email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

100%เหตุผลของารเจอกัน

ชื่อตอน : 100%เหตุผลของารเจอกัน

คำค้น : กปินทร์ ธวชินี

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.พ. 2560 13:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
100%เหตุผลของารเจอกัน
แบบอักษร

 

ต่อ...

           

 

 

ถ้าจะพูดถึงความซวย ธวชิณีคิดว่ามันคงจะเริ่มต้นนับตั้งแต่ฝ่าเท้าของเธอแตะถูกพื้นปูนซีเมนต์ด้านนอกรั้วยาวเหยียด แล้วเลยผ่านพ้นบานประตูรั้วเหล็กดัดสีทองอร่าอร่ามนั้นเข้ามาสู่ด้านในตัวบ้านหลังงามแถมยังดูใหญ่โตโอ่อ่าเหมาะสมกับฐานะเศษฐีผู้ร่ำรวยนั่นแล้ว คราแรกที่เห็นบริเวณบ้านด้านใน ธวชิณีก็ได้แต่แอบร้องอู้หูอยู่ในใจ  นี่มันบ้านคนธรรมดาทั่วไปหรือมหาราชวังกันแน่หนอ ทำไมมันถึงได้ดูกว้างใหญ่ไพศาล จนสุดลูกหูลูกตาไปหมดแบบนี้ได้ ยิ่งตอนเธอเดินมาเห็นสวนขนาดย่อมด้านหลังตัวตึกสีขาว ก็เล่นเอาเธอถึงกับยืนตะลึงอ้าปากค้าง จนเจ้าต้นน้ำเด็กแสบเห็นเข้าถึงกับหัวเราะงอหาย เรียกให้คนงานบริเวณนั้นเดินออกมาเมียงมองเธอเป็นตาเดียวกันก็ว่าได้...

จะว่าไปไอ้ภาพที่เธอเคยจินตนาการเอาไว้ในตอนแรกว่าจะได้เห็น มันน่าจะต้องเป็นสวนดอกไม้สวยงาม สลับกับของตบแต่งจำพวกเซรามิคลวดลายหรูหราเหมือนที่เธอเคยเห็นในละครทีวีมากกว่า หากแต่สิ่งที่สายตาเธอจับต้องเห็น มันกลับเป็นสวนผลไม้หลากหลายชนิด ถูกปลูกเอาไว้อย่างเป็นระเบียบ มองดูเป็นแนวเป็นแถว  โดยถูกแยกจำพวกเอาไว้เป็นสัดส่วน อันไหนเก็บผลกิน อันไหนกินได้เฉพาะดอกกับใบ ยิ่งเธอมาได้กลิ่นอายของดินผสมกับกลิ่นใบไม้แห้งบนพื้น ชวนให้หวนคิดถึงบ้านที่ดอนเขียวของตัวเองขึ้นมาจับใจ...

“อ้าวว่ายังไงเธอ จะลงมาดีๆหรือจะให้ฉันนับเลขต่อ แต่บอกไว้เสียก่อนเลยนะ ถ้าฉันนับถึงสามเมื่อไหร่ เราได้เห็นดีกันแน่...” คนกอดอกใบหน้าบึ้งตึงด้านล่างยังคงส่งเสียงขู่ขึ้นมาเป็นระยะ กปินทร์ไม่ได้สังเกตท่าทางขยุกขยิกของคนบนกิ่งกระท้อน  เมื่อเจ้ามดสีแดงตัวเล็กแต่ทว่ากัดเจ็บเหลือใจ ตอนนี้มันวิ่งแตกฮือกระจายไปตามกิ่งก้านจนทั่วไปหมด และรามลงมาถึงคนที่ดันไปกวนรังมันก่อนแล้วด้วย

“อุ้ย!” ธวชิณีถึงกับร้องเสียงหลง เมื่อถูกเจ้าตัวเล็กเล่นงานกัดเข้าที่ลำแขนและนิ้วมือ เธอรีบสะบัดเจ้าตัวเล็กสีแดงให้พ้นจากแขนและขาพัลวัน ส่วนหูก็ได้ยินเสียงขู่ฟ่อๆด้านล่างขึ้นมาแว่วๆ ระหว่างเสือกำลังจะจ้องตะครุบอยู่ด้านล่างกับมดแดงทั้งรังเธอจะเลือกหนีอะไรดี ธวชิณีกลอกตาขึ้นมองใบหนาๆของต้นกระท้อนอย่างอ่อนใจ ก่อนจะตัดสินใจส่งเสียงเล็กเพื่อเรียกเสือ ดีกว่าจะทนให้มดทั้งรังกัดจนตายอยู่บนนี้ ถึงมดจะตัวเล็กกว่าเสือ ดุน้อยกว่าเสือ หากแต่ถ้าเล่นยกมารุมกัดเธอทั้งรัง เธอขอตายเพราะเสือยังจะดีเสียกว่าอีกเป็นไหนๆ...

พอตัดสินใจว่าจะเลือกเสือ ดีกว่าปล่อยให้มดกัด ธวชิณีจึงส่งเสียงเรียกคนข้างล่างทันที...

“คุณ! คุณคะ...”  พอกลั้นใจเรียกเขาออกไปแล้ว ธวชิณีจึงยืนนิ่งเพื่อรอดูปฏิกิรยาจากชายหนุ่มด้านล่าง เธอไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร แล้วมีฐานะอะไรในบ้านของป้าสร้อยกันแน่ หากดูจากรัศมีเปล่งประกายรอบตัวของเขาทั้งดุและน่าเกรงขาม เขาคงไม่ใช่พวกคนงานในสวนแห่งนี้เป็นแน่ แต่เขาจะเป็นใครก็ช่าง ตอนนี้เธอต้องการความช่วยเหลือจากเขามากกว่าจะมาสงสัยเรื่องอื่นใด

 ตอนนี้เธอปีนลงมาจนจะเกือบถึงกิ่งสุดท้าย ความสูงของมันไม่มากมาย แต่ถ้าเธอกระโดดลงไปด้วยตัวเองก็อาจจะมีเจ็บและจุกได้ เธอจึงอยากได้บันไดลิงเพื่อจะได้ปีนลงไปได้สะดวกมากขึ้น ตอนปีนขึ้นมาคราแรกเธอก็ปีนบันไดลิงขึ้นมานั่นแหละ หากพอปีนขึ้นมาได้ปลอดภัยแล้ว ก็มีพนักงานหญิงคนหนึ่งวิ่งเข้ามาขอบันไดไปใช้งานต่อทันที

 คนถูกเรียกขมวดคิ้วมุ่นเงยใบหน้าหล่อเหลาขึ้นมองแม่ลิงสาวบนต้นกระท้อน พร้อมด้วยส่งเสียงขานรับอย่างกระแทกระทั้นเต็มทน...  อะไร!...  

กปินทร์พอจะเดาได้ไม่อยาก แม่ลิงสาวหน้านวลคงเป็นหนูแก้วของมารดาเขาสินะ ผู้หญิงที่ถือจดหมายของคุณยายมาที่นี่เมื่อเช้านี้ และเป็นลูกสาวของน้าก้อยใจครอบครัวที่จะได้รับมรดกต่อจากกบินทร์ถ้าหากว่าตาเล็กปฏิเสธไม่ขอรับเอาไว้ตามเงื่อนไขของคุณยาย

กปินทร์ไม่มีเวลาสำรวจคนบนกิ่งไม้นานนัก เพราะเสียงเหมือนเป็นการบอกกลายๆดังขึ้นมาอีก...

 “มดแดงค่ะ...” ธวชินีบอกเขาเสียงอ่อย ตกใจไม่น้อยกับน้ำเสียงตอบรับของชายหนุ่ม แต่เพราะเธอถูกมดแดงกัดไม่ยอมปล่อยอยู่หลายจุดบนลำตัว พอสะบัดหลุดไปตัวอีกตัวก็รุมกันเข้ามา จึงทำให้ธวชิณีไม่คิดจะใส่ใจกับน้ำเสียงกราดเกรี้ยวและแววตาดุดันของเขา มากกว่าจัดการกับเจ้ามดแดงให้หลุดพ้นไปจากร่างกายของตัวเอง

“แล้วไง อย่าบอกนะว่าเธอไม่เคยเห็นมดแดงมาก่อน...”  พ่อเสือเจ้าถิ่นคำรามเหน็บแนม หากแต่ก็ยอมขยับเท้าเพื่อจะเดินไปหยุดยืนอยู่ตรงโคนต้นกระท้อนแต่โดยดี กปินทร์พยายามข่มความรู้สึกหงุดหงิดเอาไว้ในใจ เรื่องมรดกอาจมีเงื่อนงำอยู่ก็จริง คงต้องใช้เวลาในการสืบหาข้อมูลที่มาที่ไปของจดหมานฉบับนั้น คุณยายของเขาเป็นคนเขียนจดหมายนั้นขึ้นมาจริงๆ หรือมันถูกสร้างขึ้นมาด้วยฝีมือคนอื่นกันแน่

 ในทุกย่างก้าวกปินทร์ยังคงแหงนเงยขึ้นจ้องมองร่างน้อยบนกิ่งไม้นั้นไม่วางตา และพอเขาเข้าไปยืนอยู่ตรงโคนต้นมากขึ้น ชายหนุ่มจึงเริ่มสังเกตเห็น ร่างบอบบางของแม่ลิงสาวหน้านวลลออ ยืนด้วยท่าทางแปลกตาไป เธอไม่ได้ยืนอยู่นิ่งๆ เขาเห็นลำแขนเสลาที่ยื่นออกมาเกาะกิ่งด้วยมือเพียงข้างเดียวมีรอยจุดสีแดงขึ้น แถมเจ้าหล่อนยังยืนเกาขยุกขยิกไปตามลำตัว ถ้าให้เขาเดาคงจะโดนเจ้ามดแดงเล่นงานเข้าให้เสียแล้วสิท่า

หึ...สมน้ำหน้า ถึงใจจะนึกสมน้ำหน้า หากแต่ชายหนุ่มก็กวาดสายตามองหาบันได เพื่อให้หญิงสาวใช้ปีนลงมาได้สะดวก ไม่ต้องรอให้คนบนนั้นบอก กปินทร์ก็พอจะรู้เจตนาของหญิงสาวที่เรียกเขา เพราะเจ้าหล่อนคงต้องการบันไดเพื่อจะใช้ปีนลงมานั่นเอง...

“เธอคงไม่เคยเห็นมดแดงในกรุงเทพฯสินะ ถึงได้ดูตื่นเต้นเชียว”

พอได้ฟังสิ่งที่เขาพูด ธวชินีได้แต่เม้มริมฝีปากเอาไว้แน่น สะกดใจเอาไว้ไม่ให้ตัวเองหลุดพูดจาตอบโต้เขากลับไป เพราะตอนนี้เธอต้องการบันไดลิง และก็มีเขาเพียงคนเดียวเสียด้วยที่พอจะช่วยเหลือเธอให้หลุดพ้นจากเจ้ามดแดงแฝงต้นกระท้อนนี้ไปได้...

“เคยเห็นค่ะ แต่ฉันถูกมันกัด...” คนฟังด้านล่างเลิกคิ้วเข้มขึ้นมองนิ่งด้วยมาดประจำตัว เขายังมองไม่เห็นบันได กะจะเรียกให้คนงานไปเอามาให้แต่ก็ยังไม่เห็นใครสักคนเหมือนกัน

“ก็สมควรถูกมันกัด...ริจะเป็นหัวขโมยก็ต้องถูกมันเล่นงานเอาแบบนี้ล่ะ มันก็สมควรแล้วนี่นา ไม่มีใครบอกเธอหรือ สวนผลไม้แห่งนี้เจ้าของเขาหวงมาก...” เจ้าของขี้หวงบอกเสียงเนิบนาบ แต่คนถูกกล่าวหาว่าเป็นหัวขโมยเป็นเดือดเป็นร้อนขึ้นมาทันที

“เอ๊ะ! ฉันไม่ได้เป็นขโมยนะ แล้วอีกอย่างเจ้าของสวนที่นี่ก็เป็นคนอนุญาตให้ฉันเดินมาได้ แถมยังใจดีบอกให้ฉันเก็บผลไม้ทานได้ด้วย คุณอย่ามาพูดจากล่าวหากันพล่อยๆไปหน่อยเลย ฉันเสียหายนะคะ...” ลิงสาวไม่ยอมรับเป็นหัวขโมยเมื่อถูกกล่าวหา เพราะป้าสร้อยเป็นคนบอกให้เธอเข้ามาเดินเล่นในนี้ได้ ถ้าหากเธออยากทานผลไม้อะไรก็เก็บทานได้เลยไม่ต้องเกรงใจ

“ไม่ใช่หัวขโมยแล้วเธอปีนขึ้นไปบนนั้นเพื่ออะไร อย่าบอกนะว่าลมข้างบนมันเย็น เลยอยากปีนขึ้นไปรับลมเล่น...”  เจ้าของสวนตัวจริงพูดขึ้นลอยๆ

“ฉันขึ้นมาเอาแมวค่ะ เป็นแมวของหลานชายเจ้าของบ้านหลังนี้ พอดีมันกระโดดขึ้นมาแล้วลงไปไม่ได้ ต้นน้ำ...เอ่อ...ฉันหมายถึงหลานชายของเจ้าของบ้านหลังนี้น่ะค่ะ ขอร้องให้ฉันปีนขึ้นมาช่วยแมวตัวนั้นลงไปให้...” ธวชิณีอธิบายไปมือก็คอยปัดมดทิ้งไป ท่าทางของหญิงสาวดูๆแล้วไม่ต่างจากลิงค่างอย่างที่ชายหนุ่มแอบคิดเล่นๆในเอาไว้ใจสักนิดเดียว กปินทร์ถึงกับยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ถ้าหากไม่สังเกตมองดีๆก็จะไม่เห็นรอยยิ้มถูกใจนั้นของชายหนุ่ม

“ไหนล่ะแมวตัวที่เธอบอกมันไปอยู่ไหนเสียแล้วล่ะ เหอะ...เธอนี่คิดหาคำจะโกหกทั้งทีทำไม่เนียนเลยนะฉันว่า ไหนล่ะหลักฐาน ฉันไม่เห็นมีสักอย่างเดียว ทั้งคนทั้งแมวไปอยู่ไหนเสียหมดแล้ว ฉันไม่เห็นใครสักคนเดียวตรงนี้ เห็นแต่หัวขโมย...”   

