ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 4: เราไม่ได้เป็นอะไรกัน

ชื่อตอน : บทที่ 4: เราไม่ได้เป็นอะไรกัน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.5k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.พ. 2560 17:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 4: เราไม่ได้เป็นอะไรกัน
แบบอักษร

'ระ..เราไม่ได้เป็นอะไรกัน พี่จีซูอย่าทำแบบนี้เลย'  ทั้งๆที่มันก็ผ่านไปตั้งวันนึงแล้วแต่ประโยคของคนน้องที่พูดไว้ก็ยังก้องดังอยู่ในหัวของฉันตลอดเวลา ตั้งแต่วันนั้นฉันก็ไม่ได้คุยกับลิซ่าเลยเพราะเราไม่ได้เจอกันด้วยแหละ ฉันลงมาเดินเล่นที่สวนหลังคอนโดเพื่อจะได้ไม่ต้องคิดฟุ้งซ่าน..


"ลิซ" ลิซ่าคนที่ฉันไม่ได้เจอมา1วันเต็มๆกำลังนั่งเล่นมือถืออยู่ที่ม้านั่งข้างหน้าฉัน ฉันกำลังจะเดินเข้าไปหาน้องแต่ขณะที่กำลังเดินไปนั้นผู้ชายร่างเล็กคนนึงก็เดินเข้าไปหาลิซ่าและนั่งลงข้างๆเธอ ฉันจึงหยุดเดินและแอบมองอยู่ตรงต้นไม้ ทั้งคู่คุยกันอย่างสนิทสนมฉันไม่ได้ยินหรอกว่าคุยเรื่องอะไรกันเพราะตรงที่ฉันยืนอยู่มันไกลพอสมควรแต่ท่าทีที่ดูสนิทสนมกันมากของลิซ่ากับชายร่างเล็กคนนั้นทำให้ฉันเผลอกำมือแน่น.. ก่อนจะผ่อนแรงลงเพราะนึกถึงประโยคที่ลิซ่าพูดเมื่อวันก่อน..


'เราไม่ได้เป็นอะไรกัน'  ใช่ฉันรู้ ฉันรู้ คำพูดนั้นมันทำให้ฉันรู้สึกเจ็บ.. เจ็บที่หัวใจของฉัน และยิ่งเห็นภาพตรงหน้ายิ่งทำให้ฉันเจ็บมากขึ้นไปอีก... ฉันรู้ตัวเองว่าฉันคิดยังไงกับลิซ่าแต่ฉันยังไม่มีโอกาสได้พูดออกไป.. เพราะในตอนแรกฉันยังไม่ค่อยแน่ใจในความรู้สึกของลิซ่าและยิ่งคำพูดที่น้องพูดเมื่อวันก่อนยิ่งทำให้ฉันไม่แน่ใจเข้าไปใหญ่.. ตอนนี้น้ำใสๆกำลังคลออยู่ที่ตาของฉัน ฉันพยายามกลั้นไม่ให้มันไหลออกมาแต่ก็ทำไม่ได้.. ฉันจึงปล่อยให้มันไหลออกมา..


"ยัยซูว มาทำไรตรงนี้เนี่ย" เจนนี่มาจับที่ไหล่ของฉัน ฉันยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาลวกๆก่อนจะหันไป..


"พ..พี่จีซูร้องไห้ทำไมคะ" โรเซ่ที่มาด้วยกันกับเจนนี่ถาม


"มะ..ไม่มีอะไรหรอกโรเซ่" น้ำใสๆเริ่มกลับมาคลอที่ดวงตาของฉันอีกครั้ง


"จะไม่มีอะไรได้ยังไงก็เห็นๆอยู่ว่ามึงร้องไห้อ่ะ ใครทำไรมึงบอกมาเดี๋ยวกูไปจัดการให้ ให้น้องลิซจัดการให้ก็ได้.."  พอเจนนี่พูดถึงลิซ่าก็ยิ่งทำให้ฉันกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่..


"ฮึก.. ฮือ.."


"ยัยจีซู.." เจนนี่ลูบหลังฉันเบาๆเพื่อปลอบใจ  โรเซ่ก็หันซ้ายหันขวาเหมือนกำลังหาอะไรอยู่แล้วก็หยุดกึกเหมือนกับเจออะไรบางอย่าง..


"พี่เจน ฉันว่านั่นน่าจะเป็นสาเหตุทำให้พี่จีซูเป็นอย่างนี้นะ.."


"อ่อแบบนี้นี่เอง... ซูมึงหยุดร้องไห้ก่อนนะ.."


"ฮึก..ฮึก.."


"พาพี่จีซูไปคุยบนห้องกันเถอะค่ะ พี่เจน" 


"อืม.. ซูไปขึ้นห้อง"


 

 

 

 

 


"ฮึก.. ฮึก.." ฉันยังคงร้องไห้ไม่หยุด เพราะตอนนี้มันเจ็บ.. เจ็บที่ใจมากๆ ทั้งคำพูดของลิซ่าทั้งภาพที่เห็น..


"ยัยซู หยุดร้องแล้วฟังก่อน.. มันไม่ใช่แบบที่มึงคิดนะ"


"แล้วมันอะไรล่ะ.. ฮึก"


"เขาสองคนเป็นเพื่อนกันนะคะ พี่จีซู"


"เพื่อนเหรอ? เพื่อนคุยกันสนิทสนมขนาดนั้นเลยเหรอ แถมยังจับไม้จับมือกันอีก.. ฮึก"


"โอย.. ไปกันใหญ่ล่ะ น้องลิซกับผู้ชายคนนั้นเขาเพื่อนกันจริงๆ ฉันก็รู้จักน้องผู้ชายคนนั้นเขาชื่อแบมแบม" แบมแบม แบมแบมไหนไม่เห็นจะรู้จัก เขาอาจจะเป็นมากกว่าเพื่อนกันก็ได้พวกเธอสองคนจะไปรู้ได้ยังไง..


"ฮึก.."

ครืดด ครืดด
เสียงมือถือของโรเซ่ดังขึ้น


"โหลว่า"


"อยู่ห้องพี่จีซูอ่ะ มึงจะเข้ามามั้ย?"


"อ..อ่ะ งั้นเหรอ เคๆ"


"ใครเหรอ?" เจนนี่ถามโรเซ่


"ลิซ่า.. มันโทรตามให้กลับห้อง งั้นขอตัวก่อนนะคะ"


"อืมๆ"


"พี่จีซูไม่ต้องคิดมากนะคะ มันสองคนเป็นแค่เพื่อนกันจริงๆ" แล้วโรเซ่ก็เดินออกจากห้องไป


"ไหนเล่าให้ฟังสิ๊.. ทำไมถึงต้องร้องไห้ฟูมฟายสะขนาดนี้"


"......"


"มันมีอะไรมากกว่านั้นใช่มั้ย? เพราะถ้าแค่น้องลิซ่าเขาไปคุยสนิทกับใครมึงคงไม่ร้องไห้ฟูมฟายขนาดนี้หรอก.. อย่างมากก็แค่นั่งหน้าบึ้งทั้งวัน" เจนนี่ถึงจะเป็นเพื่อนจอมกวนประสาทแต่ก็เป็นเพื่อนที่รู้ใจฉันมากเหมือนกัน


"มะ..เมื่อวันศุกร์ ฮึก.. ลิซพูดว่า 'เราไม่ได้เป็นอะไรกัน อย่าทำแบบนี้เลย' ฮึก.."


"อย่าทำแบบนี้? ทำอะไร? มึงไปทำอะไรน้องเขาอ่ะ?"


"......"


"ไม่เป็นไรไม่อยากบอกก็ไม่ต้องบอกก็ได้.. เดาว่าที่ทำให้มึงเป็นแบบนี้เพราะคำว่า 'เราไม่ได้เป็นอะไรกัน' สินะ"


"ฮึก..ใช่ มันเหมือนกับน้องบอกอ้อมๆว่า.. ฉันไม่มีสิทธิ์..ฮึก อะไรในตัวน้องทั้งนั้น.."


"เฮ้อ.. มึงก็ชอบคิดไปเองแบบนี้ไง แล้วก็เอามาคิดมากน้องเขาเป็นคนพูดตรงๆนะ เขาคงไม่มีความหมายแฝงอย่างที่มึงคิดหรอก..หยุดร้องไห้ได้แล้วตาบวมหมดแล้วเนี่ย" เจนนี่ลูบหลังฉันและพูดปลอบใจฉัน 


"ฮึก.."

 

 

 

 


"ฉันจะลงไปซื้อของเอาไรมั้ย?"  เจนนี่ถามฉัน ฉันส่ายหน้าไปมาแทนคำตอบ เจนนี่พยักหน้าแล้วก็เดินออกไป.. ฉันล้มตัวลงนอนบนโซฟาตัวยาวและหลับตาลง ฉันคิดว่าการหลับทำให้สมองเราได้หยุดพักและไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น พอตื่นขึ้นมาเรื่องราวทั้งหมดก็จะกลายเป็นเหมือนฝันไป...

 

 

 


-------------------------------

 

 

 

"นังลิซ! มึงไปทำอะไรพี่จีซูห้ะ?!" พอยัยโรเซ่เข้ามาในห้องก็ตะคอกใส่ฉันทันทีทันใด


"โอย.. มึงจะตะคอกใส่ทำไมเนี่ย หูจะแตกอยู่แล้ว.."


"อย่ามาเบี่ยงประเด็น! ตอบคำถามมา! เมื่อวันศุกร์มันเกิดอะไรขึ้น?!"


"......"


"มึงรู้มั้ยว่ามึงทำให้พี่จีซูเขาต้องร้องไห้!" รู้สิ.. ทำไมฉันจะไม่รู้ล่ะ ตอนที่ฉันนั่งอยู่ตรงม้านั่งฉันเห็นทุกอย่าง.. เห็นพี่จีซูแอบดูอยู่ตรงต้นไม้.. และรวมทั้งเห็นตอนที่พี่จีซู.. ร้องไห้... ฉันก็เจ็บ..เจ็บใจที่ทำให้คนที่ฉันรักต้องร้องไห้ แต่.. ฉันก็ยังไม่ค่อยแน่ใจว่าพี่จีซูร้องไห้ทำไม หรือเพราะพี่เขาก็ชอบฉันงั้นเหรอ?  ไม่หรอก.. ฉันไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเองเพราะกลัวว่าจะต้องเจ็บ.. หรือพี่เขาจะชอบแบมแบม?.. ตอนนี้ความคิดของฉันมันกำลังตีกันจนยุ่งเหยิงไปหมด...


"ลิซ่า...." โรเซ่ลดเสียงอ่อนลง เมื่อเห็นว่าฉันทำหน้าเหมือนจะร้องไห้..


"สรุปมันเกิดอะไรขึ้น?"


"คือ.. เมื่อวันศุกร์..." ฉันเล่าเหตุการณ์ทุกอย่างให้โรเซ่ฟังทั้งหมด ทั้งตอนที่พี่เขาจูบ.. ทั้งตอนที่ฉันพูดประโยคนั้นออกไป...

'เราไม่ได้เป็นอะไรกัน'


"แล้วทำไมมึงถึงพูดออกไปแบบนั้นล่ะ?"


"ก็ไม่รู้เหมือนกัน.. ปากมันไปเองน่ะ..."


"เฮ้อ.. แล้วมึงจะเอาไงต่อล่ะ..?"


"กูว่าจะให้มึงสอนทำช็อกโกแลต.. แล้วเอาไปให้พี่เขาวันวาเลนไทน์และฉันก็จะพูดสารภาพทั้งหมดออกไป.."


"อืม.. แผนดีนะ นี่มึงคิดเองเหรอ?"


"แบมแบมช่วยคิดอ่ะ"


"อ่อ..ป่ะ งั้นไปกัน.."


"ไปไหน?"


"เอ้า! จะทำช็อกโกแลตไปให้พี่เขาไม่ใช่หรือไง ก็ไปซื้อวัตถุดิบมาทำไงถามได้ ไปๆลุกๆ" พูดจบโรเซ่ก็ลากฉันออกจากห้องแล้วมุ่งหน้าไปที่ห้าง

 

 

 

"นี่.. แล้วมึงจะเอาช็อกโกแลตแบบไหนอ่ะ?"


"ไม่รู้ดิ.. กูคิดไว้2อย่างอ่ะว่าจะเอาเป็น สตอเบอร์รี่เคลือบช็อกโกแลตหรือจะเป็นช็อกโกแลตล้วนๆดี"


"เอาแบบนี้มั้ย.. ทำวางเป็นรูปหัวใจอ่ะแบบวางสตอเบอร์รี่เคลือบช็อกโกแลตเป็นรูปหัวใจแล้วก็วางช็อกโกแลตชิ้นๆล้อมรอบอีกที"


"อื้ม..ก็ดีนะ"


"งั้นเดี๋ยวมึงไปเดินหากล่องรูปหัวใจนะ ขนาดก็แล้วแต่มึงอ่ะ เดี๋ยวฉันจะไปซื้อวัตถุดิบเอง โอเคนะ"


"โอเค~"  โรเซ่เนี่ยพึ่งพาได้ตลอดเลยย

 

 

 

 

 

"โห นี่เยอะขนาดนี้เลยเหรอ?" ฉันถามเมื่อกลับมาถึงคอนโด ก็เห็นสารพัดวัตถุดิบอะไรก็ไม่รู้เต็มโต๊ะไปหมด


"เอ้า! จะลงมือทำทั้งทีก็ต้องทำให้มันอลังหน่อยป่ะ"  จ้า~ แต่ช่วยดูหน่อยก็ดีว่าฉันจะเอาไปเป็นของขวัญ.. ไม่ได้จะเอาไปประกวดด


"แล้วนี่ฉันต้องทำไรบ้างอ่ะ? นั่งเฉยๆ?"


"ไม่ได้! เราต้องมาช่วยกัน!"


"เอ้า! แต่กูทำขนมไม่เป็นนี่" อย่าว่าแต่ขนมเลย ขนาดของคาวแค่ไข่ดาวยังไหม้เลย -..-  นี่ถ้ายัยโรเซ่ไม่มาอยู่ด้วยฉันคงต้องอดตาย~


"เหอะน่า เดี๋ยวกูช่วยสอน เอ้าลงมือได้!"


"ค่าา..."


"ก่อนอื่นก็เอาผงโกโก้ใส่ลงไป"


"สั่งเหมือนกูเป็นทาสเลยนะ.." ฉันบ่นอุบอิบ


"แอบบ่นอะไร?!"


"เปล่าจ้าา..."


"ทีนี้ก็ใส่เนยละลายลงไป.. แล้วตามด้วยน้ำตาล นม...

 

 

"ลิซ! อย่าปล่อยให้น้ำเดือด!"


"ลิซ! อย่าพึ่งปิดไฟ!"


"ลิซ! สตอเบอร์รี่มันยังไม่ได้ล้างเลย! อย่าพึ่ง!"


"ลิซ!"

 

 

 

 

 

"เฮ้ออ.....กว่าจะเสร็จ" ฉันถอนหายใจออกมาอย่างเหน็ดเหนื่อย เริ่มทำตั้งแต่บ่ายกว่าจะทำเสร็จฟ้าก็มืดแล้ว..


"พยายามได้ดีเลยนี่" โรเซ่พูดพร้อมเดินมาตีหลังฉันเบาๆ


"อือ..ก็เพราะมีมึงช่วยด้วยนี่แหละ"


"ถ้าพี่จีซูรู้ว่ามึงพยายามทำให้เขาขนาดนี้ เขาต้องดีใจมากแน่ๆ"


"จะดีใจจริงๆงั้นเหรอ.. " ฉันพึมพำออกมาเบาๆ


"หือ?.."


"ปะ..เปล่า ดึกแล้วมึงไปนอนเถอะ"


"อืมๆ" แล้วโรเซ่ก็เดินเข้าห้องนอนตัวเองไป.. ฉันล้มตัวลงนอนบนโซฟาอย่างหมดแรง..


'ป่านนี้พี่จีซูจะเป็นยังไงบ้างนะ..' 

 

 


--------------------------

 

 

 


กริ๊งง
ฉันที่กำลังนอนอยู่บนโซฟาลืมตาตื่นขึ้นเพราะเสียงกดกริ่งดังขึ้นมา.. ฉันขยี้ตาและยีผมเล็กน้อยก่อนจะเดินไปส่องตรงรูกระจกตรงประตูว่าใครมา..


'ลิซ..' ฉันถอยออกห่างจากประตูทันที ฉันยังไม่อยากจะเจอน้องตอนนี้..


"ยัยซูใครมาเหรอ?" เจนนี่ที่พึ่งออกมาจากห้องน้ำถามฉัน


"บอกไปว่ากูไม่อยู่นะ.. ถ้าน้องถาม" แล้วฉันก็รีบเดินไปหลบในห้องนอน


"เห้ย เดี๋ยวว อะไรของมันวะ?.."


"อ้าว..น้องลิซ  เข้ามาก่อนสิ.." ฉันแอบมองและฟังเสียงผ่านช่องประตูห้องนอนที่เปิดออกเล็กน้อย..


"อ..เอ่อ พี่จีซูไม่อยู่เหรอคะ? พี่เจนนี่" ลิซ่าถามขึ้นเมื่อนั่งลงบนโซฟา


"มะ..มันไปข้างนอกน่ะ  อ่ะนี่น้ำ" เจนนี่ยื่นแก้วน้ำให้ลิซ่าพร้อมนั่งลงข้างๆคนน้อง


"มาหายัยซูมีอะไรเหรอ?"


"คือ.. ฉันเอาชุดมาคืนพี่เขา.. "


"อ่อ..." เจนนี่หันมามองฉันที่แอบอยู่หลังประตู ส่งสายตามาเชิงถามว่า 'จะให้ทำไงต่อ'


"......"


"ซูมันเล่าเรื่องเมื่อวันศุกร์ให้พี่ฟังแล้วนะ.."


"คะ?..."


"มันบอกแค่น้องลิซพูดกับมันว่า 'เราไม่ได้เป็นอะไรกัน อย่าทำแบบนี้เลย' แค่เนี่ย.."


"......"


"พี่จะบอกให้ว่ายัยซูอยู่ไหน.." เอ้า! ยัยเจน! นี่เป็นเพื่อนกันจริงๆใช่มั้ย?!!


"......." ลิซ่าพยักหน้าโอเคทันที


"แต่.. พี่อยากรู้ว่า 'อย่าทำแบบนี้' มันหมายความว่าไง.. ถ้าน้องลิซบอกพี่มา พี่ก็จะบอกที่อยู่ของยัยซูให้น้องลิซ..." เฮ้ย!


"อ..เอ่อ..คือ..."


ครืดด ครืดด

'เฮ้อ' เสียงมือถือของยัยเจนนี่ช่วยชีวิตฉันไว้จริงๆ...


"ฮัลโหล"


"อืม.. ได้ๆ"


"เดี๋ยว..พี่ต้องไปหาเพื่อนน่ะ... น้องลิซจะอยู่รอยัยซูมั้ย?.."


"อืม..งั้นเดี๋ยวลิซอยู่รอซักแปปก็แล้วกันค่ะ.."


"อื้ม..งั้นพี่ไปก่อนนะน้องลิซ" เจนนี่เหล่มาทางฉันและส่ายหัวไปมาเล็กน้อย ก่อนจะออกจากห้องไป


"......" ตอนนี้ในห้องเงียบมาก.. เงียบจนได้ยินเสียงแอร์..


"พี่จีซู..." หะ..ห้ะ? ลิซเรียกฉันเหรอ?.. หรือคิดจะแกล้งเรียกเพื่อให้ฉันตกใจออกไปข้างนอกงั้นเหรอ.. แล้วทำไมเสียงลิซ่ามันได้ยินชัดมากเหมือนน้องกำลังยืนอยู่หน้าประตูเลย...

 

 

 

------------------------

 

 

 

ฉันรู้อยู่แล้วล่ะว่าพี่จีซูไม่ได้ออกไปข้างนอกแต่แกล้งทำเป็นเชื่อพี่เจนไปอย่างนั้นแหละ.. ที่ฉันรู้ว่าพี่จีซูไม่ได้ออกไปข้างนอกจริงๆก็เพราะว่าประตูห้องของพี่จีซูถูกเปิดออกเล็กน้อยและที่ทำให้ฉันมั่นใจที่สุดก็คือ.. ที่ชั้นวางรองเท้าของพี่จีซูไม่มีคู่ไหนถูกหยิบออกไปเลยซักคู่...


"พี่จีซูอยู่หลังประตูนี้สินะ..." ฉันพูดพร้อมนั่งลงเอาหลังพิงกับประตู


"พี่คงไม่อยากจะเจอหน้าฉันสินะ... ฉันเข้าใจเพราะถ้าฉันเป็นพี่ฉันก็คง.. ทำแบบที่พี่กำลังทำอยู่เหมือนกัน.." ที่ฉันพูดออกไปเมื่อวันศุกร์.. ฉันก็ไม่รู้ตัวเองเหมือนกันว่าทำไม ทำไมฉันถึงพูดออกไป ฉันสับสน.. สับสนกับความรู้สึกของตัวเอง... ฉันไม่รู้เลยว่าควรจะทำยังไง..


"พี่..ออกมาคุยกันดีๆได้มั้ย?.. ฉันอยากเห็นหน้าพี่..." สักพักพี่จีซูก็เปิดประตูออก ฉันลุกขึ้นยืนและเดินเข้าไปหาคนพี่ที่กำลังยืนก้มหน้าอยู่ ฉันเอื้อมมือไปที่คางของพี่จีซูออกแรงดันเล็กน้อยให้คนพี่เงยหน้าขึ้น ทำให้ฉันเห็นว่า.. น้ำใสๆมันกำลังคลออยู่ที่ดวงตาน้อยๆของคนพี่และพอพี่จีซูกระพริบตาน้ำใสๆนั้นก็ไหลลงอาบแก้มทั้งสองข้าง.. และหัวใจของฉันมันก็เริ่มสั่นๆและรู้สึกเจ็บ.. ฉันยกมือที่จับคางคนพี่อยู่ไปวางทาบที่แก้มข้างซ้ายของพี่จีซู ฉันโน้มหน้าเข้าไปใกล้คนพี่จนกระทั่งจมูกเราชนกันจึงหยุดและมองเข้าไปในตาของพี่จีซู ดวงตาของพี่บวมจัดอย่างเห็นได้ชัด ฉันเริ่มขยับริมฝีปากเข้าไปใกล้กับริมฝีปากอมชมพูของคนพี่.. แต่ยังไม่ทันที่ริมฝีปากจะได้สัมผัสกัน พี่จีซูก็ดันตัวฉันออก..


"ลิซพูดเองไม่ใช่เหรอ..."


"......."


"ว่า..เราไม่ได้เป็นอะไรกัน...เพราะงั้นลิซก็ไม่มีสิทธิ์มาจูบพี่.."


"พ..พี่จีซู..."  แล้วพี่จีซูก็ผลักฉันล้มลงไปกับพื้นและปิดประตูล็อคห้องทันที


"พี่จีซู! พี่จีซู!" ฉันตะโกนเรียกคนพี่และทุบประตู แต่ก็ไม่มีท่าทีว่าคนพี่จะยอมเปิดประตูออกมาง่ายๆ.. ฉันเลยจำใจต้องกลับห้องตัวเองไปก่อน เพราะถึงฉันจะอยู่รอข้างนอก.. เราก็คงคุยกันดีๆไม่ได้อยู่ดี...
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น