ขอขอบคุณนักอ่านทุกคนนะคะ : ) แล้วเราจะกลับมาพบกันใหม่.

ชื่อตอน : ได้ยินไหม

คำค้น : ครอบครัว,นิยายแฟนตาซี,แฟนตาซี,ปีศาจ,นิยาย,นิยายมือใหม่,เรวดี,โซ่,ลึกลับ,ความรัก,โรแมนติกแฟนตาซี

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 355

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 16 พ.ค. 2563 18:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ได้ยินไหม
แบบอักษร

ไม่นานฉันก็คิดอะไรบางอย่างขึ้นได้ 

ฉันก้มลงเก็บมีดเล่มนั้นขึ้นมาแล้วเดินถอยหลังไปสอง-สามก้าว กำมีดไว้ให้แน่นแล้วพุ่งไปที่ประตูจนเกิดเป็นรูช่องเล็กๆ พอที่จะส่องดูด้านนอกได้

“โอ้! ให้ตายสิ”

ฉันอุทานขึ้นหลังจากได้เห็นภาพแสนสุขเกินบรรยาย ข้างนอกนั่นสวยงามราวกับสวรรค์ หรูหรายิ่งกว่าใคร ทั้งเครื่องประดับ โต๊ะ โซฟา โคมไฟ ทุกๆสิ่ง ทุกๆอย่างช่างงดงามเกินคาดคิด แต่ลองคิดดูสิว่า ถ้าใครได้เข้ามาเห็นสภาพด้านในนี้ มันจะน่าเวทนาเพียงใด ฉันพยายามมองดูให้แน่ชัดว่าสองแม่ลูกนั่นยังไม่กลับมา แล้วฉันก็ยกมีดขึ้นพร้อมกับ

“เฮ้! เรวดี”

ในขณะที่ฉันกำลังจะใช้มีดแทงบานประตูอีกครั้ง จัสตินก็เดินเข้ามาในคฤหาสน์

“จัสติน! ฉันอยู่นี่ ช่วย..”

ฉันสังเกตเห็นว่าเขาไม่ได้ยินในสิ่งที่ฉันพูด แต่เขากลับเดินไปที่ไหนสักแห่ง

“คุณนายครับ เอ่อ...ไม่มีใครอยู่เลยเหรอเนี่ย”

แล้วเขาก็เดินกลับมานั่งบนโซฟาสุดหรู แล้วเปิดโทรทัศน์ดูรายการข่าว

“เฮ้! จัสติน คุณได้ยินฉันไหม”

ฉันตะโกนอีกครั้ง แต่เขาก็ไม่ได้สะทกสะท้านอะไรเลย แถมยังเดินไปหยิบขนมมานั่งกินอีก ท่าทางเขาดูสบายใจมาก ฉันว่าเขาคงเชื่อแล้วล่ะ ว่ายัยนั่นคือฉัน ฉันทำทุกอย่าง ทั้งเขย่าลูกบิด ทุบประตู ตะโกนใส่อย่างไรเขาก็ไม่สนใจ ด้วยความที่ทั้งเช้านี้ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องบวกกับความอ่อนล้าของร่างกาย ฉันเลยทรุดลงนั่งบนพื้นที่มีแต่ความสกปรกโสโครก ฉันร้องไห้ออกมาเพราะคิดว่าคงหมดหนทางหนีแล้ว

“-------“

ทุกอย่างเงียบสงัด ฉันพอรับรู้ได้ว่ามีแต่เสียงของฉันเท่านั้นที่ดัง ฉันเลยหยุดชะงัก ฉันรู้สึกว่ามีบางอย่างกำลังมาทางประตู ฉันกลัวมาก กลัวว่าจะเป็นยัยสองแม่ลูก ฉันกระเสือกกระสนลุกขึ้นยืน และแล้วฉันก็ยิ้มได้ ฉันมองเห็นจัสตินจ้องมาที่ฉัน ดวงตาของเขากลมโตเหมือนกำลังตกใจกับอะไรบางอย่าง แล้วความปรารถนาของฉันก็เป็นจริง เขาปลดล็อคประตูแล้วเปิดมันออก เพียงแค่เขามองเห็นสภาพของฉัน ผมที่ยาวถึงเข่า ใบหน้าที่เปื้อนเลือด ชุดกระโปรงที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือด จัสตินถึงกับถอยหลังไปหนึ่งก้าว

“มะ..หมาย...หมายความว่าไง?”

จัสตินอ้ำอึ้งถาม

ฉันมองเขาด้วยสายตาที่อ่อนล้าและพยายามอ้าปากพูด

“ฉะ..ฉัน...ฉันไง เรวดี”

ฉันพูดพร้อมฝืนยิ้ม

เขาจ้องหน้าฉันอย่างขรุ่นคิด แล้วพูดขึ้นว่า

“อ๋อ แก แกมันนังปีศาจใช่ไหม เรวดีบอกฉันว่า แอนนาจะฆ่าเธอ”

จัสตินพูดพร้อมชี้นิ้วมาที่ฉัน

ฉันเห็นอย่างนั้นเลยเดินเข้าไปหา เพื่ออธิบายบางอย่าง

“หยุดนะ! หยุดอยู่ตรงนั้นแหละ”

เขาถอยหลัง แล้วคว้าสิ่งของที่อยู่ใกล้มือที่สุดมาป้องกันตัว

“แม้แต่...แม้แต่คุณก็ยังไม่เชื่อฉันเหรอ?”

ฉันพูดอย่างเศร้าๆ

“แล้วจะให้ฉันเชื่อได้ยังไงล่ะ?”

เขาตะกุกตะกักถาม

ฉันนิ่งไปสักพักก่อนจะพูดขึ้นว่า

“จำได้ไหม วันที่คุณบอกฉันว่าให้ฉันพูดคำหนึ่ง ถ้าฉันต้องการความช่วยเหลือจากคุณ...ซึ่งคำนั้นก็คือ เจอาร์ เป็นคำเดียวที่เราต่างก็รู้เท่านั้น คุณต้องรู้แน่ ว่าเป็นฉันจริงรึเปล่า”

ทันใดนั้นเอง เขาก็ปล่อยชามขนมลง แล้วจ้องมาที่ฉันอีกครั้ง

“เร..เรวดี คุณจริงๆด้วย คุณรู้ไหมคุณ เอ้ย ตัวปลอมของคุณไม่เคยพูดคำนี้เลย”

จัสตินพูดพร้อมโอบกอดฉันแน่น

“ฉันดีใจค่ะ...ที่คุณ..”

ฉันพูดไม่ทันไร ก็หน้ามืดไป

...........................................................................

“เรวดี เรวดี!” 

จัสตินเรียกสติฉันกลับคืนมา

“เร คุณดูเปลี่ยนไปมาก สองแม่ลูกนั่น..”

“สองแม่ลูกนั่น! พวกเขาจะกลับมาตอนไหน?” 

ฉันรีบถาม แต่เขาอาจไม่ได้ยินที่ฉันถาม

“แล้วคุณไปอยู่ในนั้นได้ยังไง?”

แล้วโชคร้ายก็กลับมาอีกครั้ง ตอนที่สองแม่ลูกนั่นเปิดประตูเข้ามา พวกมันดูโกรธเกรี้ยวอย่างแรงกล้า

ความคิดเห็น