ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เสียใจ....ขอโทษได้ไหม

ชื่อตอน : เสียใจ....ขอโทษได้ไหม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10k

ความคิดเห็น : 50

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.พ. 2560 19:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เสียใจ....ขอโทษได้ไหม
แบบอักษร

"บ้า ไม่ต้องน่า"แฟนต้าว่าจบก็หันหลังเดินเข้าบ้านทันที

เช้า
เเฟนต้าสะพานกระเป๋าเดินเข้ามาในห้องเรียนก่อนจะล้มตัวลงนั่งข้างๆเเชมป์
"ต้า ผัวมึงฝากมาให้"แชมป์ยื่นถุงขนมให้เเฟนต้าถุงใหญ่ขณะกดโทรศัพท์แล้วอมยิ้มไปด้วย

แฟนต้าปลายตามองถุงขนมก่อนจะหยิบเอาจากมือเเชมป์

"ใครให้"เด็กหนุ่มถามทั้งๆที่รู้คำตอบดี

"พี่ภู!"

"แปะ!"

"มึงตบหัวกูทำไมเนี่ย!"แชมป์โวยวายทันทีที่เเฟนต้าทักทายกันแต่เช้าด้วยการสไลค์หัว

"เมื่อวานนะๆ ไอ้สัส "แฟนต้าชี้หน้าแชมป์ก่อนจะส่งสายตาทำลายล้างมหาศาลส่งมาให้เเชมป์

"เมื่อวานอะไร กูไม่รู้เรื่อง กูง่วงแล้วอ่ะ นอนก่อนนะ"แชมป์พูดบอกแฟนต้าเพื่อนรักที่เมื่อวานโดนภูผาใช้เงินฝาดหัว

เลิกเรียน
วันนี้เด็กหนุ่มขับรถกลับบ้านตามปกติก่อนจะขี่รถผ่านหน้าบ้านภูผาแฟนต้าก็แอบชำเลืองมองด้วยหางตาไม่รู้จะมองทำไม อยากรู้ไปทำไม แต่สายตามันก็ไปเอง
แฟนต้าเห็นรถภูผาจอดอยู่ก่อนจะเห็น เบลล์เดินออกมาจากในบ้านภูผาก่อนรถเด็กหนุ่มจะขับผ่านไป แฟนต้าเจ็บแปลบๆขึ้นมาที่ใจทันทีที่เห็นเบลล์รุ่นพี่ม.6ที่เป็นถึงหลีดของโรงเรียนมาที่บ้านภูผา แฟนต้าขี่รถเข้ามาจอดข้างในบ้านด้วยอาการเหม่อๆ

เด็กหนุ่มเดินขึ้นห้องไปก่อนจะหาอะไรทำเพื่อไม่ให้คิดเรื่องภูผาอีก ภูผาพึ่งจะมาขอคืนดีกับแฟนต้าเมื่อวานนี้เอง ตอนนี้เเฟนต้าทั้ง งง ทั้งสับสนไปหมดแล้ว

แฟนต้ากดเข้ามาเล่นเกมทั้งๆที่ตัวเองนั้นแทบจะไม่มีสมาธิเล่นเกมเลยแฟนต้าเล่นไปได้สักพักก็รู้สึกตัวเองไม่มีกระจิตกระใจจะเล่นอีกก็ปิดคอมลงก่อนจะเดินมาล้มตัวลงนอนที่เตียง

"น้า....... หวัดดีครับ"ภูผาทักทายแม่เเฟนต้าทันทีที่มาถึงหน้าบ้านเเฟนต้าโดยมีแม่แฟนต้ามาเปิดประตูให้

"เอ้า ภูทำไมช่วงนี้ไม่ค่อยเห็นมาเล่นกับไอ้ลิงเลยล่ะ"

"อ่อ พอดีทะเลาะกันนิดหน่อยอ่ะครับ น้า..."ภูผาพูดบอกแม่เเฟนต้าจริงครึ่งหนึ่งความจริงแล้วมันไม่นิดเลยล่ะ

"งั้นเข้ามาข้างในก่อนมาภู"
ภูผาเดินเข้ามาในบ้านเเฟนต้าก่อนจะขออญาติแม่เเฟนต้าเดินไปหาเด็กหนุ่มที่ห้องภูผาเปิดประตูเข้าห้องแฟนต้าด้วยความเคยชิน

ภูผาเปิดประตูเข้ามาชะงักค้างมองเเฟนต้าตาโตภูผาลอบกลืนน้ำลายลงคอทันทีรู้สึกร้อนๆขึ้นมาทันทีที่เห็นผิวขาวๆของคนรักที่ตอนนี้กำลังยืนเปลือยเปล่าอยู่

''พี่ปิดประตู"เด็กหนุ่มตะโกนบอกเสียงดังก่อนจะหันมาใส่กางเกงทันทีแต่ภูผาก็ยังยืนมองตาค้างแฟนต้ารีบใส่เสื้อผ้าไม่ถึงครึ่งนาทีหน้าเด็กหนุ่มขึ้นสีเเดงนึกอายสายตาเยิ้มๆของภูผาตอนนี้


ตอนนี้เเฟนต้าใส่ชุดนอนเรียบร้อยเเล้ว ก่อนจะหันมามองภูผาที่ยืนมองมาทางตนอยู่

"พี่มาทำไม มีอะไรหรือเปล่า!!"แฟนต้าถามเสียงประชดสายตาที่มองภูผาก็เย็นชาจนภูผา งง เหมือนเเฟนต้ามันไปโกธรใครมาหรือเปล่า

"มึงเป็นไรเนี่ย"

"เปล่า"


"งั้นขอกอดได้ป่ะ"

"พี่ไปกอดพี่เบลล์นู่นไป!!"แฟนต้าพูดประชด

"นั้นไงกูว่าเเล้ว"ภูผาคิด

"ทำไมหึงอ่อ"

แฟนต้ากัดปากตัวเองทันที
"พี่จะไปไหน ก็ไป เลยไป"แฟนต้าไล่ภูผาก่อนจะเดินมาทิ้งตัวคล่ำหน้าลงที่เตียง

ภูผาล๊อคประตูห้องแล้วเดินไปนั่งที่เตียงภูข้างๆที่เเฟนต้ากำลังนอน
"ที่มึงเห็นเบลล์เดินออกมาจากบ้านกูน่ะไม่มีอะไรนะเว้ย เค้าเเค่เเวะมาเข้าห้องน้ำบ้านกู"ภูผาอธิบาย

"พี่มาพูดให้ฟังทำไม ไม่เห็นจะอยากรู้"

ภูผาทิ้งตัวลงที่ข้างๆเด็กหนุ่มใบหน้าคมตะเเคงข้างหันมามองใบหน้าเด็กหนุ่มเหมือนต้องการจะสื่อบ้างอย่าง
"กูไม่เคยรักใครเท่ามึงมาก่อนเลยนะต้า คนที่กูรักมาตลอดก็มีแต่มึงคนเดียว"

แฟนต้ายังนอนเงียบ
"มึงไม่คิดถึงกูบ้างหรอ เวลาที่เราต้องไกลกัน มึงทรมาณเหมือนกูบ้างหรือเปล่า"ภูผาพูดความในใจให้คนรักรู้ภูผาไม่อยากจะให้เรื่องงี่เง่ามาทำลายการเริ่มต้นใหม่ของแฟนต้าและภูผา

แฟนต้าเงยหน้าจากผ้าห่มมาสบตากับภูผา อยากจะบอกว่าโครตคิดถึง เเต่มันก็มีความรู้สึกไม่ดีๆ เยอะอยู่เหมือนกันเมื่อไม่กี่อาทิตย์ก่อนภูผาพึ่งข่มขืนเเฟนต้าถึงจะเคยมีอะไรกัน แต่มันก็ต้องเกิดจากความเต็มใจไหมว่ะ

"ถ้าคนมันรักกันจริงจะทำร้ายกันทำไม"

"แล้วพี่เบลล์ล่ะ คนที่พี่กอดคอ คนที่พี่คอยไปรับไปส่งอ่ะ แล้วมาวันนี้พี่ก็มาบอกว่ารักมาบอกคิดถึงต้ามันคืออะไรว่ะ!!"

ภูผาเงียบลงทันที ยอมรับมีความคิดจะประชดเเฟนต้าจริงๆ แต่ไอ้ไปรับไปส่งอ่ะ เบลล์ขอร้องภูผาตอนนั้นภูผาก็อยากควงเบลล์ประชดจริงๆแหละค่อยทำแบบนั้น แต่ตอนนี้เบลล์ก็มีเเฟนแล้ว

"กูแค่อยากประชดมึง อยากให้มึงหึง "ภูผาพูดจบก็กอดเด็กหนุ่มเเน่น

เเฟนต้าเงียบ

"มึงยกโทษให้กูนะ กูจะไม่โกหก จะไม่ประชดมึงอีกแล้ว"แฟนต้าคือคนแรกที่ภูผายอมทิ้งศักดิ์ศรีเพื่ออ้อนวอน

เด็กหนุ่มนอนเงียบไม่รู้จะพูดอะไร มันจุกๆที่คอยังไงไม่รู้

ทั้งคู่นอนกอดกันโดยมีเพียงภูผากอดเเฟนต้าอยู่

"ไปดูหนังกันป่ะพรุ่งนี้"

แฟนต้าเงียบ

"ต้า ! ไปดูหนังกันไหมครับ"ภูผาพูดอ้อนก่อนใบหน้าคมจะก้มลงมาสูดดมที่ลำคอคนรักอ้อนๆจนเเฟนต้าจั๋กกะจี้ไปหมด

"อืมมม "

"อะไรนะพูดดีๆ"

"  ไป...... ครับ "นี่คือครั้งเเรกเลยที่เเฟนต้าพูดครับกับภูผาเด็กหนุ่มซุกหน้าลงที่อกเเกร่งของภูผาอย่างเขินๆ นี่เขินอะไร เขินทำไม ไม่รู้รู้เเต่เขิน😆😄

"น่ารักนะมึงเนี่ย!!"ภูผาเห็นแฟนต้าพูดจาเพราะๆก็พูดแซว


"ม๊าไปดูหนังกับพี่ภูเดียวค่ำๆถึงจะกลับนะ"แฟนต้าบอกแม่ก่อนจะเดินมารอภูผาที่หน้าบ้าน

พร้อมกับภูผาขี่บิ๊กไบร์มาพอดี
ทั้งคู่หลังจากที่ถึงห้างก็ดูหนังทันทีก่อนจะมาจบที่ร้านเค้ก

"อ้าว ต้า!!"เสียงก้องทักเเฟนต้าขึ้นอย่างสนิทสนม
ภูผามองที่ก้องแล้วขมวดคิ้วยุ่ง ก้องก็มองภูผานิ่งเหมือนกันเเละเพียงไม่กี่วินาทีภูผาก็จำได้ว่าไอ้นี่เเหละที่ลากคนรักตัวเองเข้าห้องน้ำตอนอยู่ที่ผับ

ส่วนก้องก็จำได้ว่าภูผานี่แหละที่อ้างตัวว่าเป็นแฟนของเเฟนต้าตอนชกกันที่ผับ

"มากับใครหรอ"ก้องลองถามแฟนต้าดู

แฟนต้าเลิกรักทันที จะพูดว่าไงดี แฟนเก่าที่กำลังมาขอคืนดีหรอ สถานะนี้เค้าเรียกว่าอะไร
"พี่"เเฟนต้าพูดเสียงเเผ่วก่อนจะมองมาที่ภูผาซึ่งภูผาก็มองมาที่เเฟนต้านิ่งๆแต่น่ากลัวยังไงไม่รู้

"อ่อ ก็นึกว่าเเฟน งี้เเหละพี่ชอบคิดเองเออเอง เกือบเจ็บเพราะคิดเองเออ เองแล้วไหมล่ะ"

ทั้งสามนั่งคุยกันอย่างอึดอัด
"อ่ะ พี่ให้"ก้องที่สั่งไอศรีมเหมือนเเฟนต้าเพราะเห็นเเฟนต้าเหมือนจะชอบสตรอเบอรี่ก้องเลยยกให้เเละทันทีที่ก้องตักสตรอเบอร์รี่ลูกใหญ่ลงที่ถ้วยไอศรีมเเฟนต้า
ภูผาที่นั่งหน้าบึ้งก็ตักออกจากถ้วยเเฟนต้าทันที จะบอกว่าหึงก็หึง ภูผาหึงมากๆด้วยเกลียดสายตาไอ้ที่นั่งอยู่ข้างๆสายตาที่มองแฟนต้า ภูผาเกลียด

ร่างสูงตักสตรอเบอร์รี่เข้าปากก่อนจะเคี้ยวตุ้ยๆแล้วฉีกยิ้มให้เเฟนต้า
"กูขอนะ"
แฟนต้าเห็นภูผายิ้มจากหน้าบึ้งอยู่นานก็ไม่ได้ว่าอะไรก่อนจะ

"เเค่กๆ จู่ๆภูผาก็ไอออกมาหลังจากกิน     สตรอเบอร์เข้าไปขณะที่เเฟนต้าไปเข้าห้องน้ำปล่อยทิ้งให้ก้องกับภูผานั่งกันอยู่สองคน
ก้องกอดอกมองภูผานิ่งๆ
"ถึงน้องจะเคยได้ใจเค้าแล้ว  แต่ก็ใช่ว่ามึงจะได้ใจเขาอีกนะ"ก้องพูดขึ้นมาลอยๆก่อนจะหันมามองภูผานิ่งๆ

"ใครน้องมึง"ภูผาพูดเสียงกร้าวก่อนจะดันกระพุ้งแก้มกวนตีนก้อง

"กูก็ไม่ได้คิดว่ามึงเป็นน้องหรอกแต่ที่พูดเมื่อกี้ก็แค่รู้จักกาลเทศะใครเกิดก่อนใครเกิดหลังพอดีที่บ้านสอนมาดี ไม่เหมือนมึง!!!"

ทันทีที่ก้องพูดถึงครอบครัว ภูผาก็ฟิวขาดทันที

ผลั๊ว

"ความจริงเขาก็สอนกูมาดีนะ แต่ก็ดีเเค่กับบางคน"ภูผาพูดขึ้นขณะที่ก้องล้มไปกองกับพื้น คนอื่นๆที่มองต่างมองที่ภูผากันตาเดียว

แฟนต้าที่มาเห็นก้องล้มอยู่ที่พื้นก็เค้าไปประคองทันที
ภูผาเดินไปจับต้นเเขนเเฟนต้าก่อนจะออกแรงกระชากแฟนต้าออกจากก้อง

"เฮ้อ พี่ทำไรเนี่ย ปล่อยมือต้าพี่ภู"แฟนต้าพูดเสียงสั่นสายตาเด็กหนุ่มมองภูผาอย่างโกธรๆ

"มึงจะไปสนใจมันทำไม ผัวมึงอยู่ตรงนี้"
 
"   พี่!! "แฟนต้าตะคอกภูผาเสียงดังพยายามจะให้ภูผาหยุดพูด

"ทำไม !!  กูเป็นผัวมึง มันน่าอายตรงไหนเอากันไม่รู้กี่รอบเเล้ว"ภูผาที่ปล่อยให้อารมณ์โมโหเข้าครอบงำก็พูดเสียงดังจนคนมองมาที่ทั้งสามกันหมด

"ก็เขาบอกอยู่ว่าเขาไม่เอามึง ยังจะกล้ามาพูดแบบนี้อีก ไอ้ ลูก พ่อ แม่ ไม่ สั่ง สอน"ก้องตะคอกจากทางด้านหลังเเฟนต้าพร้อมกับพ่นถ้อยคำจี้ใจภูผา

ทันทีที่ก้องพูดจบร่างสูงของภูผาก็ตรงปรี่เข้าไปหาก้องทันที


"ผลั๊ก"แต่ไม่ทันจะถึงตัวก้องหมัดน้อยๆของแฟนต้าก็กระเเทกเข้าที่หน้าภูผาอย่างจัง

"พี่เเม่งก็เป็นแบบนี้ พี่จำได้ป่ะที่พี่เคยบอกให้ผมบอกพี่ตรงๆว่าถ้าเมื่อไหร่ที่ผมไม่ต้องการพี่เเล้วให้บอกตรงๆ ตอนนี้ผมรู้สึกว่าไม่ต้องการพี่เเล้วออกไปจากชีวิตผมเลยไป!!!"แฟนต้าพูดไล่ก่อนจะจับมือก้องแล้ววิ่งออกไป

ภูผามองตามแผ่นหลังคนรักนิ่ง

เสียใจไหมที่โดยเเฟนต้าตะคอกและตัดความสัมพันธ์ภูผาอยากจะบอกว่าเสียใจ เสียใจที่สุด แต่ถ้าย้อนกลับไปได้ ภูผาก็จะต่อยก้องอยู่ดี ภูผาเกลียดที่มีคนมาพูดถึงครอบครัวหรือคนที่ภูผารัก ถ้าจะด่าก็ขอแค่ภูผาคนเดียวพอ

ภูผาเดินออกจากร่างเหม่อๆ ร่างสูงจุกที่ลำคอยังไงไม่รู้ขาเเกร่งคู่นี้รู้สึกหนักขึ้นมาเฉย
ก่อนเปลือกตาหนาจะค่อยๆปิดลงร่างสูงของภูผาล้มลงที่หน้าร้านไอศรีมทันที

ภูผานอนหมดสติไป ความจริงภูผาแพ้      สตรอเบอรรี่ เรื่องนี้ภูผารู้ตัวดี แต่ก็กิน กินเพราะไม่อยากให้แฟนต้ากินของผู้ชายคนอื่น กินเพราะตอนนั้นหึงมากๆ


สองวันผ่านไป
ภูไม่ไปโรงเรียนเกือบสองวันร่างสูงนอนให้น้ำเกลือที่โรงพยาบาลโดยมีเพื่อนมีพ่อมาเยี่ยมภูผาเเพ้สตอเบอร์รี่รุนเเรงจนต้องนอนที่โรงพยาบาลภูผาเฝ้ารอคอยเเฟนต้ามาเยี่ยมแต่ก็ไม่เห็นจะมีวี่เเวว ร่างสูงได้แต่นอนเหม่อที่เตียง

"หมอ ผมกลับบ้านวันนี้เลยได้ไหม"

หมอ: "นอนอีกสักวัน.."

สุดท้ายก็ห้ามภูผาไม่ได้ตอนนี้ภูผากลับมานอนซมพิษไข้ที่บ้าน

"ทำไมดื้ออย่างนี้ล่ะภู พ่อบอกให้นอนโรงพยาบาลก่อนก็ไม่เชื่อ"พ่อของภูผาที่พ่วงด้วยตำเเหน่ง ผอ โรงเรียนเดินเอายาเอาน้ำมาให้ลูกชาย

ภูผาเอามือก่ายหน้าผากก่อนจะรีบเช็คน้ำตาลูกผู้ชาย

"คิดถึงแม่หรอ"พ่อของภูผาที่เห็นลูกชายที่เลี้ยงมาตั้งแต่เล็กๆมีอาการก็รู้ทันทีคนเป็นพ่อย่อมดูออก

ภูผาส่ายหน้าไปมา
"แต่ก่อนเรื่องที่ทำให้ภูผาร้องไห้ก็มีแต่เรื่องที่ตอนคิดถึงแม่ แต่ตอนนี้มันมีอีกเรื่องนั้นคือเรื่องของเเฟนต้าที่พึ่งตัดโอกาศครั้งสุดท้ายของภูผาทิ้งไป

ภูผาเคยบอกว่าภูผาจะไม่ไปยุ่งวุ่นวายอีกภูผาก็จะพยายามทั้งๆที่ตอนนี้โครตจะคิดถึงแฟนต้าจนจะบ้าอยู่แล้ว

ผู้เป็นพ่อที่เห็นภูผาเงียบก็ไม่อยากกวนใจเพราะรู้จักภูผาดีอะไรที่ภูผาไม่ได้เอย       ปากนั่นเเสดงว่าภูผายังไหวอยู่

สามวันผ่านไปที่ภูผาไม่ได้มาโรงเรียนมีคนมาถามหาภูผากับเเฟนต้ามาเป็นระยะๆ
เเฟนต้าทำทีเป็นไม่สนใจอะไรเพราะตนก็บอกตัดความสัมพันธ์ไปแล้วแต่ลึกๆในใจก็อยากรู้ว่าทำไมภูผาถึงไม่มาโรงเรียน

"ต้าเอาของฝากไปให้พ่อพี่ภูที่บ้านให้ม๊าหน่อย"แม่เเฟนต้าที่พึ่งกลับจากไปเที่ยวเกาหลีก็ใช้ให้ลูกชายเอาของฝากไปให้เพื่อนของสามี

แฟนต้าทำท่าทางอึกอัก

"ไม่อยากไปอ่ะม๊า ม๊าเอาไปให้เองได้ไหม"

"ต้า!!"ผู้เป็นแม่พูดเสียงดุ

"คร้าบต้าเอาไปให้ก็ได้"
แฟนต้าขี่msxมาจอดที่หน้าบ้านภูผา

"คุณอาครับ คุณอา" แฟนต้าไม่ได้กดกริ้งแต่ร้องเรียกเอาเพราะพ่อของภูผายืนรถน้ำอยู่หน้าบ้านนี่เอง

"เปิดเข้ามาเลยต้า"พ่อของภูผาพูดขณะยืนรดน้ำต้นไม้สีเขียวชอุ่ม

"เออ คุณอาสวัสดีครับ"แฟนต้าทักขึ้นพร้อมมายืนที่ข้างๆพ่อภูผา

"อ้าว ต้าสวัสดี มาหาภูหรอ"

"เปล่าครับ แม่ให้เอาของฝากมาให้คุณอา"

"อ้าวหรอ "

"ช่วงนี้เจ้าภูมันซึมๆ ต้าพอจะรู้ไหมว่ามันเป็นอะไร"จู่ๆพ่อของภูผาก็พูดขึ้นเพราะช่วงนี้เเฟนต้ากับภูผาไปไหนมาไหนกันบ่อยบ้างทีพ่อภูผาก็คิดว่าทั้งสองเป็นเเฟนกันเเล้ว
เเฟนต้าส่งยิ้มเจื่อนๆไปให้เด็กหนุ่มไม่ได้พูดอะไร

 

เลิกกันอีกแล้ว555 

ที่ไรท์ลงเมื่อวานเม้นน้อยจัง แป๋วใจ...

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว