ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่4 [100เปอร์]

ชื่อตอน : ตอนที่4 [100เปอร์]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 428

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.พ. 2560 18:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่4 [100เปอร์]
แบบอักษร

"เจ้ากับคนๆนั้นมีความสัมพันธ์เช่นไรอย่างนั้นหรือ"เมื่อคุยไปเรื่อยๆก็รู้สึกสนุกจึงยิงคำถามใส่อีกฝ่ายรั่วๆ

 

"ก็เป็นเพียงสหายน่ะ.."

 

"แต่เจ้าเล่นไม่ซื่อกับสหายตนเอา?"แน่นอนว่าใครดูก็รู้ว่าอมนุษย์ผู้นี้หลงไหลคนผู้นั้นเข้าเต็มเปา

 

"ข้าเปล่าเสียหน่อย!"รัตติกาลปฏิเสธเสียงแข็ง

 

"แล้วทำไมเจ้าจึงรอให้คนผู้นั้นกลับมาด้วยทั้งๆที่เวลาผ่านไปยาวนานเสียขนาดนี้..แล้วในตอนที่เจ้าพูดถึงคนผู้นั้นทำไมจึงก็สีหน้าหลงไหลเบาๆละ"แคสซิโอถามพร้อมยิ้มอย่างรู้ทันทำให้อีกฝ่ายอำๆอึงๆ

 

"เอ่อ..เอ่อคือว่า..เจ้านั้นนะเป็นชายแล้วข้าก็เป็นชายจะพบรักกันได้เช่นไร!"

 

"เอ๋..ชายอย่างนั้นหรือ"แคสซิโองึมงำ ข้าก็นึกว่าเจ้าจะชอบสตรีเพศเสียอีกแต่เช่นนี้ก็ช่างเถอะเพราะดูยังไงชายตรงหน้าผู้นี้ก็หลงชายผู้ที่เจอในครั้งแรกอย่าแน่นอน

 

ภาพตรงหน้าเริ่มเลือนลาง

 

"..นี่รัตติกาลหมดเวลาของข้าแล้วขาคงต้องไปแล้วละ.."คำพูดเหมือนอย่างสหายเก่าข้าก่อนที่เขาจะไปและจากไปโดยทุกวันนี้เลย ไม่ เขาไม่อยากให้ชายผู้มาเยี่ยมเยือนใหม่ต้องจากไปอีกเหมือนอย่างคนแรก

 

"ไม่..ไม่มี..เจ้าจะจากข้าไปสินะ"รัตติกาลนำมือที่สั่นไหวทั้ง2ข้างมากิบกุมมือของเขาเอาไว้แน่น ดวงตาวอกแวกเหมือนกลัวอะไรบางอย่าง

 

"..ไม่หรอก..ข้าจะกลับมาหาเจ้าข้าสัญญาญ"แคสซิโอยกมือที่ถูกกอบกุมเอาไว้แน่นจากอีกฝ่ายขึ้นมาออบก่อนรัตติกาลเพื่อให้เขาใจเย็นลง และมันได้ผล ดวงตาของรัตติกาลโอนอ่อนขึ้นและยกแขนขึ้นเพื่อกอดตอบเขา

 

"สัญญาญแล้านะแคสซิโอ"

 

"อืมข้าสัญญาญ"

 

ฉากไม่ได้เปลี่ยนมาที่โลกแห่งความเป็นจริงแต่เปลี่ยนในพื้นที่สีขาวโล่งพร้อมกับร่างของโทคาเอลที่ดูบูดบึ้งน้อยๆ

 

"เจ้าจะไปกอดเจ้ารัตติกาลนั้นทำไมฉัน..แล้วที่ถูกจุงมือทำไมไม่คิดจะสะบัดออกเสียบ้าง"ห้าม เป็นอะไรของเขากัน?

 

"เป็นอะไรไปกันโทคาเอล"

 

"ยังไม่รู้ตัวอีก.."โทคาเอลงืมงำ"ช่างมันเถอะแล้วก็คราวหลังอย่าให้ใครถูกเนื้อต้องตัวเจ้ามากเกินจำเป็นก็แแล้วกัน..เพราะเจ้าเป็นของข้า"ในประโยคแรกๆก็ดังพอให้เขาได้ยินอยู่หรอกแต่มาประโยคสุดท้ายนั้นเหมือนเสียงถูกกลืนกินเข้าไปซะเสียงอย่างนั้น

 

"ข้าของประโยคสุดท้ายใหม่ได้หรือไม่?"

 

"ข้าลืมไปแล้ว ช่างมันเสียเถอะ"สมองคนหรือสมองปลาทอง?พูดเองแท้ๆผ่านไปไม่กี่วิลืมเสียแล้ว

 

จิ๊บๆ

 

เสียงของนกร้องดังอยู่ที่ทางหน้าต่างทำให้เขาตื่นจากหวังแห่งความฝันที่ไร้สาระ?ที่ดูเหมือนจะเป็นเรื่องจริงครึ่งไม่จริงครึ่ง

 

เมื่อตนเหลือบไปทางหน้าต่างก็พบว่าในตอนนี้ฟ้ายังมืดอยู่เขาน่าจะตื่นมาในตอนดึกๆเพราะนอนตอนบ่ายๆ

 

แคสซิโอเดินไปเกาะที่กระจกก็พบเห็นดวงจันทร์ที่ลอยเด่นอยู่บนฟ้าและมีดวงดาวมากมาย

 

อยากมองท้องฟ้าเยี่ยงนี้กับรีอันน่าเสียจริง..

 

ไม่ได้ไปหานางเสียนานเขาค่อยจะเข้าไปหานางตอนนี้หรือไม่?..ผลสรุปเขามีความอยากมากกว่าจึงเลือกที่จะทำตามใจของตนเอง

 

เขาลอบออกจากวังโดยใช้เวทย์พลางตัวแล้วปลดออกเมื่อลับตาจากวังแล้วแน่นอนว่าสร้างความเหนื่ยล้าให้กับผู้ฝึกใช้อย่างแคสซิโอได้เป็นอย่างดี

 

"แฮก..แฮกๆ..แฮก"เขายืนหอบหายใจอยู่ข้างต้นไม้พร้อมกับเอามือข้างยันเอาไว้เพื่อออมแรง

 

ก๊าซซซ...

 

เสียงอะไรบางอย่างดังมาจากพุ่มไม้ มันเป็นเสียงที่เขาไม่รู้จักจึงเดินเข้าไปยังต้นกำเนิดเสียงแล้วก็พบกับ..

 

ลูกมังกรสีดำ...

 

เขาถอยหลังไปหนึ่งก้าวส่วนลูกมังกรก็เดินเข้ามาทางตนอีกหนึ่งก้าวเช่นเดี๋ยวกันท่าทางของมังกรเริ่มเปลี่ยนไป

 

"ก๊าซซซ"มันคำรามแล้วก้าวเท้านั้นเร็วขึ้น มันกำลังสนุกกับเขา! จะมีหรือรอให้มังกรเข้ามาทางตน เขาก็รีบวิ่งทันทีที่เห็นว่ามันใกล้เข้ามาเลื่อยๆ

 

มีด้วยหรือมนุษย์ที่วิ่งหนีมังกรทัน?

 

แน่นอนว่ามังกรบินเข้าโชบที่เขาอย่างไม่ออมแรง จุก..คำๆนี้เข้ามาในสมองทันทีที่นอนราบกับพื้นพร้อมมังกรที่อยู่เบื้องหน้า

 

แคสซิโอหลับตาปี๋ด้วความกลัว

 

"...."ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

"...."หืมม น่าแปลก..แคสซิโอตัดสินใจลืมตามองเบื้องหน้า

 

เจ้าลูกมังกรสีดำออกไปจากตัวของเขาด้วยท่าทีเชื่องๆ

 

?

