ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP12.เลิกกันเถอะ

ชื่อตอน : EP12.เลิกกันเถอะ

คำค้น : Ep.12

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 87.9k

ความคิดเห็น : 50

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.พ. 2560 22:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP12.เลิกกันเถอะ
แบบอักษร

อย่าบอกใครว่าเป็นแฟนฉัน.

 

 

 

 

 

 

 

ตุบ

เสียงข้าวต้มที่เธอตั้งใจจะซื้อมาให้เขาล้นลงพื้นจนมันแตกกระจายเต็มพื้น ทั้งคู่ที่นอนจูปกันบนโซฟารีบลุกขึ้นร่างสูงมองไปยังร่างบางก่อนจะนิ่งไปเหมือนสมองมันยังไม่สั่งงาน ร่างบางได้แต่นิ่งเช่นกัน เธอไม่คิดเลยว่าเขาจะทำถึงขนาดนี้ทะเลาะกันวันเดียวเธอไม่อยู่เขาพาผู้หญิงคนอื่นเข้ามาทำแบบนี้ในห้อง เจ็บจนพูดอะไรไม่ออกเธออยากวิ่งออกไปจากตรงนี้แต่ขากลับไม่ก้าวเดินออกไปรู้สึกชาไปทั้งตัว เจ็บที่อกข้างซ้ายเหมือนมีใครเอามีดมาแทงมันทั้งๆที่ยังหายใจอยู่แหม่แต่น้ำตายังไม่ไหลออกมา เจ็บเกินไปแล้ว

"แพร"

ร่างสูงเรียกชื่อเธอก่อนจะเดินไปหา แต่ร่างบางกลับถอยทันที่เขาก้าวเข้ามา

"แพร ฟังฉันก่อน"

ร่างสูงพูดก่อนจะเดินเข้าไปดึงแขนเธอแต่เธอกับปัดมันออกอย่างเร็ว พอได้จองหน้าเขาน้ำตาที่ตอนแรกไม่ไหลแต่ตอนนี้กลับไหลลออกมาจนเต็มแก้มใส 

"ฮึก..เรา....เลิกกันเถอะ"

ร่างบางสะอึ้นก่อนจะใบ้มือเช็ดน้ำตาที่แก้มออกอย่างลวกๆก่อนจะพูดคำนั้นออกมา ตลอดเวลา3ปีที่คบกันทพเลาะแรงแค่ไหนเธอไม่เคยพูดคำนี้ออกมาเลย เธอยอมเขาทุกอย่างยอมที่จะไม่บอกว่าเธอคบกับเขา และคบแบบหลบๆซ้อนๆมาตลอดแต่ครั้งนี้มันไม่ไหวจริงๆ ถ้าเขาไม่รักเธอแล้วเธอก็จะไป ไม่รอให้เขาต้องเอ่ยปากไล่

"แพร...พูดอะไรออกมา"

มาร์คมองร่างนั้นนิ่งตอนนี้เขารุ้สึกเจ็บไปที่อกข้างซ้าย เจ็บมากเจ็บจนแทบจะร้องไห้ ตลอดเวลา3ปีที่คบกันมาร่างบางไม่เคยเอ่ยคำนี่ออกมา ทั้งๆที่มันเป็นเรื่องเธอเข้าใจผิดทำไมไม่รับฟังกัน

"พอเหอะ...อย่าฝืนเลยฮึก"

ร่างบางบอกก่อนจะเดินออกไป  ร่างสูงจึงวิ่งไปสวมกอดเธอไว้จากด้านหลัง ร่างบางที่ร้องจนตัวสั่นใช้มือปิดเสียงร้องตัวเอง เธอไใาอยากให้ใครได้ยินรวมถึงเขาด้วย ยิ่งร้องมากเท่าไรเขาก็ยิ่งกอดแน่นขึ้น มีคำพุดมากมายที่เขาอยากบอกเธอแยากอธิบายให้เธอฟังแต่ปากมันกลับไม่ขยับออกมา ยิ่งเห็นร่างบางร้องไห้แถบขาดใจเขายิ่งเจ็บ

 "ฟังก่อนได้มั้ย.."

ร่างสูงพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเหมือนคนที่กำลังกลั่นน้ำตาไม่ให้มันไหลออกมา

"พอสักที่...ฮึกฮืออ"

ร่างบางดึงแขนของเขาออกอย่างแรงก่อนจะวิ่งออกมาไปจากตรงนั้นมันเจ็บมากนะ 

"แพร!!"

ร่างสูงฟุบลงไปที่พื่นก่อนจะตะโกนเรียกชื่อร่างบางที่วิ่งหนีเขาไป เขาอยากวิ่งตามเธอไปแต่ตอนนี้ขามันกับไม่มีแรง เจ็บแปลบๆที่หัวใจพูดอะไรไม่ออก 

 

"มาร์คค่ะ"

ลิลลี่ที่งงกับเหตุที่เกิดขึ้นเดินนออกมาหาร่างสูงที่นั่งฟุบลงที่พื้นกาอนจะยองๆข้างเขาพยุง แต่ร่างสูงกับสะบัดแขนออกก่อนจะตะคอกใส่เธอ

"จะไปไหนก็ไป!!"

ร่างสูงลุกขึ้นก่อนจะเดินไปที่ห้อง

"ลิลลี่ช่วยนะค่ะ"

เธอพุดก่อนจะไปพยุงเขา 

"บอกให้ไปไง!!"

ร่างสูงหันมาตะคอกเธออีกครั้ง ทำให้เธอตกใจจนกลัวก่อนจะรีบไปเอากระเป๋าและออกไป เธอไม่เคยเห็นมุมนี่ของมาร์คเลยสักครั้ง

ร่างสูงออกมาพร้อมกับกุญแจรถหลังจากลิลลี่ไปแล้วก่อนที่จะพาร่างที่หมดสภาพลงไปด้านล่างคอนโด ก่อนจะขับรถสปอร์ตของเขาออกไป

 

 

 

 

 

ร่างบางที่ลงมาจากห้องเขาก็รีบโบกแท๊กซี่ก่อนจะออกไปอย่างดร็ว น้ำตาที่เธอพยาเช็ดทำยังไงมันก็ไม่หยุดไหลตลอดเวลา3ปีมันเคยมีความหมายกับเขาบ้างมั้ย เธออยอมเขาทุกอย่างแล้วทำไมถึงทำกับเธอแบบนี้ เจ็บเกินไปแล้วพอกันทีเธอจะไม่ทนอีกแล้ว ร่างบางปล่อยน้ำตาให้ไหลตามความรู้สึกทั้งหมดที่มี เพราะเธอตัดสินใจแล้วว่ามันควรพอได้แล้วระหว่างเขากับเธอ

 

 

 เอี๊ยด

เสียงรถสปอร์ตมาจอดหน้าคอนโดร่างสูงรีบขึ้นไปห้องของน้ำหวานที่เมื่อก่อนเขามาบ่อยๆก่อนที่ร่างบางจะย้ายไปอยุ่กับเขา

ตึกๆๆๆ

ร่างสูงเคาะประตุเสียงดัง ไม่สนใจอ๊อดที่เขามีไว้ให้กดเลยสักนิด รอไม่นานเจ้าของห้องก็ออกมาเปิด

"แพร แพรอยู่ไหน"

ร่างสูงถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน ก่อนจะมองเข้าไปในห้องเพื่อหาร่างบางแต่ก็ไม่พบร่างนั้น

"แพรยังไม่กับ มีอะไร"

น้ำหวานงงกับท่าทีร้อนรนของคนด้านหน้า 

"โถ่วโว้ย"

 ร่างสูงสบถออกมาอย่างหัวเสีย ทำให้น้ำหวานยิ่งงงกับทาทีของเขา

"มีอะไรหรอ"

น้ำหวานถามออกไป ร่างสูงไม่ตอบก่อนจะเดินลงไปที่รถอย่างเร็ว

"แพรตอนนี้เธออยู่ไหน"

ร่างสูงพุดออกมาอย่างคนไม่มีสติก่อนจะขับรถออกไปเรื่อยๆเพื่อหาร่างบาง ไม่ว่าจะโทร ส่งไลน์ ส่งข้อความ เธอก็ไม่ตอบกลับทำให้ร่างสูงยิ่งกังวลเขาขับไปเรื่อยๆเพื่อจะเจอเธอ

 

 

 

กริ๊งง

"แพร"

น้ำหวานเดินมาเปิดประตูอีกครั้งหลังจากร่างสูงกลับไปได้ไม่นานก่อนจะเห็นร่างบางที่ตอนนี้ใบหน้าเต็มไปด้วยคาบน้ำตา

"น้ำหวาน..ฮือ"

ร่างบางเรียกชื่อเพื่อนก่อนจะรีบสวมก่อนเธอไว้

"แพรเป็นอะไร "

น้ำหวานถามกลับด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงก่อนจะกอดปลอบเพื่อน

"แกกลับไปหามันมาใช่มั้ย"

น้ำหวานถามออกไป หลังจากที่เห็นเขามาให้เพื่อนของเธอที่นี่ก็น่าจะเดาถูกว่าทะเลาะกันมาอีก ร่างบางพยักหน้าเบาๆ

"ถ้ารักแล้วมันทุกข์ก็พอเหอะแพร"

น้ำหวานพูดก่อนจะใช้มือลูบหัวเพื่อนเบาๆเป็นการปลอบใจ กี่ครั้งแล้วที่เพื่อเธอต้องร้องไห้แบบนี้มันกี่ครั้งแล้วที่เขาทำให้เพื่อนเธอเสียใจ ถ้ารักแล้วมันไม่มีความสุขก็ควรพอ

 

 

 

@ผับ

"เป็นไรมาแดกสะดึกเลย ไหนมึงไม่สบาย"

เจที่ถุกแต๊คโทรตามให้มาผับตอนตี2ถามเพื่อน

"โดนเมียทิ้งอะดิ"

เจพูดขึ้นหลังจากเพื่อนนั้งเงียบก่อนจะยกแก้วเหล้าดื้มเอาดื้มเอาไม่กลัวโรคตับเลย

"ไอเหี้ยเจ"

มาร์คหันไปว่าเพื่อนเสียงเข้ม หลังที่เขาขับรถและติดต่อให้เธอแต่ในก็ไม่มีอะไรดีขึ้น ไม่รู้ว่าตอนนี้เธอจะเป็นยังไงบ้าง

"หึ กูบอกแล้วไงวันไหนที่มึงเสียงเขาไปจะรุ้สึก"

แจ๊คที่นั่งเงียบมานานพูดขึ้น เพราะเพื่อนของเขามันเล่าให้เขาฟังหมดแล้วทุกอย่าง และเขาก็โทรหาน้ำหวานแล้วจึงรู้ว่าร่างบางอยู่ที่นั้นแต่เขาไม่อยากบอกเพื่อนตัวเอง อยากให้มันรู้สะบ้าง

"อื้ม กูรู้สึกแล้ว"

ร่างสูงพูดก่อนจะหลับตาลงอย่างเหนื่อยล้าก่นจะพิงตัวไปที่โซฟาหนา

"อาการหนักว่ะ"

เจพูดขึ้นหลังจากที่เห็นเพื่อนเป็นแบบนี้ ผู้ชายเจ้าชู้อย่างมาร์คไม่อยากจะเชื่อว่าจะมีโมเม้นแบบนี้ โมเม้นที่โดนผู้หญิงทิ้งหึ

"เจ็บสัส"

 อยู่ๆร่างสูงก็สบถออกมาเหมือนคนละเมอ ทั้งที่ตาลืมขึ้นมองไปที่เพดานของผับ ที่ผ่านมาทั้งหมดมันเป็นเพราะเขา

"ตอนมีไม่รักษา พอมันหายไปก็มาโอดครวญ"

 แจ๊คพูดก่อนจะหันไปมองเพื่อนเอือมๆ 

 

 "

"

"

"

"

"

"

"

"

"

"

"

 #มาแย้วววววววแง้😂😂😂

#อิมาร์คโดนหนักมากก

#ไรท์ทีมแจ๊คฮาๆๆๆ

ความคิดเห็น