ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ขู่ให้กลัว แล้วลากเข้าห้อง

ชื่อตอน : ขู่ให้กลัว แล้วลากเข้าห้อง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.8k

ความคิดเห็น : 25

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.พ. 2560 10:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ขู่ให้กลัว แล้วลากเข้าห้อง
แบบอักษร

"พรุ่งมึงต้องเอามาคืนกูให้ถึงบ้านเอามาคืนด้วยตัวเองแล้วกูต้องเห็นหน้ามึงด้วย"ภูผาพูดสั่งหาข้ออ้างเจอหน้าโดยเอาแมวมาอ้างก่อนจะกลับบ้านไป

"มึงจะมาตอนไหนเนี่ย!"เสียงเข้มภูผาพูดอย่างหงุดหงิดวันนี้ภูผารอแฟนต้ามันมาหาทั้งวัน(เอาแมวมาคืนอ่ะ)

"กำลังออกไป"แฟนต้าพูดอย่างสบาย       อารมณ์ขณะนอนลูบขนแมวอยู่บนที่เตียง

"ให้เร็ว!"คนปลายสายพูดติดหงุดหงิด

"คร้าบ หัวหน้า ครับ"แฟนต้าพูดจบก็ตัดสายก่อนจะอุ้มแกมโบลขี่รถไปคืนภูผาที่บ้าน

เด็กหนุ่มขี่มอไซน์มาช้าๆพร้อมกับอุ้มแมวมาคืนภูผาแค่ไม่กี่ชั่วโมงทำไมแฟนต้าถึงรักแกมโบลมากขนาดนี้ว่ะ มากจนไม่อยากเอาคืนให้อ่ะ

เด็กหนุ่มหยุดมอไซน์ลงที่หน้าบ้านภูผาโดยมีร่างสูงของภูผากำลังยืนกอดอกมองแฟนต้ากับแมวนิ่ง  ภูผามายืนรอเปิดประตูให้เเฟนต้าเพื่อให้แฟนต้าเข้ามาในบ้านและไม่ว่าแฟนต้าจะเข้ามาไหมภูผาก็จะเอามันเข้ามาให้ได้  เอาสิ

แฟนต้ามาหยุดจอดมอไซน์ที่หน้าบ้านภูผาเด็กหนุ่มนั่งคล่อมมอไซน์อยู่ก่อนจะพูดกับแมวที่ตนพึ่งเจอเมื่อวาน
"เราจะไม่ได้เจอกันแล้วนะเเกมโบล อย่าดื้ออย่าซนนะไอ้อ้วน..บราๆๆ"

"บอกลากันพอหรือยังเนี่ย"ภูผากอดอกมองแฟนต้านิ่ง

แฟนต้าตวาดตาค้อนมองภูผาทันที"แล้วจะยุ่งทำไมล่ะ"

"ก็แมวกูอ่ะ จะยุ่ง! แล้วมึงจะทำไม"ร่างสูงของภูผาเดินไปหาเเฟนต้าที่รถก่อนจะเดิน
ร่างสูงอมยิ้มกับท่าทางเด็กที่ตัวเองตั้งใจจะขู่ให้มันกลัว"เข้ามาในบ้านได้แล้ว!"

เอาตัวไปเบียดขาแฟนต้า ภูผาที่ตัวสูงอยู่แล้วก็ก้มหน้าลงมามองแฟนต้าที่นั่งคล่อมมอไซน์ด้วยสายตาเอาเรื่อง"ทำไมมึงจะทำไม!"ภูผาพูดเสียงขู่

ภูผาทำท่าจะตีแฟนต้าอ่ะเอาจริงๆตอนนี้

"ก็..เปล่า!!"เด็กหนุ่มตะคอกใส่ภูผาเสียงสั่นเกลียดสายตาภูผาตอนนี้

แฟนต้าหันมามองภูผาตาขุ่นเคือง

"ไม่! "ก็ดูภูผาพูดสิ พูดดีๆด้วยไม่ได้ !จะตายหรือไง!แฟนต้าคิด

"มึงไม่เข้าใช่ไหม?! ได้ !"ภูผาพูดเสียงเหี้ยมร่างสูงของภูผาเคลื่อนหน้าเข้ามาใกล้ใบหน้าของเด็กหนุ่มเรื่อยๆ

"เออ แล้วพี่จะทำไร! "

"ไม่เข้ามากูจะปล้ำมึงตรงนี้เลยไง"ภูผากระซิบที่ข้างหูเด็กหนุ่มพร้อมเหยียดยิ้มร้าย

แฟนต้ากัดฟันกร่อน
"ไม่เห็นจะกลัว อุปส์ อื้อ "ทันทีที่เด็กหนุ่มพูดจบภูผาก็ประกบริมฝีปากเข้าหาแฟนต้าทันทีก่อนจะกัดที่ริมฝีปากเด็กหนุ่มจนมีเลือดที่แฟนต้าไม่ยอมเปิดปากให้ลิ้นของภูผาเข้าไปได้ทันทีที่เเฟนต้าเผยปากออก ภูผาก็รีบสอดลิ้นร้อนเข้าไปในโพรงปากหวานร่างสูงของภูผาเกี่ยวตวัดลิ้นไปมาในโพรงปากเด็กหนุ่มภูผาทั้งดูดทั้งกัด จนแฟนต้าเริ่มหายใจไม่ออก มันทั้งแสบทั้งเจ็บกับสิ่งที่ภูผาทำ ทำไมต้องทำให้เจ็บอีกแล้ว?!

 ส่วนแกมโบลก็หลุดออกจากมือเเฟนต้าไปแล้วมันไม่ได้วิ่งเข้าไปในบ้านภูผาแต่มันกำลังวิ่งออกนอกถนน


แฟนต้าที่ได้สติตอนแกมโบว์มันหลุดออกจากมือก็ตื่นจากห้วงความคิดขณะที่ภูผากำลังบดจูบตนอยู่เด็กหนุ่มรวบรวมแรงที่มีอยู่ผลักภูผาออกสุดแรงแล้ววิ่งตามแมวไป

"พี่!!!   แกมโบลมันไปนู้นแล้ว"เเฟนต้าบอกภูผาก่อนจะวิ่งตามแมวไป

"ขัดกูจริงๆเลยวู้ย"เพราะแมวแท้ๆทำให้ภูผาต้องผลักออกจากริมฝีปากหวาน     หวานจนไม่อยากจะผลักออกเลย

ภูผาที่ขายาวอยู่แล้วก็วิ่งไปตามแกมโบลก่อนมือหนาจะคว้าตัวมันมาทันก่อนแฟนต้าที่วิ่งไปตามแมวก่อนภูผาซะอีก

"แฮ่กๆๆ "เสียงหอบทั้งคู่ดังขึ้นโดยเฉพาะ เเฟนต้าที่กำลังยืนหอบหน้าเเดงระเรื่อพร้อมทั้งมีเหงื่อไหลออกมาตามใบหน้าเนียน

ภูผาที่มือข้างหนึ่งอุ้มแมวอยู่ก็เดินมาจับเเขนเเฟนต้าอีกข้าง"จะจับทำไมว่ะพี่!!"

"มึงอย่าดิ้นได้ไหมล่ะต้า"พูดไปมือก็จับเเขนเด็กหนุ่มแน่นภูผาทำเหมือนแฟนต้าจะหายไปไหน

"แล้วจะจับทำไม?! เดินเองได้น่า ปล่อย!"

"ไม่ปล่อย "ภูผาว่าจบก็ใช้แขนที่ไม่ได้อุ้มแมวจับเเฟนต้าขึ้นมาผ่าบ่าอย่างง่ายดายแฟนต้ามันตัวเล็กกว่าภูผาตั้งเยอะแฟนต้าสูงแค่อกภูผาเอง

"โฮ้ พี่ภู"เด็กหนุ่มอุทานอย่างตกใจกับสิ่งที่ภูผาทำ "บอกดีๆก็ได้มั้ง"

ร่างสูงจับเด็กหนุ่มผ่าที่บ่าแล้วเดินเข้ามาในบ้านก่อนจะวางแฟนต้าลงวันนี้บ้านภูผาไม่มีใครอยู่พ่อภูผาไปดูงานที่ต่างจังหวัดส่วนแม่บ้านก็กลับบ้านตั้งนานแล้ว

"ทันทีที่ภูผาวางลงแฟนต้าลง คนตัวบางก็เตรียมจะวิ่งหนี  แต่ภูผาไวกว่า  ร่างสูงคว้าเข้าที่เอวเด็กหนุ่มก่อนจะกอดแฟนต้าที่ข้างหลังแน่น

"มึงหนีกูอีกที !จะเจอดี"ภูผาพูดเสียงเย็นจนเเฟนต้ายืนนิ่งเด็กหนุ่มไม่พูดอะไรเวลาภูผาอยากได้อะไรก็เป็นแบบนี้ตลอดอยากทำอะไรก็ทำ ไม่เคยแคร์หรอกว่าอีกคนเค้าจะรู้สึกยังไง

แฟนต้าเงียบจนภูผาตงิดใจร่างสูงคลายกอดแฟนต้าก่อนจะกอดคอแฟนต้าขึ้นห้อง แฟนต้าขัดขืนเล็กน้อย

เด็กหนุ่มเดินขึ้นมาในห้องภูผาหน้างอ
ภูผาเอาแมวให้เเฟนต้าอุ้มเด็กหนุ่มรับมาหน้าบึ้งแต่ก็รีบรับแมวกับภูผา
"ทำไมทำหน้างั้นอ่ะ"ภูผาที่เอาแฟนต้าขึ้นห้องมาจนได้ก็ถามยิ้มๆต่างจากเมื่อกี้มากที่เหมือนจะโหดๆดุๆ

แฟนต้าไม่ตอบอุ้มแมวแล้วหันหลังใส่ภูผาอีกต่างหาก

"ไม่ตอบ ซะด้วย"ภูผาเเกล้งเอามือไปจิ้มแก้มเด็กหนุ่มอย่างหมั่นเคี้ยว

แฟนต้าตวัดตามองทันที
"อะไรทำไมทำหน้างั้นอ่ะ"ภูผาถามเสียงเรียบก่อนจะกอดแฟนต้าจากทางด้านหลัง

"ก็พี่ชอบเป็นอย่างนี้แหละ เวลาจะทำอะไรก็ทำไม่เเคร์ว่าคนอื่นเค้าจะรู้สึกยังไง"เเฟนต้าพูดความในใจออกมาเด็กหนุ่มพูดเสียงโกธร

"คนอื่นอะไร มึงก็เมียกูไหมต้า"ภูผาพูดอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไรที่แฟนต้าพูดมา

"มันไม่ใช่ประเด็น"แฟนต้าพูดอย่างรู้ทันภู ผา  ที่ภูผาจะเบี่ยงประเด็นทะเลาะ

"งั้นแสดงว่ามึงยอมรับว่ามึงเป็นเมียกูใช่ไหม"

"ไม่"

"จริงหรอ  ไม่ใช่มั้งงง"ภูผาพูดเสียงสูงปรี้ดพร้อมยิ้มกรุมกริ้ม

ร่างสูงยื่นหน้ายิ้มมาใกล้ๆเด็กหนุ่มจนเเฟนต้าต้องหดคอ"พี่ภู! "

"โอเคๆ "ภูผาสวมกอดแฟนต้าจากด้านหลังอีกรอบ

"มึงอยากได้แมวตัวนี้ไปเลี้ยงไหมอ่ะ"จู่ๆภูผาก็พูดถาม

และแน่นอนคำตอบคือ"อยาก"

"อากูให้กูอ่ะ พอดีเค้าต้องย้ายไปอยู่เมกา กระทันหันเลยยกแมวให้กู"

"งั้นขอได้เปล่าล่ะ"แฟนต้าจากที่โกธรอยู่ก็พูดเสียงใส ว่าจะไม่ดีด้วยแล้วนะ

"ให้ก็ได้ แต่ต้องบอกรักกูก่อน"ภูผาพูดยิ้มๆติดจะทำหน้าอ้อนนัตย์ตาเข้มมองแฟนต้าตาเชื่อม

ตุบๆ ใจเต้นอีกแล้ว จะเต้นทำไมมีไรให้เขินก็แค่ผู้ชายมาอ้อนให้บอกรักจะเขินทำไม
"พูดสิ!"ภูผาพูดขึ้น

แฟนต้าเงียบ

"ต้า!"

"ไม่พูดได้ไหม ไม่อยากพูด"เด็กหนุ่มพูดเสียงเรียบก่อนจะก้มหน้างุด

ภูผาเลยไม่บังคับแล้ว
"อืม......."ก็หงอยเลยสิ ภูผาเงียบไปเลย แค่บอกรักแค่นี้เเฟนต้ายังไม่พูดเลยจนภูผาก็หวั่นใจอยู่หรือว่าแฟนต้าจะหมดรักตนไปแล้วจริงๆ

แฟนต้าเห็นภูผาเงียบลงและห้องมันเงียบมาก

"พี่เล่นกีตาร์ด้วยหรอ"เเฟนต้าพูดถามภูผาอย่างสงสัยเพราะจะหาเรื่องคุยเพื่อกรบเกลื่อนบรรยากาศที่แสนอึดอัดนี้

"อืม พึ่งเล่นอ่ะ..."ภูผาพูดเสียงเรียบ

"แล้วเล่นเพลงไรอยู่อ่ะ"

"เพลง.... มึงไม่ต้องรู้หรอก"ภูผาว่าจบก็กระชับกอดแฟนต้าแน่น ภูผายังไม่เลิกกอดแฟนต้าเลย

"อยากลองเล่นอ่ะ เล่นได้ป่ะ"

"อืม ก็ได้"ภูผาคลายกอดออก

แฟนต้าเดินไปหยิบกีตาร์ภูผาที่วางอยู่
ผนังมาลองดีดเล่นดู เเฟนต้าเคยดีดกีตาร์ตอนม.3ตอนนั้นคลั่งกีตาร์มาก แต่ม.4ก็เบื่อเลยเลิกเล่นแต่ตอนนี้เห็นเเล้วมันคันไม้คันมือเลยอยากลองเล่น

แฟนต้าเดินมาจับคอร์ดกีตาร์เท่าที่จำได้เด็กหนุ่มกำลังนั่งขมวดคิ้วยุ่งเพราะกำลังนึก  คอร์ดเพลง  อยู่แฟนต้ามองสายกีตาร์อย่างใจจดใจจ่อ

"เจ็บไหม"จู่ๆภูผาก็ถามขึ้น

แฟนต้าเงยหน้าขึ้นไปมองภูผา เจ็บอะไรเเฟนต้า งง ที่ภูผาพูด

"ตรงนี้อ่ะเจ็บไหม"ภูผาเอามือมาจับที่ริมฝีปากเด็กหนุ่มเบาๆตรงที่ภูผากัดตอนที่ภูผาจูบแฟนต้าที่หน้าบ้าน

แฟนต้าหันขึ้นมองภูผาตาขวางพอนึกขึ้นมาเเล้วมันขึ้น แฟนต้าปากแตกก็ตอนที่ภูผาจูบที่หน้าบ้านนั้นเเหละ (ขอดีๆก็จะให้จูบอยู่หรอก555)