 

ในตอนแรกยังจู่โจมเขาอยู่เลยแล้วทำไมถึง? เหมือนมังกรตัวนั้นสามารถอ่านความคิดเห็นของแคศซิโอได้จงแปลเปลี่ยนกายของตนให้กลายเป็นมนุษย์

 

แค่เปลี่ยนเป็นมนุษย์ก็ตกใจจะแย่แล้วเมื่อพบว่าคนที่อยู่เบื้องหน้าตนอยู่นั้นคือรัตติกาลก็ช็อคนิ่งจนพูดอะไรไม่ถูก

 

"..แคสซิโอเจ้าเป็นอะไรหรือไม่"เหมืนรัตติกาลเห็นว่าแคสซิโอนิ่งไปจึงค่อยๆเดินเข้าไปประชิดตัวของแคสซิโอ

 

และในขณะที่แคสซิโอนั้นเห็นว่ารัตติกาลเดินเข้ามาใกล้ตนแคสซิโอก็ค่อยเดินถอยหลังเช่น้า

 

ด้วยความที่แคสซิโอนั้นเดินถอยหลังในสติที่ไม่ค่อยจะเต็มร้อยกับขาที่สั้นดว่ารัตติกาลทำให้รัตติกาลเดินเข้ามาประชิดตัวของแคสซิโออย่างง่ายด่าย

 

เฮือกกก

 

แคสซิโอสุดุ้งเฮือกเมื่อรัตติกาลจับเข้าที่แขนของตนแต่ก็เป็นกการเรียกสติของแคสซิโอได้เป็นอย่างดี

 

"อะ..รัตติกาลเจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร"

 

"ก็ตามกลิ่นอายเวทย์เจ้ามายังไงละ"แคสซิโอหมดคำถามที่จะถามต่อในสถานการณ์ตอนนี้และก็และประจวบเหมาะพอดีกับที่รีอันน่าเดินมาดู

 

"แคสซิโอเจ้ามาในเวลาเช่นนี้ทำไมกัน?"

 

"ก็เพียงอยากมาหาเจ้าก็เพียงนั้นและในช่วงนี้ข้าก็ไม่ได้มาหาเจ้าเลยก็เพราะ.."รีอันน่าพูดแทกขึ้นมา

 

"ข้ารู้..ข้ารู้เจ้าไม่ต้องอธิบายหรอกว่าแต่ผู้บุกรุกเจ้านี้เก่งไม่เบาเลยนะที่สามารถเข้ามาในบาเรียของเขาได้เช่นนี้น่ะ.ถ้าเป็นเช่นนี้ข้าต้องเปลี่ยนเวทย์บทใหม่แล้วสินะถ้าเจ้าเข้ามาได้เช่นนี้"เขาไม่เข้าใจในสิ่งที่หญิงสาวพูดแต่เลือกที่จะไม่สนใจมันเป็นไงบ้างหละแคสซิโอเจ้าก็เก่งดีเหมือนกันหนิที่ออกมาจากวังได้หลลังจากที่ถูกจับได้น่ะ

 

ถ้าข้าต้องการที่จะทำอะไรข้าก็ทำได้อยู่แล้วแคสซิโอบ่นเสียงอุบอิบกับตนเอง

 

ฮะฮ่า..แล้วนั้นใครอย่างนั้นหรือแคสซิโอรีอันน่าถามพร้อมหันหน้าไปมองยังรัตติกาลที่ยืนอยู่ข้างๆของแคสซิโอซึ่งนั้นเป็นคำถามที่แคสซิโอควรได้รับอยู่แล้วในตอนที่รีอันน่ามาเห็นเขาอยู่กับรัตติกาล

 

เอิ่ม..ก็เพียงคนที่ผ่านทางมาแล้วเจอหนะแคสซิโอพูดโดยหลบสายตาของทั้ง2เมื่อรัตติกาลได้ยินคำตอบที่ไม่ควรจะได้ยินขึ้นมาก็หันควับมามองในทันทีเมื่อรีอันน่าเห็นอาการของแอสซิโอและผู้ไม่รู้จักแล้วเขาก็รู้ได้ทันทีว่าสหายของตนเองนั้นต้องโกหกเป็นแน่

 

อะไรกันโหดร้ายกันจังเลยนะเจ้าน่ะเมื่อ2นาทีที่แล้วเจ้ายังเรียกข้าอยู่เลยนะแคสซิโอยอมจำนนแล้วเล่าว่าเขานั้นเจอกับรัตติกาลได้อย่างไร

 

นี่รัตติกาลน่ะ ข้าเจอกับเขาในความฝัน..”รีอันน่าทำหน้าสงสัยพร้อมทวนอีกรอบเพราะเขาก็รู้นั้นแหละว่าสหายของตนนั้นเป็นพวกติดบ้านเพราะงั้นไม่คิดว่าจะออกไกลจากบ้านมากเป็นแน่เขาจึงถามว่าสหายของตนไปพบกับรัตติกาลได้อย่างไรและคำตอบที่ได้มันขอนข้างประหลาดนิดๆ

 

ความฝันอย่างนั้นหรือ?”

 

ใช่ข้าเจอกับรัตติกาลในความฝันเจ้าฟังไม่ผิดหรอกในตอนแรกข้าคิดรัตติกาลนั้นไม่มีตัวตนจริงๆหรอกแต่ที่ไหนได้ดันมีซะเสียอย่างนั้นจะว่าไปแล้วคนที่เขาเจอในความฝันนั้นก็มีโทคาเอลที่เขาก็ไม่รู้เลยว่าตนเองความสัมพันธ์อย่างไรกับโทคาเอลในอดีตหรือภพก่อนกันแน่ส่วนคนที่สองชายผู้ขี้เหงารัตติกาลทั้งสองคนนั้นต่างก็มีตัวตนจริงๆทำไมกันเขาจึงได้เชื่อมต่อกับพวกเขาทางฝัน?

 

อืมแล้วเพื่อนเจ้าก็ไม่ใช่มนุษย์ด้วยสินะเพราะยังไงมนุษย์ไม่สามารถทำลายบาเรียได้เข้ามาได้เป็นแน่

 

แคสซิโอครุ่นคิดก่อนจะนึกถึงในตอนที่รัตติกาลนั้นจากที่เป็นมังกรแล้วแปลเปลี่ยนมาเป็นมนุษย์

 

ก็น่าจะเป็นเช่นนั้น..”

 

เจ้านี่มีเพื่อนแปลกดีนะแคสซิโอไม่มีเพื่อนเป็นมนุษย์สักคนแคสซิโอทำหน้ามึนงง แล้วเจ้าไม่ใช่มนุษย์หรือยังไงกันรีอันน่า

 

แล้วเจ้าไม่ใช่มนุษย์หรือยังไงกันรีอันน่าทั้งรัตติกาลและรีอันน่าต่างยกมือขึ้นกุมหน้าผากในทันที

 

แล้วมีมนุษย์ผู้ใดสามรถอยู่ในป่าที่ไม่มีอะไรได้เลยอย่างนั้นหรือนอกจากป่าไม้แล้วก็ยังบอกว่าตนเองต้องปกปักดูแลรักษาป่าแห่งนี้ด้วยอย่างนั้นหรือแคสซิโอเบิกตากว้าง

 

จริงด้วยข้าก็ลืมคิดเรื่องนี้ไปเสียสนิท..งั้นเจ้าไม่ใช่มนุษย์อย่างนั้นหรือแล้วเจ้าเป็นตัวอะไรกันแคสซิโอถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นที่รู้ว่าเพื่อนที่อยู่ใกล้ๆตนมาตลอดนั้นไม่ใช่มนุษย์

 

มันมีอะไรน่าตื่นเต้นกันนี่เจ้ายังเป็นมนุษย์ธรรมดาอยู่หรือไมเนี่ยถ้าเจอแบบนี่ไม่กลัวสักหน่อยหรือข้าและรัตติกาลไม่ใช่มนุษย์อย่างเจ้านะ

 

ไม่เห็นน่ากลัวเลยสักนิดถ้าเกิดเจ้าจะฆ่าข้าคงทำไปก่อนหน้านี้น่าแล้วละแล้วสรุปว่าเจ้าเป็นอะไรกันแน่ละ

 

ข้าบอกไม่ได้หรอกเพียงเท่านั้นคิ้วของแคสซิโอก็ขมวดเข้าหากันในทันที ทั้งโทคาเอลทั้งรีอันน่าทำไมจึงมีความลับกับเราเยอะเช่นนี้กัน แต่แน่นอนว่าถ้าสหายไม่บอกก็คงจะเป็นเรื่องที่บอกไม่ได้จริงๆ

 

50เปอร์

 

"งั้น..สักวันหนึ่งจะสามารถบอกข้าได้หรือไม่"

 

"แน่นนอนอยู่แล้วยังไงเจ้าก็ต้องรู้"รีอันน่าพูดขึ้นอย่างไม่ต้องคิดในทันที"แคสซิโอ..."ใบหน้าของรีอันน่าและรัตติกาลดูทะมึนขึ้น

 

"เจ้าควรกลับไปยังวังได้แล้วนะ"เมื่อคิดดูตามๆนี่ก็ดึกมากจริงๆงั้นเขาก็ควรที่จะกลับไปตามที่รีอันน่าบอกเสียจริงๆแต่ในทุกครั้งที่มาในตอนกลางคืนเช่นนี้รีอันน่าก็ไม่เคยที่จะไล่เขากลับไปเลยสักครั้งแต่ครั้งนี้ทำไมจึง..

 

เจ้านั้นน่ะหรือที่นายบอกให้เราจับไปน่ะ

 

เสียงแววๆดังเข้ามาในหูของแคสซิโอและถึงจะเป็นเพียงประโยคหนึ่งประโยคแต่มันสร้างความปวดหัวให้แคสซิโอเป็นอย่างมากแคสซิโอจึงทำการยกมือขึ้นกุมที่ใบหูทั้ง2ข้าง

 

เมื่อรีอันน่าเห็นอาการของแคสซิโอเช่นนี้จึงได้สั่งให้รัตติกาลพาแคสซิโอกกลับไปยังวังโดยไม่รับฟังความคิดเห็นของอีกฝ่ายว่าจะยินยอมเพียงใด

 

"เจ้าพาแคสซิโอกลับไปยังวังซะ!"รีอันน่ามองไปรอบๆที่ไม่มีอะไรแล้วสั่งเสียงแข็งกับรัตติกาลแต่ที่นาาแปลกใจนั้นก็คือรัตติกาลไม่ได้ถามรีอันน่าว่าทำไมแต่กลับอุ้มตัวเขาขึ้นแล้วก็วิ่งสักพักปีกสีดำทมึฬก็งอกขึ้นมาจากหลังของรัตติกาลพร้อมด้วยเกล็ดแพรวพราวค่อยๆขึ้นมาบนใบหน้าของรัตติกาล

 

มันจะแฟนตาซีเกินไปแล้วพี่!!

 

รัตติกาลกำชัดร่างของแคสซิโอแน่นขึ้นก่อนที่จะกระโดดขึ้นบนฟ้าแล้วสยายปีกเพื่อบินกลับวัง

 

แคสซิโอรู้สึกตื่นเต้นนิดๆที่ได้ลอยอยู่บนฟ้าเช่นนี้ได้เห็นพระจันทร์ทรงกลดที่กำลังลอยเด่นอยู่บนท้องฟ้า

 

"สวยจังนะ.."แแคสซิโอเผลอพูดออกมาอย่างลืมตัว

 

"อืม"แคสซิโอสะดุ้งนิดนิดที่เมื่อกี้พูดลอยๆแต่รัตติกาลดันตอบกลับมาเสียได้

 

ช่วงเวลาเพียงนิดเดียวที่แคสซิโอได้เห็นวิวบนท้องฟ้าแคสซิโอก็ได้เก็บภาพนั้นเอาไว้ในความสงจำมันอาจจะไม่มีทางที่จะได้เห็นภาพนี้อีกแล้วก็ได้ใครจะรู้

 

รัตติกาลค่อยๆล่องลงที่ประตูหลังวังในจุดที่ไม่มีใครสามารถมองเห็นได้ใบหน้าเสียดายเต็มประดาของแคสซิโอปนะจักรอยู่บนหน้าทำให้รัตติกาลสังเกตุเห็น

 

"ชอบหรอ..วิวบนนั้นหนะ"แอคสซิโอพยักหน้าเล็กน้อยเมื่อมีคนทักซะขนาดนี้แล้วคงจะแสดงสีหน้ามากเกินไป

 

"อืม..ออกจะสวยและมนุษย์คงไม่ได้มีทางเห็นหรอกเพราะพวกเรานะไม่มีปีกหรอกนะ"รัตติกาลคิดตามที่แคสซิโอพูดก็ไม่ได้เถียงแต่อย่างใดทั้งพยักหน้าอย่างเห็นด้วย

 

"...วันหลังข้าจะพาขึ้นไปเช่นนั้นอีกดีหรือไม่"ดูๆแล้วประโยคนี้คลายกับประโยคหลอกเด็กก็ไม่เชิงแต่นั้นก็ทำให้ประกายตาของแคสซิโอมสกขึ้นจนน่าตกใจ

 

"จริงหรอ..อุ๊บ"แคสซิโอพูดด้วยความดีใจอย่างลืมตัวพร้อมกับปิดปากตนเองทันทีเมื่อเห็นว่าไม่สมควร

 

น่ารักเแหะ...

 

"อะ.อืม"รัตติกาลยกมือขึ้นเกาแก้มเล็กน้อยพร้อมเบนสายตาไปทางอื่น

 

"สัญญาแล้วนะ!"แคสซิโอพูดอย่างดีใจเหมือนเด็กๆทำให้ใครก็ไม่สามารถปฏิเศษได้ลง รัตติกาลจึงยอมพยักหหน้าให้พร้อมกับรอยยิ้มน้อยๆให้กับแคสซิโอและนั้นก็ทำให้คนตัวเล็กหน้ายิ้มกว้างขึ้นมาอีกรอบหนึ่ง

 

รัตริกาลใช้เวทย์พลางตัวเพื่อให้แคสซิโอเข้าไปภายในวังเหมือนกับตอนที่ออกมา แคสซิโอไม่ได้ขัดอะไรแต่ที่แปลกใจก็คือรัตติกาลกลายร่างกายเป็นมังกรสีดำตัวเล็กขนาดที่สามารถเกาะบนบาของแคสซิโอได้แล้วเกาะยังบาของแคสซิโดยทันที

 

'หืมม?'เหมือนรัตติกาลจะรับรู้ได้ถึงความคิดของแคสซิโอจึงส่งเสียงเข้าไปยังโสตประสาทของแคสซิโอ

 

'ให้ข้าเป็นการ์เดียนของเจ้าได้หรือไม่'เมื่อแคสซิโอรู้ว่ารัตติกาลต้งดารอะไรจึงเบิกตากว้างขึ้นในทันที  การ์เดียนคือสัตว์เทพผู้ปกปักรักษาของผู้ที่ทำสัญญากับสัตว์เทพตนนั้นซึ่งทุกคนจะมีคนละ1ตนซึ่งในตอนนี้แคสซิโอนั้นยังไม่มีการ์เดียนเป็นของตนเองก็สามารถที่จะทำสัญญากับรัตติกาลได้แต่เพราะเป็นรัตติกาลแคสซิโอจึงไม่รู้ว่าจะตอบเช่นไร

 

'...'

 

'ถ้าพร้อมตัดสินใจได้เมื่อไรก็บอกข้าเสียด้วยละ'เรื่องนี้มันจำเป็นที่จะต้องใช้เวลาในการคิดไม่ใช่ว่าอยู่ๆจะมาเลือกการ์เดียนได้ตามใจชอบแล้งถึงเกิดว่ามันเลือกกันง่ายเช่นนั้นก็คงมีการเดียนเป็นของตนองเสีหมดแล้ว

 

ถ้าหากเราเลือกคนผู้นั้นมาเป็นการ์เดียนของเราเขาจะต้องค่อยปกปักรักษาชีวิตเรายิ่งกว่าชีวิตของตนตราบนายนั้นจะสิ้นชีวา

 

คล้ายกับคู่ที่อยู่ด้วยกันตราบชีวา..

 

'ก่อนหน้านั้นข้าขอไปอยู่กับเจ้าจนกว่าเจ้าจะให้คำตอบข้าได้หรือไม่'แคสซิโอดีใจที่อีกฝ่ายไม่ได้เร่งที่จะเอาคำตอบแต่ก็มีคำขอหนึ่งคำขอที่เขาคิดว่าตนน่าจะทำได้โดยไม่มีปัญหาอะไรจึงตอบตกลงอย่างง่ายดาย

 

แคสซิโอเดินผ่านประตูหลังวังอย่าแผ่วเบาจนลืมหายใจแม้จะมีเวทย์พพลางตัวลำดับสูงของรัตติกาลแล้ก็ตาม

 

หน้าประตูมียามยืนเฝ้าอยู่สองคนหหนึ่งจะหลับแหล่มิหลับแหล่ส่วนอีกคนยืนค่อยมองรอบๆอย่างระมัดระวังและดูเหมือนจะมีหลายครั้งที่จะชำเลืองไปมองทางเพื่อนของตนเมื่อมองเข้าไปภายในห้องยามก็จะมียามคนหนึ่งนำไว้ประสานงานเมื่อเกิดเหตุฉุกเฉินแต่ทหารที่อยู่ภายในหห้องนั้นดันหลับเสียได้

 

แคสซิโอไม่ได้ถือส่าอะไรแล้วเดินไปเรื่อยๆผ่านสวนที่เคยต่อสู้กับท่านพี่เทย์วอนจนถึงยังห้องนอนของตนเอง

 

คืนนี้ช่างเป็นคืนที่มีเหตุการณ์มากมายเสียจริง ภาพของรีอันน่าที่ตะโกนเสียงดังให้รัตติกาลพาเขาหนีไปทั้งภาพและเสียงในตอนนั้นยังคงติดชัด รีอันน่าเป็นอะไรกัน..

 

"ก๊าซซซซ!"เสียงของมังกรน้อยที่ดกาะอยู่บนหัวเตียงคำรามขึ้นเพื่อไม่ให้แคสซิโอคิดอะไรไปมากกว่านี้ประท้วงน้อยๆ

 

"คร้าบๆ"แคสซิโอตัดสินใจนอนเสียก่อนที่จะคิดอะไรมากกว่านี้

 

นอนไปได้สักพักก็รู้สึกหนักที่ช่วงเอวและอึดอัดเล็กน้อยแต่ก็ไม่พูดอะไรเพราะเมื่อเริ่มนอนก็รู้สึกตาเริ่มหนักจนไม่อยากที่จะลืมอีก

 

แสงเริ่มสาดส่องเข้ามาภายในห้องที่มีร่างของชายทั้ง2นอนกอดกันอยู่กลมเกียว

 

"งืมมม"แคสซิโอขยับตัวเล็กน้อยจึงรู้สึกได้ว่าตนนั้นไม่ได้นอนเพียงคนเดียวแต่ยังมีเพื่อนร่วมเตียงอีกคนหนึ่ง

 

ใครวะ!?

 

-TBC.-

บอกจะลงให้แต่คนเขียนก็ไม่คิดว่าจะนานขนาดนี้//ขอโทษครับ ลงคอมเม้นติชมกันได้//เขียนเถอะ สัปดาห์หน้าคนเขียนขอ2สัปดาห์1ตอนนะครับ[ขอ2สัปดาห์เดียวมีสอบครับวันที่20 22และ27 28 บอกวันสอบนี่เหมือนบอกว่าตัวเองอยู่ม.ไหนเลยแหะช่างมันละกัน]จะลงสัปดาห์ละ50เปอร์นะครับ

 

 

ยังไม่ได้แก้ไขคำผิด

ความคิดเห็น