ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 00.02

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.พ. 2560 20:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
00.02
แบบอักษร

นายจะบอกว่าฉันกับนายเป็นแฟนกันเพราะนายสารภาพรักกับฉันแล้วฉันก็ตอบตกลงงั้นสิ

ครับ  ไทม์พยักหน้าพลางกอดหมอนปิกาจูแน่น

แล้วไงต่อ

เราก็รักกัน

แล้วไงต่ออีก

อืม….”

อย่าบอกนะว่าจำไม่ได้

จำได้สิ แต่ว่าเรื่องแบบนี้มันต้องค่อยๆเล่าอย่างโรแมนติกไทม์ยิ้มแล้วมองไปรอบๆห้อง

ตอนที่ผมมาที่นี่ครั้งแรกจำได้ว่าห้องนี้พี่เหมือนใช้อยู่อย่างเดียวจริงๆ ไม่มีความรู้สึกถึงคำว่าดูแลเลย ถึงจะมีแม่บ้านทำความสะอาดก็เถอะแต่อาทิตย์ละ3วันไม่สะอาดหรอกผมก็เลยจับไม้กวาดทำความสะอาดและเผลอทำแจกันแตกไป1ใบไทม์ยิ้มมองตำแหน่งของแจกันที่ตอนนี้มีแจกันใบอื่นวางแทนที่

แต่ว่าการที่ผมมาเจอพี่ พี่อย่าบอกใครนะเพราะคนรอบๆตัวพี่ไม่ชอบผม น้ำเสียงอ่อนลงทำให้ดูน่าสงสารแต่สำหรับเซนส์ยังคงสงสัยทุกอย่างเกี่ยวกับคนที่นั่งหน้าเศร้าตรงนี้

ก็ได้…..”

ไทม์ยิ้ม

เซนส์มองเครื่องดื่มต่างๆแล้วเอ่ยถาม

ว่าแต่นายจะดื่มชานมไหม ไทม์เหมือนจะชะงักค้างก่อนจะพยักหน้านิดๆ เซนส์เห็นอาการตกใจของคนตัวเล็กก็ไม่เข้าใจว่าจะตกใจทำไม เขาชงชานมร้อนให้แล้ววางตรงหน้า

ไทม์มองชานมที่มีควันพุ่งออกมานิดๆ เขามองอยู่นานก่อนจะพูดขึ้น ผมดีใจที่พี่จำได้ว่าผมชอบ

ไม่ได้จำแค่บังเอิญ แม้จะบอกแบบนั้นแต่ไทม์ก็ดีใจอย่างมาก เซนส์เดินไปหยิบกล้องเพื่อเช็คภาพ หลายภาพถูกคนที่นั่งจ้องชานมแย่งซีนไปหลายช็อต เขาถอนหายใจแล้วเลือกภาพไปเรื่อยๆแต่พอเงยหน้ามอง ชานมกลับยังเต็มแก้วอยู่

ไม่ดื่มหรือไง ชาจะเย็นหมดแล้ว

เอ่อ….รู้สึกปวดท้องน่ะครับเลยไม่กินดีกว่า

อะไรนะแล้วทำไมไม่บอก เสียของ

ขอโทษครับ

ถ้าจะอยู่ที่นี่หัดประหยัดซะบ้าง ฉันก็ไม่ได้รวย

ครับ” 

เอาเถอะ ถ้าจะมาอยู่ที่นี่นายนอนห้องเล็กนั้น พูดพลางชี้ไปที่ประตูห้องหนึ่ง

ไทม์มุ่ยหน้าแล้วชี้ไปที่ประตูข้างๆ ผมจะนอนห้องใหญ่กับพี่ ปกติถ้าผมมาค้างที่นี่ผมนอนกับพี่ตลอด

แต่ตอนนี้ไม่ปกติ ยังไม่มีอะไรยืนยันว่าเราเคยเป็นแฟนกัน

คนตัวเล็กยังหน้ามุ่ยแต่ก็ทำได้เพียงพยักหน้ารับ

ไทม์เดินดูภายในห้องรอบๆ มองทุกอย่างตั้งแต่โซฟา ทีวี ทุกอย่างในความคิดของเขาคือยังเหมือนเดิมเพียงแต่ยังขาดสิ่งที่เชื่อมตนและเซนส์ไว้

พลันจู่ๆน้ำตาก็ไหลมาเจ้าตัวรีบเช็ดเพื่อไม่ให้ถูกสังเกตเห็น

นายรู้หรือเปล่าว่าทำไมคนรอบข้างฉันถึงปิดบังเรื่องเมื่อ1ปีก่อนไม่ให้ฉันรู้ หรือว่าเพราะเขาไม่ชอบหน้านายจึงอยากให้ฉันลืม

ก็ประมาณนั้นครับ….”

ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูทำให้ทั้งสองคนชะงัก  มองหน้ากันก่อนที่ไทม์จะวิ่งไปแอบที่ในห้องใหญ่  เซนส์เดินไปเปิดประตูคนที่เข้ามาคือ ซี เพื่อนของเซนส์  ซีมีใบหน้าที่สวยกว่าผู้ชายทั่วไปไม่ว่าจะเพศไหนต่างมองจนคอเคล็ด ในมือสองข้างของคนมาใหม่ตอนนี้ถือของพะรุงพะรัง

ทำไมเปิดช้าจัง

เอ่อ….”เซนส์หาคำแก้ตัวสายตามองประตูห้องนอนที่แง้มนิดๆเพราะไทม์แอบมองอยู่ นิ่วหน้าให้เจ้าตัวรีบปิดห้อง

หืม  ซีเลิกคิ้วมอง

เอ่อเข้าห้องน้ำน่ะ

อืม….” เขารับคำแล้วเอ่ยต่อ พรุ่งนี้ชมพู่จะแต่งงานแล้วนายจะไปไหม ไม่พูดเปล่ายัดของกินที่ซื้อมาใส่ตู้เย็นให้เพราะเขารู้ว่าเซนส์ไม่ค่อยซื้อของใส่ตู้เท่าไรนัก

ไม่ล่ะแม้จะเคยเป็นเพื่อนสมัยมหาลัยแต่ตอนนี้เขาไม่อยากเจอผู้คนเท่าไรนักเพราะความทรงจำและความสามารถพิเศษของตน จึงไม่อยากออกไปไหน

ซีมองหน้าเพื่อนสนิทแล้วพยักหน้า ก็คิดไว้อยู่แล้ว..งั้นฉันกลับก่อนล่ะกันแค่แวะซื้อของมาให้

เดี๋ยวก่อนสิอยู่คุยกันก่อน

หืม…”

เอ่อก็อยู่คุยด้วยกันไม่ได้หรือไง

ก็ได้ ซียิ้มแล้วนั่งลงโซฟาสายตาพลันเห็นแก้วชานมที่ยังมีควันพุ่งนิดๆ แล้วเอ่ยถามด้วยความสงสัย

เดี๋ยวนี้เซนส์ดื่มชานมด้วยเหรอ

เซนส์มองแก้วชานมก่อนจะหยุดคิดจะว่าไปทำไมเขาถึงมีชานมในห้องได้ทั้งที่เขาไม่ดื่มหรือว่าที่มีเพราะเมื่อก่อนมีคนชอบดื่ม สายตามองไปยังห้องนอนที่ตอนนี้ประตูปิดสนิทแล้ว

เซนส์….”เสียงเรียกชื่อทำให้คนตัวสูงรีบเอ่ยตอบ

เอ่อ..ก็อยากลองกินน่ะ

ซีมองคนพูดสายตาเศร้าแต่ก็รีบยิ้ม ก่อนที่จะชวนคุยเรื่องต่างๆ จนกระทั่งเซนส์เอ่ยถาม

ตอนปี4 เกิดอะไรขึ้นกันแน่ทำไมทุกคนถึงเหมือนปิดบังฉันอยู่

ปิดบังอะไร ก็บอกไปหมดแล้วไง ทั้งเรื่องเรียน เรื่องถ่ายภาพ เรื่องครอบครัว บลาๆอีกมากมาย

ไม่รู้สิแค่รู้สึกว่าเหมือนบางอย่างมันขาดหายไป….มีใครบางคนหายไปจากฉันหรือเปล่า

ซีนัยน์ตาสั่นไหวจนเซนส์จับสังเกตได้เขารีบถามต่อ

มีใช่ไหม…..ผู้ชายตัวเล็กๆน่ารัก

ซีรีบลุกแล้วรีบเอ่ยเสียงสั่น มะไม่มี ไม่มีใครทั้งนั้น….ฉันว่านายแปลกไปนะ พูดถึงใคร….” อาการตื่นตระหนกของซีทำให้คนอยากรู้เริ่มสงสัยมากขึ้น

ฉันกลับก่อนดีกว่านึกได้ว่ามีงานต่อ พูดแล้วรีบเดินออกไปจากห้อง เซนส์เกาหัวตัวเองแรงๆแล้วเดินไปที่ห้องนอน พบคนตัวเล็กตอนนี้กำลังนอนอยู่บนเตียงของเขา ตอนแรกจะเข้าไปปลุกแต่จู่ๆกลับหยุดความคิดนั้น มองคนตัวเล็กในชุดขาวทั้งตัวเข้ากับผิวซีซีดที่แทบจะโปร่งแสง

เขาถอนหายใจแล้วนั่งลงตรงพื้นพิงขอบเตียง หรือนายจะเกี่ยวข้องกับฉันจริงๆ

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

โห ไม่น่าเชื่อว่าจะทำเป็นด้วย ไทม์เบิกตากว้างจ้องมองคนที่กำลังทำอาหารแม้จะเป็นแค่ไข่เจียวธรรมดาแต่ก็ทำให้ตกใจได้

เมื่อก่อนพี่แค่ตอกไข่ยังทำไม่ได้เลย

หัดบ้างไม่ได้หรือไง ไปหยิบจาน

ไทม์ทำตามที่บอกมองไข่เจียวสีเหลืองในจานแล้วยิ้มภาคภูมิใจแทนคนทำ หลังจากนั้นทั้งสองคนก็ตักข้าวใส่จานแล้วเตรียมกิน  เซนส์ลงมือทานไปหลายคำแต่คนที่นั่งตรงข้ามกลับยังไม่ยอมกิน

ทำไมไม่กิน..ปวดท้องอีกหรือไง

เอ่อ….เปล่าครับ

แล้วทำไมไม่กิน

ไทม์เม้มปากก่อนจะเอ่ยขึ้น ก็พี่ไม่ได้บอกให้ผมกินนี่

อะไรนะ ทำไมฉันต้องพูด เป็นหมาหรือไง

บ๊อกๆๆ ไทม์ยกมือทำท่าเป็นหมา

เซนส์ส่ายหัวอย่างระอาจึงพูดไป เออๆ ฉันให้นายกินของบนโต๊ะนี้ให้หมดเลย แต่อย่าลืมจ่ายเงินค่าอยู่ค่ากินมาด้วยล่ะกัน

ครับ..”ไทม์รีบลงมือกินทันทีเมื่อตักไข่เขาปากก็ยิ้มแก้มปริ อร่อยมากๆๆ

เวอร์ไปแล้ว

ก็มันอร่อยจริงๆนี่ ผมนึกว่าจะไม่ได้มีโอกาสกินอาหารที่พี่ทำแล้ว ฮึก..ฮือๆๆ จู่ๆคนตัวเล็กก็ร้องไห้ทั้งที่ข้าวยังคาปาก เซนส์มองอย่างงงๆ

เฮ้ยเป็นอะไร

ก็คนมันดีใจอ่ะ

ดีใจอะไรนักหนา เอ้า พูดแล้วยื่นทิชชู่ให้

ก็มันดีใจจริงๆ….ผมดีใจที่มาหาพี่….แม้มันจะแลกด้วยบางอย่างก็ตาม

หืมแลกอะไร

เยอะครับ

เซนส์ขี้เกียจซักต่อ มองหน้าคนที่นั่งกินแล้วเอ่ยถามเรื่องอื่น วันนี้เพื่อนฉันมาที่ห้อง พอฉันเอ่ยถึงนาย เพื่อนฉันทำท่าทางน่าสงสัย แปลว่านายต้องเคยเข้ามาในชีวิตฉัน

อ๋อ พี่ซีเหรอครับ

รู้จักด้วยเหรอ

ก็พี่ซีคือคนที่ทำให้ผมได้รู้จักพี่มากขึ้นไงครับ ของต่างๆที่ผมฝากให้พี่ พี่ซีก็เป็นคนให้พี่

แล้วทำไมหมอนั่นต้องทำเหมือนไม่รู้จักด้วย เกิดอะไรขึ้นกันแน่

ไทม์หยุดมือแล้วเอ่ยเสียงเศร้า  ผมก็ไม่รู้สิครับ พี่ลองถามพี่ซีเองสิครับ….ผมให้คำตอบเองไม่ได้หรอก แต่ว่าพี่ก็รู้แล้วใช่ไหมว่าเมื่อก่อนผมน่ะเคยเข้ามาในชีวิตพี่และก็เป็นแฟนพี่

แฟนอะไร

อ้าว ก็แฟนพี่ไง

เหอะ เซนส์ส่ายหน้าแล้วกินข้าวต่อ

คนตัวเล็กมองหน้าคนที่กำลังก้มกินข้าว ดวงตาอ่อนแสงลงด้วยความเศร้าก่อนจะกินข้าวเงียบๆไม่ปล่อยให้ความเศร้าของตัวเองให้อีกฝ่ายรับรู้

นายบอกใช่ไหมว่าเราเคยเป็นแฟนกัน  จู่ๆเซนส์ก็พูดขึ้น

ไทม์รีบพยักหน้า

งั้นบอกสถานที่ที่เราสองคนเคยไปหน่อยสิ เผื่อไปแล้วฉันจะนึกออก

ไทม์หน้าเจือนลง เราสองคนไม่ค่อยได้ไปเที่ยวกันหรอกครับเพราะพี่ไม่ค่อยว่างแต่ว่าเราจะไปนั่งคุยกันใต้อาคาร ผมมองพี่ถ่ายรูป หรือบางครั้งก็จะมาหาพี่ที่ห้องนี้

แค่นี้? จะว่าไปเราสองคนคบกันนานแค่ไหน

“5 เดือนครับ เราคบกัน 5 เดือนก่อนพี่จบการศึกษา

งั้นเหรอ  เซนส์นิ่วหน้าคิด

แล้วเวลาอยู่กันสองคนเราทำอะไรกัน

ไทม์ยิ้มเขิน พี่พูดอะไรเนี่ย น่าไม่อายเลย คนพูดหน้าแดง

บ้าหรือไงไม่ได้หมายถึงเรื่องแบบนั้น

ครับๆรู้แล้ว ก็ไม่ได้ทำอะไรเป็นพิเศษ ทำเหมือนคนเป็นแฟนกันทั่วไป ไปซื้อของบ้าง ไปทานข้าวบ้าง อ้อ! ใช่ เราสองคนชอบไปที่เนินในสวนสาธารณะเมื่อกี้นี้ด้วยครับ

เซนส์นิ่วหน้าคิด สวนสาธารณะงั้นเหรอ…..จะว่าไปก็มีเนินคล้ายภูเขาไซต์มินิ มีหญ้าขึ้นเขียวชอุ่มเหมาะปิกนิกแต่แปลกกลับไม่มีคนไปพักผ่อนมากนัก

ที่เนินอธิษฐานอะไรนั่นน่ะเหรอ

ครับ เนินอธิษฐานนั่นเราไปกันอาทิตย์ละครั้งได้

อืม….”เซนส์พยักหน้าแล้วกินข้าวต่อ

ไทม์มองคนที่ก้มหน้ากินข้าวแล้วยิ้มตาม จนคนถูกมองต้องเงยหน้าถามว่ามีอะไร เจ้าตัวต้องรีบกินข้าวต่อ

หลังจากกินข้าวเสร็จไทม์ก็เดินเข้าไปที่ห้องนอนเล็ก เซนส์ยื่นเสื้อผ้าของเขาที่ใส่เมื่อหลายปีก่อนให้ถึงเสื้อผ้าจะไซส์ใหญ่แต่ถ้าใช้ยางมัดน่าจะพอใส่ได้

เสื้อผ้านายไปไหนหมด

ก็รีบน่ะครับ

หนีใครมาหรือเปล่า

เปล่านี่ครับ

งั้นเหรอ….หืม….เงินเก็บให้ดีๆหน่อยไม่เป็นหรือไง เซนส์เห็นเงินปึกหนึ่งที่อยู่ในเสื้อเชิ้ตสีขาวของไทม์ มีจำนวนมากจนไทม์ยังตกใจ

ตกใจอะไรเงินนายไม่ใช่หรือไง

อ่อนะ..นั่นสิครับ

เก็บดีๆหน่อยสิ เซนส์จะเดินกลับแต่ไทม์จับแขนไว้

อะไรอีก

คือเสื้อผ้าพวกนี้พี่ให้ผมใส่ใช่ไหมครับ

ก็ใช่ไง ฉันให้นายใส่

อ๋อครับ ไทม์ยิ้ม

เซนส์มองหน้าคนถามอย่างงงๆ ก่อนจะเดินออกไป ไทม์มองคนตัวสูงที่เดินออกไปพลางหยิบเงินหลายปึกจากกระเป๋าเสื้อรวมทั้งในกระเป๋ากางเกงมาดู

 หรือว่า….”เขานึกคิดแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่

ความคิดเห็น