คอมเม้นใดบันทอนการเขียนไรท์ก็ขออนุญาตลบนะคะ

ตอนที่ 29 คนไม่น่าสงสาร

ชื่อตอน : ตอนที่ 29 คนไม่น่าสงสาร

คำค้น : ยัยแสบร้ายกับพี่ชายมาเฟีย

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.4k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 30 มี.ค. 2560 23:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 29 คนไม่น่าสงสาร
แบบอักษร

ฝนก็ตกหนักขึ้นเรื่อยๆ ที่คอนโด ฉันที่อยากอยู่คนเดียว โทรศัพท์ไม่พก ทั้งโกรธทั้งโมโหตัวเองที่ทำอะไรไม่ได้ รอให้ฉันฟื้นตัวเมื่อไหร่เบลเธอจะไม่มีที่ยื่น แต่ตอนนี้ร้องจนตาบวมคอแห้ง ปากแห้ง ปวดหัวเหมือนจะตาย เมื่อยตัวไปหมด

"ตึ่ง ตึ่ง ตึ่ง" ฉันงัวเงียไปเปิดประตู

ฉันที่ปิดประตูทันที่ที่เห็นหน้าคนกดกริ่ง แต่โดนมือแข็งแรงที่ดันเอาไว้จนเข้ามาได้

"เจนนี่ไม่สบายหรอ" ดีอ้อนที่เอามือมาแตะที่หน้าผาก

"เจ็บไหม" เขาที่เห็นรอยช้ำที่แขนม่วงช้ำ

ทำไมพอเขามาฉันกับต้องร้องไห้ออกมา ฉันอ่อนแอ่เกินไปฉันต้องการเขาแต่ยังโกรธเขาอยู่ดี หน้าเขาฉันก็ไม่อยากจะมอง

"พูดอะไรหน่อยซิค่ะ จะตีจะด่าอะไรก็ได้" ดีอ้อนที่มองผู้หญิงบอบช้ำตรงหน้าที่ไม่เหมือนยัยแสบคนเดิมที่เคยเห็น

"ออกไป" ฉันที่พูดเพียงแผ่วเบาเปิดประตูให้เขาออกไป ฉันขอเวลาที่จะอยู่คนเดียว

"แต่.."ดีอ้อนพูดยังไม่ทันจบ "ออกไป" ฉันแทรกเพื่อให้เขาออกไป

"ทานยานะ เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่มาใหม่" เขาที่ห่วงเอายามาให้ ว่างยาไว้ที่โต๊ะ

เขาก้าวออกไปตามที่ฉันบอกฉันที่เห็นเพียงแผ่นหลังลางๆ ตาสองข้างที่ปิด"ฟรึ่บ"

เขาที่ก้าวออกประตูหันมามอง เธอกลับนอนพับอยู่กับพื้น

"เจนนี่ เจนนี่" เขาเรียกแต่เธอไข้ขึ้นสูงตัวร้อน

เขาอุ้มมาที่เตียงป้อนยา เช็ดตัวให้ให้ทั้งคืน พร้อมทายาที่แขนเธออย่างเบามือ ฉันที่แอบเห็น

กลิ่นอาหารลอยมาจากห้องครัวปลุกฉันในตอนเช้า เริ่มดีขึ้นมาบ้าง เห็นผู้ชายที่สวมผ้ากันเปื้อนทำอาหารอยู่ห้องครัว

"ตื่นแล้วเหรอ นั่งก่อนซิ"เขาที่ลากฉันมานั่งโต๊ะอาหาร

"กินโจ๊กซิ ซุปก็มีนะ" เขาที่เตรียมอาหารไว้ให้คนป่วย แถมหยิบช้อนเพื่อป้อน

"เจนนี่กินเองได้"ฉันที่มองค้อนใส่ จนคนตรงหน้ารีบยกช้อนให้

"ก็พอกินได้นะ" รสชาติดีแต่กลับพูดไปอย่างนั้น

"ก็อร่อยนะ นี้ไปหัดเรียนทำอาหารโดยเฉพาะเลยนะ" เขาที่พูดอย่างภูมิใจ

"ไปหัดทำไหม" ฉันพูดหวนเพราะเคืองเขาอยู่

"ก็เจนนี่ไม่ถนัดทำอาหาร พี่จะได้เป็นคนทำให้ไง" เขาที่มุ่งหมั่นจนฉันได้แต่แอบยิ้ม

"เจนนี่กินเสร็จแล้ว ก็กลับได้แล้วล่ะค่ะ" ฉันผลักไส่ เขาให้กลับ เขาที่นิ่งแต่กลับไม่โตตอบอะไร

"ไม่ต้องมาสงสารเจนนี่หรอก เจนนี่ไม่ตายหรอก" ฉันที่พูดจาทำร้ายความรู้สึกเขาบ้าง

"พี่ขอโทษ ที่ทำให้เจนนี่เสียใจ"  ใช่ฉันเสียใจมากด้วย

"พี่ขอโทษ ที่ไม่ได้ปกป้องเจนนี่" ต่อให้ฉันเก่งแค่ไหนฉันก็เป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ต้องการการปกป้องเขาขอโทษมันก็ถูกแล้ว

"ที่พี่ทำทุกอย่างเพราะพี่รักเจนนี่มาก พี่ไม่อยากให้คนรักทำผิดพี่เลยไม่ได้ฟังเหตุผลอะไรเลย พี่ขอโทษ" เขาที่บอกทั้งน้ำตาของลูกผู้ชาย

พี่ดีอ้อนรู้ไหม ฉันแพ้ตั้งแต่พี่เปิดประตูเข้ามาเมื่อคืนแล้วล่ะ แต่ความโกรธมันทำให้ฉันยอมรับไม่ได้เสียเอง

.

.

.

ไรท์เตอร์ ขออภัย ท้องเสีย เลยอัฟช้า

ขอบคุณผู้อ่านทุกท่านค่ะ พิมพ์ผิดอย่าว่ากันนะมันเบ้อ

อย่าลืมถูกใจ คอมเม้น ติดตามด้วยนะคะ(เครื่องไรท์ไม่รู้ทำไหมใส่สติกเกอร์ไม่ได้มาซักระยะล่ะ)

โมเลกุล

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว