ฝากคอมเม้นท์ ฝากติดตามนิยายของไรท์ด้วยนะคะ

My Young Wife [ Zayn & Khow Fang ] 6 100%

ชื่อตอน : My Young Wife [ Zayn & Khow Fang ] 6 100%

คำค้น : Zayn, Khow Fang, Love, เมียเด็ก, เซน, ข้าวฟาง, รัก

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 26.3k

ความคิดเห็น : 85

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ย. 2561 10:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
My Young Wife [ Zayn & Khow Fang ] 6 100%
แบบอักษร

“เจ็บมากไหมเนี่ย ดูดิแก้มแดงบวมหมด” ผมจับคางของข้าวฟ่างพลิกหน้าให้หันซ้ายขวาเพื่อดูรอยตบที่กันตาได้ทำไว้

เฮ้อ...ผมแค่ไปหาที่จอดรถ ข้าวฟ่างก็กระตือรือร้นที่จะเอาข้าวขึ้นมาให้กันตาก่อน เพราะกลัวกันตาจะหิว ผมเลยบอกชั้นและบอกเลขห้องของกันตาข้าวฟ่างไป หาที่จอดรถยากมากจนกว่าจะได้ พอจอดรถเสร็จผมก็เดินตามข้าวฟ่างขึ้นมา แต่พอมาถึงห้องกันตา ผมเห็นกันตากำลังคร่อมตบข้าวฟ่างอย่างกับคนบ้า ตอนนั้นผมยอมรับว่าโกรธมาก ตั้งแต่คบกับข้าวฟ่างผมไม่เคยทำร้ายร่างกายของเธอสักครั้ง กันตาเป็นใครถึงได้มาทำร้ายเมียผมได้

ผมพาข้าวฟ่างมาที่คอนโด ไม่ได้พากลับบ้านหรอกเพราะสภาพหน้าบวม เดี๋ยวแม่ถามเอา แล้วคนที่ซวยก็คงไม่พ้นกันตา แม่ผมรักข้าวฟ่างอย่างกับลูกในไส้ ใครแตะต้องได้กลายร่างเป็นนางยักษ์แน่นอน

“เจ็บค่ะ ฮือ ป๋าหน้าหนูจะเสียโฉมไหมคะ?” ข้าวฟ่างเอามือจับแก้มตัวเองพร้อมกับเบะปากจะร้องไห้

“ไม่เสียโฉมหรอกน่าแค่นี้เอง เดี๋ยวเอาน้ำแข็งประคบให้”

“อะๆ ป๋าเบาๆ หน่อยค่ะ หนูเจ็บนะคะ” หน้าบวมเลยอ่า ยัยพี่กันตามือหนักจริงๆ แต่ไม่เป็นไร ยอมเจ็บตัวเพื่อได้สั่งสอนผู้หญิงหน้าด้าน

ผัวข้าวฟ่างใครอย่าแตะ!

1 อาทิตย์ต่อมา

“ป๋าคะ คืนนี้หนูขอไปนอนบ้านน้ำขิงนะคะ”

“ไปทำไม?” ถามเสียงดุเชียว

“หนูกับเพื่อนนัดกันฉลองที่พวกเราเรียนจบกันค่ะ” ให้หนูไปเถอะนะคะ พรีสสสส!!

“อืม อยากไปก็ไป แต่ห้ามทำตัวเหลวไหล” โอ้เย้ๆ

“ค่ะ ^^”

ฟอดดด!

“ขอบคุณนะคะป๋า ^^” ฉันกระโดดหอมแก้มพี่เซนทันทีเลย ดีใจ ^_^

“ถึงฉันจะหวงเธอมาก แต่ก็ไม่ใจร้ายถึงขนาดไม่ให้ไปฉลองกับเพื่อนเลย ฉันขอแค่เธอไม่นอกลู่นอกทางที่ฉันสั่งก็พอ อะไรที่สั่งห้ามก็คือห้าม ถ้าทำเราจะได้เห็นดีกันแน่”

“ค่ะ”

“ไปเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าปะ เดี๋ยวจะได้ไปส่ง”

“งื้อ...ก็เพราะป๋าเป็นแบบนี้ไงคะ หนูถึงไปไหนไม่ได้”

“ทำไมถึงไปไหนไม่ได้?”

“ก็หลงไงคะ” เต๊าะสามีนิดหนึ่ง

“ฮึๆ ยัยเด็กบ้านี่นะ” พี่เซนถึงกับเบืยนหน้าหนีฉันเลย หูแดงมากๆ ด้วยสงสัยจะเขิน ฮะฮ่าๆ

ชอบนัก เต๊าะคนแก่ให้เขินเนี่ย

“ให้ไปนอนคืนเดียวนะ”

“ค๊าสามี”

โป้ก!

“โอ๊ย! ป๋าเขกหัวหนูทำไมเนี่ย” ฉันยกมือลูบหัวปอยๆ เขกหัวมาได้มันเจ็บนะ ถ้ากะโหลกยุบจะทำไงเล่า เขินแล้วชอบทำรุนแรงนะเนี่ย

“มันเขี้ยวมีไรมะ” ไม่มี ไม่อยากมีด้วยหรอก

“ไม่มีค่ะ ถ้าอย่างงั้นหนูขอไปเก็บเสื้อผ้าก่อนนะคะ”

“อืมๆ”

วันนี้ฉันจะได้ไปปล่อยผีกับเพื่อนๆ แล้ว วะฮะฮ่า! เก็บเสื้อผ้ายัดใส่กระเป๋าเพื่อคืนนี้จ้า

เมื่อก่อน...ก่อนที่ฉันจะเจอกับพี่เซน ฉันก็ไปนอนบ้านยัยน้ำขิงบ่อยมาก แทบจะทุกอาทิตย์อะเพราะฉันชอบเที่ยวพ่อแม่ยัยน้ำขิงก็ต้องไปทำงานต่างประเทศบ่อย มันเหงาเลยให้ฉันไปนอนเป็นเพื่อน ซึ่งฉันก็รักเพื่อนไง เพื่อนชวนไปเที่ยวไหนไปหมดค่ะ

หลังจากที่ฉันนั่งพับเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเสร็จ พี่เซนก็ขับรถมาส่งฉันที่บ้านน้ำขิง

“ขอบคุณมากนะคะที่มาส่งหนู”

“ทำไงก่อนลงรถ” พูดเหมือนฉันเป็นเด็กเลยแฮะ

จุ๊บ!

“ห้ามหนีเที่ยวนะ” เหมือนมีตาทิพย์

“ค๊า ^^”

“ไปละ คืนนี้ฉันนอนคอนโดนะ”

“ค่ะ ขับรถดีๆ นะคะ บ๊ายบายค่ะ” ฉันโบกมือให้พี่เซน พี่เซนสวมแว่นดำมาใส่แล้วขับรถออกไป โฮกสามีใครหนอเท่จังเลย >3<

ฉันถือกระเป๋าเข้ามาในบ้านยัยน้ำขิงอย่างกับพจมานเดินเข้าบ้านทรายทอง แม่บ้านที่เห็นหน้าฉันก็บอกว่ายัยน้ำขิงรออยู่บนห้อง

“ไงจ๊ะอีคุณเพื่อน หน้าตาชื่นบานเลยนะคะ” เปิดประตูมาก็ทักเลยเนอะ

“กูดีใจที่พี่เซนอนุญาตให้มานอนกับมึงนี่ค่ะ ว่าแต่มึงเตรียมของให้กูไหมคะ?” ฉันวางกระเป๋าได้ก็ถามยัยน้ำขิง

“เรียบร้อยค่ะ แท๊นแท่นแทนนนน!!!”

ยัยน้ำขิงหยิบชุดในตู้เสื้อผ้ามาโชว์ให้ฉันดู มันเป็นชุดที่พวกเราจะใส่ฉลองเรียนจบกันในคืนนี้ ชุดมันก็ออกโป๊ๆ หน่อยนะ เป็นชุดเกาะอกสีแดงสดรัดรูป เซ็กซี่ฉันชอบมากเลยซื้อและฝากยัยน้ำขิงไว้ แฮร่ๆ คือฉันแอบซื้อมาตอนไปเที่ยวห้างกับยัยน้ำขิงยัยนิวเมื่อสองสามวันก่อนอะ ถ้าพี่เซนรู้นี่ฉันคอขาดเลยนะ ชุดค่อนข้างโป๊ ซึ่งพี่เซนห้ามฉันใส่ แต่ฉันชอบขอแต่งเพื่อฉลองเรียนจบนะคะ หวังว่าสามีจะไม่ว่าอะไรเมียน๊า

‘หนูขอแรดวันหนึ่งนะคะป๋า ขอบคุณค่ะ’ ฉันถามเองเออเองในใจ

“แล้วนี่อีนิวมายัง”

“มันกำลังมา”

“อ่อเออๆ”

“คืนนี้กูจะปล่อยผีที่เรียนหนักมาจนหัวฟูหน้าโทรมเป็นนางฟ้ากลางแสงไฟโว๊ย จะสวยสะพรั่งกลางฟลอร์จนคนมองเลยค๊า” ยัยน้ำขิงจีบปากจีบคอพูด

“นานๆ ทีจะได้ออกมาเริงร่ากูก็ไม่พลาดค๊า” ฉันพูด

“ตีมือกันค่ะเพื่อน กรี๊ดๆ” ฉันกับยัยน้ำขิงตีมือกระโดดโล้นเต้นกันอย่างสนุกสนาน

“ผีเข้ากันรึไงคะอีพวกนี้”

“อีนิวมึงมาแล้ว โฮกกูนึกว่ามึงเดินมาซะอีก”

“แขวะกูจริงนะอีข้าวฟ่าง แล้วนี่พวกมึงเป็นไรกัน...เต้นกันทำไม?”

“กูดีใจที่จะได้ปล่อยผี ส่วนอีข้าวฟ่างดีใจที่ได้ออกมาแรด” ยัยน้ำขิงพูด

“ฮ่าๆ ก็ปกติอีข้าวฟ่างเรียบร้อยจะตายห่า แต่แค่ตอนอยู่กับผัวนะ โดนผัวอบรมแต่ก็ไม่จำค่ะดูมันสิ นอยังมีอยู่ค่ะ”

“อีห่านิว!” ฉันเอามือปัดมือยัยนิวที่จับจมูกตัวเองก่อนจะฉีกยิ้มกว้างมัน

“กูไม่โกรธค่ะ เพราะกูตอแหลต่อหน้าผัวจริงๆ แหละ ฮะฮ่าๆ” ก็มีเล่ห์เหลี่ยมกันมั่งค่ะ ในบางครั้งฉันก็อึดอัดนะเวลาโดนพี่เซนดุ นั่งอบรมฉันเป็นชั่วโมง ซึ่งฉันมันพวกอยู่ไม่นิ่งส่วนพี่เซนคือคนที่อยู่โคตรนิ่ง เหอะๆ

‘ถ้ากูไม่ตอแหล พยักหน้าเอ่อออกูก็โดนตัดค่าขนม โดนบ่น โดนดุ กูไม่เสี่ยงกับอารมณ์ผัวค่ะมึง มึงก็รู้เวลาพี่เซนโกรธน่ากลัวแค่ไหน” คิดแล้วขนลุก บรือ

พี่เซนน่ากลัวกว่าผีซะอีกจะบอกให้

“แล้วนี่พี่เซนเขารู้ปะว่ามึงจะแอบแรดอะ เดี๋ยวแม่งรู้มึงได้ตายห่าแน่ๆ” ยัยนิวพูด

“ไม่รู้ กูบอกแค่ว่าขอมานอนบ้านอีน้ำขิงเพราะจะฉลองเรียนจบ แต่ไม่ได้บอกว่าไปฉลองกันที่ไหน”

“แล๋วๆ มึงนะอีข้าวฟ่าง ทำไมไม่บอกไปตรงๆ วะ บอกตรงๆ ดีกว่าโกหกนะเว๊ย”

“พี่เซนไม่ได้เหมือนพ่อแม่พวกมึงนิที่จะไม่ว่าอะไรเวลาพวกมึงขอไปเที่ยวอะ พี่เซนทั้งนิ่งขรึม ทั้งน่ากลัว เวลากูพูดไม่เข้าหู ถ้ารู้ว่าขออนุญาตมานอนบ้านมึงแล้วเที่ยวด้วยนะ ตายสถานเดียวค่ะ กูแอบเที่ยวดีกว่าบอก ไม่งั้นกูไม่ได้ไปไหนแน่นอน”

“ผัวดุเวอร์ กูล่ะกลัวแทนเลย เนอะอีนิว”

“เออ ถ้าเจอพี่เซนกับผีนะ กูวิ่งหนีพี่เซนก่อนเลยนะฮะฮ่าๆ” ยัยน้ำขิงพูด

“ใช่ไหมล่ะ...แล้วคืนนี้เราจะไปฉลองกันที่ไหนอะ?” ฉันถามเพื่อนสองคน

พวกนางฉีกยิ้มกว้างและพูดออกมาพร้อมกัน

B-Gun Pub!!”

“หา!?”

“ที่นั่นผู้ชายหล่อเยอะมากมึง เจ้าของผับก็หล่อ ถึงจะมีเมียแล้วก็เถอะ พวกกูก็ม่อกันได้ค๊า เพื่อการมโนของตัวเอง” ยัยนิวพูด

“กูว่าไปที่อื่นไม่ดีเหรอวะ?” คือแค่ได้ยินชื่อผับขาก็สั่นแล้วอะ

นั่นมันผับพี่บีกันเพื่อนสนิทพี่เซนเลยนะ โอ๊ยอีพวกนี้นิ ผับมีเป็นร้อยทำไมไม่เลือกไปกันวะ

“ทำไมวะ? มึงมีอะไรกับผับนั้นรึเปล่า?” ยัยน้ำขิงถามฉัน

“คือผับนั้นเป็นผับของเพื่อนพี่เซนนะสิ”

“จริงเหรอ!!?” ยัยน้ำขิงกับยัยนิวถึงกับตาโต

“เออ! ไปผับอื่นเถอะ กูกลัวเขาเห็นกูแล้วเอาไปฟ้องพี่เซนอะ” กลัวจริงๆ นะ

ถ้าพี่เซนรู้ว่าฉันแอบเที่ยวผับ ดื่มเหล้า แต่งตัวโป๊ อีข้าวฟ่างตายสถานเดียวค่ะ

“ไม่หรอก กูเคยได้ยินคนที่เคยไปพูดกันว่าเจ้าของกับเพื่อนชอบนั่งที่โซน VIP ซึ่งห่างกับโซนที่เราจะไปมาก อยู่คนละชั้นเลย ที่เราจะไปคือชั้นใต้ดิน ที่นั่นเพลงสนุกเต้นได้อย่างเมามัน แล้วอีกอย่างคนเป็นร้อยเป็นพันเขาจำมึงไม่ได้หรอก”

“แต่ก็ไม่น่าเสี่ยงเปล่าวะอีน้ำขิง”

“โอ๊ยยย...มึงจะซีทำไมค่ะ พวกกูไม่พามึงไปเฉียดโซน VIP เลยเอ้า ดื่มและเต้นอยู่ด้านล่าง ไปที่คนเยอะๆ ในนั้นก็มืดๆ ไม่มีทางที่เพื่อนพี่เซนจะรู้เด็ดขาด พวกกูฟันธง”

พวกมึงปลอบใจกูได้ดีมากค่ะ แต่เปลี่ยนผับเพื่อความปลอดภัยและเพื่อความสบายใจของกูไม่ได้รึไงเนี่ย

“ถ้าพวกมึงเห็นเจ้าของผับที่เป็นเพื่อนพี่เซน พวกมึงรีบลากแขนกูออกจากที่นั่นทันทีเลยนะ”

“โอเคเพื่อน!!” จ้า

ตอนนี้พวกเราทั้ง 3 คนยืนอยู่หน้า B-Gun Pub แล้ว ใจเต้นตุบๆ ต่อมๆ ตาขวากระตุกยิกๆ เลยฉัน

‘ขอให้หนูดื่ม เต้น อย่างปลอดภัยนะคะ สาธุ’ ต้องขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์ค่ะ ผัวจะมาเห็นฉันในนี้ไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด

“พวกมึงตาขวากูกระตุกวะ เปลี่ยนผับฉลองตอนนี้ยังทันนะ” แหง่ๆ ขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์ตายังกระตุกเลยอ่า

“เรามาถึงแล้วไม่เปลี่ยน ไปๆ เข้าไปข้างในกัน” ฉันถูกยัยนิวกับยัยน้ำขิงลากแขนฉันเข้าผับ แต่ก็โดนการ์ดหน้าดักไว้ซะก่อน

“ยังเด็กอยู่เลยนิพวกเราอะ” พี่การ์ดหน้าผับคนที่ 1 พูด

“พวกเราอายุ 18 แล้วค่ะ” ยัยนิวตอบ

“อายุ 18 ก็เข้าไม่ได้ครับ ที่นี่กำหนดอายุ 20 ปีขึ้นไปถึงจะเข้าไปข้างในได้ นั่นป้ายครับ” พี่การ์ดคนที่ 2 ชี้ที่ป้ายกำหนดอายุให้พวกฉันดู

ผับพี่บีกันกำหนดอายุ 20 ปีขึ้นไปถึงจะเข้าได้จริงๆ ด้วย

“คือพวกหนูก็แต่งตัวจัดเต็มมากันแล้วอะค่ะ ขอเข้าไปเต้นสักชั่วโมงไม่ได้เหรอคะพี่สุดหล่อทั้ง 2 คน” ยัยนิวทำหน้าอ้อนใส่พี่การ์ดทั้งสอง

“ไม่ได้ก็คือไม่ได้ครับ” คำตอบหนักแน่นมาก

“เราเข้าไม่ได้ก็ไปผับอื่นเหอะพวกแก” ฉันดึงแขนเพื่อนทั้งสองคนยิกๆ

“เพื่อนหนูคนนี้เป็นเมียพี่เซนค่ะ พี่เซนที่เป็นเพื่อนสนิทเจ้าของผับค่ะ”

“หะหา! เอ่อ...” ฉันถึงกับอ้าปากหวอเมื่อยัยน้ำขิงชี้มาทางฉัน

“เหอะๆ เก็บไปหลอกเด็กเถอะครับน้อง เชิญครับแขกคนอื่นเขาจะเข้า”

พรึ่บ!

“เฮ๊ยอีน้ำขิงทำไรวะ!?” ฉันตกใจเมื่อยัยน้ำขิงดึงกระเป๋าฉันไป แล้วหยิบบัตรอะไรสักอย่างออกมาจากกระเป๋าสตางค์

“นี่ไงค่ะพี่ ชื่อและนามสกุลเพื่อนหนู นามสกุลเดียวกับพี่เซนเลยค่ะ ถ้าพวกพี่ไม่เชื่อ พวกพี่ก็โทรหาพี่เซน หรือว่าโทรถามเจ้าของผับก็ได้ค่ะว่าพวกเขารู้จักเพื่อนหนูรึเปล่า” เฮ๊ยๆ ถ้าพวกพี่เขาบ้าจี้แล้วโทรจริงๆ ฉันก็ซวยสิโว๊ย พี่เซนได้มาแหกอกฉันถึงที่แน่ๆ อะ

“แต่ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ พวกหนูจะฟ้องพี่เซนนะคะว่าพวกพี่ไม่ให้พวกเราเข้า” โอ้โห้อีน้ำขิงมึงแผนสูงเกินไปแล้ว

“ใช่ค่ะ ถ้าพวกพี่อยากลองก็ได้นะคะ เผลอๆ พวกพี่อาจจะถูกไล่ออกด้วยที่มีเรื่องกับเมียเพื่อนเจ้าของ” อีนิวก็เอาด้วยอีกคน

“อีข้าวฟ่างมึงพูดหน่อยดิ เราแต่งตัวมาแล้วและเราต้องได้เข้า ดริ้ง แดนซ์ ดิ้น ท่องไว้ค่ะ”

“อะ...เอ่อ...พวกมึงจะให้กูพูดไรอะ?” กูนึกไม่ออกแล้ว พวกมึงพูดไปหมดแล้วอะ

“อะไรก็ได้ ขอแค่ให้พวกเราเข้าไปข้างในได้ก็พอ”

เอาก็เอาวะ ไหนๆ ก็มาแล้วอยากดื่มอย่าเต้นเต็มที่แล้ว

“ถ้างั้นเดี๋ยวหูโทรหาพี่เซนให้คุยกับพวกพี่สองคนก็ได้ค่ะ” ฉันหยิบโทรศัพท์ออกมาแกล้งทำเป็นกดต่อสายหาพี่เซน

“ฮัล...”

“ดะเดี๋ยวๆ พวกเราให้พวกน้องเข้าก็ได้ครับ”

“เย้ๆ ขอบคุณค่ะพี่การ์ดสุดหล่อ!!!” พวกเรา 3 คนยกมือไหว้พี่การ์ดทั้งสองคนก่อนจะวิ่งเข้ามาในผับอย่างตื่นเต้น

“โห้ในนี้กว้างมากอะ คนก็เยอะ” ยัยนิวพูด

ฉันเคยมากับพี่เซน แต่มาตอนกลางวันตอนไม่มีคนมีแต่พนักงานแค่นั้นเอง เพิ่งเห็นบรรยากาศตอนมีคน แสงสีเสียงพร้อมมาก

ว้าว OoO

“ไปค่ะ เราไปแรดค่ะเพื่อน” ยัยนิวพูดพร้อมกับกางมือให้ฉันกับยัยน้ำขิงจับคนละข้าง

“จัดไปค๊า!!”

พวกเราอยู่ชั้นใต้ดินแล้ว นั่งดื่มที่โต๊ะหน้าเคาน์เตอร์บาร์ สั่งเหล้ามาดื่มคนละแก้ว ฉันไม่ใช่คนดีอะไร เคยดื่มเหล้าเคยเที่ยวกลางคืนอยู่บ่อยครั้งก่อนจะเจอกับพี่เซน เพราะความอยากลอง ฉันเลยลองดื่มเหล้ากับยัยนิวยัยน้ำขิงนี่แหละ แล้วก็มักจะดื่มกันนิดๆ หน่อยๆ ตามเทศกาล ตั้งแต่คบกับพี่เซนก็ดื่มได้แต่น้ำหวานกับน้ำอัดลมจนตัวกลมแล้ว

“หมดแก้วแล้วไปดิ้นกันค่ะ” ยัยนิวพูด

“โอเค!! ชนนนนน!!”

เคร้ง!!!

เรา 3 คนชนแก้วกันดื่มเหล้ารวดเดียวหมด ก่อนจะวิ่งไปเต้นกับคนอื่นๆ เพลงสนุกโคตรๆ

“กรี๊ด สนุกพวกมึง ปล่อยผีแล้วกลับไปเป็นนางฟ้าในรั้วมหาวิทยาลัยค่ะ”

“วู้ๆ ๆ ๆ”

พวกเรา 3 คนเต้นกันอย่างสนุกสนานก็มีผู้ชายเต้นเสียดสีบ้าง แต่ฉันกับเพื่อนก็เซฟตัวเองเพื่อความปลอดภัย ในที่แบบนี้ก็มีคนหลายแบบเราต้องป้องกันตัวเอง

Zayn Part

Rrrrr

Rrrrr

Rrrrr

เสียงโทรศัพท์ผมดังต่อเนื่องและดังหลายรอบมาก ดังและดับ ดังและดับจนผมรำคาญต้องคว้าโทรศัพท์มาดูว่าไอ้เหี้ยตัวไหนมันโทรมาดึกดื่นขนาดนี้ ผมนั่งเคลียร์งานจนเสร็จและง่วงมากเลยนอนตั้งแต่ 5 ทุ่ม ดูนาฬิกาในมือถือก็จะตี 1 แล้ว มันไม่หลับไม่นอนรึไงวะ

ชื่อเบอร์โทรเข้าโชว์ว่า ‘Wes’ แม่งไม่หลับไม่นอนรึไงไอ้เหี้ยนี่

"มึงโทรมาทำเชี้ยอะไรตอนนี้...กูจะนอน! " ผมพูดกับคนในสายอย่างหงุดหงิด ง่วงก็ง่วง

'มึงนอนอยู่เหรอ? '

กูนอนอยู่แล้วมันแปลกตรงไหนจะตี 1 แล้ว

"เออ! "จากหงุดหงิดจะเริ่มโมโหแล้วนะ

'อ้าว...มึงนอนอยู่ที่ห้องแล้วเมียมึงมาโผล่ที่ผับไอ้บีกันได้ไงวะ นี่มึงปล่อยให้เมียเที่ยวแล้วเหรอวะ? '

พรึ่บ!

ผมรีบเด้งตัวลุกขึ้นมานั่ง ตาสว่างเลยหลังจากได้ยินสิ่งที่ไอ้เวสพูด

"มึงว่าไงนะ!? ข้าวฟ่างอยู่ที่ผับไอ้บีกัน!? " ผมถามไอ้เวสเสียงดัง

'ใช่...กูเลยโทรหามึงไงว่ามึงอยู่ไหน จะได้ไปนั่งดื่มด้วย สรุปมึงนอนอยู่ที่ห้องแล้วอนุญาตให้เมียเที่ยวเหรอ? มึงหวงเมียจะตายห่า...ใจดีผิดปกตินะเราอะ'

"ใจดีบ้านมึงดิสัส! ข้าวฟ่างขอกูไปนอนบ้านเพื่อนเพราะจะฉลองที่เรียนจบ ม.ปลาย กูก็คิดว่าฉลองกันที่บ้านเพื่นกูถึงอนุญาต ห่าเอ๊ย! "

ยัยข้าวฟ่างยัยเด็กเลี้ยงแกะ กล้าดียังไงถึงโกหกฉัน!

จากที่โมโหเมีย ผมโมโหคนในสายมากกว่า...

'ฮะฮ่าๆ ...กูมึงกำลังโดนเมียเด็กเล่นพิษแล้ววะ ตอนนี้นะ...เมียมึงกำลังเต้นอยู่กลางผู้คนอย่างเมามันเลยครับ อือหือ...กูเห็นนมขาวๆ ของเมียมึงด้วยอะ แหม...แต่งตัวได้แซ่บพอๆ กับอีเสือกับแอลลี่เลยแฮะ' ไอ้เวสมันพูดน้ำเสียงยียวนกลับมา

กรอด!

ผมกัดฟันดังกรอด เมื่อได้ยินไอ้เวสมันสาธยายการแต่งตัวของข้าวฟ่าง

ห้ามอะไรไม่เคยฟัง!

"แล้วทำไมการ์ดของผับให้เข้าวะ ไม่รู้รึไงว่าพวกนั้นยังเด็กกันอยู่! " ใช่! ข้าวฟ่างกับเพื่อนยังเด็กกันอยู่

ผับไอ้บีกันเพิ่งปรับเปลี่ยนอายุการเข้าผับของมันเมื่อไม่นานมานี่ว่าให้อายุ 20 ขึ้นไปเข้าได้ แต่ข้าวฟ่างกับเพื่อนอายุแค่ 18 กันเอง ต้องให้ไอ้บีกันตรวจสอบล่ะ เดี๋ยวตำรวจมาตรวจแม่งซวยอีก

'แค่เมียมึงชูบัตรประชาชนก็เห็นนามสกุลมึงแล้วป่ะ พวกการ์ดไม่ให้เข้าก็ซวยดิ'

"ข้าวฟ่าง! "

ผมก็ลืมไปว่าข้าวฟ่างเปลี่ยนมาใช่นามสกุลผมหลังเราจดทะเบียนสมรสกัน ไม่ได้การ ผมต้องไปจัดการเมียตัวดีของตัวเอง

"มึงดูไว้นะ ห้ามให้คาดสายตาเด็ดขาด อีก 5 นาทีกูถึงผับ กูจะเอาไม้เรียวไปฟาดก้นเด็ก! "

ติ๊ด!

ผมพูดกับไอ้เวสรวดเดียวและกดตัดสายรีบไปแต่งตัวเพื่อไปลากคอข้าวฟ่างกลับ

"เธอกล้ามากนะข้าวฟ่างที่แอบหนีฉันเที่ยว...ยัยเด็กบ้า! ในเมื่ออ่อนข้อให้แล้วได้ใจ อย่าหาว่าฉันใจร้ายก็แล้วกัน! " ผมตบพวงมาลัยรถอย่างโมโห เหยียบคันเรงมิดเลย ปาดหน้าใครได้ปาดหมดเพราะตอนนี้อารมณ์ผมเดือดเกิน 100 องศาแล้ว

อยากจับเมียมาทำโทษมาก

เอี๊อดดด!!

5 นาทีจริงๆ ที่ผมขับรถมาที่ผับไอ้บีกันเพราะคอนโดผมอยู่ใกล้ผับมันอยู่ โชคดีนะที่วันนี้เลือกนอนที่คอนโดไม่งั้นได้มาถึงช้าแน่ ผมขับรถมาจอดหลังผับเพราะเป็นที่จอดรถเฉพาะคนสนิทกับไอ้บีกันเท่านั้น

“หวัดดีครับเฮียเซน วันนี้มาดึกแหะ” ไอ้แฟร้งค์เลขาคนสนิทของไอ้บีกันเข้ามาทักผม

“กูไม่ได้มาเที่ยวกูมาตามเมีย ตอนนี้ไอ้เวสมันอยู่ไหน?”

“เฮียเวสอยู่ที่ชั้นใต้ดินโต๊ะเดิมครับ”

“อืม”

ผมรีบเดินไปหาไอ้เวสที่ชั้นใต้ดินทันที มาถึงห้องชั้นใต้ดินเดินมาที่โต๊ะประจำที่พวกผมชอบมานั่งเวลาเบื่อโซน VIP ผมเห็นไอ้เวสมันกำลังนั่งกอดนั่งอ้อนอีชีต้าห์อยู่หมั่นไส้วะ

ปึก!

“เหี้ยเวส!” ผมตบโต๊ะเรียกไอ้เวสเสียงดัง

“อ้าวมาไวจังเลยเพื่อนเซน เป็นหนักนะเนี่ยหน้าบึ้งเชียว กิ้วๆ” กิ้วๆ พ่อมึงสิไอ้ห่า!

“อย่ามากวนตีนกูตอนนี้ ข้าวฟ่างอยู่ไหน!?”

“สงสัยจะหวงเมียหนักนะมึงเนี่ย”

“หุบปากมึงไปอีชีต้าห์ เดี๋ยวกูถีบให้!”

หงุดหงิด! โมโห! ปากดีทั้งผัวทั้งเมีย

“เฮ้ๆ โกรธเมียตัวเองอย่ามาดุเมียกูสิไอ้เหี้ย เดี๋ยวมันจะเป็นไข้” ยังกวนตีนกูอยู่นะมึง

“ข้าวฟ่างอยู่ไหน!? ถ้ามึงไม่บอกกูกูจะหาผัวน้อยให้อีชีต้าห์!”

“โน้นๆ คนที่เต้นอยู่ตรงกลางฟลอร์ ใส่ชุดเกาะอกสีแดงสดรัดรูปนมขาวๆ เต้นโยกย้ายอยู่โน้น” ไอ้เวสชี้ให้ผมดู

สายตาผมไว มองหาแป๊ปๆ ก็เห็นข้าวฟ่างกับเพื่อนแล้ว

แหมเต้นกันซะมันเลยนะ โคโยตี้เรียกพี่ได้เลย

เธอไม่ตายดีแน่!

ผมเดินฝ่าฝูงนักเต้นเดินเข้าไปหาข้าวฟ่างอย่างรวดเร็ว

หมับ!

ผมคว้าแขนข้าวฟ่างได้ก็ลากออกมาจากฝูงนักเต้น

“ฮะ...เฮ๊ยใครอะ!?”

“กรี๊ดดด!! อีนิว อีน้ำขิง ช่วยกูด้วยมีคนลากแขนกู! ปล่อยฉันนะไอ้บ้า! ปล่อยนะ!” ข้าวฟ่างพยายามแกะมือผมออกจากมือตัวเอง ผมไม่พูดไม่จาลากแขนข้าวฟ่างอย่างเดียว

แหกปากไปก็ไม่มีใครได้ยินหรอก เพราะเสียงเพลงมันดังเกินจนกว่าจะคนอื่นจะได้ยินเสียงขอความช่วยเหลือ

ผมลากข้าวฟ่างมาหลังผับ ก่อนจะเหวี่ยงเข้าไปในห้องเก็บของและล็อกประตู

แกร๊ก!

“ฮึก ยะ...อย่าทำอะไรหนูเลยนะคะ ฮื่ออ...หนูกลัวแล้ว หนูยังเด็ก หนูกลัว ฮือๆ” ข้าวฟ่างก้มหน้าร้องไห้ยกมือไหว้ผมสั่นด้วยความกลัว

“ยังเด็ก! กลัว! แล้วจะมาในที่แบบนี้ทำไมห๊า!!” ผมตะคอกใส่ข้าวฟ่างจนเธอสะดุ้ง ก่อนที่ข้าวฟ่างจะเงยหน้ามองผมอย่างตกใจ

“ปะ...ป๋า!”

“เออ! ฉันเอง! ไงฉลองเรียนจบกันสนุกดีไหม!? แล้วนี่แต่งตัวเหี้ยอะไร!!”

“นะ...หนูขอโทษค่ะ หนูขอโทษ ฮื่อออ...” เหอะ! ทำผิดแล้วเอ่ยแค่คำขอโทษ พูดออกมาง่ายๆ ใครจะพอใจกัน

“คิดว่าคำขอโทษของเธอจะลบคำโกหกของเธอได้เหรอข้าวฟ่าง!”

“ฮึก ฮือๆ ฮือๆ”

“ที่ฉันอนุญาตให้เธอฉลองเรียนจบกับเพื่อน เพราะฉันไว้ใจเธอ คิดว่าเธอจะไม่เหลวไหลเชื่อฟังในสิ่งที่ฉันห้าม! แต่ที่ไหนได้ เธอแม่งทำให้ฉันโคตรโมโห ดื่มเหล้า! แต่งตัวโป๊! เต้นยั่ว! ชอบแบบนี้ใช่ไหม!? ฉันสอนฉันพูดอะไรไปไม่เคยเข้าในสมองเธอเลยรึไง!!”

“ฮื่อออ...ฮือๆ หนูขอโทษค่ะ”

“อยากแรดมากใช่ไหม!?”

“ไม่ค่ะ หนูไม่...”

“ถ้างั้นก็นอนมันซะที่นี่ไม่ต้องกลับ! ชอบดื่มเหล้าก็ดื่ม! อยากเต้นก็ไป! จะแต่งตัวโป๊จะแก้ผ้าก็ไม่ต้องมาสนใจฉัน ไม่ต้องมาสนใจกัน จะไปไหนก็ไป! ฉันไม่ห้ามเธอแล้ว!” ผมพูดจบก็เดินออกมาจากห้องเก็บของทันที

หมับ!

“ป๋า ฮึก หนูขอโทษ” ข้าวฟ่างเดินตามมากอดผมด้านหลัง

ผมเงยหน้ามองเพดานเพื่อไม่ให้อารมณ์ตัวเองเดือดไปมากกว่า เดี๋ยวจะเผลอทำร้ายร่างกายข้าวฟ่างไป

มันเสียความรู้สึกมากที่ถูกคนที่ตัวเองรักโกหก ถึงแม้มันจะไม่ใช่เรื่องนอกใจ แต่ความซื่อสัตย์มันหน้าจะเกิดขึ้นในทุกๆ ด้าน ผมเคยบอกแล้วว่าจะไปเที่ยวที่ไหนให้โทรมาขอก่อนจะให้ไปหรือไม่ก็ค่อยว่ากันอีกที ว่าที่ๆ ข้าวฟ่างอยากไปมันเหมาะสมกับตัวเองรึเปล่า ชอบทำอะไรไม่นึกถึงหน้าตาพ่อแม่ คิดแต่ว่าอยากมาเพราะอยากและมันสนุก ได้ปลดปล่อย วัยรุ่นผมเคยร้ายมาก่อน ผมรู้ดีว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างข้าวฟ่างถ้าเสียสมาธิไปนิดเดียวโดนลากไปไกลแน่ ผมสอน ผมบอกเธอเพื่อไม่อยากให้ใครมองเธอไม่ดีและไม่อยากให้เธอเจอเรื่องไม่ดี แต่ข้าวฟ่างแม่งไม่เข้าใจ

ทำไมถึงคิดว่าการที่ผมสอน ที่ผมสั่งมันคือความอึดอัด ถ้าไม่รัก ผมปล่อยให้เจอโลกที่เธอสมควรเจอแล้ว!

“บางทีฉันก็คิดว่าฉันจะคุมเธอได้ แต่เปล่าเลยฉันคุมเธอไม่ได้ เธอแค่ตอบรับความหวังดีจากฉันแค่ให้มันผ่านๆ ไป หลอกให้ฉันดีใจว่าเธอสามารถเปลี่ยนไปในบางด้านที่ดีต่างจากวัยรุ่นคนอื่นที่ชอบทำอะไรตามใจตัวเอง ฉันโคตรเหนื่อยกับเธอเลยวะข้าวฟ่าง”

“ฮึก ฮื่อออ...ฮือๆ”

“ฉันกับเธอเราต่างกันมาก ต่างกันจนฉันคิดว่าเราคงเข้ากันไม่ได้ง่ายๆ พยายามจูนเข้าหากันมันก็ต้องมีอะไรทำให้เราต้องออกห่างกัน อยากทำอะไรตามใจตัวเองไหมล่ะ?”

“ปะ...ป๋า”

“เราลองห่างกันดูปะข้าวฟ่าง บางทีเธออาจจะชอบความอิสระมากกว่ามีฉันอยู่ข้างๆ ก็ได้”

“ป๋าไม่เอา ฮือๆ ไม่เอานะป๋า หนูรักป๋ามาก ฮึก รักมากๆ”

“ถ้าเธอรักฉันจริง เธอคงแคร์ความรู้สึกฉัน แต่นี่ไม่!” ผมพูดจบก็แกะมือข้าวฟ่างที่กอดผมออกเดินกลับมาที่รถ

อยากกลับไปนอน พักผ่อนสมอง

“ฮื่อออ...ป๋าอย่าทิ้งหนูไป หนูขอโทษ ฮื่อออ...” ข้าวฟ่างวิ่งตามผมมาจนมาถึงรถ

แน่นอนว่าผมกำลังโกรธเธอ ผมโกรธเธอมากๆ

ผมเหนื่อยที่ต้องตาม ต้องคอยพูด คอยบอกทุกวัน เหนื่อยยิ่งกว่าทำงานทั้งวันซะอีก

“มีไรกันวะ?” ไอ้บีกันถึงกับงงเมื่อเห็นข้าวฟ่างร้องไห้อย่างหนักวิ่งตามผมมา

“ไม่มีอะไร กูก็แค่สั่งสอนเด็กปีนเกลียว”

“หนูขอโทษนะคะป๋า ป๋าอย่าทิ้งหนูไปเลยนะคะ ฮึก หนูจะไม่ทำอีก หนูจะไม่โกหก ไม่ทำอีกแล้วค่ะ ฮือๆ หนูขอโทษ” ข้าวฟ่างเดินมาเกาะแขนผมแน่น

ตอนนี้ใบหน้าสวยของข้าวฟ่างเลอะเครื่องสำอางไปหมดแล้ว ผมหันหน้าหนีเพราะไม่อยากเห็นน้ำตาของข้าวฟ่าง ไม่ใช่ว่าผมไม่เสียใจที่ทำแบบนี้ ผมเสียใจและเจ็บมากที่ทำให้ข้าวฟ่างร้องไห้ แต่เด็กดื้อต้องโดนแบบนี้ซะบ้างจะได้ไม่ทำอีก จะได้รู้ว่าผลของการโกหกมันเป็นยังไง

มีความสุขหรือร้องไห้

“ปล่อย” ผมบอกข้าวฟ่างให้ปล่อยมือออกจากแขนผม

“ไม่เอาๆ อึก อึกไม่เอา ฮื่ออ...” ข้าวฟ่างส่ายหัวรัวๆ ทั้งน้ำตา

“ค่อยๆ คุยกันดิ น้องร้องไห้หน้าเลอะตาแดงไปหมดแล้ว”

“ทำตัวเองทำไมกูต้องสนวะ” ผมตอบไอ้บีกันเสียงนิ่ง

“ฮื่อออ...” คนได้ยินถึงกับขวัญเสียร้องไห้หนักกว่าเดิม

“มึงพูดแรงไปนะเชี่ยเซน น้องยังเด็ก”

เด็ก? เหอะ! คุยรู้เรื่องผมก็ถือว่าโตและเข้าใจหมดแหละ

“กูฝากให้นอนอยู่ที่นี่ด้วยนะ ชอบเหล้า ชอบเต้น ก็นอนมันที่ผับนี่แหละ กูกลับคอนโดละ” ผมสะบัดมือออกจากการจับกุมของข้าวฟ่างกำลังจะก้าวเท้าเดินหนี

แต่ทว่า...

“ป๋า ฮื่อออ...อย่าไป ฮึก อึก”

พรึ่บ!

“เฮ๊ย! ข้าวฟ่าง!”

แม่ง!

ข้าวฟ่างร้องไห้จนเป็นลม ดีนะที่ผมเข้าไปอุ้มทัน

“อุ้มไปนอนที่ห้องกูก่อน”

“กูจะกลับคอนโด ขับรถแค่ 5 นาที”

“เออๆ ค่อยๆ คุยกันนะ กูไม่รู้ว่ามึงโกรธอะไรน้อง แต่น้องสำนึกผิดก็ให้อภัยเหอะ ร้องไห้จนเป็นลมมันไม่ใช่เล่นๆ แล้วนะไอ้เซน กูเคยดูแลแอลเหมือนกัน กูรู้ว่าผู้หญิงกับผู้ชายไม่เหมือนกัน อย่าทำรุนแรงกับน้อง ต้องใจเย็นๆ ช่วงวัยรุ่นมึงคงเข้าใจ เพราะมึงก็เคยผ่านมาเหมือนกัน”

“เออน่ะ” สาธยายมาซะยาวเยียด

ผมขับรถถึงคอนโดผมก็อุ้มข้าวฟ่างขึ้นมาบนห้อง เช็ดเนื้อเช็ดตัวให้ พอเช็ดเครื่องสำอางออก ตาข้าวฟ่างบวมจริงๆ

“ฮึก ฮึก ป๋าหนูขอโทษ อย่าทิ้งหนูไปเลย” ข้าวฟ่างละเมอออกมา มีน้ำตาไหลออกมาที่หางตาของเธอ ผมเอานิ้วเช็ดน้ำตาให้

ผมอารมณ์ร้อนข้าวฟ่างรู้ดี แต่เธอก็มักจะทำให้ผมเดือดอยู่บ่อยครั้ง

“ฉันไม่ทิ้งเธอหรอก แค่จะทำโทษให้เธอสำนึกว่าไม่ควรโกหกผู้ใหญ่อีก” ผมห่มผ้าให้ข้าวฟ่าง ส่วนตัวเองก็เดินออกมานอนที่โซฟาด้านนอก

โกรธก็คือโกรธ ไม่มียอม เมียก็เมียเหอะ






รูปภาพที่เกี่ยวข้อง




![]( "Click and drag to move")

#จบตอนแล้วนะคะ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านค่ะ ขอบคุณมากนะคะ ^^

วัยรุ่นก็คือวัยรุ่น มีความอยากรู้อยากลองเป็นธรรมดา ยิ่งถูกห้ามยิ่งเก็บกด ยิ่งรู้ว่าลองแล้วสนุก ก็มักจะลองต่อไป

ความคิดเห็น