ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP13.ง้อ

คำค้น : Ep.13

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 75.1k

ความคิดเห็น : 30

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.พ. 2560 21:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP13.ง้อ
แบบอักษร

อย่าบอกใครว่าเป็นแฟนฉัน.

 

 

 

 

 

 

 

 

"แดกแต่เหล้า เดี๋ยวก็ตายห่าพอดี"

แจ๊คพูดขึ้นเมื่อเขาเดินเขามาในผับก็เจอเจ้าของผับนั้งดื่มเหล้าอยู่คนเดียว นี่ก็เกือบ3วันแล้วที่เพื่อนเอาแต่มานั้งที่ผับและดื่มเหล้าจนเมาทุกวันแถมยังไม่ไปเรียนอีก 

"เรื่องของกู"

ร่างสูงว่าก่อนจะยกแก้วน้ำสีอัมพันเข้าปาก 3วันที่ผ่านมาเขาตามหาร่างบางจนรู้ว่าเธออยู่คอนโดกับน้ำหวานเขาไปหาเธอแต่เธอกับหลบหน้าไม่ยอมเจอเขาไปหาเธอทุกวันเธอก็ไม่ยอมเจอ จนเขาไม่รุ้จะทำยังไงแล้ว เหตุผลที่เขามาที่ผับและดื่มเหล้าทุกวัน เพนาะเขาเชื่อว่าความเมามันอาจจะทำให้เขาลืมเรื่องเธอไปสักพักถึงมันจะไม่นานก็ตาม 

"กูถามจริงๆ มึงรักแพรมั้ยว่ะ"

แจ๊คถามออกไป ร่างสูงเงียบไปกับคำถามของเพื่อน

"รักดิ"

ร่างสูงพูดออกไป ก่อนจะหันไปมองเพื่อนด้วยความสงสัย

"แล้วมึงอยากได้เขากลับมามั้ย"

แจ๊คถามต่อ

"อยากดิ กูต้องทำไงว่ะ"

 ร่างสูงหันไปถามเพื่อนด้วยสีหน้าจริงจัง

"ก็ง้อดิว่ะ ถ้ามึงรักแพรจริงๆมึงก็ไปเอาเขากลับมา"

แจ๊คตอบก่อนจะยกแก้วเหล้าดื่ม

"ถ้าแพรไม่กลับมา.."

ร่างสูงตอบกลับใบหน้าสลดลงห่อนจะก้มมองกำไลเงินที่ข้อมือ ที่ร่างบางเคยซื้อให้เขาวันเกิด

"มึงลองหรือยัง"

แจ๊คหันไปมองเพื่อน ร่างสูงนิ่งไปก่อนจะลุกออกไปอย่างเร็ว แจ๊คได้แต่มองตามร่างนั่นไป

 

 

 

 

 

 

 

"แพร แพร แพร!!"

น้ำหวานที่นั่งกินข้าวกับเพื่อน ทักเธอขึ้นเมื่อเห็นว่าร่างบางนั่งเม่อลอยมาหลายวันแล้ว 

"ว่าไงหวาน"

ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองเพื่อนที่จองเธอตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ นี่ก็3วันแล้วที่เธอกลับมาอยู่คอนโดกับน้ำหวาน ส่วนเขาพอรู้ว่าเธออยู่นี้ก็มาทุกวัน แต่เธอไม่อยากเจอเขาไม่อยากเห็นหน้าเพราะเธอไม่อยากใจอ่อนกับเขา เธอตัดสินใจแล้วกับสิ่งที่พูดออกไป ไม่ใช่ว่าไม่รักแต่เธอไม่อยากทนอีกแล้วมันเหนื่อยนะที่เหมือนว่าเราพยายามฝ่ายเดียว บางที่เขาอาจจะไปเจอคนที่ดีกว่าเธอ ส่วนเธอก็ขอหยุดความรักไว้แค่ตรงนี้ก่อนมันเจ็บมากจริงๆ

"กินข้าวบ้าง ผอมหมดแล้ว"

 น้ำหวานพูดด้วยความเป็นห่วง จากร่างที่ผอมอยู่แล้วยิ่งมาตอนนี้ไม่กินอีกผอมจนไม่รู้จะผอมยังไงละ

 

 

กริ๊งงๆๆ

เสียงออดหน้าห้องดังขึ้น ถ้าให้เดาต้องเป็นเขาแน่ๆร่างบางคิดก่อนจะเดินไปหลบในห้อง น้ำหวานจึงเดินไปเปิดประตู และก็เป็นร่างสูงจริงๆ

"แพรนี่ฉันเองเธออยู่ที่นี่ใช่มั้ย..."

เมื่อเปิดประตูออกร่างสูงก็มองไปนั้งห้องก่อนจะพุดออกไปเสียงดัลให้เธอได้ยิน ร่างบางที่อยู่ในห้องนั้งเงียบไม่ตอบโต้อะไร

"ฟังนะ เธอกำลังเข้าใจผิดออกมาคุยกันได้มั้ยอย่าเป็นแบบนี้"

ร่างสูงยังพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจังต่อหน้าน้ำหวาน แต่เขาพุดไปให้คนในห้องได้ยิน

ร่างบางฟังที่เขาพุดอย่างเงียบ บอกตรงๆตอนนี้เธอไม่พร้อมที่จะเจอเขาจริงๆไม่ได้จริงๆ

"จะไม่ออกมาใช่มั้ย....."

เมื่อรอได้สักพักก็ไม่มีแต่เสียงตอบกลับมาร่างสูงก็พูดขึ้น

"ได้...แต่ฟังไว้นะยังไงฉันก็จะไม่ยอมปล่อยเธอไปฉันไม่ยอมให้เธอเป็นของคนอื่นไม่มีทาง"

ร่างสูงพูดด้วยสีหน้าจริงจังก่อนจะมองเข้าไปในห้อง ร่างบางที่นั้งฟังอยู่ๆน้ำตาก็ไหลออกมา เธอบอกความรู้สึกไม่ถุกมันอึดอัดแบบบอกไม่ถูกเจ็บกับสิ่งที่ตัวเองเจอจนไม่อยากจะเชื่อเขาอีก แต่อีกใจก็อยากออกไปหาเขา ร่างบางเอามือมาอุดเสียงร้องไห้ของตัวเองกลัวว่าคนด้านนอกจะได้ยิน

"เสร็จแล้วใช่มั้ย"

น้ำหวานถามร่างสูงที่ยืนอยู่หน้าประตู ร่างสูงหันมามองเธอนิดๆก่อนจะเดินออกไป เมื่อร่างสูงออกไปแล้วน้ำหวานจึงปิดประตูก่อนจะเดินเข้าไปหาร่างบางที่อยู่ในห้อง

"ฮึก...ฮือ"

น้ำหวานค่อยๆเดินไปนั่งข้างๆเตียงที่เธอนั้งอยู่

"แพร"

น้ำหวานพุดก่อนจะกอดเพื่อน เธอรู้ว่าเพื่อนเธอยังรักเขาอยู่ เธอก็ไม่รู้จะทำยังไงนอกจากปลอบใจเพื่อนเธอสงสารเพื่อนนะแต่เรื่องแบบนี้มันอยู่ที่คน2คน เธอก็ทำได้เพียงแค่ปลอดเพื่อนตัวเองแบบนี้

 

 

 

 

ร่างสูงหยุดที่หน้าห้องคอนโดตัวเองก่อนจะรูดคีการ์ดเข้าไป ร่างสูงเดินเข้าไปในห้องนอนตัวเองก่อนล้มตัวนอนไปที่เตียงนุ่มก่อนจะหลับตาลงและเห็นร่างบางอยู่ในนั้นทั้งรอยยิ้ม เสียงหัวเราเสียงหวานๆสัมผัสที่เขาเคยได้มัน เขาคิดเรื่องเธอซ้ำไปซ้ำมา คิดถึงแปลกๆ คิดถึงรอยจูบ คิดถึงแก้มหอมๆ คิดถึงสัมผัสนั้นคิดถึงทุกอย่างที่เป็นเธอ ทุกๆคืนเขาต้องนอนกอดร่างนุ่มนั้นต้องหอมต้องจูบแต่ตตอนนี้กับไม่มี ถ้าเขาต้องเสียงเธอไปจริงๆเขาจะอยู่ได้หรอร่างสูงนอนคิด

 

 

 

@มหาลัย

"ไปเรียนก่อนะ ตอนเย็นเจอกัน"

น้ำหวานพูดก่อนจะยกมือบ้ายๆให้ร่างบาง เธอยิ้มก่อนจะเดินไปตึกตัวเองโดยเดินอ้อมตึกวิศวะไปไกลพอสมควร

"แพร"

เสียงเข้มดังขึ้นจากด้านหลังเธอ ร่างบางจึงหันกลับไปมองยังต้นเสียง ร่างสูงก้าวเข้ามมหาเธอพร้อมรอยยิ้ม

"พาคิน มีอะไรหรอ"

ร่างบางตอบกลับด้วยรอยยิ้มบาง

"แพร เดินอ้อมทำไม"

พาคินถามออกไปด้วยความสงสัยก่อน จะเดินไปพน้มกับร่างบาง

"อ่อ...เราอยากออกกำลังกายอ่ะ"

ร่างบางตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

"อ่อ งั้นเดี๋ยวเรามาเดินด้วยทุกวันเลย"

พาคินพูดก่นจะหันไปยิ้มให้ร่างบาง ทั้งคู่เดินไปเลื่อยๆก่อนจะเดินไปถึงตึกตัวเอง ร่างสูงที่นั่งรอร่างบางอยู่เห็นทั้งคู่อยู่จึงเดินเข้าไปหาร่างบางก่อนจะดึงแขนเธอไว้เบาๆ

"แพร มาคุยกันก่อน"

ร่างสูงพูดขึ้นก่อนจะดึงแขนร่างบางไว้ ร่างบางหันมามองเขานิดๆก่อนจะหันหนีไม่ได้มองร่างสูงอีก

"แพร อย่าเป็นแบบนี้ได้มั้ย"

ร่างสูงพุดออกไปเสียงเข้มเมื่อเห็นเธอเมินเขาเหมือนเขาไม่มีตัวตนอยู่ตรงนี้

"ปล่อยแพรนะ"

พาคินที่เห็นสีหน้าของร่างบางจึงหันไปพูดกับร่างสูง

"อย่าเสือก"

มาร์คหันไปพูดกับพาคิน ก่อนจะหันมาสนใจร่างบางต่อ

"แพร อย่าเงียบแบบนี้พูดอะไรหน่อยได้มั้ยว่ะ"

มาร์คพุดด้วยอารมณ์ที่เริ่มจะเดือดตั้งแต่พาคินมายุ่งแล้ว

"กูบอกให้ปล่อยแพรไง"

พาคินพุดก่อนจะผลักร่างสูงออก ก่อนจะจับร่างบางให้ไปหลบหลังเขา

ผลัก ตุบ

หมัดหน้าชกไปที่หน้าของพาคินอย่างแรงก่อนจงที่มาร์คจะขึ้นคร่อมพาคินและสวนหมัดลงไปอีก

"หยุดนะ!"

ร่างบางร้องห้ามเสียงดังก่อนจะไปดึงร่างสูงออกจากเพื่อนตัวเองก่อนที่เธอจะไปพยุงให้พาคินลุกขึ้น ทุกคนในขณะต่างกันมองคยทั้ง3 ร่างสูงมองภาพนั้นก่อนจะกำมัดแน่ 

"ห่วงมันมากสินะ"

ร่างสูงเค้นเสียงก่อนจะมองไปที่ร่างบางและพาคิน ร่างบางเงยหน้าไปมองเขานิดๆก่อนจะหันไปคุยกับพาคิน

"ไปเถอะคิน"

ร่างบางพยุงเพื่อนก่อนที่จะเดินไป

"แพร แพร!!"

ร่างสูงเรียกชื่อร่างบางแต่เธแก็ไม่สนใจเขาก่อนจะเดินพาร่างสูงออกไปจากตรงนั้น

"โถ่ววเว้ย"

ร่างสูงสบถออกมาอย่างหัวเสีย

 

 

"พาคิน เจ็บมั้ยเราขอโทษนะ"

ร่างบางกำลังทำแผลให้เพื่อนตัวเอง

"ไม่ต้องขอโทษหรอกแพรไม่ได้ผิดสักหน่อย คนที่ผิดคือไอ่มาร์คตั้งหาก"

พาคินตอบกลับก่อนจะจับมือร่างบางที่ทำแผลให้เขาอยู่

"เราขอถามอะไรหน่อยได้มั้ย"

พาคินมองหน้าร่างบางนิ่ง ก่อนจะถามออกไป

"ได้สิ"

ร่างบางตอบกลับ

"แพรคบกับมาร์คหรอ"

พาคินถามออกไปทั้งๆที่ในใจเจ็บจี๊ด ตอนแรก้ขาแค่สงสัยเพราะที่ผ่านมาดูมาร์คจะเป็นห่วงร่างบางเหลือเกินแต่บางครั้งก็เหมทอนไม่มีอะไร จนมาวันนี้เขาเริ่มจะแน่ใจ

"เอ่อ....."

ร่างบางหลบตาไม่มองพาคินก่อนจะเชมองไปทางอื่น เธอไม่รู้ว่าจะตอบเขาดีมั้ย

"ถ้าแพรลำบากใจไม่ต้องบอกเราก็ได้นะ"

เมื่อเห็นว่าร่างบางอึกอักไม่ตอบเขาจึงบอกเธอ

"เจ็บมั้ย"

ร่างบางมองไปที่แผลมุมปากเขาก็จะเปลี่ยนเรื่องคุย

"นิดหน่อย"

ร่างสูงก็เปลี่ยนเรื่องเช่นกันก่อนจะยิ้มกลับให้เธอแห้งๆ

 

 

 

"เป็นเชี่ยไรว้ะ"

เจถามขึ้นเมื่อเห็นร่างสูงเดินหน้ามุ่ยมาที่ตึกคณะ

"เซ็งว้ะ"

ร่างสูงตอบกลับไปนิ่งๆ

"มึงไปไหนมา"

แจ๊คถามออกไป

"หาแพร"

ร่างสูงตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบ

"แล้ว?"

แจ๊คถามต่อ

"กูก็ต่อยกับไอพาคินต่อหน้าแพร"

ร่างสูงตอบ

"อะไรนะ เออดี"

แจ๊คหันไปมองเพื่อนอย่างเอือมๆ ก่อนทั้ง3จะจบบทสนทนาแล้วเดินเข้าไปเรียน

 

 

 

ติ๊ดๆฟ

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นร่างบางจยิบมากดรับ

"แพรรอที่หน้าคณะก่อนนะเดี๋ยวฉันส่งงานอาจารย์ก่อน"

ปลายสายของร่างบางพุดขึ้น

"จ้าๆ เดี๋ยวเรานั้งรอ"

ร่างบางตอบกลับก่อนจะกดวางสายแล้วนั้งรอที่โต๊ะหินอ่อนข้างๆตึก

"แพร! "

พาคินเรียกร่างบางที่นั่งอยู่งคนเดียว 

"อ้าว ยังไม่กลับอีกหรอ"

ร่างบางถามกลับ

"กำลังจะกลับ แล้วแพรละรอน้ำหวานหรอ"

พาคินพุดก่อนจะนั้งลงข้างๆร่างบาง

"อิ้มม"

ร่างบางตอบกลับก่อนจะยิ้มให้เขาเบาๆ

"เรานั้งเป็นเพื่อนนะ"

พาคินบอกก่อนจะนั้งคุยเล่นกับร่างบางโดยที่ไม่รู้ว่ามีใครบางคนยืนที่มองทั้งคู่อยู่

"

"

"

"

"

"

"

"

"

"

"

"

#มาแล้ววทุกคนนนนนนนน😍

#อิมาร์คนี่มาง้อเขาแล้วยังจะหาเรื่องอีกโอ้ยยย

 

ความคิดเห็น