขอสิระให้ติดต่อทำเรื่องเพื่อรับเด็กคนนี้เป็นลูกบุญธรรม

“พี่สิวา น้องจ๋าคิดถึง กอดกันๆๆ”

“คิดถึงอะไร ตอนกลางวันก็กินข้าวด้วยกันนี่นา”

“ห่างกันแค่แป๊ปเดียวก็คิดถึง คิดถึงที่สุดเลย”

“พี่ก็คิดถึง”

เรียบร้อยสงบเสงี่ยมเพราะพ่อสิระสอนมาดี รวมถึงท่าทีเวลาเจอผู้หลักผู้ใหญ่ น้องสิวายืนเท้าชิดยกมือขึ้นไหว้คิมหันต์และเมษารวมทั้งป้าแหม่มพร้อมๆกัน ผิดกับธนินที่ดูท่าจะติดนิสัยมาจากวสันต์ซะมากกว่าก็คุณอาเล่นอุ้มทำตัวเป็นเครื่องบินแอร์ฟอร์สวันสอนต่อยตียกแข้งขามาตั้งแต่เด็ก

“มากินข้าวกันดีกว่าค่ะ เดี๋ยวจะเย็นหมด”

ป้าแหม่มพูดพร้อมจัดโต๊ะอาหาร น้องสิวาค่อยปีนๆขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้ข้างๆกับน้องธนินที่ตอนนี้กำลังอวดต้มจืดแสนอร่อยของพ่อคิมหันต์

“พี่สิวา กินเต้าหู้สิอร่อยนะ”

“พี่ไม่กิน”

“ทำไมล่ะ…อร่อยจะตาย น้องจ๋าชอบมากๆ”

“เพราะน้องชอบพี่เลยไม่กิน”

ตักแบ่งในส่วนของตนให้น้อง สิวารู้ว่าของโปรดที่ธนินชอบที่สุดเป็นเต้าหู้หลอดในต้มจืดหมูสับผักรวม เด็กน้อยดีใจที่ได้ส่วนแบ่งจึงนั่งดีดขายกน้ำขึ้นดื่มด้วยตัวเอง เนิ่นนานในมื้อค่ำที่ร่วมกันระหว่างคิมหันต์เมษาและเพื่อนๆของเขารวมทั้งป้าแหม่ม กลางห้องโถงกว้างได้ยินเสียงหัวเราะในบทสนทนาไม่ขาด จนกระทั่งมื้อค่ำจบลงเด็กๆต่างวิ่งเล่นกันในบ้าน ขาดไม่ได้คือของเล่นของธนินที่ขนมาเต็มสองมือ

“เอามาทำไมเยอะ”

สิวาเดินไปหาและรับของเล่นจากมือน้อง

“เอามาแบ่งกันเล่นไง”

“เยอะจัง พี่ก็มีพ่อซื้อให้พี่แต่พี่ไม่ชอบเล่น ชอบเก็บไว้ในตู้มากกว่า”

“แต่น้องอยากแบ่งให้พี่สิวาเล่น”

“อื้อ ขอบคุณนะ”

“นี่ๆพี่สิวา น้องจ๋าจะทำอะไรให้ดู”

“ทำอะไร”

นั่งเล่นรถบังคับอย่างแลมโบกินีของธนิน พี่สิวาสงสัยจึงเงยหน้าขึ้นถาม

“พี่หลับตาสิ”

“อื้อๆ หลับแล้ว”

นั่งกอดอกหลับตาตามที่น้องบอก ความแก่แดดและสภาพแวดล้อมที่เป็นอยู่ทำให้ธนินมีความรู้สึกนึกคิดไม่ต่างจากผู้เลี้ยงดูอย่างคิมหันต์และเมษา เด็กชายเขยิบเข้าไป ยื่นหน้าไปหาให้แน่ใจว่าผู้เป็นพี่หลับตาสนิทแล้วจริงๆ ก่อนจะจุ๊บลงริมฝีปากเล็ก สัมผัสบางเบาทำให้พี่สิวาสะดุ้งลืมตาแล้วถดตัวหนียกมือปิดปาก

“ธนินทำอะไร”

“ทำแบบที่พ่อคิมหันต์กับป๊าทำกันไง ลุงสิระกับอาวสันต์ไม่ทำหรอ”

นิ่งเงียบเพียงพักหน้าแดงระเรื่ออมชมพู น้องธนินจิ้มแก้มนิ่มสิวาเป็นการเย้าแหย่ให้พี่สิวาตอบในคำที่ตนถาม

“ทำ พ่อสิระกับป๋าเขาก็ทำกัน แต่เราทำไม่ได้เพราะเราเป็นเด็ก”

“ทำได้สิ พ่อคิมหันต์สอนไว้ คิคิ”

“ไม่ได้! พ่อสิระก็สอนไว้ว่าต้องรอให้โตก่อน”

“เอาไว้น้องจ๋าโต พี่สิวาต้องเป็นของน้องจ๋านะ”

“อื้ม”

“งั้นธนินจะโตไวๆ ธนินจะปกป้องพี่สิวาแบบที่พ่อจ๋าปกป้องป๊าเม”

“แก่แดดแก่ลมนะเรา ถ้าไม่หยุดพูดพี่จะฟ้องพ่อ”

“ฟ้องเลยๆๆๆ ธนินจะบอกลุงสิระด้วยว่าธนินจุ๊บปากพี่สิวาแล้ว”

“ห้ามบอกเด็ดขาดเลยนะ!!”

“จะบอก จะบอก กิ้วววๆ พี่สิวาเขิลน้องจ๋า”

“ฮึก!!!...พี่ไม่ได้เขิล”

เบะปากน้ำตาไหล สิวาทิ้งของเล่นร้องไห้โฮวิ่งไปหาพ่อสิระที่คิดว่าพอจะปกป้องตนจากน้องชายจอมแก่แดดคนนี้ได้ ความเขิลอายมันมีมากพอๆกับความกลัวว่าพ่อจะรู้ในสิ่งที่เด็กไม่ควรทำ สองมือดึงขากางเกงแล้วรีบซุกหน้าลงหน้าขาของวสันต์พรางกระโดดซ้ำๆให้อุ้ม

“ฮือออๆ พ่อ…สิวาอยากกลับบ้าน”

“อ้าว ลูกพ่อร้องไห้ทำไม”

สิระลูบผมน้องสิวาเป็นการปลอบขวัญ

“ฮึกๆ…..อยากกลับบ้าน อยากกลับบ้าน ไม่เอา ไม่อยู่เล่นแล้ว”

ซบหน้าลงไหล่ร้องไห้หนัก วสันต์ได้ยินเสียงลูกชายร้องโฮดังไม่รอช้าวิ่งออกมาจากห้องครัวระหว่างที่กำลังช่วยเมษาเก็บของ เมื่อเห็นสีหน้าของธนินที่ยืนยิ้มมือไขว้หลังส่ายตัวไปมาพอจะรู้ว่าตัวแสบลูกของคิมหันต์นั้นเป็นต้นเหตุ

“ธนิน!!แกล้งอะไรพี่สิวา”

“เปล่าซักหน่อยอาวสันต์ ธนินไม่ได้ทำไรเลย”

“หนอย…ไอ้คิม!!!ลูกเอ็งโกงลูกข้าอ่ะ”

ตะโกนดังชี้หน้าคิมหันต์ เขายืนยิ้มหันหน้าหนีไปทางอื่น โดยมีสิระอุ้มน้องสิวาเดินทั่วบ้านหวังให้ลูกชายเลิกงอแงหายร้องไห้ซักที

“เด็กมันเล่นกัน ผู้ใหญ่จะไปรู้อะไร”

กลั้นขำแทบไม่อยู่ คิมหันต์คว้าอุ้มตัวลูกชายไว้ เขาหอมแก้มธนินเป็นการเชยชม ไม่ใช่ไม่เห็นกับสิ่งที่ลูกจ๋าทำลงไป คราวนี้ปล่อยให่เป็นเรื่องของเด็กแต่หากต่อไปคงต้องสอนอย่างจริงจังถึงสิ่งที่ควรทำ

“ฮือออๆ ป๋า…กลับบ้าน สิวาจะกลับบ้าน”

“กลับๆ!!! มาอยู่กับป๋ามา เดี๋ยวป๋าจะจัดการไอ้คิมมันให้ทีหลัง”

“ฮือออ ฮึกๆ!!! ไม่อยู่แล้ว จะกลับบ้าน”

สองมือคว้าแย่งอุ้มสิวาออกจากอ้อมกอดของสิระ วสันต์ไม่ได้หัวเสียมากนักเพียงแค่อยากให้ลูกชายรู้จักทันคนและเลิกเจ้าน้ำตา ซึ่งมันต่างจากนิสัยของเขาโดยสิ้นเชิง สิระโบกมือบ้ายบายธนินตัวแสบที่ยืนส่งจูบให้พี่สิวาซ้ำๆ จนกระทั่งบ้านหลังใหญ่เหลือเพียงครอบครัวของพวกเขา เมษาเดินมานั่งข้างหลังเขาพูดข้างหูลูกจ๋าตัวแสบที่กำลังยืนทำหน้าตาระรื่น

“ลูกโกงอะไรพี่สิวา”

หันหน้ามาหาเอามือปิดปากขำก่อนตอบออกไปด้วยใบหน้าแดงจัด

“น้องจุ๊บปากพี่สิวา คิคิ”

“หึ้ย!!!ตัวแสบ ทีหลังอย่าทำแบบนี้อีกนะ เดี๋ยวตีตายเลย”

เมษาได้ยินถึงความแก่แดดแก่ลมจากสิ่งที่ธนินทำลงไป เขาเบิกตาออกกว้างก่อนขมวดคิ้วแน่นเงื้อมมือขึ้นทำท่าจะตีลงบนฝ่ามือ น้องจ๋าหลับตาปี๋วิ่งหนีเอามือกุมหัวรู้ตัวว่าตัวเองนั้นผิด แต่คนที่พอจะปกป้องได้คงมีแค่พ่อของเขา

“ฮ่าๆๆๆ ไม่ตีๆๆ พ่อจ๋า ป๊าจะตีน้องจ๋า พ่อช่วยด้วยยย”

“ฮ่าๆคนเก่งของพ่อ เก่งแบบพ่อเลย”

“ใช่ๆ ธนินเก่งเหมือนพ่อ ฮ่าๆ พ่อจ๋าอุ้มๆเดี๋ยวป๊ามาตีน้องจ๋าตายแน่ๆ”

กระโดดอยู่กับที่เขย่งขากางแขนให้อุ้ม คิมหันต์วางช้อนและชามที่กำลังจะเก็บเข้าตู้แล้วหันมาให้ความสนใจกับตัวแสบประจำบ้านที่กำลังจะโดนเมษาจัดการในไม่ช้า ร่างสูงก้มตัวลงต่ำสองแขนช้อนตัวอุ้มลูกน้อยพาดบ่าสองขารีบออกวิ่งเมื่อเห็นว่าเมษาถือก้านมะยมก้าวเท้าไวตามมาติดๆ

“หยุด!!!ทั้งสองคนเลยนะ”

“ว๊ากก!!!!ป๊ามาแล้ว วิ่งเร็วๆๆพ่อจ๋า ฮ่าๆ อย่าให้ตีน้องจ๋าได้นะ”

“จ้างให้ตายป๊าก็วิ่งตามพ่อไม่ทัน ฮ่าๆ กอดพ่อแน่นๆตัวแสบ”

“แน่นแล้วๆ ป๊ามาแล้วๆ ฮ่าๆๆพ่อจ๋าไวอีก”

“บอกให้หยุดได้ยินมั้ยคิมหันต์!!!”

“อะไรนะไม่ได้ยิน ฮ่าๆๆๆ ปิดหูเร็วลูกอย่าไปฟังป๊า”

“ไม่ได้ยินเลย ฮ่าๆ ป๊าพูดอะไรหนูไม่ได้ยิน”

ธนินใช้มืออุดหูตามที่ผู้เป็นพ่อสั่ง ตัวเล็กตัวใหญ่ต่างแสบไม่แพ้กันจนเมษาชักจะเอาไม่อยู่ทั้งพ่อและลูก คิมหันต์แกล้งวิ่งรอบวนไปทางซ้ายของโต๊ะทานข้าวเพื่อหลอกล่อให้เมษาวิ่งตามแต่เขาก็เปลี่ยนทิศวิ่งไปฝั่งขวาของโต๊ะทันที สองมือประคองลูกอยู่บนบ่า ธนินหัวเราะล่าอ้าปากชอบใจในขณะที่เมษากระฟัดกระเฟียดฟาดก้านมะยมลงโต๊ะเพื่อเอาชนะ ความสุขเล็กๆที่มีให้เห็นในครอบครัวซึ่งไม่มีผู้หญิงที่เรียกว่าแม่ มีเพียงพ่อคิมหันต์ และป๊าเมษา ป้าแหม่ม เข้ามาในชีวิตของกันและกันซึ่งมันสามารถเติมเต็มความสุขได้โดยไม่มีที่สิ้นสุด

1 โหวต 1 ถูกใจ 1 Comment เป็นกำลังใจให้ผู้เขียนได้เยอะเลยhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Cartoon00021.gif

โง้ยยยยยยยยย น้องธนินน่ารัก เอาแล้ววววๆๆๆ พ่อคิมหันต์สอนน้องได้แสบมากกกก ไม่ทันโตก็ออกลายแล้วววว น่ารักกกกกก อยากให้น้องโตไวววๆ

2017-02-19

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว