email-icon facebook-icon

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะ ติชมหรือเม้นได้เลยน้าาาา ><

ชื่อตอน : +++++++++++++ตอนที่ 19

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.7k

ความคิดเห็น : 28

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ก.พ. 2560 17:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
+++++++++++++ตอนที่ 19
แบบอักษร

ตอนที่ 19

 

          แดเนียลไม่รอช้าบอกราฟาเอลทันทีว่าตนต้องการจะออกไปทันที ราฟาเอลมองอย่างใช้ความคิดก่อนที่จะบอกแผนการของตนทันที

          ฉันจะให้หมอมาเช็คร่างกายนายอีกทีอย่างละเอียด ถ้าร่างกายนายพร้อมแล้วก็ไปได้เลย

          “ครับ

          แพทย์ประจำตัวของแดเนียลตรวจเช็คอาการอย่างตั้งใจและรอบคอบ ก่อนที่ผลทุกอย่างจะออกมาตามที่แดเนียลคาดหวังคือ ร่างกายถึงจะยังไม่แข็งแรงมากเท่าไหร่ แต่ก็ไม่ได้อ่อนแอเกินจนที่จะไปไหนไม่ได้ แดเนียลและครอบครัวฟังอย่างตั้งใจก่อนที่ราฟาเอลจะบอกให้เตรียมตัว

          “พ่อกับแม่ไม่ต้องเป็นห่วงผมนะครับ ผมขอไปคนเดียวแดเนียลตัดสินใจบอกกับครอบครัวอีกครั้ง

          แต่...

          “ไม่เป็นไรลูก พ่อหวังว่าแกจะเข้มแข็งมากกว่าเดิมนะ ติดต่อมาหาพ่อกับแม่บ้างคราแรกแม่ของร่างเล็กจะขัดกับความคิดของลูกตน แต่แจ็คนั้นเข้าใจดีว่าลูกของเขาต้องการสร้างความเข้มแข็งได้ด้วยตนเอง เพราะฉะนั้นเขาก็จะไม่ขัดใจลูก ให้แดเนียลได้เลือกทางของตนเองตามที่ต้องการ

          นายจะเก็บของหรือไปเอาของอะไรไหมราฟาเอลถาม

          ผม...ไม่เอาครับ ทุกสิ่งทุกอย่าง...ผมขอทิ้งไว้ที่นี่!”

          .

 

          .

 

          .

 

          .

 

          .

          หลังจากที่จอมทัพต้องกลับมาสงบสติอารมณ์ที่บ้านแล้วนั้น เจ้าตัวก็ทำแผลด้วยตนเองก่อนที่จะพยายามทำให้จิตใจของตนสงบบ้าง แต่ก็ไม่เป็นผลในหัวยังนึกถึงแต่คำที่ไอ้บ้าโอมมันถามตอนที่อยู่ในโรงพยาบาล

 

 

คุณรักแดนไหม

       “อะไรของนาย?”

       “ถ้ารักทำไมถึงทำร้ายเขาอย่างนี้!”

 

 

          ทำร้าย...งั้นเหรอ?รักทำร้าย...นั่นสินะ?

          “โธ่เว้ย!”ตะโกนออกมาอย่างปวดหัวกับความงุนงงสับสนในตัวเอง ถึงแม้จะพยายามคิดให้ตายก็ไม่เป็นผล เจ้าตัวจึงหลับลงไปในเวลาไม่นานหลังจากเอาแต่นั่งเฝ้าคิดถึงแต่เรื่องของแดเนียล

          โดยที่ไม่รู้เลยว่า...หลังจากตื่นมาแล้วเจ้าตัวจะไม่มีโอกาสได้พบแดเนียลอีกต่อไป...

 

 

 

 

 

 

 

          ผ่านไปสองอาทิตย์...

          นับตั้งแต่วันนั้นวันที่เจ้าตัวหนีมาโดยมีราฟาเอลช่วยทำเรื่องต่างๆให้นั้น แดเนียลก็ได้รู้สึกถึงความสงบทั้งร่างกายและจิตใจของตนเองจริงๆก็คราวนี้ เขาไม่มีความเครียดเลยแม้สักวัน อาจจะเพราะที่นี่ผู้คนอัธยาศัยดี งานที่ทำก็ไม่เครียดทำเล่นไปพลางๆ ถึงแม้ตอนแรกจะเหงานิดหน่อยเพราะต้องไกลพ่อแม่ ไกลเพื่อนบอดี้การ์ดด้วยกัน แต่ก็มีความสุขที่ไม่มีคนบางคนมาคอยบงการอีกต่อไป...

          แดเนียลมาอยู่ที่จังหวัดหนึ่งทางภาคใต้ ที่นี่เป็นโรงแรมเครือเล็กๆที่ประสานงานกับบริษัทในเครือของที่ราฟาเอลบริหารอยู่ เขาได้ทำงานเป็นผู้ช่วยผู้จัดการที่นี่ ที่นี่ถึงแม้จะไม่โด่งดังหรือทำเงินได้เทียบเท่ากับที่อื่นๆแต่ก็มีนักท่องเที่ยวมาไม่ขาดสายและเพราะติดกับชายฝั่งทะเลที่สวยงามจึงทำให้มีคนมาจองต่อกันทุกๆเดือน แต่เพราะมีขนาดเล็กจึงตอบสนองนักท่องเที่ยวได้ไม่มากนัก

          พนักงานที่นี่ทุกคนต่างนิสัยดี ทุกคนรู้เพียงแค่ว่าแดเนียลมาช่วยตามคำสั่งของราฟาเอลเท่านั้น อีกสาเหตุนึงที่ราฟาเอลส่งเข้ามาที่นี่ก็เพราะที่นี่จอมทัพไม่เคยมาและอาจจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนมีโรงแรมที่ภาคใต้แห่งนี้ แดเนียลก็ยอมรับเป็นอย่างดี อีกอย่างอยู่ใกล้หูใกล้ตา อยู่ในบริเวณของนายท่านจะได้ป้องกันพวกนักสืบที่จอมทัพอาจจะส่งมาตามหาเขา...

          สองอาทิตย์แล้วสินะแดเนียลนั่งเล่นรับลมบริเวณชายฝั่งทะเลในตอนเย็น ขาทั้งสองข้างยังคงมีเหล็กดามอยู่ แต่เขาก็พยายามช่วยเหลือตนเองไม่อยากจะเป็นภาระให้ใคร

          อดคิดในใจลึกๆไม่ได้ว่า จอมทัพจะตามหาเขาไหม จะเบื่อเขาแล้วหรือเปล่า...อยากรู้ความรู้สึกของอีกคน

          บ้าจริง!”จะไปนึกถึงคนใจร้ายพรรค์นั้นอีกทำไมกัน ร่างสูงทำร้ายทั้งจิตใจและร่างกายของตนมาไม่รู้กี่ครั้งแล้ว ก็ยังบ้ามัวไปคิดถึงอีกอยู่ได้!

          มาที่นี่เขาตัดขาดกับคนในครอบครัวและคนอื่นๆโดยการไม่ใช้โทรศัพท์เลย เวลาจะอยากติดต่อไปหาครอบครัว เจ้าตัวก็ใช้เขียนจดหมายส่งเอา ถึงจะดูโบราณหรือล้าสมัยไปนิด แต่ก็มีความสุขดี...

          สุข...จนแทบจะไม่น่าเชื่อว่าเขาผ่านอะไรเลวร้ายแบบนั้นมาได้ยังไง

          แต่เขาก็พูดไม่เต็มปากหรอกว่ามีความสุขมาก ก็ในเมื่อตอนนี้ยังหาจุดมุ่งหมายของชีวิตของตนเองไม่เจอเลย รู้เพียงแต่ว่าต้องหนีจอมทัพอย่างหลบๆซ่อนๆแบบนี้ คิดได้อย่างนั้นก็พลันเศร้าขึ้นมาอีกครั้ง....

          นั่งเล่นริมทะเลสักพัก ก่อนที่จะพยายามพยุงตนเองโดยใช้ไม้ค้ำเพื่อกลับไปยังห้องพักใกล้ๆ ก่อนที่สายตาจะสะดุดกับเด็กน้อยคนนึงที่นั่งอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล

          ฮือๆ

          หนู เป็นอะไร

          “ฮึก ทะเลขโมยปราสาทหนูไป ฮือออเด็กผู้หญิงอายุไม่น่าจะเกินเจ็ดขวบในความคิดของแดเนียลร้องไห้ออกมาก่อนจะชี้ไปทางริมชายหาดตรงบริเวณใกล้ทะเล ที่มีร่องรอยว่าน่าจะเป็นปราสาทที่เด็กคนนี้พูดถึงแต่ตอนนี้น้ำทะเลกลับซัดเข้าฝั่งจึงทำให้ปราสาทนั้นหายไปหมดแล้ว...

          งั้นพี่ช่วยสร้างให้ใหม่ไหม เรามาสร้างปราสาทด้วยกันถึงกลับห้องพักไปก็ไม่ได้ทำอะไรมากอยู่แล้ว แค่นั่งเล่นกับเด็กคนนี้ก็น่าจะช่วยให้เขามีความสุขขึ้นก็ได้

          จริงเหรอคะ?”คราวนี้เด็กน้อยคนนี้เงยหน้ามาถามด้วยสายตามีความหวัง

          จริงสิ แต่เราต้องสร้างแถวๆนี้นะ ไปสร้างตรงใกล้ทะเลไม่ได้ ตอนเย็นน้ำมันขึ้นมันเลยซัดปราสาทหนูไปน่ะสิ

          เด็กน้อยพยักหน้าเข้าใจก่อนที่ทั้งสองคนจะช่วยกันสร้างปราสาททรายอันใหม่ หนึ่งเด็กน้อยกับหนึ่งผู้ใหญ่เล่นกันอย่างมีความสุขก่อนที่ตะวันจะพลันตก แดเนียลจึงบอกให้เด็กน้อยกลับบ้านเพราะมันจะมืดแล้ว แต่ก่อนจะไปก็ไม่ลืมที่จะถามชื่ออีกคน

          พี่ชื่อแดนนะ หนูชื่ออะไร

          “หนูชื่อขิมค่ะ วันนี้สนุกมากเลยพี่ ขอบคุณนะคะ

          “พรุ่งนี้เรามาเล่นกันใหม่ไหม

          “พรุ่งนี้ตอนเช้าหนูต้องกลับบ้านกับพ่อแม่แล้วค่ะ แต่ไม่ต้องห่วงนะคะปีหน้าหนูสัญญาจะกลับมาหาพี่แดนทุกๆปีเลยยยยย

          “สัญญาแล้วนะพูดพร้อมชูนิ้วก้อยให้ขิม

          สัญญาค่ะ!”เด็กน้อยก็ชูนิ้วก้อยมาเกี่ยวเป็นสัญญากับแดเนียล ก่อนที่ทั้งสองคนจะล่ำลากันอีกครั้งก่อนจากกัน

          แดเนียลมองตามเด็กที่ตนเล่นด้วย ด้วยสายตาที่มีความสุข...

          บางครั้งเราก็ต้องเป็นผู้มอบความสุขก่อนให้กับคนอื่นบ้าง ความสุขนั้นถึงจะย้อนกลับมาหาเราอีกครั้ง....

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว