ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 1: ใจมันเต้นแรง

ชื่อตอน : บทที่ 1: ใจมันเต้นแรง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.3k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.พ. 2560 17:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 1: ใจมันเต้นแรง
แบบอักษร

 

ข้อเสียของการปิดผ้าม่านในห้องนอนไม่สนิทคือจะทำให้แสงสาดส่องเข้ามาในห้องและเป็นต้นเหตุทำให้เราต้องตื่นจากฝันแสนหวาน..
"อื่อ.." ฉันขยี้ตาและค่อยๆลืมตาขึ้น แล้วควานหามือถือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงเพื่อดูเวลา
'08.32 วันนี้เรามีเรียนคาบบ่ายนี่ จะนอนต่อหรือออกไปเที่ยวข้างนอกก่อนเรียนดี' ฉันนั่งคิดอยู่สักพักและตัดสินใจเลือกข้อสองเพราะดูท่าจะนอนไม่หลับแล้ว  ฉันลุกขึ้นจากเตียงเพื่อจะไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แต่ยังก้าวไปไม่ถึง3ก้าวก็ต้องหันกลับมา
ครืดด ครืดดด
มือถือของฉันดังขึ้น ฉันมองดูบนหน้าจอว่าใครโทรมาเพื่อจะได้ตัดสินใจว่าจะรับหรือไม่รับดี
'ROSE' ชื่อที่แสดงอยู่บนหน้าจอทำให้ฉันต้องตัดสินใจกดรับสายเพราะถ้าไม่รับมีหวังโดนบ่นจนหูชาแน่ๆ..

"ฮัลโหล"  


"โห เสียงแบบนี้ พึ่งตื่นใช่มั้ยเนี่ย" ปลายสายถามฉัน


"ก็เออสิ"


"อ่าๆๆ อย่าพึ่งโมโห กูมีเรื่องสำคัญมาบอกเว้ยคุณเพื่อนเลิฟฟฟ" ดูมันเรียกๆ อยากจะอ้วกจริงๆ -___-


"อะไร"


"อยากรู้ป่าวๆๆๆ"


"อะไรก็รีบบอกมา กูจะไปอาบน้ำ"


"กูเจอพี่จีซูเว้ย!" ยัยโรซ่า(?) ตะโกนใส่สะหูฉันแทบแตก


"ที่ไหน?!!"


"ห้างA รีบมาเลยมึงง"


"ได้อีก20นาทีเจอกัน" พูดจบฉันก็ตัดสายและรีบวิ่งเข้าห้องน้ำไป..

 

 

 

20 นาทีผ่านไป

"มาไวจริงๆนะมึงเนี่ย"


"ไหนพี่จีซูวะ" ฉันถามยัยเพื่อนซอสมะเขือเทศของฉัน


"ฉันเห็นเขาเดินเข้าไปร้านนั้นอ่ะ" โรเซ่ชี้ร้านให้ฉัน


"เออๆ ขอบใจ"


สวัสดีค่ะ ฉันชื่อ 'ลิซ่า' ชื่อจริงคือ ลลิษา มโนบาล แม่เป็นคนไทยส่วนพ่อเป็นคนเกาหลีและที่สำคัญเขาเป็น 'มาเฟีย'
'มาเฟีย' ในความคิดของคนอื่นคงคิดว่าเป็นพวกบ้าอำนาจ มีอิทธิพลแล้วอยากจะทำอะไรก็ได้.. ที่ว่ามาก็มีส่วนถูกอยู่นะ แต่ตระกูลมาเฟียของฉันเรายึดมั่นในศีลธรรม เราใช้อำนาจบ้างก็จริงแต่.. เราก็ใช้ในทางที่ถูกไม่เหมือนกับพวกมาเฟียงี่เง่าที่คิดว่าตัวเองมีอำนาจแล้วอยากจะทำอะไรก็ทำ.. บอกตามตรงว่าฉันเกลียดพวกแบบนี้ที่สุด  อย่างที่บอกไปว่าพ่อของฉันเป็นมาเฟียและตระกูลของพ่อก็เป็นมาเฟียมาตั้งแต่สมัยก่อนแล้วด้วยยาวนานมารุ่นสู่รุ่น เป็นตระกูลมาเฟียที่อยู่มานานพอสมควรและมีชื่อเสียงไปทั่วประเทศ
มาเข้าเรื่องส่วนตัวของฉันบ้าง.. เรื่องที่ฉันจะพูดถึงคือเรื่องของ 'ความรัก' คุณอาจคิดว่าฉันเป็นลูกมาเฟียนี่ ฉันมีอำนาจที่จะเอาใครมาเป็นแฟนฉันก็ได้หรือแค่เอามาเป็นแค่คนหลับนอนด้วยยังได้เลย.. นั่นอาจเป็นสิ่งที่คุณคิดแต่ฉันไม่เคยคิดจะทำแบบนั้น ถ้าฉันรักใครสักคนแล้วอยากได้เขามาครอบครอง ฉันจะไม่บีบบังคับอะไรทั้งนั้นถ้าเขาไม่รักฉันก็ต้องจำใจเลิกชอบเขา แต่จนถึงตอนนี้ฉันก็ยังไม่เคยบอกรักใครสักครั้งมีแต่คนอื่นมาสารภาพรักฉัน ไม่ว่าจะเป็นผู้ชาย ผู้หญิงหรือทอม ฉันไม่เคยสนใจกับความรักเลย ฉันคิดว่าความรักมันเป็นความสุขก็จริงแต่.. มันทำให้เรายิ้มได้วันนึงมันก็ทำให้เราเสียใจได้เหมือนกัน.. แล้ววันที่ฉันต้องเผชิญหน้ากับความรักจริงๆก็มาถึง.. วันที่ฉันได้พบกับ'พี่จีซู' พี่เขาเป็นดาวคณะอักษรศาสตร์ เห็นว่าบ้านเขาเป็นร้านหนังสือด้วยแหละ เราอายุห่างกัน2ปีได้ แต่พวกนี้ไม่ใช่ประเด็นหลัก ประเด็นหลักๆเลยก็คือ.. ฉันตกหลุมรักพี่เขาจนแทบโงหัวไม่ขึ้น.. แถมโชคชะตาก็ใจดีสุดๆที่ให้ฉันได้มาเป็นน้องรหัสของพี่เขาด้วย กรี๊ดดดด (เกินไปๆต้องคีพลุคมาเฟียผู้น่าเกรงขามหน่อย)
เข้าเนื้อเรื่องต่อดีกว่าเนอะ..

 

 


ฉันเดินเข้ามาในร้านของจุกจิกเพื่อตามหาใครคนนึง.. คนๆนั้นก็พี่จีซูสุดสวยของฉัน(?) นี่แหละะ


"อ้าวไงลิซ" คนที่ฉันกำลังตามหาอยู่ทักฉันจากด้านหลัง พี่จีซูทักทายและยิ้มหวานให้ น่ารักโคตรรร


"ไงพี่"

 

"ชอบของจุกจิกแบบนี้ด้วยเหรอเราน่ะ?" พี่จีซูถามฉัน


"ก็เดินดูเฉยๆอ่ะ เผื่อเจอของถูกใจ" ว่าไปนั่น


"แล้วเจอไรยังอ่ะ?" พี่จีซูเอียงคอเล็กน้อยและถามฉัน ถ้าจะเจอของที่ถูกใจก็พี่นี่แหละที่ถูกใจฉันมากๆ


"ก็ยัง แล้วนี่พี่มาซื้อไรอ่ะ"


"มาดูไปเรื่อยอ่ะ พอดีวันนี้มีเรียนคาบบ่ายก็เลยออกมาเดินเล่นก่อน"


"เหมือนกันเลย ลิซก็เรียนคาบบ่ายเหมือนกัน"


"จริงดิ แล้วนี่เราเรียนตอนกี่โมง?"


"บ่ายโมงตรง พี่อ่ะ?"


"บ่ายโมงตรงเหมือนกัน" น่อวว อะไรจะตรงกันขนาดนี้ อยากรู้จังว่าใจเราตรงกันด้วยมั้ย..


"งั้นพี่จะเข้ามหาลัยพร้อมลิซมั้ย?"


"พี่เอารถมาอ่ะ"


"อ่อ! งั้นลิซไปด้วยดิ ลิซไม่ได้เอารถมา" แถไปนั่น จริงๆเอามาต่างหาก แล้วเราจะจัดการกับรถยังไงดีวะะ อืม.. เดี๋ยวให้คนที่บ้านมาขับกลับแล้วกัน ดูเป็นคนเอาแต่ใจจังเรา =w=


"ได้ดิ"


"อีกตั้ง3-4ชั่วโมง ไปดูหนังกันป่ะพี่" ฉันชวนพี่ตัวเล็กของฉัน


"เอาดิ พี่มีเรื่องที่อยากดูอยู่พอดี"


"งั้นรีบไปกันน"


จ๊อกก
เสียงท้องร้องประท้วงขึ้น ทำให้ฉันนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้เอาอะไรใส่ท้องเลย..

"เอ่อ.."


"ฮ่าๆ ยัยเด็กบ๊อง ป่ะไปกินข้าวก่อนล่ะกัน เดี๋ยวมื้อนี้พี่เลี้ยงเอง"


"เฮ้ยพี่ไม่เป็นไรเดี๋ยวลิซจ่ายเอง.."


"คราวก่อนเราก็พึ่งเลี้ยงพี่ไป คราวนี้พี่เลี้ยงนะ" พี่จีซูท้วง


"ก็ได้ งั้นเดี๋ยวลิซเป็นคนเลี้ยงหนังนะ"


"แต่.."


"ไม่มีแต่ค่ะ"


"เฮ้อ.. ก็ได้ๆค่ะคุณลลิษา" พี่จีซูจำใจต้องยอมความเอาแต่ใจของฉัน


"ไปร้านไหนดี" ฉันถามความเห็นของคนพี่


"พี่มีร้านแนะนำอยู่ร้านนึง อร่อยมากก! ตามมาๆ" พูดจบพี่จีซูก็เอามือนุ่มข้างนึงมาจับที่มือยาวของฉัน แล้วออกแรงดึงเล็กน้อยให้ฉันเดินตาม   ตอนนี้ฉันไม่ได้สนใจทางเดินเลยเอาแต่จ้องมองมือนุ่มที่กำลังกุมมือยาวของฉันอยู่.. ใจฉันเต้นแรงจนฉันเริ่มคิดว่าตัวเองเป็นโรคหัวใจหรือป่าว  มือพี่จีซูเนี่ยนุ่มมากจริงๆฉันไม่อยากให้พี่ไปจับมือใครอีกนอกจากฉัน..  ฉันดูเป็นคนเห็นแก่ตัวจริงๆ ทั้งๆที่ฉันกับพี่เขาไม่ได้เป็นอะไรกันแท้ๆ ฉันไม่มีสิทธิ์อะไรในตัวพี่เขาทั้งนั้น..

 

"ลิซ"


"......"


"คุณลลิษา" พี่จีซูเรียกฉันให้ออกจากห้วงความคิด


"ค่ะ..คะ?"


"เหม่ออะไรเนี่ย?" คิดเรื่องพี่น่ะสิ


"กะ..ก็คิดอะไรไปเรื่อย พี่จีซูไม่ต้องใส่ใจหรอก"


"ไม่ให้ใส่ใจได้ไงล่ะ เราเวลาเหม่อน่ะสภาพเหมือนคนไร้วิญญาณ ถ้าเกิดเดินไปชนพวกนักเลงหัวร้อนเข้าเดี๋ยวจะเป็นเรื่อง" พี่จีซูเป็นห่วงเราด้วย แต่ทำไมรู้สึกเหมือนโดนว่าไปด้วยเลยแฮะ

"ถ้าเป็นงั้นจริงแล้วมันคิดจะมีเรื่องกับมาเฟียก็ลองดูสิ"


"อวดเก่งจริงๆนะเรา" พี่จีซูเอามือนุ่มมาบีบจมูกของฉันด้วยความหมั่นไส้

 

 

--------------------

 

 


ครืดด ครืดด
ฉันหยิบมือถือออกมาจากกระเป๋าสะพายสีดำ และเหลือบมองคนข้างๆที่กำลังชะโงกหัวมองดูว่าใครโทรมาหาฉัน
'ทำตัวเป็นเด็กน้อยไปได้'

"เจนนี่โทรมาน่ะ" ฉันบอกลิซ่าที่ชะโงกหน้าไปมาอยู่ได้


"อือ" แล้วฉันก็กดรับสาย


"ว่าไงเจน"


"ซูฉันขอกลับมหาลัยก่อนนะ"


"ไปส่งงานเหรอ" ฉันถามเพื่อนตัวดีของฉันที่จู่ๆก็รีบกลับก่อนสะงั้น ทั้งๆที่ตัวเองเป็นคนชวนมาเดินห้างแท้ๆ -___-


"ไปส่งน้องเซ่น่ะ แค่นี้นะะ"
ตรู๊ด ตรู๊ด
ดูมันๆรักเพื่อนมากจริงจริ๊ง ให้พามาแล้วก็ถีบหัวส่งกันง่ายๆแบบนี้เลย แถมตัดสายด้วย

 

สวัสดีค่า ฉันชื่อ คิม จีซู เรียก 'จีซู' ก็พอ ฉันเรียนอยู่คณะอักษรศาสตร์ ปี3 ที่บ้านฉันเป็นร้านขายหนังสือ ขายทั้งหนังสือการ์ตูน นวนิยาย คู่มือเตรียมสอบ บลาๆ (เหมือนแอบโปรโมทร้านเลยโนะฮ่าๆ) เข้าเรื่องของฉันดีกว่า.. ที่ฉันเข้าคณะอักษร เพราะฉันตั้งความฝันตั้งแต่เด็กๆเอาไว้ว่าสักวันฉันจะต้องเขียนหนังสือเป็นของตัวเองบ้าง แต่นี้ก็ไม่ใช่ความฝันสูงสุดของฉัน.. ความฝันหรือความปรารถนาสูงสุดของฉันก็คือ..
ฉันหวังว่า..

..สักวัน

ฉันจะเจอ..

..คนที่ฉันรอคอยมานาน

คนที่จะมาเป็น..

'รักนิรันดร์' ของฉัน...

 

 


ครืดด ครืดด
คราวนี้เป็นเสียงมือถือของลิซ่า

"ว่าไง"


"ห้ะ? ดะ..เดี๋ยวว"


"อะไรวะ? ยังคุยไม่รู้เรื่องเลย" คงเจอแบบเดียวกับฉันสินะ


"ใครเหรอ?"


"โรเซ่น่ะพี่ มันโทรมาบอกว่าเดี๋ยวพี่เจนไปส่ง"


"เจนมันก็โทรมาบอกพี่เรื่องนี้นี่แหละ"


"อ่อ"


"นี้ก็จะได้เวลาหนังเริ่มล่ะ พี่ไปซื้อป็อปก่อนนะ ลิซรอตรงนี้ก็ได้"


"เดี๋ยวลิซเลี้ยงนะ"


"เห้ยไม่ต้องพี่จ่ายเอ.."


"ฉันบอกไปแล้วไงว่าถ้าพี่เลี้ยงข้าวฉัน ฉันก็จะเลี้ยงหนังพี่" ฉันยังพูดไม่ทันจบลิซ่าก็ท้วงขึ้นมา


"แต่.."


"ไม่มีแต่ค่ะ พี่จีซูรออยู่ตรงนี้นะ เดี๋ยวลิซไปซื้อให้" พูดจบลิซ่าก็เดินไปซื้อป็อปคอร์นและน้ำตรงหน้าเคาน์เตอร์


"เฮ้อ" เด็กอะไรไม่รู้เอาแต่ใจจริงๆ


"มาแล้วววว" แถมทำตัวเหมือนเด็กน้อยอีก ไม่สมกับเป็นมาเฟียผู้น่าเกรงขามเลย.. วันแรกที่ได้เจอลิซ่าและได้รู้ว่าเธอเป็นมาเฟียก็กลัวๆอยู่เหมือนกัน พอได้รู้ว่าต้องมาเป็นพี่รหัสน้องเขา ตอนแรกก็รู้สึกเกร็งๆ แต่พอได้ทำความรู้จักกันมากขึ้นทำให้ฉันรู้เลยว่าภายนอกที่ดูเป็นคุณหนูที่หยิ่ง บ้าอำนาจ ชอบใช้อิทธิพลข่มขู่ จริงๆไม่ใช่แบบนั้นเลย เพราะตัวจริงทั้งบ๊อง ทั้งต๊อง ร่าเริง และค่อนข้างเอาแต่ใจแต่ก็ไม่บ่อยเท่าไหร่นะ เวลาที่ฉันอยู่กับลิซ่าฉันรู้สึกเป็นตัวของตัวเองมากกว่าเวลาอยู่กับคนอื่นๆไม่รู้ทำไม..


"รอบหน้าพี่เลี้ยงเรานะ"


"ก็ได้"


"ป่ะรีบไปกันเถอะ" แล้วเราก็เดินเข้าโรงหนังไปด้วยกัน

 

 

 

 

ในโรงหนัง

"พี่จีซูหาไรเหรอ?" น้องถามฉันที่กำลังหาของบางอย่างอยู่


"กุญแจรถน่ะ สงสัยตอนหยิบมือถือออกมาปิดเสียงแล้วมันคงจะหล่นออกมา" แล้วฉันก็หาไปทั่วตั้งแต่ในกระเป๋าลงไปจนถึงพื้น


"เดี๋ยวลิซช่วยหา" 


"นี่ไงเจอแล้ว" ฉันหยิบกุญแจขึ้นมาและหันไปทางลิซ่า.. ทำให้ฉันพึ่งรู้ว่าหน้าของฉันกับน้องอยู่ใกล้กันมาก พอฉันหันไปริมฝีปากของเราก็แตะกันเบาๆ.. ฉันตกใจรีบเงยหน้าขึ้นจากใต้เก้าอี้..


"ขะ..ขอโทษนะพี่" คนน้องพูดขอโทษฉันทันที แต่ฉันไม่ได้รู้สึกโกรธหรือโมโหอะไรน้องเลย.. เมื่อกี้ถึงมันจะแค่แปปๆ แต่มันก็ทำให้ใจฉันเต้นรัวสุดๆ


"ขอโทษทำไม?" ฉันเลิกคิ้วขึ้นและถามออกไป


"กะ..ก็เมื่อกี้ลิซ.."


"พี่ยังไม่ได้ว่าอะไรเลยนี่" พูดจบฉันก็โน้มหน้าไปจูบเบาๆที่แก้มข้างซ้ายของน้อง.. ถ้ายัยเจนเห็นมันจะต้องบอกว่า 'อิซูอ่อยน้อง' แบบนี้แน่ๆ


"......." ลิซ่าตอนนี้ตัวแข็งทื่อ ทำให้ฉันอดอมยิ้มกับท่าทางที่เหมือนแมวน้อยของน้องไม่ได้..

 

 

 

 

 


"หนังสนุกดีเนอะลิซ"


"อือก็ดีนะ" น้องเดินก้มหน้าและตอบเสียงเบาๆ จนฉันต้องก้มหน้าไปดูว่าน้องเป็นอะไร


"หืม.. " ฉันมองไม่เห็นหน้าน้องแต่ตาเหลือบเห็นใบหูขาวๆที่ตอนนี้กำลังแดงขึ้นเรื่อยๆ


"ลิซ่า" ฉันเรียก แต่น้องก็ยังคงเอาแต่ก้มหน้าอยู่แบบนั้น


"ค่ะ..คะ"


"เงยหน้าขึ้นมาสิแบบนี้มันเหมือนลิซคุยกับพื้นเลยนะ" คนน้องยอมเงยหน้าขึ้นมาแต่โดยดี


"......" พอลิซ่าเงยหน้าขึ้นมาทำให้ฉันรู้ว่าเธอกำลังหน้าแดงจัด ทำให้ฉันนึกอยากแกล้งเธอเล่น


"หือ? ทำไมหน้าแดงแบบนั้นล่ะ เป็นไข้เหรอลิซ?"


"ปะ..ป่าว"


"จริงป่าวหน้าแดงมากเลยนะ" แล้วฉันก็โน้มหน้าผากของฉันไปทาบที่ส่วนเดียวกันของคนน้อง


"ไข้ก็ไม่มีนี่"


"....."


"หรือ.. ยังเขินเรื่องนั้นอยู่เหรอ?"


"....."


"ตอบพี่หน่อยสิคะลิซ"


"อะ..เอ่อ ลิซว่าเรารีบไปมหาลัยกันดีกว่าพี่ เผื่อรถติดด้วย" น้องไม่ตอบฉันแต่ดันตัวฉันออกไปเบาๆ แล้วเบี่ยงประเด็น


"อืมๆ" สนุกจริงๆแกล้งเด็กน้อยเล่นเนี่ย แต่.. ใจฉันมันเต้นแรงมากเลยตอนที่ทำแบบนั้น.. ไม่รู้น้องจะได้ยินบ้างหรือป่าว

 

 

 

 

 

 

 

 

 
   

   

 

ความคิดเห็น