ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 2: คิดมาก

ชื่อตอน : บทที่ 2: คิดมาก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.1k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.พ. 2560 10:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2: คิดมาก
แบบอักษร

เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเช้าทำให้ฉันไม่มีสมาธิทำอะไรเลย เอาแต่คิดเรื่องของพี่จีซูเกือบทั้งคาบ รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่อาจารย์ลบกระดานและบอกให้ลงมือทดลองคาบพรุ่งนี้เนี่ยแหละ จดสูตรก็ไม่ได้จด! แล้วนี่ฉันจะทดลองได้ไงล่ะเนี่ย!!
"นี่ลิซเป็นอะไรเนี่ยฮะ เห็นเหม่อตลอดเลย"


"คิดอะไรนิดหน่อยน่ะแบม" 'แบมแบม' เพื่อนชายคนไทย เราสนิทกันมานานพอสมควรแต่ก็เป็นแค่เพื่อนกันนะเราทั้งคู่ไม่เคยคิดเกินเพื่อนกันเลยซักครั้ง ที่สำคัญตอนนี้มันมีแฟนแล้วด้วยและแฟนมันก็ไม่ธรรมดาด้วยแหละเป็นถึงเดือนคณะวิศวะ จะเป็นใครไปไม่ได้เขาคือพี่ 'มาร์ค' นั่นเอง


"เรื่องไรวะ?"


"เรื่องของกู"


"เอ้า! กวนตีนกูอีก กูไม่ให้มึงดูสูตรด้วยนะเว้ย" ดูมันขี้งอลจริงๆ


"เห้ย ไม่เอาดิ กูขอโทดดด"


"เออ! คนอุตส่าห์เป็นห่วง ยังจะมากวนตีนอีก"


"แหะๆ" ฉันยิ้มแห้งๆ


"แล้วตกลงเรื่องอะไร? พี่จีซูเหรอ?" โห มันมีตาทิพย์หรือไง


"ก็ใช่" ฉันพูดพลางก้มหน้าและลูบปากตัวเองเบาๆ นั้นทำให้แบมแบมสงสัย

 
"เขาจูบมึงหรือไง?"


"จะ..จูบ?! อะไรของมึง ปะ..เปล๊าา"


"ไม่ต้องมาเนียนมึงน่ะปิดไม่มิดหรอก พูดความจริงมาเถอะ"


"กะ..ก็ใช่ แต่ไม่ได้จูบนะแค่แตะปากกันแปปๆ แล้วหลังจากนั้นเขาก็จูบที่แก้มกูอ่ะ.."  พอนึกถึงเรื่องนี้ทีไรหน้าฉันมันก็ร้อนแล้วหัวใจก็เต้นแรงมากทุกที..


"ห้ะ? จริง?! แต่.. มึงก็น่าจะดีใจนี่ มึงชอบพี่เขาไม่ใช่หรือไง"


"ก็ใช่"


"แล้วทำไมมึงถึงมาเหม่อลอยแบบนี้ล่ะ"


"กูอยากรู้ว่าเขาคิดยังไง"


"มึงก็ถามไปดิ เขาหอมมึงขนาดนั้นกูว่าเขาก็ชอบมึงอ่ะแหละ ถ้าไม่ชอบจะหอมทำไมจริงป่ะ" ก็จริงอย่างที่แบมแบมพูดนะ


"กูไม่กล้าอ่ะดิ"


"โว้ะ เป็นลูกมาเฟียสะเปล่าเรื่องแค่นี้ไม่กล้า อ่อนจริงๆ" เอ้า! นี่มันจะปลอบหรือจะด่าเนี่ย?!


"เอางี้ดิ วันอังคารเนี่ยวันวาเลนไทน์ มึงก็เอาดอกกุหลาบหรือไม่ก็ทำช็อกโกแลตไปให้เขาแล้วก็สารภาพไปเลย" ความคิดดีเหมือนกันนะ แต่.. มันมีปัญหาอยู่อย่าง..


"แผนมึงเข้าท่านะ ทำช็อกโกแลตไปให้เนี่ย แต่.. กูติดอยู่อย่างนึง.."


"อะไร?" ปัญหาคือ..??!!!


"กูทำช็อกโกแลตไม่เป็นอ่ะ!!" เนี่ยแหละปัญหาใหญ่!!!(?)


"มันจะยากอะไรวะมึงก็ขอให้โรเซ่เพื่อนมึงช่วยดิ"


"เออ! จริงด้วยมันเรียนคณะศิลปศาสตร์การอาหารนี่!" ฉันตาลุกวาวดีใจเหมือนคนหลงทางแล้วจู่ๆก็พบกับแสงสว่างที่เป็นทางออก แบมแบมที่ยืนอยู่ข้างๆก็ส่ายหัวไปมากับความบ๊องของฉัน


"มาร์คมาล่ะไปก่อนนะมึง บาย" พอแฟนมาก็ทิ้งกันไว้กลางทางเลยนะ -^-


"บาย" กลับคอนโดดีกว่าเรา..  เห้ย?! เรานั่งรถพี่จีซูมานี่!  เอาไงดีจะนั่งแท็กซี่กลับหรือจะให้พี่จีซูไปส่งดีเราอยู่คอนโดเดียวกันนี่ให้พี่เขาไปส่งก็ได้ แต่?! เรื่องเมื่อเช้ามัน...


"อ้าวลิซพึ่งเลิกเหรอ?" เสียงคุ้นหูดังมาแต่ไกล พอหันไปมองก็ไม่ใช่ใครที่ไหนคนที่ฉันกำลังนึกถึงอยู่นี่แหละ 


"อะ..อ้าวพี่จีซูนึกว่ากลับไปแล้วสะอีก"


"พี่พึ่งเลิกน่ะ แล้วลิซกลับไงอ่ะไม่ได้เอารถมานี่กลับกับพี่มั้ย?" พี่จีซูเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉันและถาม


"ค..ค่ะ.. ลิซขอติดรถไปด้วยนะ"


"อื้ม ป่ะ" แล้วพี่จีซูก็จับมือฉันให้เดินไปด้วยกัน.. เราจับมือกันอีกแล้ว จริงๆเราก็จับมือกันหลายต่อหลายครั้งแล้วแหละแต่ฉันก็ยังไม่ชินซักที  เวลาที่พี่จีซูจับมือฉัน.. ใจฉันมันเต้นแรงมากๆและทุกครั้งที่เราได้อยู่ใกล้กันด้วย โดยเฉพาะเรื่องเมื่อเช้ามันเต้นแรงจนฉันรู้สึกเหมือนหัวใจมันจะหลุดออกมาเลย..

 


ปึก  เสียงปิดประตูรถดังขึ้นทำให้ฉันออกจากห้วงความคิด

"เหม่อบ่อยจริงๆเลยนะเรา"


"......" พี่จีซูเอื้อมมือมาดึงสายเบลท์ฝั่งที่ฉันนั่งแล้วคาดให้ฉัน ทำเหมือนฉันเป็นเด็กน้อย3ขวบที่พึ่งเคยขึ้นรถครั้งแรกไปได้..


"มีเรื่องอะไรให้คิดเยอะเหรอ"
 

"ลิซก็คิดอะไรไปเรื่อยแหละค่ะ"


"รวมถึงเรื่องเมื่อเช้าด้วยใช่มั้ย?" จู่ๆพี่จีซูก็ถามถึงเรื่องเมื่อเช้า ทำให้หน้าของฉันเริ่มร้อนๆและใจก็เริ่มเต้นเร็วและแรงขึ้นเรื่อยๆ


"......" ทำไมรู้สึกเหมือนสมองมันเบลอๆยังไงก็ไม่รู้ คิดคำตอบไม่ออกเลย..


"ทำไมไม่ตอบล่ะ?"


"......"


"ลิซทำแบบนี้ไม่น่ารักเลยนะคะ พี่ถามแล้วไม่ตอบเนี่ย.."


"......" ฉันไม่รู้จะตอบยังไงดี จะบอกว่าใช่แต่ปากมันไม่ขยับเลย.. แล้วประโยคต่อมาของพี่จีซูทำให้ฉันใจสั่นสุดๆ..


"พี่จะลงโทษนะคะ โทษฐานถามแล้วไม่ตอบ" ลงโทษ? ลงโทษอะไร? ยังไง? จะให้ฉันเดินกลับคอนโดเหรอ? ม่ายยนะะ


"อ..เอ่อ.." ฉันยังพูดไม่ทันจบริมฝีปากก็ถูกหยุดเอาไว้โดยคนพี่สะแล้ว สัมผัสที่คนพี่มอบให้มันทั้งหวานทั้งอ่อนโยน มือเรียวเล็กของพี่จีซูประคองใบหน้าของฉันและกดจูบอย่างหนัก.. พี่จีซูบดเบียดริมฝีปากเข้ามาแนบชิดกับส่วนเดียวกันของฉันมากขึ้นเรื่อยๆ

เรื่อยๆ

เรื่อยๆ

เรื่อยๆ

เรื่อยๆ

....

...

..

.

.

.

 

 

 

 


"ลิซ! ลิซ!" ฉันสะดุ้งตกใจเพราะเสียงเรียกของพี่สาวร่างเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆ


"หะ..ห้ะ?" อะ..อ้าว เมื่อกี้ฝันหรอกเหรอ น่าเสียดาย เห้ย! คิดอะไรเนี่ย แต่จริงๆก็เสียดายอยู่นะที่ไม่ใช่เรื่องจริง -3-


"ขี้เซาจริงๆ พอขึ้นรถมาแล้วก็หลับเป็นตายเลย"  คิดมากเรื่องเมื่อเช้าจนเก็บเอาไปฝันเลยเหรอเนี่ยเรา..


"ฮื่อ.. ก็มันง่วงนี่"


"ง่วงก็ขึ้นไปนอน ไปๆ"

 

 

 


"......." 
'เห้ย! คีย์การ์ดห้องอยู่ไหนวะ?!' ฉันหาทั้งกระเป๋าเสื้อนักศึกษา ทั้งกระเป๋าเป้ ทั้งกระเป๋าตังค์ แต่ก็หาคีย์การ์ดไม่เจอ..


"หาคีย์การ์ดไม่เจอเหรอ?" พี่จีซูที่ยืนอยู่ข้างหลังถาม


"อือ สงสัยหล่นอยู่ในรถมั้งพี่"


"ลงไปเอามั้ยอ่ะ?" ประเด็นคือมันไม่ใช่รถพี่ไงมันรถช้านน! แล้วอีกประเด็นสำคัญคือยัยโรเซ่มันขับไปเนี่ยสิ

 

 


ย้อนกลับไปเมื่อตอนเช้า ที่ห้างA
ครืดด ครืดด
เสียงมือถือของฉันดังขึ้น ฉันหยิบขึ้นมาดูก็เห็นว่ายัยโรเซ่โทรมาพอฉันกดรับสายยัยนี่ก็พูดใส่รัวๆเลย จนฉันฟังแทบไม่ทัน
'ว่าไง'


'มึง กูขอยืมรถมึงหน่อยนะ ไม่ต้องห่วงเรื่องกุญแจกูเอากุญแจสำรองมา แล้วก็ไม่ต้องห่วงว่ากูจะขับรถมึงไปชนโน่นนี่นะ กูจะขับอย่างระมัดระวังที่สุดด แค่นี้นะมึง'


'ห้ะ? ดะ..เดี๋ยวว'
ตรู๊ด ตรู๊ด

 

 

 

'ยัยซอสมะเขือเทศเอ้ยยย!!' แล้วเราจะบอกว่าไงดีเนี่ย? บอกขี้เกียจลงไปเหรอ? หรือไงดี..


"ขี้เกียจอ่ะ นี่ลิซก็ง่วงแล้วด้วย" ใช่! ง่วงสุดๆ


"แล้วโรเซ่กลับมายัง ลองกดกริ่งดูยัง?"


"มันไลน์มาบอกแล้วว่าวันนี้จะค้างบ้านเพื่อนอ่ะ"


"อ้าวงั้นเหรอ.."
ครืดด ครืดด
เสียงมือถือของพี่จีซูดังขึ้นมาพอดี

"โหลว่าไงเจน"


"อ้าวงั้นเหรอ เออๆ"


"พี่เจนโทรมาเรื่องไรเหรอ?"


"มันบอกว่าวันนี้ค้างบ้านเพื่อนน่ะ"


"อืม.." พี่เจนค้างบ้านเพื่อนงั้นวันนี้พี่จีซูก็นอนคนเดียวอ่ะสิ ไปนอนห้องพี่เขาก่อนดีมั้ยนะเขาทำห้องแยกนอนอยู่แล้วนี่ ขอไปนอนห้องพี่เจนก็แล้วกัน


"คือ.." ฉันยังไม่ทันได้พูด พี่จีซูก็พูดขึ้นมาว่า..


"วันนี้ไปนอนห้องพี่ก่อนมั้ย?"

 


--------------------

 

 


"วันนี้ไปนอนห้องพี่ก่อนมั้ย?" ฉันถามลิซ่าแล้วเจ้าตัวก็ตกลงแทบทันที คงจะง่วงมากสินะ พอเข้ามาในห้องก็ล้มตัวนอนบนโซฟาทันที..


"ลิซไปอาบน้ำก่อนแล้วก็เข้าไปนอนในห้องดีๆ"


"ฮื่อ.. ม่ายเอาลิซจะนอนไม่อาบแล้วว" ดื้อจริงๆ


"ถ้าลิซไม่ไปอาบน้ำเองดีๆ พี่จะอาบให้ลิซนะ" ฉันขู่ แล้วคนน้องก็เด้งตัวออกจากโซฟาทันทีแล้วรีบวิ่งไปเข้าห้องน้ำ แต่.. จริงๆฉันก็อยากอาบให้น้องนะ เห้ย! คิดอะไรเนี่ยยัยจีซู! O_o   แล้วฉันก็เข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำอีกห้องนึงที่อยู่ในห้องนอนของฉัน

 

 


ผ่านไปสักพัก ฉันเดินออกมาจากห้องน้ำที่อยู่ในห้องนอนของฉันแล้วไปดันประตูห้องน้ำที่อยู่ด้านนอกที่ลิซเข้าไปตอนแรกดู มันยังล็อคอยู่ฉันเลยลองแนบหูชิดกับประตูก็ยังได้ยินเสียงน้ำอยู่  ฉันกำลังจะเดินไปหยิบมือถือที่วางไว้บนโซฟาก็ได้ยินเสียงเรียกของลิซ่า

"พี่จีซู" ลิซ่าเรียกดังออกมาจากห้องน้ำ


"ว่า"


"ค..คือ ลิซขอยืมเสื้อผ้าพี่ก่อนสิ"  เดาว่าตอนนี้น้องคงนุ่งผ้าขนหนูอยู่ ฉันเลยนึกแกล้งคนน้องเล่นโดยการทำเป็นไม่ได้ยิน


"อะไรนะลิซพี่ไม่ได้ยินอ่ะ เปิดประตูสิ.."  แล้วลิซ่าก็เปิดประตูออกนิดนึง


"ล..ลิซขอยืมชุดนอนพี่ก่อนสิ ลิซไม่มีชุดอ่ะ"


"ได้ๆ"


"อือ" ลิซ่ากำลังจะปิดประตูแต่ฉันก็เอื้อมมือไปจับขอบประตูไว้ไม่ให้มันปิด


"แต่.. ลิซต้องออกมาใส่ที่ห้องพี่เองนะ พี่ขี้เกียจเดินอ่ะ" ยัยซูวว เธอมันร้ายกาจมากกก


"ม..ไม่เอาน่า พี่จีซูอย่าแกล้งกันแบบนี้สิ"


"ไม่ได้แกล้งสะหน่อย พี่ขี้เกียจเดินนี่"


"แต่.."


"ถ้างั้นลิซก็นอนในนี้ล่ะกันนะ พี่ไปล่ะะ" แล้วฉันก็เดินตัวปลิวเข้าไปในห้องนอน

 

 

 


ฉันนั่งเล่นมือถืออยู่ประมาณ 5นาทีเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
ก๊อก ก๊อก
ฉันรีบลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินไปเปิดประตู ภาพที่ฉันเห็นคือ ลิซ่านุ่งผ้าขนหนูสีขาวตัวสั้นและเอาผ้าเช็ดผมมาปกปิดส่วนบนทับกับผ้าขนหนู ภาพตรงหน้าทำให้ฉันเผลอ(?)เลียปากตัวเอง คนน้องเห็นแบบนั้นหน้าก็เริ่มขึ้นสี

 

"ล..ลิซ หนาวแล้วนะพี่จีซู"


"อ..อ่ะนี่" พอฉันยื่นชุดให้ คนน้องก็รีบรับแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำไปเปลี่ยนทันทีทันใด  สักพักลิซ่าก็ออกมาจากห้องน้ำท่อนบนเป็นเสื้อสีขาวแขนยาวท่อนล่างเป็นกางเกงขายาวสีเทายาวเลยเข่ามานิดหน่อยซึ่งมันยาวสำหรับฉันแต่พอน้องเอาไปใส่แล้วมันลอยเลยเข่าไปมากเลยทีเดียว


"อ..เอ่อ กางเกงสั้นไปเปล่า" ถามไปได้ ก็เห็นๆอยู่ว่ามันสั้นสะแทบจะเห็นกางเกงใน(?)อยู่แล้วว!


"อือ"


"กางเกงขายาวพี่มีแต่ยีนส์อ่ะ เดี๋ยวห่มผ้าเอาล่ะกัน"


"ล..แล้วลิซต้องนอนห้องไหนอ่ะ ห้องพี่หรือห้องพี่เจน"


"ห้องพี่เนี่ยแหละ เจนมันล็อคห้องเอาไว้อ่ะ"


"อ..อ่อ" ลิซ่าทำหน้ากล้าๆกลัวๆ ยังไงก็ไม่รู้


"ทำไมกลัวพี่จะทำอะไรเหรอ?"


"ป..เปล่า" ดูทำเข้า ลุคมาเฟียผู้น่าเกรงขามหายไปหมดแล้ว.. ตอนนี้กลายเป็นลุคแมวน้อยที่กำลังหวาดกลัวสุดๆ


"นี่ก็ดึกและนอนกันเถอะ.. หรือลิซอยากทำอย่างอื่น?"


"ม..ไม่! ลิซง่วง! จะนอนค่ะ!" 


"พี่หมายถึงทำงานอ่ะ คิดอะไร?" แน่ใจเหรอยัยจีซู~  คนน้องก็ส่ายหน้าสะจนฉันกลัวว่าหัวน้องจะหลุดออกมา


"ป่ะๆนอนกันเถอะ" ฉันกดปิดสวิทช์ไฟ ตอนนี้เหลือแค่โคมไฟที่อยู่บนโต๊ะข้างๆเตียง ฉันล้มตัวนอนลงแต่คนน้องก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะลงมานอนด้วย ฉันเลยเอื้อมมือไปดึงให้ลงมานอนคงเพราะตอนนี้ลิซ่าอยู่ในโหมดง่วงมากเธอเลยยอมลงมานอนแต่โดยดี เราชิดกันมากจนฉันได้ยินเสียงลมหายใจของคนข้างๆและได้ยินเสียงหัวใจตัวเองกำลังเต้นแรงสุดๆ ฉันเอื้อมมือไปปิดสวิทช์โคมไฟคิดว่าควรรีบนอนได้แล้วก่อนที่สติจะเตลิดไปไกล...


"ฝันดีนะลิซ" 


"ฝันดีค่ะพี่จีซู"  แล้วเราทั้งคู่ก็เข้าสู่ห้วงนิทราไป...

 

 

 

 

 

 

 

 
 

 

     

ความคิดเห็น