ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP11.เจ็บไม่ต่างกัน2

ชื่อตอน : EP11.เจ็บไม่ต่างกัน2

คำค้น : Ep.11

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 68.2k

ความคิดเห็น : 31

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.พ. 2560 17:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP11.เจ็บไม่ต่างกัน2
แบบอักษร

อย่าบอกใครว่าเป็นแฟนฉัน.

 

 

 

 

 

 

 

 

"แก โอเคมั้ยแพร"

เมื่อมาถึงคอนโดน้ำหวานจึงพาร่างบางขึ้นมาบนห้อง ก่อนจะพาร่างบางไปนั้งที่เตียง ร่างบางนิ่งเงียบพร้อมกับน้ำตาที่ไหลไม่หยุด เมื่อได้ยินคำถามจากเพื่อนร่างบางจึงเงยหน้ามองเพื่อนนิดๆ

"แพร"

น้ำหวานเรียกชื่อเพื่อน ก่อนจะก้มลงไปกอดปลอบเพื่อนด้วยความสงสาร เธอรู้ว่าเพื่อนของเธอรักเขามาก ตั้งแต่ที่เธอรู้จักกับแพรวามาเธอยังไม่เห็นเธอรักแฟนคนไหนเท่าคนนี่มาก่อน

"ร้องให้พอ แล้วแกก็ไม่ต้องร้องให้มันอีก"

น้ำหวานว่าก่อนจะกอดปลอบเพื่อน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

หลังจากออกมาจากผับร่างสูงก็ขับมาคอนโด เพื่อหวังว่าเธอจะกลับมาที่นี่ ร่างสูงยืนอยุ่หน้าห้องก่อนจะรูดคีย์การ์ดเข้าห้องไป ร่างสูงมองไปที่ชั้นวางรองเท้าก็ไม่เห็นรองเท้าของร่างบางวางอยู่จึงรุ้ว่าเธอไม่ได้กลับเข้ามา ร่างสูงก้าวเข้าไปห้องน้ำก่อนจะเปิดน้ำที่ฝักบัวให้ความคิดมันไหลตามสายน้ำไปความคิดทุกอย่างมาผ่านเข้ามาร่างสูงยืนอยุ่แบบนั้นจนผ่านไปหลายชั่วโมง จะโทนหาเธอดีมั้ย จะไปตามเธอดีมั้ย แล้วเธอจะกลับมามั้ย เขาคิดแบบนั้นซ้ำไปซ้ำมาน้ำที่ไหลลงมากระทบใบหน้าจนเปียกชุ่มไปทั้งตัว ร่างสูงค่อยๆลุกขึ้นแต่ต้องเซล้มลงไป เพราะรู้สึกหนักที่หัวเหมือนมีใครเอาอะไรมาวางทับไว้ ร่างสูงพยามลุกอีกครั้งก่อนจะเดินไปนอนบนเตียงแบบนั้นโดยที่ไม่เปลี่ยนชุด

 

 

 

 

 

 

"แพรแกไปไหวแน่นะ"

น้ำหวานถามขึ้นที่ตื่นมาเห็นเพื่อนกำลังแต่ชุดนักศึกษา ทั้งที้ร่างนั่นสภาพไม่ค่อยพร้อมจะไปเรียนเท่าไร

"อืม ไหว"

ร่างบางตอบเสียงเบาก่อนจะไปนั่งทาครีมที่โต๊ะเครื่องแป้ง ร่างบางส่องกระจกดูหน้าตาตัวเองตอนนี้ ตาของเธอบวมมากเพราะเกิดจากการร้องไห้ทั้งคืน เห้อออ

 

"งั้นไปกันเถอะ"

น้ำหวานพูดก่อนจะชวนร่างบางออกไป ร่างบางจึงเดินตามเพื่อนไป

 

 

 

 

@มหาลัย

"ให้ฉันไปส่งมั้ย"

น้ำหวานหันไปถามร่างบางที่พึ่งลงมาจากรถ

"ไม่เป็นไร"

ร่างบางพุดกับเพื่อนนิ่งๆ

"อืมก็ได้ งั้นฉันไปเรียนก่อนนะ"

น้ำหวานพูดก่อนจะเดินไปตึกตัวเอง ร่างบางจึงต้องเดินไปตึกของตัวเองเพราะน้ำหวานจอดรถไว้ที่คณะแพทย์เธอจึงต้องเดินไปตึกตัวเอง ร่างบางเดินไปเรื่อยๆจนเจอกลุ่มเพื่อนของมาร์คและพละที่ยืนคุยกันอยู่

"แจ๊ควันนี้มาร์คไม่มาหรอ อาจารย์ให้มาตามไปซ้อม"

ลิลลี่ที่เดินเข้ามาใหม่ถามแจ๊คที่อยู่กับเพื่อนๆ

"เห็นมันบอกไม่สบาย สงสัยจะไม่มา"

แจ๊คหันไปตอบลิลลี่

"หรอค่ะ แล้วมาร์คเป็นอะไรมากหรือเปล่า"

ลิลลี่ถามกลับด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

"ก็คงหนักและถึงมาเรียนไม่ได้"

แจ๊คตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

ร่างบางที่ผ่านมาจึงได้ยินที่แจ๊คคุยกับลิลลี่พอดี เธอหยุดนิ่งสักพักจนพละที่ยืนอยู่ในกลุ่มหันมาเจอเธอพอดี

"อ้าวพี่แพร"

พละเรียกก่อนจะกวักมือให้เธอเดินมาหาเหมือนทุกครั้ง ร่างบางจึงเดินไปหารุ่นน้อง

"พี่แพร เป็นอะไรหรือเปล่าตาบวมๆ"

เมื่อร่างบางเดินมาถึงพละก็ถามขึ้นเมื่อเห็นตาเธอบวมเหมือนคนร้องไห้ทุกคนในกลุ่มก็พากันมองเธอด้วย มีแต่ที่เเจ๊คกับเจเท่านั่นที่รู้ว่าเธอเป็นอะไร ในกลุ่มเพื่อนของมาร์ครู้จักแพรวาดีในฐานะเพื่อนของแจ๊ค

"อ่อ พี่นอนดึกอ่ะ"

ร่างบางตอบเสียงเรียบ

"แพร โอเคนะ"

แจ๊คที่ยืนข้างๆพละถามขึ้น ก่อนจะหันไปมองร่างบาง เขารู้สึกสงสารร่างบางและรู้ว่าครั้งนี้ทั้ง2คนต้องทะเลาะกันหนักมากแน่ๆ หนักขนาดที่แพรวากลับไปอยู่กับน้ำหวาน

"อืม เราไปเรียนก่อนนะ"

ร่างบางพูดก่อนจะเดินไปที่ตึกตัวเอง ในขณะที่เดินไปเธอก็คิดถึงคำพูดเมื่อกี้ที่แจ๊คคุยกับลิลลี่ว่า เขาไม่สบายจนไม่มาเรียนทำให้ร่างบางคิดหนัก เขาจะเป็นยังไงบ้างนะ จะหาข้าวหายากินหรือยัง ความคิดมากมายที่ตีกันในสมองจนทำให้เธอเดินไม่ทันมองจนชนใครบางคน 

ตุบ

"ขอโทษค่ะ"

ร่างบางพูดขอโทษอย่างเร็ว

"แพร เป็นอะไรหรือเปล่า"

เสียงดข้มดังขึ้น ทำให้ร่างบางมองไปยังเสียงนั้นก่อนจะเห็นว่าเป็น พาคินนั้นเอง

"เอ่อ ไม่เป็นไรๆ"

ร่างบางก้มไปหยิบหนังสือที่ตกลงพื้นก่อนจะหะนไปบอกเพื่อน

"แพร เป็นอะไรหรือเปล่า"

พาคินถามขึ้น หลังจากตาบวมๆของร่างบางเหมือนพึ่งผ่านการร้องไห้มา

"เปล่าๆ ไปเรียนกันเถอะ"

ร่างบางบอกก่อนจะเดินไปเรียน พาคินได้แต่ตั้งคำถามในใจมากมายแต่ไม่อยากถามเธออกไป เขาจึงเดินตามร่างบางไป

 

 

 

 

 

 

"วันนี้แกกับก่อนนะ "

ร่างบางบอกปลายสายที่เธอโทรหา

"แกจะไปไหน"

น้ำหวานถามกลับ

"เอ่ออ ฉันมีธุระอ่ะเดี๋ยวฉันกลับเองได้"

ร่างบางตอบกลับ เธอไม่อยากบอกเพื่อนว่าเธอจะไปไหนเพราะกลัวว่าน้ำหวานจะไม่ให้เธอไป

"อ่าๆ แล้วแต่แกละกัน"

น้ำหวานตอบกลับ ทั้งๆที่อยากรู้ว่าเพื่อนจะไปไหนแต่มันก็เป็นสิทธิ์ของร่างบางที่จะบอกหรือไม่บอกก็ได้

"จ้า "

ร่างบางตอบก่อนจะกดวาง

 

"แพรๆๆ "

ร่างบางที่กำลังเดินไปรอแท๊กซี่ต้องชะงักฝีเท้า เมื่อได้ยินเสียงเข้มเรียกชื่อเธอ

"พาคิน"

ร่างบางหันไปเจอเขาห่อน จะเรียกชื่อนั่น

"แพรจะกลับเลยหรอ"

พาคินถามขึ้น เมื่อเห็นว่าร่างบางกำลังจะกลับ

"อือ มีอะไรหรอ"

ร่างบางตอบกลับด้วยความสงสัย

"อ่อ เราจะให้แพรช่วยดูรายงานให้หน่อยอ่ะว่ามันถูกมั้ยคือเราไม่อยากแก้น่ะ"

พาคินตอบกลับก่อนจะหยิบรายงานขึ้นมาให้เธอดู เพราะร่างบางส่งรายงานไปและผ่านแล้วเขาจึงนำมาให้เธอช่วยดูให้

"อ่อ ได้สิ"

ร่างบางตอบกลับก่อนจะเดินไปหาโต๊ะนั่งแถวนั้นและนั่งดูเล่มรายงานให้พาคิน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

กริ๊ง กริ๊งง

เสีงออดดดังอยู่หน้าห้อง ร่างสูงที่นอนอยู่บนเตียงอย่างหมดเรี่ยวแรงค่อยๆดันตัวขึ้น เมื่อเช้าพอตื่นขึ้นมาเขาก็รุ้สึกปวดหัวหนักมากแล้วยังหมดเรี่ยวหมดแรงไปสะดื้อๆ ทำให้วันนี้ไปเรียนไม่ได้จึงโทรไปบอกแจ๊ค ถ้าตอนนี่ร่างบางอยู่เธอคงดูแลเขา ค่อยเช็ดตัวหาข้าวหายาให้เขาไปแล้ว แต่ตตอนนี้ไม่รู้เธอไปอยู่ที่ไหนตอนนี้จะเป็นยังไงบ้าง

กริ๊ง กริ๊ง

เสียงอ๊อดดขึ้นอีก ร่างสูงจึงลุกไปเพื่อเปิดประตู อีกใจเขาหวังว่าคนนั้นจะเป็นร่างบางหวังว่าเธอจะมาหาเขา แต่เมื่อเปิดประตูออกไปความหวังกับพังลงเมื่อคนนั้นๆไม่ใช่เธอกับเป็น ลิลลี่รุ่นน้องที่มหาลัย หรือดามมหาลัยนั้นเอง

"มาร์ค ลิลลี่มาเยี่ยมค่ะ"

ร่างบางที่อยู่ในชุดนักศึกษารัดรูปแถมกระโปรงยาวเพียงแค่2คืบยกถุงข้าวต้มมาให้ร่างสูงดู

"ขอบคุณคับ"

ร่างสูงรับถุงนั้นก่อนจะเชิญให้เธอไปนั่งข้างใน

"เดียวลิลลี่ไปแกะให้ดีกว่า"

ลิลลี่พูดก่อนจะดึงถึงข้าวต้มจากในมือร่างสูงไปก่อนจะเดินไปตรงโซนครัวเพื่อไปเทมาให้เขา

 

 

"ได้แล้วค่ะ"

ร่างบางถึงถ้วยข้าวต้มมาพร้อมกับแก้วน้ำดื่ม ก่อนจะเดินไปหาร่างสูงที่นั่งรออยู่บนโซฟา

"คับ"

ร่างสูงรับมาก่อนจะนั่งกินข้าวต้มที่ลิลลี่ซื้อมาให้ ด้วยความเกรงใจอันที่จริงเขาก็ไม่อยากกินหรอกแต่จำเป็นต้องกินเพื่อรักษาน้ำใจคนที่ซื้อมาให้

"ลิลลี่รู้ได้ไงว่าฉันไม่สบาย"

ร่างสูงหันไปถามเธอ

"ลิลลี่จะไปตามมาร์คให้มาซ้อมงานเลี้ยงพี่ปี4อ่ะค่ะ แต่เจอแจ๊คๆเลยบอกว่ามาร์คไม่สบาย"

ร่างบางตอบกลับยิ้มๆ ร่างบางจึงพยักหน้ารับเบา 

 

ร่างสูงกินจนอิ่มจึงวางช้อนลง

"อิ่มแล้วหรอค่ะ"

ลิลลี่ถามขึ้น 

"คับ"

ร่างสูงตอบกลับนิ่ง

"ยาอยู่ตรงไหนค่ะ เดี๋ยวลิลลี้ไปหยิบให้"

ลิลลี่ถามขึ้น

"ไม่เป็นไรเดี๋ยวฉันไปหยิบเอง"

ร่างสูงว่าก่อนจะลุกขึ้น

"เดี๋ยวลิลลี่ไปหยิบให้ดีกว่า"

เธอลุกขึ้นก่ออนจะจับให้ร่างสุงนั้งลง

"เดี๋ยวฉันไปเอง"

ตุบ

ในขณะที่เถียงกันอยู่ทำให้ร่างสูงพลาดจนล้มไปทับลิลลี่

"เอ่อ ขอโทษ"

ร่างสูงว่าก่อนจะลุกขึ้น แต่ร่างบางกับยั้งไม่ให้เขาลุก

"เดี๋ยวสิ"

เธอว่าก่อนจะมองเขาด้วยสายตายั่วยวน ก่อนจะดึงหน้าร่างสูงมาก่อนจะประกบริมฝีปากลงไป ร่างสูงพยามจะถอนริมฝีปากออกแต่เธอกับจับต้นคอเขาไว้

 

 

ร่างบางที่กำลังยืนอยู่หน้าห้องหยิบคีย์การ์ดขึ้นมาก่อนจะรูดลงไป

ร่างบางค่อยๆเปิดประตูออกไปก่อนที่ใจจะหล่นไปถึงตาตุ่ม ตอนนี่เธอชาไปทั้งตัวกับภาพที่เห็นเจ็บจนพูดไม่ออก

"

"

"

"

"

"

"

"

"

"

"

"

"

#ฮาโหลลลลไรท์มาผิดเวลาหรือเปล่า😂😂😂

#ไรท์สับสนลิลลี่นิดหน่อย ไรท์ลืมว่าลิลลี่รุ่นเดียวกันกับมาร์คแต่ไรท์แก้แล้วน้าาา

#เดี๋ยวเค้ามาต่อน้าาาา หน่วงง่ะ

#แพรมันไม่ใช่แบบนั่นนน

 

ความคิดเห็น