ไม่ใช่เขาไม่เชื่อคำพูดของแม่ลิงสาว เขาเชื่อ เพราะรู้จักหลานชายตัวแสบกับเจ้าแมวขนฟูจอมซนตัวนั้นดี ก็เขานี่แหละ เป็นคนซื้อเจ้าแมวพรรณเอ็กโซติกตัวน้อยให้ต้นน้ำตอนวันเกินสี่ขวบ คล้ายๆเหมือนเจ้าหลานตัวแสบนั่งดูการ์ตูนเรื่องเกี่ยวกับแมวสีส้มตาโตๆอะไรทำนองนั้น เลยอยากได้ขึ้นมา ต้นน้ำวิ่งหน้าตั้งมาอ้อนให้เขาซื้อให้ ตอนแรกเขาปฏิเสธเพราะต้นน้ำยังเล็กมาก ยังไม่เหมาะจะให้มีสัตว์เลี้ยงเป็นของตัวเอง แต่พอเจ้าตัวดีแบะปากทำน้ำตาหยดแหมะต่อหน้า เขาเห็นแล้วใจก็เลยอ่อนยวบ ต้องรีบค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับแมวแล้วไปเลือกซื้อมาให้ด้วยตัวเองกับมือ  เจ้าแมวตัวนั้นมันเป็นโรคขี้กลัวจนตาขาว คงจะหลงปีนขึ้นไปบนกิ่งกระท้อนแล้วหาทางลงมาไม่ได้น่ะสิ  แต่ตอนนี้เขายังนึกสนุกอยู่ อยากต่อปากต่อคำกับคนบนกิ่งไม้นั่น กปินทร์จึงพูดจาหาเรื่องยังไม่ยอมรับกับข้อแก้ตัวของหญิงสาวง่ายๆ

“ฉันขอยืนยัน ฉันไม่ได้เป็นขโมย และก็ไม่คิดจะขโมยของใครด้วย” ธวชิณีส่งเสียงยืนยันหนักแน่น

“แต่ฉันไม่เชื่อ...” คนมาดนิ่งส่ายหัว หากแต่ดวงตาไม่ได้ดุดันเหมือนตอนแรกเมื่อเห็นกิ่งกระท้อนถูกใครก็ไม่รู้เหยียบย่ำ รอเท้าผ้าใบคู่เก่าคู่เดิมแต่ใจเขาไม่โกรธเธอเลยสักนิดตอนนี้ มันมีแต่ความรู้สึกยินดีแถมแฝงความรู้สึกอ่อนโยนอยู่ในนั้นด้วย มันเป็นความรู้สึกที่เขาเองก็ไม่รู้ตัว มันไม่เคยเกิดขึ้นกับเขามาก่อน จะเรียกว่าตกหลุมรักแต่แรกเห็นอย่างนั้นเหรอ...เฮ้อ! มันคงไม่ง่ายขนาดนั้นมั้ง

กปินทร์ลองวิเคราะห์ อาการใจเต้นยามเมื่อเห็นแม่ลิงสาวบนกิ่งกระท้อนนั้นเล่นๆดู เขาเองก็ครองตัวเป็นโสดมาจนอายุปาเข้าไปสามสิบห้าแล้ว ผ่านผู้หญิงแสนดีมาก็นักต่อนัก หากแต่เขาไม่เคยคิดพิเศษกับใครเลยสักคนเดียว คนไม่ใช่ใจไม่รัก ต่อให้เป็นคนดีที่เกิดมาพร้อมกับชาติตระกูลสูงส่ง เขาก็รักไม่ลงจริงๆ...

“มันก็เรื่องของคุณสิ...โอ๊ะ!ซู๊ด!!!...” ลิงสาวที่ถูกยัดเยียดให้เป็นหัวขโมยซู๊ดปากร้องเสียงหลง ใบหน้าขาวเนียนเหยเกบิดเบี้ยว เพราะมัวแต่ก้มหน้าลงไปทะเลาะกับเสือร้ายด้านล่าง เลยถูกเจ้ามดแดงตัวเล็กรุมกัดที่ข้อนิ้วมือเธอถึงห้าตัวรวดทีเดียว

และด้วยเพราะความเจ็บ ธวชิณีจึงรีบปล่อยนิ้วมือของตนเองออกจากกิ่งไม้ รีบสะบัดให้มดหลุดกระเด็นออกจากนิ้วมือของตัวเองล่วงหล่นสู่อากาศทีละตัว โดยลืมไปเสียสนิท มือที่เธอปล่อยและสะบัดอยู่นั้น เป็นมือข้างเดียวกันกับที่เธอใช้เกาะกิ่งพยุงตัวเอาไว้ พอรู้ตัวอีกที ร่างทั้งร่างก็ล่วงพล็อยลงไปด้านล่างโดยไม่ทั้งตั้งตัวธวชิณีใจหายวาบรีบหลับตาปี๋เพื่อรอรับความเจ็บปวดที่กำลังจะเกิดขึ้นกับตัวเองในไม่อีกกี่นาทีข้างหน้าโดยจำยอม...

“เฮ้ย!!!

ทว่าร่างบางสมส่วนกลับไม่ได้ตกหล่นสู่พื้นดินแข็งๆอย่างที่นึกทำใจเอาไว้แต่ทีแรก เมื่อคนที่ส่งเสียงอุทานได้เพียง เฮ้ย!เดียว รีบทลาร่างกายเข้าไปรอรับร่างแม่ลิงสาว กปินทร์ที่มีรูปร่างสูงใหญ่กำยำแต่ไม่หนามาก อีกทั้งได้ออกกำลังทุกๆเช้าไม่เคยขาด ความคล่องตัวบวกกับร่างกายแข็งแกร่งเป็นทุนเดิม จึงทำให้ร่างในชุดเสื้อเชิ้ตกางเกงยีนล่วงลงสู่อ้อมแขนของเขาได้พอดิบพอดี

“โอ๊ะ!...”

แต่ถึงจะตั้งท่าและคิดอุทิศตัวเป็นเบาะเพื่อใช้รองรับร่างของแม่ลิงสาวหน้านวลเอาไว้อย่างที่ตั้งใจ แต่เอาเข้าจริง การวิ่งเข้าไปรับหญิงสาวที่มีรูปร่างเพรียวบางที่มาพร้อมกับน้ำหนักไม่ใช่น้อยๆของลูกสาวป้าก้อย ก็ทำเอากปินทร์ถึงกับเซล้มหงายหลังไม่เป็นท่า โดยมีร่างนุ่มนิ่มหอมชื่นใจทาบทับตามติดลงมาบนลำตัวของเขาตามไปด้วยอีกคน มันไม่เห็นจะง่ายเหมือนในหนังในละครทีวียามเมื่อเห็นพระเอกวิ่งเข้าไปช่วยรับนางเอกที่กำลังตกจากที่สูงเลยสักนิด กปินทร์กัดฟันกอดๆข่มอาการเจ็บจุกจนถึงลิ้นปี่เอาไว้ ทว่าในความจุกและอาการเจ็บตัวในหนนี้ ก็ยังมีเรื่องดีเกิดขึ้นมาทดแทน โดยที่เขาไม่คาดคิดว่ามันจะเกิดขึ้นมาก่อนล่วงหน้า แล้วเขาก็ไม่ใช่ผู้ชายชอบฉวยโอกาสกับพวกสาวๆคนไหนด้วย แต่แบบนี้สิมันถึงจะเรียกว่าเหมือนอย่างในละครทีวีที่มารดาเขาชอบดูหน่อย...

คนมีอาการจุกนอนแผ่หราลงกับพื้นดินชื้นแฉะอย่างไม่คิดห่วงภาพลักษณ์เหมือนที่แล้วๆมา ในฐานะพี่ชายคนโตผู้รับช่วงต่อธุรกิจมากมายมหาศาลของตระกูล กปินทร์จึงต้องมีภาพลักษณ์โดดเด่น เนี๊ยบตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า ทุกอย่างต้องดีที่สุดสำหรับเขาเสมอนั่นคือนิยามในการใช้ชีวิต แต่มาตอนนี้พี่ชายคนโตของครอบครัวกมลโรจน์กับยอมปล่อยให้ตัวเองโดนลวนลามไปเรื่อยๆอย่างสบายอกสบายใจ ใบหน้าเรียบนิ่งมีรอยยิ้มประดับขึ้นเล็กน้อยอย่างเป็นสุข...

ส่วนแม่ลิงสาวพอเริ่มตั้งสติได้ จึงค่อยๆลืมตาขึ้นมาทีละน้อย เมื่อรู้สึกตัวเองไม่เจ็บอย่างที่คิดทำใจเอาไว้ ทว่าสิ่งแรกที่หญิงสาวลืมตาขึ้นมาเห็น กับทำให้เธอแทบอยากหยุดหายใจ หรือไม่ก็หายตัวกลับไปดอนเขียวตอนนี้ได้เลยยิ่งดี เพราะภาพที่สายตาเธอจับได้ เป็นภาพที่ปลายจมูกเล็กโด่งกับริมฝีปากของตัวเอง มันดันฝังแนบชิดลงบนใบหน้าขาวเนียนไม่ต่างจากสตรี ของคนกำลังนอนกลอกตากลิ้งไปมาขึ้นมองท้องฟ้านิ่งเฉย จนเธอได้กลิ่นหอมจางจากน้ำยาโกนหนวดน่ะสิ หญิงสาวเกิดอาการใบหน้าร้อนวูบอย่างตกใจสุดฤทธิ์ รีบผงกศีรษะของตัวเองขึ้นด้วยความรวดเร็ว ดวงตาสองชั้นเบิกโตขึ้น ริมฝีปากอิ่มสีชมพูสดก็อ้าออกแต่กลับไม่มีเสียงใดหลุดออกมาสักเอะเดียว...

 

 

********************************

ใครยังไม่โหลด E-book พี่เสือกับน้องนิ่มเชิญทางนี้ได้เลยจร้า

เมื่อความผูกพันไม่อาจต้านทานแรงแค้นได้ ผลของการแก้แค้นจึงทำให้ผู้กระทำเจ็บเจียนตาย!!!

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTA5NTcwOSI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjU6IjUxNjIxIjt9

เฮียพยัคฆ์กับหนูนิก็รอให้โหลดE-bookอยู่ทางนี้น่า

สะใภ้ขัดดอก...

เขามองเธอตีตราเป็นเพียงเมียเอาไว้ขัดดอก หากความดีบวกกับความสวยจับใจ ทำให้พยัคฆ์ปากร้ายกลับต้องเปลี่ยนความคิด ผูกมัดจับน้องนิตีทะเบียนเป็นสะใภ้ของไร่ราชพยัคฆ์มันเสียเลย....

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTA5NTcwOSI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjU6IjQ3NDE3Ijt9

(ขั้นตอนการโหลด E-bookสำหรับท่านที่ไม่เคยโหลดจร้า)

คลิกเข้าไปตรงนี้เลยนะคะเสร็จแล้วเลือก *คลิกเพื่อดูรายละเอียด*

https://www.mebmarket.com/?action=HowToBuy

ประกาศ!

นิยาย เสน่หาสายใยรัก(พื่เสือ+น้องนิ่ม) ยังสามารถสั่งซื้อกันเข้ามาได้อยู่นะคะ...

ราคา  250 บาทจากปกราคาปก 259บาท.. จัดส่งฟรีพร้อมลงทะเบียน , Ems บวกเพิ่ม 50บาท

(ปล...เพิ่มตอนพิเศษให้หนึ่งตอนด้วยน่า)

                                       ชื่อบัญชี สุวรรณา ประพฤติดี  เลขที่บัญชี : 738-2-33113-8  ธนาคาร กสิกรไทย สาขาสยามพารากอน

สั่งจองหนังสือ แจ้งโอน ส่งสลิปการโอน

Facebook : Suwanna Fanpage : กนกรส    หรือ ID line : nok19800 หรือ ตามลิงค์ด้านล่าง

https://www.facebook.com/1742298989361370

           Email : suwanna1980nok@hotmail.com,      Email : suwanna1980nok@gmail.comได้ทั้งสองEmailจ้า

        (แจ้งโอนแล้วรบกวน ขอรายละเอียด ชื่อ-นามสกุล พร้อมที่อยู่จัดส่งด้วยนะคะ)

 

 

ความคิดเห็น