"ไม่เจ็บเลย"เด็กหนุ่มกัดฟันพูดประชด

ภูผาก็อมยิ้มน้อยๆ"ขอโทษนะตะกี้อ่ะ"

"เรื่องอะไร ไม่ได้โกธร"ประชดอีก

"มึงโกธรอย่ามา"

"หายโกธรนะ ไม่ได้ตั้งใจ"

"ไม่ได้โกธร"

"ไม่โกธรจริงๆใช่ไหม งั้นกอดกูก่อนถ้างั้นอ่ะ"ภูผาลอง ลองเชิงดูว่าแฟนต้าโกธรจริงหรือเปล่า

"จะดีดกีตาร์ พี่หลบไป"

"กอดกูก่อนนนนน"ภูผาพูดเสียงยาว

แฟนต้าถอนหายใจยาวก่อนจะกอดภูผาหน้าบึ้งโกธรอยู่ กูโกธรอยู่ ยังจะมาให้กอดอีก

"หอมแก้มด้วย"ภูผาชี้ที่เเก้มแล้วทำแก้มพองๆ

เด็กหนุ่มอมยิ้มทันที
"ต้า เร็วๆ"

"ก้มมาดิ"
จุฟ

"ข้างนี้ด้วย"
จุฟ

"ข้างบนด้วย"

"หายโกธรกูแล้วนะ  นี่กูเปลือยตัวนะเนี่ย"

"แหมะพี่ภู เมื่อกี้โดนบังคับหรอก"

"หน้าคนโดนบังคับ  เค้าอมยิ้มกันหรอต้า"ภูผาแซว

แฟนต้าอมยิ้มน้อยๆก่อนจะทำหน้าบึ้งใส่อีกจนภูผา งง กับมันเเล้ว
"เป็นไรอีกเนี่ย"

"เจ็บปากเจ็บตรงที่พี่กัด"แฟนต้าพูดบอกภูผาพร้อมมองภูผาหน้านิ่ง

"ขอโทษแล้วไง "

แฟนต้าส่ายหน้าไปมา
"ยังไม่หาย"

"แล้วจะให้ทำไง"
นี่ไงคำตอบที่เเฟนต้าต้องการภูผา ภูผาพูดออกมาแล้ว
"แบมือสิ"แฟนต้าพูดเสียงนิ่ง

ภูผาก็แบมือออกแบบ งงๆ อยากรู้ว่าไอ้ต้ามันจะทำไร"มึงจะทำไร"

"เพี๊ยต!!"

"โอ้ย ต้าเจ็บ"ร่างสูงพูดอย่างร้อนรน
เด็กหนุ่มฟาดไม้เเขวนเสื้อที่ตัวเองนั่งทับที่เตียงภูผามาตีที่มือภูผาเเรงๆเพราะหมั่นใส้ ที่ตอนอยู่ข้างล่างนี่ทำรุนเเรงกับเเฟนต้าเหลือเกิน

ฮ่าๆ แฟนต้าหัวเราะชอบใจเด็กหนุ่มง้ามมือจะฟาดลงอีก
"นี่มึงจะฟาดอีกหรอ ตีกูยั้งกะแม่"ภูผาพูดเสียงติดตะคอก

"แบมืออย่าบ่น ยังไม่หายโกธร ทีตอนนั้นพี่ภูยังรุนเเรงกับต้าเลย"เด็กหนุ่มพูดเสียงเข้ม

ภูผากลืนน้ำลายลงคอแฟนต้ามันฟาดเเรง มากนะตะกี้อ่ะ

"เพี๊ยต"

"โอ้ย ต้าพอแล้วเจ็บ"ภูผาว่าจบก็จับเเฟนต้ากดลงเตียงก่อนจะกอดรัดเด็กหนุ่มแน่น

"ฮ่าๆ สมน้ำหน้า พี่ทำต้าเจ็บก่อน"เด็กหนุ่มพูดอย่างอารมณ์ดีขณะล้มตัวลงนอนที่เตียงภูผาอยู่โดยมีร่างสูงนอนกอดตนจากข้างหลังแน่น

"อย่าให้ถึงทีกูนะมึง"ภูผาว่าเสียงไม่จริงจังนักก่อนจะกอดรัดไอ้ตัวนิ่มแน่น

"โอ้ย พี่ หายใจไม่ออก  ปล่อยๆ"เด็กหนุ่มตีลงที่แขนภูผาแรงๆ

"กูไม่ปล่อย มึงบอกก่อนว่าหายโกธรกูแล้ว"

" แฮ่กๆ "แฟนต้าแกล้งไอ

"ต้ามึงอย่าลีลา"

"นี่พี่จะให้ผมหายโกธรแล้วกอดผมแน่นๆเเบบนี้หรอ"เด็กหนุ่มพูดเสียงเรียบภูผาเลยยอมคลายกอดแต่ไม่ปล่อย

"เอาดิ มึงพูดดิ"

"อืม"

"อืมอะไร"

"หายโกธรแล้ว"เด็กหนุ่มพูดเสียงใส

"ฟอดดด  น่ารักนะมึงเนี่ย"ภูผายิ้มหน้าบาน

"เรื่องหน้าบ้านอ่ะหายโกธรแล้ว"

"เอ้า ไม่ทุกเรื่องหรอ"ภูผาหุบยิ้มลงก่อนจะถามเสียงจริงจัง

เงียบ....

"พี่ อยากกลับบ้าน"แฟนต้าพูดเปลี่ยนเรื่อง หมั่นใส้ภูผามานานแล้ว แต่ก่อนนี่ภูผารุนแรงกับเเฟนต้าไว้ก็มากจะให้ยอมง่ายๆหรอ #คิดว่าไม่

"อืม เดียวกูไปส่ง"

"ต้าขี่รถมา ไม่ต้องไปส่งหรอก"

" ก็กูจะไปส่ง มึงจะทำไม"ภูผาพูดเสียงหงุดหงิดติดตะคอกใส่แฟนต้า แรกๆภูผาคิดว่าแฟนต้าจะคืนดีด้วยแล้ว นึกว่าจะกลับมาคืนดีกัน คนคิดถึงมันคิดถึงจนจะบ้าตายอยู่แล้ว ตั้งแต่เลิกกันไปไม่ว่าจะมีเรื่องอะไรต่อมิอะไรที่เกิดขึ้น มันถาถมเข้ามาจนมันเหนื่อยล้าไปหมด ภูผาก็แค่อยากให้ทุกอย่างมันกลับมาดี...เหมือนแต่ก่อน

ทันทีที่ถึงบ้านแฟนต้า
แฟนต้าขี่รถเข้ามาในบ้านเเล้วอุ้มแกมโบลที่ตกลงกับภูผาไว้ว่า ภูผาจะให้แมวก็ได้แต่ต้องให้ภูผามาหาเเมวได้ทุกเมื่อที่ต้องกัน

"เดี๋ยวจะให้กินข้าวนะแกมโบว์ หิวใช่ไหม?!หืม"แฟนต้าพูดกับแมวไปเรื่อยก่อนจะขี่รถเข้ามาจอดข้างในบ้านเด็กหนุ่มนั่งคล่อมบนรถมอไซน์นั่งพูดกับแมว

ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าภูผาขี่มอไซน์มาส่งที่หน้าบ้าน แฟนต้าหันหลังเตรียมจะบอกลา ก็เห็นบิ๊กไบร์ภูผาขับไปแล้ว

 

อิภูบอกต้ามันดีๆก็ได้เด้อ ไม่รู้จะรุนเเรงกันทำไม👊

อีกตอนเดียวก็จบแล้วนะ 

ขอบโทษนะที่หายไปนานให้อภัยไรท์นะคนดี555

เม้นให้โหน่ย

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว