ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เอาแมวกูมา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.6k

ความคิดเห็น : 33

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.พ. 2560 15:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เอาแมวกูมา
แบบอักษร

อื้อ
"นี่คือค่าที่ มึงทำให้กูใจไม่ดีเมื่อกี้"


ภูผาบดจูบลงที่ริมฝีปากเด็กหนุ่มลงอีกครั้งเบาๆริมฝีปากสีชมพูนี้มันยังน่าลิ้มรองทุกครั้งแต่เพราะทำมันมากกว่านี้ไม่ได้ภูผาเลยต้องห้ามใจ

ส่วนแฟนต้ายืนตัวเเข็งทื่อ  ก่อนจะหลบสายตาภูผาเด็กหนุ่มแสดงทีท่าตกใจก่อนจะเปลี่ยนมาเรียบนิ่ง แฟนต้าหันหลังก่อนจะรีบเดินออกมาเด็กหนุ่มแอบยิ้มน้อยๆ


แฟนต้าก้าวเท้าออกจากตรงนี้ให้เร็วที่สุดเพราะถ้าขืนอยู่ตรงนี้นานเเฟนต้าได้อกแตกตายกันพอดี

วันเสาร์

แฟนต้าขี่รถกลับบ้านหลังจากไปเล่นบ้านเเชมป์มาเด็กหนุ่มหยุดจอดรถมอไซน์ที่หน้าบ้านเพื่อเปิดประตูหน้าบ้านเอามอไซน์เข้าไป ก่อนแฟนต้าจะได้ยินเสียง
  "เมี๊ยว เมี๊ยว "เสียงแมวดังมาจากถนนฝั่งตรงข้ามบ้านเเฟนต้า


เด็กหนุ่มหันหลังไปมองก่อนจะเจอแมวตัวนั้นกำลังเหมือนจะข้ามถนนมาหาเเฟนต้า

เด็กหนุ่มรีบจอดรถหน้าบ้านทันทีก่อนจะวิ่งไปหาเจ้าเเมวที่เหมือนจะมีคนเอามาทิ้งไว้
เด็กหนุ่มวิ่งไปหาเจ้าแมวก่อนจะอุ้มมาแนบไว้ที่อก แมวตัวนี้มาท่าทางสั่นๆ เหมือนมันกำลังกลัว

แฟนต้าลูบแมวปลอบๆก่อนจะเอาหน้าแนบลงที่ใบหน้าเจ้าแมว โดยไม่นึกรังเกียจ    เพราะดูๆเหมือนมันจะสะอาดมากแต่ทำไมเจ้าของถึงได้ใจร้ายเอาแมวน่ารักๆแบบนี้มาทิ้งนะ

ดูๆไปแล้วมันก็เหมือนแมวที่เเฟนต้าเคยเลี้ยงตอนเด็กๆเหมือนกันเจ้าแมวตัวนี้ แต่แมวที่เเฟนต้าเลี้ยงมันตายไปตั้งนานแล้วตอนนั้นทั้งพ่อแม่แฟนต้าร้องไห้กับแมวตัวนั้นทั้งบ้านแล้วพอเด็กหนุ่มมาเห็นแมวตัวนี้เลยรู้สึกรักเลย

เสียงฝีเท้าใครสักดังมาจากทางด้านหน้า
เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองก่อนจะสบตาเข้ากับร่างสูงของภูผา

ภูผาวิ่งอย่างหอบๆ

ทั้งคู่เพียงสบตากันนิ่งๆ
"เอาแมวกูมา!"ภูผาพูดเสียงเรียบก่อนจะมองมาที่แมวที่เเฟนต้าอุ้มด้วยสายตาโกธรๆ

"ไม่เชื่ออ่ะ พี่ไม่เลี้ยงแมว"แฟนต้าพูดอย่างไม่ไว้ใจภูผา ก็ดูสายตาที่มองแมวตัวนี้สิเจ้าของที่ไหนเค้ามองแมวแบบนี้

"ก็มันเป็นเเมวกูอ่ะ เอามาาา"ภูผาพูดเสียงเคืองก็จะไม่ให้เคืองได้ไงล่ะเจ้าเเม่ตัวนี้ที่คุณอาภูผาเอามาฝากเลี้ยงตั้งแต่วันศุกร์ดันมาหาย   ภูผากับพ่อต้องตามหาไปทั่ว

แฟนต้าเบี่ยงตัวหลบมือภูผาที่จะมาแย่งแมวไปจากแฟนต้า
"แมวผม ผมเจอก่อนนะ!! พี่อย่ามามั่ว!"เเฟนต้ากอดแมวอย่างหวงเเหนมองภูผาตาค้อน

ภูผาสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆไม่คิดว่าจะต้องมาเถียงกับคนที่เฝ้าคิดถึงตลอดเวลาแต่ตอนนี้กลับทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว...

"เอาแมวกูมา กูจะเอากลับบ้านแล้วเนี่ย"ร่างสูงพูดอย่างหงุดหงิด

"ไม่ !  ให้  !"แฟนต้าว่าจบก็เตรียมจะเดินหันหลังแล้วข้ามถนนเข้าบ้าน

ภูผาเดินไปกอดแฟนต้าจากทางด้านหลังหน้าบ้านเเฟนต้า  ตรงนี้ไม่ค่อยมีรถผ่านเท่าไรเพราะมันค่อนข้างจะมืดแล้วอีกอย่างมันก็อยู่ในหมู่บ้าน

"เฮ้อ อะไรเนี่ยพี่"แฟนต้าตกใจหนักมากที่ภูผามากอดตนจากทางด้านหลัง


                  "เเฟนก็ไม่ใช่"

แฟนต้าหันหลังไปมองภูผาตาขวางก่อนจะดิ้นไปมาในวงแขนใหญ่
"อะไรเนี่ยพี่ ปล่อยดิว่ะ จะเข้าบ้าน"

"ไม่ปล่อย มึงคืนแมวกูมาก่อนดิ"ภูผาพูดเสียงเจ้าเลห์ก่อนจะแอบๆก้มหน้าลงสูดดมกลุ่มผมหอมๆของแฟนต้า

"ก็บอกไม่คืนไงว่ะ "

"เจอแมวแล้วหรอภู"จู่ๆพ่อของภูผาก็พูดขึ้นพร้อมเดินมาที่ทั้งคู่

ภูผารีบกระชับกอดแฟนต้าแน่นเข้าไปกว่าเดิมหลังจากเเฟนต้าเห็นพ่อภูผา แฟนต้ามันก็ดิ้นใหญ่แฟนต้าจะให้ภูผาปล่อยให้ได้

พ่อภูผาอมยิ้มกับลูกชาย ภูผาเล่าเรื่องที่แฟนต้ากับภูผาให้พ่อฟังหมดแล้วซึ่งพ่อภูผาก็เข้าใจ   ไม่ได้ว่าอะไร

"เจอแล้วพ่อ นี่ไงคนที่ขโมยแมวเราพ่อ"ภูผาพูดฟ้องพ่อตัวเองขณะกอดแฟนต้าจากทางด้านหลังเเน่น

เด็กหนุ่มหน้าแดงเข้าไปใหญ่
"ไอ้พี่ภูนะ หาเรื่องให้อายจริงๆ"แฟนต้าก้มหน้างุดต่อหน้าพ่อภูผา


ไม่รู้อายหรือเขินที่ภูผามากอดต่อหน้าคนอื่นเเบบนี้ ภูผาที่เห็นแฟนต้าเงียบก็กอดเเฟนต้าเเน่นกว่าเก่า
"เอาไง?  จะคืนไหม   ! แมวกูอ่ะ"ร่างสูงถามเสียงเข้มแต่ก็กำลังอมยิ้มกับท่าทางเเฟนต้าทำไมภูผาจะไม่รู้ว่าแฟนต้ามันกำลังเขิน

เด็กหนุ่มหันหน้าขึ้นมามองภูผาจากทางด้านหลัง

"ไม่ให้"แฟนต้ายืนยันคำเดิม

"ไม่ให้!   กูไม่ปล่อยนะ!"ภูผาลอยหน้าลอยตาตอบก่อนจะยื่นหน้ามาเหมือนจะจุฟเด็กหนุ่ม

"ภูๆ พอแล้วอย่างแกล้งน้อง"พ่อภูผาพูดหน้าขรึมก่อนจะสั่งภูผาเสียงเข้ม

ภูผาหันไปสบตากับพ่อก่อนจะหอมลงที่ต้นคอคนรักแรงๆ คิดถึงจะตายอยู่เเล้วนี่คือเสียงในใจของภูผาก่อนภูผาจะยอมปล่อยแฟนต้าออกโดยไม่อายสายตาพ่อตัวเองสักนิด

"พี่ภู !/เจ้าภู!"เสียงของทั้งพ่อภูผาและเสียงแฟนต้าดังขึ้นพร้อมกันหลังจากภูผาหอมที่ต้นคอแฟนต้าเมื่อกี้

ภูผามายืนข้างๆแฟนต้าแล้วตีหน้าขรึม
ไม่อยากให้รู้ว่าทำไปเมื่อกี้มันคืออาการของคน  คิดถึง คิดถึงสัมผัส   คิดถึงใบหน้าคิดถึงกลิ่นของใครบางคน

แฟนต้ามองภูผาต้าขวาง
บางทีภูผาก็เกินไปแต่ทำไมมันดีต่อใจอย่างนี้นะ

"เจ้าเเมวตัวนี้เป็นของอาเจ้าภู พอดีอาเจ้าภูมาฝากไว้ตั้งแต่คืนวันศุกร์แล้ว แล้วมันก็มาหายวันนี้เเหละ อากับเจ้าภูตามหาจะแย่"พ่อภูผาพูดไล่ยาว

แฟนต้าเลยเชื่อ ก็ผู้ใหญ่พูดขนานนี้
"ขอโทษคร้าบบ"เด็กหนุ่มพูดขอโทษพ่อภูผาที่เกือบเอาแมวของอาภูผามาเป็นของตัวเอง

"ไม่เป็นไรๆ"พ่อภูผาพูดอย่างเอ็นดู

แฟนต้ากอดแมวตัวนั้นไม่ปล่อยก่อนจะลูบเจ้าเเมวตัวที่อุ้มเหมือนไม่อยากจะส่งให้เจ้าของชั่วคราวอย่างภูผา

ร่างสูงของภูผาเคลื่อนใบหน้าหล่อลงมา   กระซิบข้างหูเเฟนต้าเสียงเเผ่ว

"กูก็บอกแล้ว  เอาคืนให้แต่เเรกก็จบ!  "ภูผาพูดอย่างผู้มีชัย

แฟนต้าตวัดตามองใบหน้ากวนๆของภูผา
"ยุ่ง"เด็กหนุ่มพูดอย่างหงุดหงิด

ภูผาหุบยิ้มทันทีที่เเฟนต้าตวาดเสียงใส่
"งั้นมึงเอาแมวกูมา"ภูผาว่าจบก็เตรียมจะเเย่งแมวออกจากอ้อมกอดแฟนต้า

ภูผาแย่งแรงมากเพราะภูผาไม่เคยเลี้ยงเเมวไม่รู้ว่าต้องถะนุถนอม แค่รู้ว่าอุ้มให้มันไม่ต้องเดินเองก็น่าจะพอ

"โอ้ย พี่ภูอย่าจับมันเเรง!"แฟนต้าพูดปราม

ตอนนี้ทั้งคู่ได้เเมวกันคนล่ะครึ่งตัวเเฟนต้ายังทำใจไม่ได้ ก็ใจมันผูกพันไปแล้วใครจะรับผิดชอบว่ะ! อยู่ๆก็จะมาแย่งไป  ไม่ยอมหรอก
"เอาแมวกูมาาาาา"

"ขออุ้มก่อนนน"เด็กหนุ่มลากเสียงยาวก่อนจะทำหน้าอ้อนใส่ภูผา

"เอ้า คุณภัทร"เสียงแม่แฟนต้าดังขึ้นก่อนจะเอยทักพ่อภูผาพ่อภูผาเป็นเพื่อนของสามีตัวเอง

"มาทำอะไรมืดๆค่ำๆคะ เข้ามาในบ้านก่อนค่ะ"แม่เเฟนต้าพูดชวน

ก่อนทั้งหมดจะเข้าไปในบ้านเเฟนต้า

"พี่ภูเอารถเข้ามาให้ด้วย"แฟนต้าพูดสั่งแล้วอุ้มแมวเข้าบ้านตามหลังแม่ตัวเองเข้าไป

ภูผาก็เอารถแฟนต้าเข้าไปก่อนจะบ่นอุบอิบ
"เอาแมวกูไป!!แล้วยังจะใช้กูอีก"ภูผาพูดตามหลังแฟนต้าคิดว่าแม่เเฟนต้าไม่ได้ยินเพราะเดินห่างแฟนต้าอยู่

"สมน้ำหน้า!!"แฟนต้าหันมาด่าภูผาก่อนจะอุ้มแมวขึ้นห้องนอน

พูดจริงๆนะเเฟนต้าไม่อยากคืนแมวให้ภูผาเลย "ขอได้ป่ะ"แฟนต้าคิด เด็กหนุ่มคิดจริงๆด้วย

แฟนต้าเดินเข้ามาในห้องก่อนจะเอาผ้าห่มมาปูรองพื้นให้แมวนอน
แฟนต้าปูผ้าลงที่พื้นห้องนอนก่อนจะนอนเล่นกลิ้งไปกลิ้งมากับแมวซึ่งแมวตัวนี้ก็เหมือนจะชอบแฟนต้าอยู่ไม่น้อย

"ไปเอามา"แฟนต้าโยนลูกบอลเล็กๆไปไม่ไกลเพื่อเล่นกับแมวที่พึ่งเจอ

เสียงประตูห้องแฟนต้าดังขึ้นเด็กหนุ่มปรายตามองก็เห็นร่างสูงของภูผาเดินเข้ามา

แฟนต้าไม่ได้ว่าอะไรเด็กหนุ่มยังนอนเล่นกับแมวอยู่ที่พื้น

"เอ้อ อย่ากัดดิ ฮ่าๆ"เด็กหนุ่มเล่นกับแมวอย่างมีความสุข

ภูผาก็อมยิ้มน้อยๆ ก่อนจะเดินมาทิ้งตัวนั่งขัดสมาธิข้างๆแฟนต้า

ทั้งคู่ไม่มีใครพูดอะไรกันมีเเต่เสียงเเฟนต้ากับแมวของอาภูผา

"     พี่    "จู่ๆแฟนต้าก็พูดขึ้นขณะนอนกอดแมวอยู่

ภูผาเลิกคิ้วมองแฟนต้านิ่งๆ

"ให้มันอยู่กับผมก่อนได้ไหมเดี๋ยวพรุ่งนี้เอาไปคืน"แฟนต้าพูดขอภูผาเสียงเรียบแต่สายตาเด็กหนุ่มกำลังมองเจ้าเมี๊ยวพร้อมกับลูบขนเจ้าเเมวที่กำลังนอนหลับใกล้ๆอกตัวเองแฟนต้ามองอย่างไม่อยากจะให้คืนภูผาเลย

ภูผานั่งเงียบทำทีเป็นคิดหนัก
แฟนต้าที่เห็นภูผาเงียบก็เงยหน้ามาสบตาภูผาทันที

"ได้ไหมล่ะพี่ ให้มันอยู่คืนเดียวเอง          คืนเดียวอ่ะ นะๆๆ "แฟนต้าพูดเสียงอ้อนก่อนจะลุกขึ้นนั่งขัดสมาธิตรงข้ามกับภูผา

เด็กหนุ่มสบตากับภูผาด้วยท่าทีเอาจริงเอาจัง

"ไม่ให้ยืม"ภูผาพูดเด็ดขาดก่อนจะเตรียมดึงแมวที่กำลังนอนหลับปุ๋ยกลับบ้าน

แฟนต้ารีบตะบดกอดอย่างหวงแหน
"พี่ภู!! ทำไมเป็นคนงี้ว่ะ ยืมหน่อยก็ไม่ได้"เด็กหนุ่มตวาดภูผาเสียงดังก่อนจะเบะปากใส่ภูผา

ภูผาอมยิ้มน้อยๆแฟนต้าพูดเหมือนภูผาเป็นคนผิดทำเหมือนภูผาไปแย่งแมวเเฟนต้า ภูผารู้สึกอย่างนั้น

ภูผานั่งเงียบแต่มือหนาจับที่ขาแมวอยู่
ภูผาก้มหน้าลงไปใกล้ๆหน้าแฟนต้าเด็กหนุ่มไม่ผลักหน้าหนีแฟนต้าก็จ้องภูผาคืนเหมือนกัน

"ให้เลี้ยงก่อนก็ได้ แต่มึงต้องกอดกูก่อนนะ
"ภูผาพูดบอกอย่างเจ้าเหล์

แฟนต้าได้ยินก็หัวใจเต้นเเรงอีกแล้ว    ทำไมอยู่กับภูผาต้องมีเรื่องให้ต้องเขินทุกที  คนที่เป็นแฟนเก่าที่ยังดีต่อใจสำหรับแฟนต้าเสมอ

"แค่กอดใช่ไหม? ได้ดิ! "แฟนต้าที่กอดแมวอยู่  ตอนที่ภูผาจะเเย่งแมวไปเด็กหนุ่มผลักกอดแมวออกมาก่อนจะลุกไปกอดภูผาที่นั่งห่างกันไม่เท่าไร

แฟนต้าสวมกอดอ้อมกอดที่คิดถึงมาตลอดหลายเดือน


เด็กหนุ่มโหยหามันเหลือเกินเเฟนต้าไม่รู้ว่ากอดภูผานานมากเท่าไรรู้อีกทีก็รีบผลักออกแต่ภูผาล๊อคไว้แน่น

ร่างสูงก้มหน้าลงมาสูดดมซอกคอขาวของคนรักแผ่วเบา"คิดถึงมึงนะ"ภูผาพูดเสียงอู้อี้ข้างลำคอแฟนต้าจนเด็กหนุ่มหดคอกับความจั้งกะจี๋แทบไม่ทัน

แฟนต้ากอดตอบภูผาแน่นบ้าง เเฟนต้าก็คิดถึงภูผามากๆเหมือนกันแต่แค่ไม่พูดเฉยๆ   เหตุการณ์ที่ผ่านเข้ามาใส่ทั้งแฟนต้าและภูผามันชั่งรวดเร็ว บางอย่างมันก็เหมือนมีอะไรที่ยังเครียร์ปัญหายังไม่เสร็จแล้วปัญหาใหม่ก็เข้ามา   จนมันสะสมเข้ามาเรื่อยๆเลยต้องแยกจากกันแบบนี้ทั้งๆที่คนทั้งสองก็ยังรู้สึก ยังรักอยู่แต่เพราะตอนนั้นคงจะจับมือกันไม่เเน่นพอ ปรับตัวเข้าหากันไม่มากพอล่ะมั้ง

ภูผาผลักอ้อมกอดคนรักออกมาแฟนต้าก้มหน้างุดไม่รู้สิตอนนี้มันอึนๆตันๆยังไงไม่รู้ ทำไมถึงไม่รักกันไม่เป็นแฟนกันเหมือนคนอื่นก็ไม่รู้  ทำไมถึงมีแต่ปัญหา เด็กหนุ่มก้มหน้างุดก่อนน้ำตาความรู้สึกหลายๆอย่างความรู้สึกที่จุกในอกจะกลั่นมันออกมาเป็นน้ำตา แฟนต้ากำลังร้องไห้กับปัญหาที่มันเข้ามาตอนนั้น

ภูผามองแฟนต้าสายตาอ่อนโยนภูผารู้สึกว่าเเฟนต้ายังรักภูผาอยู่ ยังรู้สึกเหมือนเดิมอยู่


ใบหน้าหล่อของภูผาเคลื่อนมาแนบที่ศีรษะเเฟนต้า   ซึ่งทั้งสอนต่างคน ต่างใช้ความคิด  ต่างใช้ความรู้สึก คิดทบทวนเรื่องที่เกิดขึ้น

"มึงยังรักกูเปล่าว่ะ ?"ภูผาถามเสียงเรียบใบหน้าหล่อยังซุกที่หัวเด็กหนุ่มที่กำลังก้มหน้างุด

แฟนต้าปล่อยน้ำตาเม็ดโตร่วงลงที่หน้าขา
"ไม่รู้"แฟนต้าพูดเสียงแผ่วแต่กำลังร้องไห้ยอมรับว่ารู้สึกดีที่ภูผายังรักแฟนต้าอยู่และรู้สึกมาตลอดนั้นเเหละว่าภูผายังรักแฟนต้าอยู่

"มึงไม่รักกู กูเอาเเมวกูคืนนะ"ภูผาผลักศรีษะออกก่อนจะชักสีหน้าใส่คนรัก
ภูผานึกว่าแฟนต้าจะบอกรักคืน ภูผาก็รู้สึกว่าเเฟนต้ามันก็ยังรู้สึกอยู่ ถ้าภูผาไม่ได้คิดไปเองนะ 

บางทีภูผาก็แอบคิดนะว่าเเฟนต้ามันเลิกรักภูผาไปแล้วที่ไปตามง้อไปยุ่งกับเเฟนต้ามันก็มีคิดอยู่บ้าง   คนตามมันท้อ  มันเหนื่อยนะเว้ย

หลังจากภูผาพูดขู่
แฟนต้าก็สูดน้ำมูกเข้าปอดทันทีก่อนจะหันมามองภูผาตาขวาง
"พี่  ภู  !!"

"กูจะเอาแมวกูคืน แล้วมึงจะไม่เห็นหน้ามันอีกกูจะเอามันไปคืนอา"ภูผาพูดขู่
แฟนต้าชกมือเข้าที่ไหล่ภูผาทีหนึ่งแรงๆเพราะหมั่นใส้

"ไม่ให้เว้ย"

"รุนแรงๆ นี่มึงกล้าชกกูหรอไอ้ต้ากูบอบบางมากรู้ไหม นี่ถ้าตัวกูตัวช้ำขึ้นมามึงจะผิดชอบยังไง"ภูผาพูดเสียงเข้ม

"ก็จะรับผิดชอบอย่างนี้ไง"

"เพียตๆ "เสียงฝ่ามือเด็กหนุ่มฝาดที่ท่อนแขนภูผาอีกรอบ จากโกธรจากร้องไห้เปลี่ยนมาเล่นกันเฉย

ส่วนเจ้าแมวก็ลุกไปนอนที่อื่นอย่างรู้งาน

ภูผารีบจับมือเเฟนต้าทั้งสองข้าง

"  พี่จะตีผมคืนหรอห๊ะ''แฟนต้าตวาดภูผาลั่นก็ภูผาจับมือทั้งสองข้างแฟนต้าแล้วมองหน้ากลัวๆ

"เปล่า กูจะปล้ำมึง!!มีตบก็ต้องมีจูบดิ"ภูผาว่าจบก็ขึ้นคล่อมเด็กหนุ่มก่อนแฟนต้าจะนอนราบไปที่พื้น

ภูผาซุกหน้าลงไปดูดคอแฟนต้าเบาๆแล้วทำไปเรื่อยๆความจริงไม่ได้จะปล้ำอะไรหรอก

"ฮ่าๆ พี่ พอแล้ว ยอมแพ้ๆ "แฟนต้าขอสงบศึกแฟนต้าสู้เเรงภูผาไม่เคยได้หรอกถึงใจอยากจะทำคืนก็ตาม

ภูผาเลิกทำแล้วเอาหน้าซุกลงที่อกเด็กหนุ่ม

"พี่คิดว่าผมจะหนักไหม"แฟนต้าบ่น

"เรื่องของมึง"

"เอ้าๆ พูดงี้หรอพี่ภู"

"เออ กูจะพูดงี้เเหละ มึงจะให้กูพูดว่ารักมึงหรอ"ภูผาพูดแล้วอมยิ้มเงยหน้ามามองแฟนต้า

"จะอ้วกว่ะ"แฟนต้าพูดไปงั้นแต่อมยิ้มอยู่นี่กูกำลังเขินกับมุขเหี้ยไรอยู่เนี่ย555แฟนต้าคิด

"ก๊อกๆ"
" ภู พ่อภูจะกลับแล้วนะ จะกลับพร้อมพ่อเลยไหม"แม่เเฟนต้าขึ้นมาตามภูผาเพราะพ่อภูผาหลังจากคุยกับพ่อแฟนต้าก็จะกลับแล้วปฏิเสธการกินข้าวเย็นเพราะต้องรีบไปเซ็นเอกสารโรงเรียนที่บ้านด่วน

"ยังไม่กลับครับ/พี่เค้ากำลังจะกลับพอดีม๊า"เสียงของทั้งแฟนต้าและภูผาดังขึ้นพร้อมกันแตรความหมายที่พูดกลับสวนทางกัน

"กูไม่กลับนะ   กูขอนอนกับมึงก่อน"ร่างสูงที่อยู่บนร่างเเฟนต้าเอาใบหน้าหล่อซุกลงที่อกเด็กหนุ่มอ้อนๆ

แฟนต้าอมยิ้มน้อยๆไม่รู้ว่ามือบางๆเผลอเอามือไปลูบกลุ่มผมภูผาตอนไหน

"กูนอนห้องมึงนะ   ต้าคืนนี้อ่าา"ภูผาพูดอีกรอบ

"ไม่ ห้องมันเต็มแล้ววันนี้เเกมโบลมันก็     นอนกับต้า"

"แกมโบว์ไหน "ภูผาขมวดคิ้วยุ่งก่อนจะก้มหน้าลงไปกัดที่หน้าอกแฟนต้าอย่างโกธรๆ
ภูผาคิดว่าเป็นผู้ชาย

"โอ้ย พี่ภูมันเจ็บ"

"เจ็บมึงก็ห้ามให้ใครมานอนด้วยดิว่ะ"

"ให้เเมวนอนด้วยได้ไหม?  มันชื่อแกมโบว์ พึ่งตั้งชื่อ"

"กูก็นึกว่าคน ชื่อแมวยั้งกะชื่อรองเท้า"ภูผาพูดไปหน้าก็ซุกอกแฟนต้าอยู่

"ก็หน้ามันเหมือนรองเท้าแกมโบลอ่ะ ดูดิมันมีแถบๆสีดำที่หน้าเสี้ยวหนึ่งด้วย "

ภูผาลุกจากตัวแฟนต้าแล้วลุกไปดูแมวตามที่เเฟนต้าบอก

"เออว่ะ ดูดิมีขนสีดำที่ตาแค่ข้างเดียว"
หลังจากนั้นภูผาก็กลับบ้านแล้วให้เเมวแฟนต้าดูเเลหนึ่งคืน

"พรุ่งมึงต้องเอามาคืนกูให้ถึงบ้านเอามาคืนด้วยตัวเองแล้วกูต้องเห็นหน้ามึงด้วย"ภูผาพูดสั่งหาข้ออ้างเจอหน้าโดยเอาแมวมาอ้างก่อนจะกลับบ้านไป

#

 

นี่รองเท้าที่เหมือนแมวที่อิต้ามันบอก5555 บ้าบอจริงเชียว

เม้นให้โหน่ย อิภูกับอิต้าใกล้แล้วนะ ใกล้จบแล้วเย้!!555งือทำไมเศร้า😂

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว