ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

บทนำ

บทนำ 

ณ โรงพยาบาล MDP 

“คุณหมอคะ ฮึกๆๆ คุณหมอ พ่อฉันเป็นยังไงบ้างคะ..? ฮือๆๆ”หญิงสาวร้องไห้ครวญครางพร่ำถามไถ่อาการป่วยของผู้เป็นพ่อ  

“พ่อของคุณเป็นเนื้องอกในสมองมาซักพักใหญ่แล้ว ต้องเข้ารับการผ่าตัดโดยเร่งด่วนที่สุด ไม่เช่นนั้นทุกอย่างอาจจะสายเกินแก้ครับ” 

“อะไรนะคะคุณหมอ.....พะ พ่อฉันเป็นเนื้องอก...พ่อจ๋า ฮึก ฮือ ฮือ พ่อที่น่าสงสารของเกว หมอคะ บอกฉันมาค่ะ...ค่าผ่าตัดมันเท่าไหร่กันคะ...ไม่ว่ามันจะมากเท่าไหร่ฉันจะหามันมาจ่ายค่ะ ขออย่างเดียวหมอต้องช่วยทำให้พ่อฉันรอดให้ได้ 

“เคสของคุณพ่อของคุณ อย่างต่ำก็ห้าแสนบาทครับ" 

 

“หะ ห้าแสนเลยอย่างนั้นหรอคะ โธ่ พ่อจ๋า แล้วเกวจะมีปัญญาที่ไหนหาเงินมารักษาพ่อ” 

 

“ถ้าคุณเกวรินสนใจ สามารถสอบถามรายละเอียดเพิ่มเติมกับคุณพยาบาลได้เลยนะครับ หมอขอตัวครับ” 

 

“ค่ะ คุณหมอ ขอบคุณนะคะ..”หญิงสาวฟุบตัวลงนั่งบนเก้าอี้ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาใครบางคนที่พอจะช่วยเธอได้ 

[ฮัลโหล โทรมามีอะไรมั้ยเกว...] เสียงปลายสายทักทายกลับมา 

“ชมพู แกพอจะมีเงินให้ฉันยืมสักห้าแสนไหม..?” 

[หูย..แกเงินเยอะขนาดนี้แกจะเอาไปทำอะไร..?] 

“พอดีพ่อฉันป่วยหนักเลยต้องผ่าตัดด่วนน่ะ” 

[ว้าย...ตายจริง!!! ถ้าฉันมีฉันก็อยากจะให้แกยืมหรอกนะเกว​ แต่ว่าตอนนี้ฉันช๊อตอยู่น่ะแก พอดีฉันกำลังผ่อนบ้านอยู่  แต่ถ้ายังไงเดี๋ยวฉันจะลองขอยืมคนแถวนี้ให้ดูนะ เผื่อจะมีใครช่วยได้บ้าง] 

“อื้ม  ขอบใจแกมากนะชมพู...แกดีกับฉันจริงๆเลย...ขอบใจแกมากจริง” 

[ไม่เป็นไรหรอกแก เราเป็นเพื่อนกันนี่ แต่ว่าฉันก็ยังรับปากแกไม่ได้หรอกนะว่าจะหาเงินให้แกได้มั้ย ยังไงแกก็ลองๆหาหลายๆทางไว้นะเกว..] 

"อื้ม...ถ้างั้นฉันคงรบกวนแกเท่านี้แหละนะ..." 

[อื้อ บายจ่ะ..."] 

เกวรินกดวางสายยกมือบางขึ้นเช็ดน้ำตาที่เอ่อร้นนองเต็มหน้า ในวันที่เหมือนกับโลกทั้งใบของเธอกำลังจะสลายหายไป เกวริน เด็กสาวผู้น่าสงสารได้บังเอิญชนเข้ากับมาเฟียหนุ่มที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นเสือผู้หญิงอย่างไม่ทันระวัง ทำเอาร่างน้อยๆของเธอเซถลาล้มลงที่พื้นเย็นเชียบ​ 

“เธอ....เป็นอะไรหรือเปล่า”มาเฟียหนุ่มรูปหล่อเจ้าของแผงอกกว้างเอ่ยถามพลางใช้ฝ่ามือหนาของเขาจับที่ไหล่น้อยๆของเธอแล้วประคองให้ลุกขึ้นมา... 

“ร้องไห้ด้วยหรอ..?”เสียงทุ้มเข้มเอ่ยถามอีกครั้ง 

“ฉะ ฉัน ฉันไม่เป็นอะไรคะ ..ขอบคุณนะคะ”เกวรินตอบกลับชายหนุ่มตรงหน้าทั้งที่ยังไม่ทันจะได้สบตากับเขาก่อนที่เธอจะเดินจากไปอย่างคนไร้จุดหมาย 

“คุณมาคิน คุณมาคินครับ คุณมาคิน!!!...” 

“อ่อ...เควินแกว่าไงนะ” 

“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ ผมเห็นคุณยืนมองผู้หญิงคนนั้นตั้งนานสองนานแล้ว หรือว่าคุณ ..สนใจเธอ...หรอครับ?” 

“แกนี่มัน...ฉันแค่สงสัยว่าเธอเป็นอะไรถึงได้ร้องไห้ขนาดนั้น....คิดว่าฉันหมกมุ่นเรื่องผู้หญิงหรือไง แกนี่มันเพ้อเจ้อจริงๆ” 

“ครับๆๆ เจ้านายผมไม่หมดหมุ่นเรื่องผู้หญิงสักนิดเลยครับ...ว่าแต่อยากให้ผมไปสืบเรื่องเธอไหมครับ..?” 

“อืมมม ก็ดี้...เพราะถ้าฉันสงสัยอะไรนานๆแล้วมันทำให้นอนไม่หลับ แกเข้าใจนะ..” 

'หึ...แล้วก็ทำเป็นด่าผม เฮ่อออ เจ้านายนะเจ้านาย...เห็นผู้หญิงสวยน่ารักๆเป็นแบบนี้ทุกทีเลยจริงๆ'เควินบ่นพึมพำพลางส่ายหัวเบาๆ 

“วันนี้ตอนหกโมงเย็นคุณมีนัดทานข้าวกับประธานบริษัท  MN กรุ๊ปครับ ส่วนตอนพรุ่งนี้เช้าตอนเก้าโมงมีนัดตีกอล็ฟกับเจ้าสัวบุญเฮงครับ” 

“นี่แกย้ำฉันมารอบที่สิบแล้วนะตั้งแต่เดินลงรถมาเนี่ย ฉันจ้างแกมาเป็นเลขานะไม่ได้จ้างมาเป็นเครื่องเสียง พูดมากเลยจริงๆ” 

“ก็ผมกลัวคุณจะลืมนี่ครับ” 

“เออ เออ ไอ้บ้านี่...” 

“หลังตรวจสุขภาพเสร็จ คุณจะเข้าบริษัทเลยหรือเปล่าครับหรือว่าจะให้ผมไปส่งที่บ้านครับ...” 

“อืมม...วันนี้ฉันเหนื่อยๆวะ แกขับกลับบ้านเลยแล้วกัน....” 

“โอเคครับผม” 

“อ้อ...แล้วก็อย่าลืมไปสืบเรื่องเธอคนนั้นล่ะ” 

“แหมๆ....ดูท่าจะชอบเธอจริงนะครับเนี่ย..ปกติไม่เห็นคุณจะสนใจผู้หญิงคนไหนขนาดนี้เลย หรือว่าเธอคนนี้โดนใจมากหรอครับ แบบว่าแค่แรกเห็นหน้าก็รู้เลยว่าคือแม่ของลูก อะไรประมาณนี้นะครับ...” 

“เฮ่ย!!!...ไอ้ห่านี่...ไม่ปรามเข้าหน่อย ชักจะเอาใหญ่แล้วนะ..ไป ไป ไปไกลๆเลย ก่อนที่ฉันจะถีบแก” ชายหนุ่มเอ่ยพลางทำท่าจะเตะมือขวาสุดป่วนสุดกวนบาทาของเขา 

ยินดีต้องรับนักอ่านทุกท่านเข้าสู่อาณาจักรนิยายเล็กๆ ของเราค่ะ 

แสดงเพิ่มเติม
แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น