email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 30 ร่านจนได้รัก (THE END) (100%)

ชื่อตอน : ตอนที่ 30 ร่านจนได้รัก (THE END) (100%)

คำค้น : MARKBAM

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.9k

ความคิดเห็น : 56

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มี.ค. 2560 23:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 30 ร่านจนได้รัก (THE END) (100%)
แบบอักษร

         "ไอ้แจ็คสัน ทำไมถึงโทรเรียกฉันมาที่บ้านของแกด่วนวะ" มาร์คโวยวายขึ้น เมื่อเข้ามาในบ้านแจ็คสันที่เจ้าของบ้านรออยู่ในห้องรับแขก โดยไม่ทันมองว่าในนั้นไม่ได้มีแค่แจ็คสันอยู่

 

 

             "สวัสดีฮะพี่มาร์ค" เสียงหวานเอ่ยทักทาย

 

 

 

            "เออๆ มาแล้วเหรอไอ้มาร์ค มาเลยๆ" เจบีร้องเรียกคนที่เดินโวยวายเข้ามา

 

 

 

               "อ้าว! ทำไมถึงมาอยู่นี่กันหมดเลย ไอ้แจ็คสัน ไอ้เจบี น้องเนียร์ น้องยองแจ" มาร์คทักทายคนทั้งสี่ เพราะไม่รู้มาก่อนว่าทุกคนจะมารวมตัวอยู่ที่นี่

 

 

 

             "ทำไมน่ะเหรอ น้องเนียร์กับน้องยองแจของฉัน อยากให้พวกเรามาช่วยกันคิดแผนเซอไพร้ซ์น้องแบมน่ะสิ" แจ็คสันพูดขึ้นบ้าง

 

 

              "เซอไพร้ซ์แบมแบมเหรอ เซอไพร้ซ์แบมแบม แล้วทำไมต้องเซอไพร้ซ์แบมแบมด้วย" มาร์คคิดอย่างงงๆ

 

 

 

               "อ้าว! ไอ้นี่ พูดอย่างนี้อย่าลืมนะว่าแกลืมวันสำคัญของแบมแบมไป" เจบีถามขึ้นอย่างตกใจ

 

 

 

              "ใช่ๆ วันสำคัญของแบมแบม ถ้าไม่มีวันนี้ แกไม่มีทางมีเมียชื่อแบมแบมนะเว้ย" แจ็คสันเห็นด้วยกับเจบี

 

 

 

               "วันลำคัญของแบมแบมเหรอ วันสำคัญ ? อ้อ! อาทิตย์หน้าวันเกิดของแบมแบมนี่หว่า ลืมไปเลย ขอบใจนะแจ็คสัน เจบีที่เตือน ไม่อย่างนั้นฉันได้โดนแบมแบมเล่นงานแน่ๆ ขอบใจนะครับน้องเนียร์ น้องยองแจ" มาร์คหันไปขอบอกขอบใจทุกคน

 

 

 

              "ไม่ต้องขอบใจหรอกฮะ เนียร์ว่าเรามารวมหัวกันหาทางเซอไพร้ซ์วันเกิดของแบมแบมเถอะ เอายังไงดีนะ แบมแบมถึงจะเซอไพร้ซ์" จูเนียร์พูดขึ้นบ้าง

 

 

 

               "ยองแจว่า ก็เอาอย่างนี้สิฮะ ตอนที่พี่มาร์คจำวันเกิดแบมแบมไม่ได้ มันเซอไพร้ซ์ออกฮะ ถึงมันจะเสี่ยงโดนแบมแบมงอน แต่พอตอนเฉลยออกมาว่ามันเป็นแผน คงจะเซอไพร้ซ์น่าดู" ยองแจเสนอขึ้นบ้าง

 

 

             "นั่นสิ! แฟนใครฉลาดจัง ฉันเห็นด้วยกับยองแจว่ะ คนอื่นว่ายังไง" แจ็คสันเอ่ยชื่นชมแฟนที่ยิ้มหน้าบาน

 

 

             "เนียร์ก็เห็นด้วย เอาอย่างนี้ พวกเราทุกคนมาแกล้งลืมวันเกิดของแบมแบมกันเถอะ พอแบมแบมเริ่มงอนพวกเรา เราก็ค่อยเซอไพร้ซ์! ดีไหม" จูเนียร์พูดขึ้น

 

 

 

             "น้องเนียร์ว่ายังไง พี่ก็ว่าอย่างนั้นแหละครับ" เจบีเห็นพ้องกับทุกคน

 

 

 

             "งั้นก็มาคิดรายละเอียดกันต่อว่าจะเซอไพร้ซ์อะไรบ้าง" มาร์คพูดขึ้น แล้วทุกคนก็ช่วยกันเสนอความเห็นเรื่องการเซอไพร้ซ์แบมแบม

 

 

              

 

 

 

                                                             &&&&&&&&&&&&

 

 

 

               "เอ้! เหมือนลืมๆ อะไรไปน๊า" จูเนียร์เอาแต่นิ่งคิดอะไรบางอย่าง

 

 

             "เป็นอะไรไปวะไอ้เนียร์ ยืนคิดอะไรอยู่" ยองแจถามเพื่อน

 

 

 

               "ไม่รู้ว่ะ ฉันรู้สึกเหมือนลืมๆ อะไรไปอย่างนี่แหละ" จูเนียร์ทำท่าใช้ความคิด

 

 

 

                 "ลืมอะไรของแกวะ พวกเรามาช่วยกันคิดเซอไพร้ซ์วันเกิดไอ้แบมแบม ด้วยการแกล้งลืมวันเกิดไอ้แบมแบม ไม่ได้ให้แกมายืนคิดว่าลืมอะไรสักหน่อย" ยองแจพูดขึ้น

 

 

 

               "นั่นสิ แค่ฉันรู้สึกว่าฉันลืมอะไรไปสักอย่างนี่แหละ แต่คิดไม่ออก ลืมอะไรน๊า วันนี้ก็ได้คุยทั้งกับพี่มาร์ค พี่แจ็คสัน แก แล้วก็พี่เจบี ก็ครบแล้วนี่ ลืมอะไรน๊า" จูเนียร์เอาแต่ยืนคิด ยองแจส่ายหน้าไปมา เมื่อไม่เข้าใจว่าจูเนียร์ลืมอะไรเช่นกัน

 

 

 

                                                         &&&&&&&10%&&&&&&&

 

 

 

              "อาทิตย์หน้าวันเกิดพี่แบม เราจะซื้ออะไรให้พี่แบมดีน๊า เอ้ๆ ต้องเอาแบบเซอไพร้ซ์ ถูกใจของที่เราจะให้ ใช่สิ พี่แบมชอบเกมส์บริษัทคุณพ่อ หรือจะให้ที่บริษัทคิดเกมส์มาเพื่อเซอไพร้ซ์วันเกิดพี่แบมดีน๊า" ยูคยอมเอาแต่นั่งคิดหาของขวัญวันเกิดมาเซอร์ไพร้ซ์วันเกิดแบมแบมอยู่นานสองนาน

 

 

 

                                                               &&&&&&&&&&&&

 

 

 

             "พี่มาร์ค อาทิตย์หน้าเราจะไปจัดงานที่ไหนดี ที่บ้านคุณพ่อคุณแม่ของพี่มาร์ค หรือบ้านคุณพ่อคุณแม่ของแบมแบม เอ้! หรือจะไปจัดกับเพื่อนๆ อ้อ! เรียกเพื่อนๆ มารวมตัวที่บ้านของเราก็ดีนะฮะ" แบมแบมพูดขึ้นกับมาร์คที่กำลังเล่นอยู่กับน้องกันต์

 

 

 

             "จ๊เอ๋! น้องกันต์ เอ๊ะเอ๋! น้องกันต์ครับ ป๊ะป๊าอยู่นี่" มาร์คเอาแต่สนใจหยอกล้อเล่นกับลูกชาย

 

 

            "พี่มาร์ค!" แบมแบมเรียกมาร์คอีกครั้ง

 

 

            "อะไรกันครับ เรียกทำไม แบมแบมไม่เห็นเหรอว่า พี่กำลังเล่นกับลูกอยู่" มาร์คหันมาบอกคนตัวเล็ก

 

 

 

             "ก็เห็นฮะ แต่แบมแบมถามไม่ได้ยินหรือไง"

 

 

            "ถามเรื่องอะไรครับ" มาร์คทำเป็นไม่สนใจ

 

 

 

             "ก็เรื่องจัดงานวัน...." แบมแบมกำลังจะบอกเรื่องของตัวเองอีกครั้ง แต่มาร์คก็รีบพูดโพล่งขึ้นเสียก่อน เดี๋ยวถ้าแบมแบมเล่นพูดขึ้นมา แผนจำวันสำคัญของคนตัวเล็กไม่ได้ ก็มีอันไม่ต้องเซอไพร้ซ์กัน

 

 

 

             "งานอะไรครับ อ้อ! งานเลี้ยงเลื่อนตำแหน่งของเจบีสินะ อะไรกัน ทำไมเจบีไม่จัดที่บ้านของตัวเองล่ะ แล้วแบมแบมจะมาเป็นเดือดเป็นร้อนจัดงานให้เจบีทำไม หรือว่าจูเนียร์ขอให้ช่วยครับ" มาร์คพูดขึ้น

 

 

               "ใช่ที่ไหนกันล่ะ มันงาน...." แบมแบมกำลังจะพูดขึ้น แต่มาร์คก็พูดสวนขึ้นอีก

 

 

 

               "อ้อๆ จำได้แล้ว งานเลี้ยงสังสรรค์ประจำปีของแก๊งค์กระต่ายหมายฟัน อืม! แล้วแบมแบมอยากจัดที่ไหนล่ะครับ ในฐานะหัวหน้าแก๊งค์ก็คงต้องเหนื่อยหน่อยอ่ะนะ" มาร์คพูดอย่างคนที่ตีบทแตก

 

 

 

             "มันใช่ที่ไหนกันฮะ งานเลี้ยงของแก๊งค์มันจัดตั้งปลายปี พี่มาร์คนี่มั่วจริงๆ วันสำคัญ เอ่อ หรือว่าพี่มาร์คจะลืมเหรอฮะ" แบมแบมถามขึ้นอย่างตกใจ

 

 

 

             "ลืมเหรอ ลืมอะไร ไม่ลืมๆ เอ้! วันสำคัญเหรอ" มาร์คทำท่าครุ่นคิด

 

 

 

             "พี่มาร์ค! ชิ๊! นั่งคิดให้ตายไปเลยฮะ น้องกันต์ไปกับหม่ามี๊ดีกว่า อย่าอยู่กับพวกคนแก่ขี้หลงขี้ลืมเลย" แบมแบมรู้สึกงอนๆ ขึ้นมา เมื่อมาร์คดูท่าจะจำไม่ได้จริงๆ แต่ทำเป็นพูดโน่นพูดนี่กลบเกลื่อน แบมอุ้มน้องกันต์เดินหนีมาร์คไป

 

 

 

           "นั่นไง งอนจริงๆ แต่ยังไงก็สำเร็จล่ะวะ" มาร์คพูดขึ้น มองคนที่งอนตุ๊บป่องออกไป

 

 

 

                                                       &&&&&&&&&&&&&&&

 

 

 

             "น้องกันต์ ป๊ะป๊าของหนู ลืมวันเกิดของหม่ามี๊จริงๆ เหรอ ไม่อยากจะเชื่อเลย ถึงป๊ะป๊าจะลืม แต่เพื่อนเลิฟของหม่ามี๊ที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา คงไม่ลืมแน่ๆ" แบมแบมพูดคุยกับลูกชายที่พูดไม่ได้ พยายมพูดปลอบใจตัวเองที่ขนาดสามียังลืมวันสำคัญของแบมแบม

 

 

 

             "ชิ๊! คอยดูนะ หม่ามี๊จะไม่บอกเลยว่ามันวันอะไร ถ้าถึงวันแล้วยังจำไม่ได้ โดนดีแน่" แบมแบมเข่นเขี้ยวพูดขึ้นอย่างเริ่มโมโห

 

 

                     

                                                          &&&&&&&&&&&&&&

 

 

 

                "ไอ้เนียร์ ไอ้ยองแจ อาทิตย์หน้างดรวมแก๊งค์นะเว้ย" แบมแบมยิ้มร่าบอกเพื่อนๆ

 

 

             "อ้าว! ทำไมล่ะ" จูเนียร์ถามขึ้น

 

 

            "เออ! นั่นสิ ปกติหัวหน้าแก๊งค์อย่างแก ไม่ค่อยงดประชุมแก๊งค์นี่หว่า" ยองแจถามอย่างสงสัย

 

 

 

           "หยั่มมาๆ พวกแกๆ ฉันก็งดทุกครั้งนะที่เป็นวันสำคัญของคนในแก๊งค์" แบมแบมชี้หน้าเพื่อนทั้งสอง เพราะไม่เชื่อว่าเพื่อนจะลืมว่าอาทิตย์หน้ามีวันสำคัญอะไร

 

 

           "อ้าว! วันสำคัญของคนในแก๊ง วันของใครวะ ไอ้เนียร์ ของแกเหรอ" ยองแจหันไปถามจูเนียร์

 

 

           "เอ้! ไม่ใช่นะ หรือของไอ้ยูคมัน" จูเนียร์ทำท่าคิด

 

 

 

             "ฮึ่ม! แกสองคน แกสองคนก็ลืมเหรอวะ" แบมแบมเข่นเขี้ยวถามขึ้น เมื่อดูท่าเพื่อนเลิฟทั้งสองก็จำวันเกิดแบมแบมไม่ได้

 

 

 

              "ลืมอะไรวะ มันวันสำคัญของใครก็รีบบอกมาสิ พูดโน่นพูดนี่อยู่ได้ โอ้ย!" ยองแจถาม แต่จูเนียร์ก็กลัวแบมแบมจะตอบออกมา ก็เลยแอบหยิกยองแจที่ดันถามแบมแบมโต้งๆ

 

 

 

             ยองแจหันไปแอบขยิบตาให้จินยอง

 

 

              "เป็นอะไรของแกยองแจ แล้วนี่แกสองคนเล่นอะไรกันเนี่ย ชิ๊! วันอะไรก็ช่าง คนอย่างฉันไม่มีทางบอกหรอก ไอ้พวกบ้า ไอ้พวกสมองปลาทอง" แบมแบมบ่นกระปอดกระแปด

 

 

         "แล้วนี่ไอ้ยูคยอมไม่มารวมแก๊งค์เหรอ" แบมแบมถามขึ้นอีกครั้ง

 

 

            "เออ เห็นมันบอกว่าจะไปให้พ่อมันทำเกมส์อะไรนี่แหละ มันฝากบอกเอาไว้" ยองแจบอกแบมแบม

 

 

 

              "ถ้าอย่างนั้นก็แยกย้าย ชิ๊!" แบมแบมหน้ามุ่ย เมื่อขนาดยองแจกับจูเนียร์ยังจำวันเกิดของแบมแบมไม่ได้

 

 

 

              แบมแบมลุกออกจากโต๊ะไปก่อนอย่างโมโห

 

 

             "ดูดิ! ไอ้แบมแบมแม่งหน้ามุ่ยเดินไปโน่นแล้ว สำเร็จว่ะ" ยองแจพูดขึ้น

 

 

 

             "เออ สำเร็จก็ดีแล้ว ว่าแต่แกเถอะ จะไปถามมันทำไมว่าวันอะไร เกิดมันตอบขึ้นมา แผนได้พังพอดี" จูเนียร์ต่อว่ายองแจ

 

 

 

              "ไอ้แบมมันไม่บอกหรอกน่า ศักดิ์มันเยอะจะตาย คนอย่างมันไม่มีทางมาป่าวประกาศหรอกว่า พวกแกอย่าลืมวันเกิดฉันนะ เพราะมันไม่ใช่คนหน้าใหญ่ อยากได้ของขวัญจากเพื่อนอย่างแกไอ้เนียร์" ยองแจกระเซ้าจูเนียร์

 

 

           "หนอย! ไอ้นี่ ทำเป็นรู้ดี เราก็กลับกันเถอะ คิดถึงพี่เจบีแล้วว่ะ" จูเนียร์ชวนยองแจกลับไป เมื่อแบมแบมโมโหหัวฟัดหัวเหวี่ยงออกไปจากแก๊งค์

 

 

 

              "อะไรกันวะ ขนาดไอ้ยองแจ กับไอ้จูเนียร์ยังลืมวันเกิดของเรา นี่เรามันไม่สำคัญขนาดนี้เลยเหรอวะ" แบมแบมน้อยอกน้อยใจขึ้นมา เมื่อมาร์ค จูเนียร์ ยองแจลืมวันเกิดของแบมแบม

 

 

 

                                                             &&&&&&&20%&&&&&&

 

 

 

 

                "พรุ่งนี้ก็จะถึงวันเกิดของแบมแบมแล้ว วันนี้เราไม่ต้องไปเข้ารวมแก๊งค์หรอกว่ะยองแจ อยู่ช่วยพี่มาร์คจัดงานเซอไพร้ซ์วันเกิดแบมแบมเถอะ" จูเนียร์บอกยองแจ

 

 

            "เออ! นั่นสิ ถ้าอย่างนั้นเราก็ชวนพี่เจบี พี่แจ็คสันไปหาพี่มาร์คที่บ้านกัน พี่มาร์คบอกว่าจะเซอร์ไพร้ซ์งานวันเกิดที่คุณพ่อคุณแม่ของแบมแบมใช่ไหม" ยองแจถามขึ้น

 

 

          "ใช่ๆ ถ้าอย่างนั้น โทรบอกหัวหน้าแก๊งค์กระต่ายหมายฟันดีกว่า ว่าวันนี้เราจะไม่ไปเข้าแก๊งค์" จูเนียร์หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ตั้งใจจะโทรหาแบมแบม

 

 

           "เฮ้ยๆ เดี๋ยวก่อน แกจะบอกไอ้แบมว่ายังไง เรื่องที่เราสองคนจะไม่ไปรวมแก๊งค์วันนี้ บอกเหตุผลให้มันดีๆ นะเว้ย เดี๋ยวไอ้แบมมันจะสงสัยเอา" ยองแจบอกจูเนียร์

 

 

 

            "เออ นั่นน่ะสิ แล้วจะอ้างเหตุผลยังไงดีวะ" จูเนียร์หันมาขอความเห็นยองแจ

 

 

 

          "คิดไม่ออกเหมือนกันว่ะ" ยองแจเกาหัวแกรกๆ คิดไม่ออก

 

 

 

            "ถ้าอย้างนั้นก็เอางี้ ตื๊ดๆๆๆๆๆ" จูเนียร์ไม่พูดพร่ำทำเพลง โทรหาหัวหน้าแก๊งค์กระต่ายหมายฟันทันที

 

 

 

            "ฮัลโหลว่าไงไอ้เนียร์ ใกล้มาถึงที่ประชุมแก๊งค์ยังวะ ฉันรอทุกคนอยู่ ทำไมยังไม่เห็นมีใครโผล่มาสักตัว ไอ้ยูคยอมก็ไม่เห็น" แบมแบมถามคนที่โทรมา

 

 

 

            "อ้าวเหรอ! เอ่อ ไอ้แบม คืออย่างนี้ว่ะ แค่กๆ คือ ฉันกับยองแจไม่ค่อยสบาย วันนี้ขอไม่เข้าแก๊งค์สักวันนะ" จูเนียร์แกล้งไอบอกปลายสาย

 

 

 

          "แกกับยองแจไม่สบายเหรอ แสดงว่าตอนนี้แกสองคนก็อยู่ด้วยกันน่ะสิ นี่ไม่สบายจริงๆ เหรอเปล่า หรือจะแอบไปเที่ยวไหนกันสองคน" แบมแบมถามอย่างจับผิด

 

 

          "เปล่าๆ ไม่ได้ไปไหน แค่กๆๆๆ ฉันกับยองแจไม่สบายจริงๆ เลยจะขอไม่เข้าแก๊งค์หนึ่งวัน ไม่อยากเอาไข้หวัดไปติดแกกับยูคยอม" จูเนียร์บอกแบมแบมอีกครั้ง

 

 

           "เออๆ จะไปไหนก็ไปเลยไป รู้ไหมฉันอุตส่าห์ทิ้งน้องกันไว้กับพี่มาร์ค เพื่อมาหาพวกแก พวกแกก็ดันไม่มาที่แก๊งค์อีก ไม่มาไม่ว่า แต่ดันลืมวัน เอ่อ ช่างมันเถอะ อยากจะทำอะไรก็ตามใจ เดี๋ยวยูคยอมมา ฉันก็จะกลับไปหาน้องกันต์เหมือนกัน" แบมแบมพูดขึ้นอย่างหัวเสีย ดูท่าเพื่อนทั้งสองจะลืมวันเกิดของแบมแบมจริงๆ

 

 

 

             พรุ่งนี้ก็จะถึงวันเกิดของแบมแบมอยู่แล้ว ทำไมทุกคนถึงได้ดูไม่สนใจมันสักนิด ทุกคนดูจำวันเกิดแบมแบมไม่ได้สักกะคน แม้กระทั่งพี่มาร์ค แบมแบมคิดอย่างน้อยใจ

 

 

 

           "แค่กๆ ถ้าอย่างนั้น ฉันวางสายก่อนนะ จะได้ไปนอนพักผ่อน" จูเนียร์ทำเป็นไม่สนใจ ทั้งที่รู้ว่าแบมแบมพูดประชด เพราะไม่พอใย แล้วรีบวางสายไป 

 

 

 

          "ว่ายังไงไอ้เนียร์ ไอ้แบมแบมมันว่าอะไรไหม เรื่องที่เราไม่ไปรวมแก๊งค์ แล้วมันสงสัยอะไรเหรอเปล่า" ยองแจถามอย่างลุ้นๆ

 

 

         "ไม่ว่ะ ก็แค่งอนๆ ไปเว้ย รีบไปตามพี่แจ็คสันกับพี่เจบีไปรวมตัวที่บ้านของคุณพ่อคุณแม่ของแบมแบมกัน" จูเนียร์บอก แล้วชักชวนกันไปรวมตัวเพื่อเตรียมงานวันเกิดให้แบมแบม

 

 

 

                                                     &&&&&&&&&&&&&&&&&

 

 

 

             "ว่ายังไงครับน้องกันต์ อยากช่วยป๊ะป๊าจัดงานวันเกิดให้หม่ามี๊เหรอ" มาร์คเดินไปลูบศีรษะเล็กของน้องกันต์ที่เอาแต่ทำท่าจะตีลูกโป่งที่ห้อยอยู่สูง

 

 

 

          น้องกันต์ทำเพียงพยักหน้า และทำมือขึ้นสูงเอื้อมหยิบลูกโป่งเหมือนอยากได้

 

 

 

           "เล่นไม่ได้ลูก เดี๋ยวถ้าน้องกันต์ทำแตกจะตกใจเอา นั่งอยู่เป็นกำลังใจให้ป๊ะป๊าจัดงานครบรอบวันเกิดให้หม่ามี๊แบมตรงนี้แหละ อีกเดี๋ยวพวกน้าๆ อาๆ จะมาช่วยเราจัดงานวันเกิดให้หม่ามี๊ ป๊ะป๊าคงเบาแรงลงไปเยอะ แล้วพรุ่งนี้คุณปู่คุณย่าก็คงต้องรีบมาให้ทันก่อนการเซอไพร้ซ์หม่ามี๊แบมแน่ๆ" มาร์คอุ้มลูกชายให้ไปนั่งบนเบาะนุ่มนิ่ม

 

 

 

              "มาร์คพักทานของว่างก่อนค่อยทำต่อสิลูก หลานยายเอาขนมไหมครับ" แม่ของแบมแบมยกถาดขนมพร้อมเครื่องดื่มมาวางไว้ให้มาร์ค หยิบขนมไปให้น้องกันต์ถือกัดกินเล่น

 

 

                                                            &&&&&&&&&&&&

 

 

 

           "นี่จะลืมวันครบรอบวันเกิดของเราจริงๆ ใช่ไหม ก็ได้ๆ ไม่เห็นจะง้อเลย ไม่จัดงานวันเกิดสักปีก็ไม่เห็นจะเป็นไรเลย" แบมแบมพูดจากระเง้ากระงอดกับตัวเอง

 

 

            "ไม่อยากจะเชื่อเลย ทำไมปีนี้ทุกคนถึงได้ลืมเราไปหมดนะ คิดแล้วมันน่าน้อยใจนัก ชิ๊! จริงสิ ถึงใครจะลืมวันเกิดเราก็ลืมไป แต่ผู้มีพระคุณสองคนนี้ต้องไม่ลืมแน่ๆ" แบมแบมคิดแล้วหยิบโทรศัพท์โทรไปที่เบอร์หนึ่ง

 

 

 

               "ตื๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ" เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น คนที่กำลังช่วยมาร์คพับกระดาษเป็นสีสัน เพื่อตกแต่งงานวันเกิดให้ลูก ตกใจจนร้อนรน

 

 

 

            "แย่แล้วๆ แบมแบมโทรมา ทำยังไงดีคุณ" พ่อของแบมแบมหยิบโทรศัพท์ที่มีสายเข้าวิ่งมาหาแม่ของแบมแบมที่อยู่กับมาร์คและหลาน

 

 

 

            "ตกใจอะไรกันคุณ ก็รับสายของลูกสิ" แม่ของแบมแบมบอกสามี

 

 

 

          "เอ่อ ผมกลัวว่าแบมแบมจะถามเรื่องงานวันเกิดของแกน่ะสิ คนอื่นแกล้งลืมงานวันเกิดของแบมแบม แบมแบมก็คงไม่สงสัยเท่าไร แต่ถ้าเป็นพ่อแม่ที่ให้กำเนิดมา ลืมวันเกิดของแบมแบม แบมแบมอาจจะยากที่จะเชื่อก็ได้" พ่อของแบมแบมพูดขึ้น

 

 

 

            "คุณนี่ก็ แค่นี้ก็ป๊อด ส่งโทรศัพท์มานี่ ฉันจะคุยกับลูกเอง รู้ไหมสมัยเรียนอยู่ที่ไทย ฉันเคยเรียนการแสดงด้วยนะ" แม่ของแบมแบมหยิบโทรศัพท์จากสามี แล้วกดรับสาย

 

 

           "ฮัลโหล แบมแบมว่ายังไงลูก" แม่ของแบมแบมถามคนตัวเล็กด้วยน้ำเสียงปกติ

 

 

           "สวัสดีฮะแบมแบมเองฮะแม่ คุณแม่จำได้ไหม พรุ่งนี้เป็นวันอะไร" แบมแบมพูดอ้อนๆ

 

 

          "วันอะไรเหรอแบมแบม อ้อ! พรุ่งนี้เป็นวันที่พ่อ นัดแม่ไปเที่ยวด้วยกันนี่นา แค่นี้ก่อนนะลูก แม่ขอไปทวงสัญญากับพ่อก่อน" แม่ของแบมแบมทำท่าจะตัดสาย

 

 

          "ดะเดี๋ยว เดี๋ยวก่อนฮะคุณแม่ (อะไรกัน คุณแม่ก็ยังลืมวันเกิดเราเหรอ ไม่จริง! ถ้าอย่างนั้นคุณพ่อล่ะ คุณพ่อลืมวันเกิดของลูกคนนี้ด้วยอีกคนหรือเปล่า) เอ่อ คุณแม่ แบมแบมอยากคุยกับคุณพ่อฮะ" แบมแบมอยากจะรู้ว่าพ่อผู้ให้กำเนิด ลืมวันครบรอบวันเกิดของแบมแบมอีกคนไหม

 

 

        แม่ของแบมแบมหันไปมองหน้าสามี ที่ทำแขนไขว้ เมื่อเดาว่าแบมแบมขอคุยโทรศัพท์ด้วย แม่ของแบมแบมมองหน้าสามีที่เอาแต่หลบเลี่ยง กลัวพูดกับลูก แล้วลูกจับได้อย่างเซ็งๆ แล้วคิดเหตุผลตอบแบมแบมไป

 

 

 

             "ตอนนี้คุณพ่อไปพักงีบน่ะลูก พรุ่งนี้คุณพ่อต้องออกเดินทางไปตรวจสาขาแต่เช้า เฮ้อ! กว่าจะกลับก็คงเย็นๆ จะมาทันนัดที่บอกว่าจะพาแม่ไปเที่ยวพรุ่งนี้หรือเปล่านะ" แม่ของแบมแบมแกล้งตัดพ้อสามี

 

 

 

             "อะไรกันพรุ่งนี้คุณพ่อคุณแม่ติดธุระจะไปเที่ยวด้วยกันทั้งคู่เลยเหรอฮะ แล้วแบมแบมล่ะ" แบมแบมคิดถึงเรื่องวันเกิดขึ้นมา ขนาดพ่อกับแม่ยังลืมวันเกิดของแบมแบมเหรอนี่ แบมแบมคิดอย่างเศร้าๆ

 

 

 

          "อ้าว! แบมแบมก็ต้องอยู่เลี้ยงน้องกันต์สิจ๊ะ อะไรกันโตจนมีลูกมีเต้า ยังติดพ่อกับแม่ อยากไปเที่ยวด้วยกันอีกเหรอ" แม่ของแบมแบมบอกปลายสาย

 

 

 

            "ปละเปล่าฮะ แบมแบมไม่ได้อยากจะไปขัดเวลาสวีทของคุณพ่อคุณแม่ แบมแบมแค่สงสัยว่าคุณพ่อคุณแม่ลืม... ช่างมันเถอะฮะ เอาเป็นว่า คุณแม่ช่วยอวยพรให้แบมแบมหน่อยสิฮะ" แบมแบมบอกคนที่คอยอวยพรให้แบมแบมในวันเกิดทุกๆ ปี

 

 

          "อวยพรให้ลูกเหรอ ทำไมกัน ยังไม่ถึงวันเกิดของแบมแบมสักหน่อย เอาไว้วันเกิดแม่จะอวยพรให้นะ แค่นี้นะแบมแบม แม่ไปคุยกับพ่อเรื่องแพลนพรุ่งนี้ก่อน" แม่ของแบมแบมรีบตัดสาย เมื่อน้องกันต์ขยับมาใกล้ยาย กลัวว่าเสียงของน้องกันต์จะดังเข้าไปในโทรศัพท์

 

 

        ให้แบมแบมคิดว่าลูกที่อยู่ที่บ้านกับป๊ะป๊ามาร์คตอนนี้ มาโผล่อยู่กับคุณตาคุณยายได้ยังไง

 

 

 

            "ฮึกๆๆๆ คุณแม่ ไม่อยากจะเชื่อเลย ขนาดคุณแม่ยังลืมวันเกิดของแบมแบมเหรอเนี่ย" แบมแบมกลั้นสะอื้น ก้มหน้าลงบนโต๊ะหินอ่อน ที่ประชุมแก๊งค์

 

 

 

          "พี่แบม พี่แบมเป็นอะไรครับ" เสียงทุ้มเขย่าที่แขนของแบมแบม ที่ก้มหน้าซบลงกับแขนอยู่บนโต๊ะนิ่ง

 

 

 

           "ฮึกๆๆๆ ยูคยอม มาแล้วเหรอ  วันนี้ยองแจกับจูเนียร์ไม่มาเข้าแก๊งค์ เราสองคนก็แยกย้ายกันกลับเถอะ" แบมแบมเงยหน้า มองคนตัวโต ลูกน้องในแก๊งค์อีกคนที่แบมแบมรออยู่ เพื่อจะได้ขอแยกย้ายออกไป

 

 

             "อ้าว! ผมเพิ่งมาถึงพี่แบมก็จะกลับเลยเหรอ แล้วนั่นทำไมทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อย่างนั้นล่ะครับ เกิดอะไรขึ้น" ยูคยอมที่ยืนอยู่ตรงหน้าของคนที่ขยับตัวมาหาคนที่ยืนอยู่ จนยูคยอมเอื้อมมือลงมาปัดป่ายน้ำตาที่รื้นอยู่ที่ขนตางอนยาวของคนที่น้ำตาคลอเบ้าได้

 

 

             "เปล่าไม่ได้เป็นอะไร แล้วนั่นนายเอาอะไรซ่อนไว้ข้างหลังล่ะ" แบมแบมลอบสังเกตคนที่มีพิรุธ พอแบมแบมถาม ยูคยอมก็เอาแต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

 

 

 

              "รู้แล้วเหรอครับ พี่แบมฉลาดจัง นี่ครับ! สุขสันต์วันเกิดล่วงหน้าครับพี่แบม มีความสุขมากๆ นะ ยูคยอมอยากให้ของขวัญวันเกิดพี่แบมก่อนทุกคน ก็เลยอยากจะให้ของขวัญพี่แบมล่วงหน้าก่อนวันครอบรอบวันเกิดจริงๆ ในวันพรุ่งนี้

 

 

          ขอบคุณคุณแม่ของพี่ด้วยนะครับที่ทำให้พี่แบมเกิดมา จนชีวิตของยูคยอมมีสีสันทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้ๆ พี่ ของขวัญชิ้นนี้ของผมมันพิเศษมากเลยนะครับ ผมให้พ่อของผม คิดเกมส์ที่คาเรคเตอร์หลักหน้าเหมือนพี่แบม ส่วนคาเรคเตอร์หลักอีกตัวก็หน้าเหมือนผม แล้วผมก็ตั้งชื่อเกมส์นี้ว่า แบมแบมแอนด์ยูคยอมอินวันเดอร์แลนด์ด้วยครับ หวังว่าพี่แบมจะชอบของขวัญชิ้นพิเศษชิ้นนี้นะ"

 

 

               ยูคยอมยื่นกล่องของขวัญให้แบมแบม หลังจากคุยซะยืดยาว 

 

 

 

          "ฮึกๆๆๆๆๆ ฮือๆๆๆๆๆๆๆๆ ยูคยอมขอบใจนะ พี่ชอบ ชอบมากเลย ของขวัญพิเศษๆ ของนาย พี่จะไม่ชอบได้ยังไงล่ะ ในเมื่อไม่มีใครจำวันเกิดของพี่ได้ มีแต่นายที่จำมันได้  ขอบใจนะยูคยอม ที่นายไม่ลืมวันสำคัญของพี่ ฮือๆๆๆๆๆๆ" แบมแบมโผเข้าซบยูคยอมร้องไห้ ในที่สุด ก็มีใครสักคนที่ยังจำวันเกิดของแบมแบมได้

 

 

 

            "โอ้! อย่าร้องครับ นี่ไม่มีใครจำวันเกิดพี่แบมได้เลยเหรอครับ แย่จัง โอ๋ๆ อย่าร้องนะ ถึงจะไม่มีใครจำได้ แต่ยูคยอมคนนี้ก็จำวันเกิดของพี่แบมได้ขึ้นใจ อย่าร้องนะครับ" ยูคยอมได้โอกาสสวมกอดปลอบใจแบมแบมแบบแนบชิด

 

 

 

             " ฮือๆๆๆๆๆๆๆๆ นั่นสิ ขอบใจนายมากนะยูคยอม ฮือๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ในที่สุด นายก็ทำให้ฉันรู้สึกว่าฉันมีตัวตน ฉันมีความสำคัญบ้างเหมือนกัน ฮือๆๆๆๆๆ" แบมแบมร้องไห้จ้า ยูคยอมกอดปลอบแบมแบม

 

 

 

               "อุ้ย! ฟินจังเลย ตัวนุ่มนิ่มดีจัง ไม่คิดไม่ฝันว่าอยู่ดีๆ เราก็ได้กลายเป็นฮีโร่ของพี่แบม ไอ้มาร์ค! แกตกกระป๋องแน่ เล่นลืมวันเกิดเมียแบบนี้ เครดิตเสียเลยแก 55555+++++" ยูคยอมกระหยิ่มยิ้มย่องในใจ ขณะที่กอดแบมแบมอย่างฟินๆ

 

 

 

                                                             &&&&&&&40%&&&&&&&&

            

 

          "ฮัลโหล แบมแบมเหรอ คืนนี้พี่กลับดึกนะ ทานข้าวไปก่อนเลย น้องกันต์ก็ฝากไว้ที่บ้านคุณปู่คุณย่าไปก่อน ตอนเช้าก็ค่อยไปรับ แค่นี้นะครับ" มาร์ควางสายจากแบมแบมทันที ที่พูดจบ

 

 

            "เดี๋ยวๆ พี่มาร์คฮะ พี่มาร์คจะติดประชุมได้ยังไง วันนี้มันวันครอบรอบเกิดของแบมแบมนะ ฮึกๆๆๆ ไม่จริง ไม่จริงใช่ไหม ทุกคนไม่ได้ลืมวันเกิดของเราไปจริงๆ ใช่ไหม " แบมแบมกลั้นสะอื้น 

 

 

 

             "ทุกคนลืมวันเกิดของเราไปแล้วจริงๆ ยกเว้นยูคยอม แต่เราไม่ได้ต้องการให้แค่ยูคยอมจำวันครบรอบวันเกิดของเราได้คนเดียวสักหน่อย ฮึกๆๆๆๆๆ" แบมแบมเดินไปที่ตู้เย็น หยิบขนมเค้กออกมาจุดเทียนวันเกิด

 

 

           ปกติน้องกันต์จะถูกสลับกันเลี้ยงระหว่างบ้านของปู่และย่า กับบ้านของตาและยาย ตอนเย็นมาร์คกลับจากทำงานก็จะไปรับน้องกันต์ กลับมาหาแบมแบมที่บ้าน หลังจากที่แบมแบมประชุมแก๊งค์กลับมาพอดี

 

 

            แต่วันนี้มาร์คโทรมาบอกว่ากลับบ้านดึก คนที่ต้องไปรับน้องกันต์ก็เลยต้องปล่อยให้น้องกันต์นอนค้างที่บ้านพ่อกับแม่ ตอนนี้แบมแบมก็อยู่รอมาร์คกลับมาจากที่ทำงานอยู่ที่บ้านเพียงลำพัง คนตัวเล็กที่เข้าใจว่าทุกคนลืมวันเกิด

 

 

           ก็เลยแอบซื้อเค้กวันเกิดของตัวเองเอาไว้ กะจะเฉลยบอกมาร์คหลังจากคนตัวโตกลับมาจากที่ทำงาน แล้วร้องเพลงเป่าเทียนวันเกิดกับมาร์คและน้องกันต์ แต่มีอันต้องผิดแผนเพราะคนตัวโตติดงานกลับบ้านดึก

 

 

           แบมแบมถือเค้กด้วยมืออันสั่นเทา ไปวางที่โต๊ะ แล้วเริ่มร้องเพลงอวยพรวันเกิดให้ตัวเอง

 

 

            "แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูยู แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูยู ฮึกๆๆๆๆๆ ฮือๆๆๆๆๆ  แฮปปี้เบิร์ดเดย์ แฮปปี้เบิร์ดเดย์  แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูยู ฮึกๆๆๆๆๆ ฮือๆๆๆๆๆ" แบมแบมร้องไห้ออกมาอย่างสุดกลั้น

 

 

 

           "ทำไมวันเกิดปีนี้ถึงได้หดหู่ขนาดนี้นะ มีเพื่อนรัก เพื่อนก็จำวันเกิดของเราไม่ได้สักคน ขนาดพ่อกับแม่ก็ยังหนีไปเที่ยว เพราะลืมวันเกิดของเรา มีคนรัก คนรักก็ติดงานในวันเกิดของเราอีก แย่จริงๆ ฮือๆๆๆๆๆๆๆๆ" แบมแบมร้องไห้ออกมาต่อหน้าขนมเค้ก

 

 

 

                                                          &&&&&&&&&&&&&&

 

 

             "มาร์ค แม่ว่าเลิกแผนเซอไพร้ซ์แบมแบมสักทีเถอะ รีบโทรหาแบมแบมให้แบมแบมมาที่นี่เร็วๆ เลย" แม่ของมาร์คที่มารอเซอไพร้ซ์งานครบรอบวันเกิดของแบมแบมพูดขึ้น

 

 

            "นั่นสิ ป่านนี้คงเสียใจแย่ แกเล่นโทรไปบอกน้องแบบนั้น" พ่อของมาร์คพูดขึ้นอีกคน

 

 

           "ถ้าอย่างนั้นเอาอย่างนี้แล้วกันมาร์ค เดี๋ยวแม่โทรไปบอกแบมแบมเอง ตอนนี้แบมแบมเข้าใจว่าแม่กับพ่อ ออกไปเที่ยวกันไม่มีใครอยู่ที่นี่ เดี๋ยวแม่จะบอกให้แบมแบมมาเอาของสำคัญที่นี่ แบมแบมคงไม่เอะใจอะไรหรอก"

 

               แม่ของแบมแบมพูดขึ้นบ้าง วันนี้ทุกคนมารวมตัวกันที่บ้านพ่อและแม่ของแบมแบม สถานที่จัดงานเซอไพร้ซ์วันเกิด ที่ตอนนี้เจ้าของงานวันเกิดกำลังนั่งร้องไห้อยู่ที่บ้านของตัวเอง

 

 

            "รีบโทรเลยแม่ พ่อกลัวแบมแบมจะกำลังเสียใจที่ทุกคนลืมวันเกิดลูกกันหมด เดี๋ยวงานจะพลอยกล่อยกันพอดี" พ่อของแบมแบมเร่งภรรยา

 

 

          "เอ้าๆ เด็กๆ เงียบๆ กันหน่อย แม่กำลังจะโทรตามเจ้าภาพมาแล้ว ช่วยดูน้องกันต์ให้แม่ด้วยนะ" แม่ของแบมแบมตะโกนบอกแจ็คสัน เจบี จูเนียร์ และยองแจ

 

 

           "ฮะ/ครับ น้องกันต์มาเล่นกับอาๆ น้าๆ มา" ทุกคนขานรับเป็นเสียงเดียว

 

 

 

                                                      &&&&&&&&&&&&&&&

 

 

           "ตื๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ" เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น คนที่กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้น กลั้นสะอื้นรับโทรศัพท์

 

 

            "ฮึกๆๆๆๆ ว่ายังไงฮะคุณแม่" แบมแบมถามปลายสายเสียงเศร้า

 

 

 

           "แบมแบมเป็นอะไรลูก ทำไมน้ำเสียงเป็นแบบนั้น" แม่ของแบมแบมถามคนตัวเล็ก

 

 

          "เปล่าฮะ แบมแบมไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย คุณแม่มีอะไรหรือเปล่าฮะ ฮึกๆๆๆ" แบมแบมปฏิเสธแม่ แล้วถามถึงสาเหตุที่แม่โทรมา

            

 

 

            "ไม่ได้เป็นอะไรแน่นะ คืออย่างนี้ลูก แม่จะรบกวนให้แบมแบมไปดูแหวนเพชรในตู้ให้แม่หน่อย แม่จำได้ว่าแม่ใส่ติดนิ้วมาด้วย แต่พอมาถึงที่นี่แม่กลับไม่เห็นมันสวมอยู่บนนิ้วของแม่ แม่เลยไม่แน่ใจว่ามันหลุดหล่นหายไป หรือว่าแม่เบลอลืมสวมมาจากบ้านกันแน่

 

 

              แบมแบมรีบไปดูที่บ้านให้แม่หน่อยนะ แหวนวงนี้คุณพ่อของลูก ซื้อให้ตอนคืนดีกันเสียด้วยสิ หายไปล่ะแย่เลย แบมแบมมีกุญแจสำรองที่บ้านอยู่ใช่ไหม" แม่ของแบมแบมบอกเหตุผล

 

 

            "ฮะ คุณแม่ เดี๋ยวแบมแบมจะรีบไปดูให้เดี๋ยวนี้แหละ แม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะ ถ้าแหวนอยู่ที่บ้าน แบมแบมจะรีบโทรบอกแม่ทันที เที่ยวกับคุณพ่อให้สนุกนะฮะ" แบมแบมบอกแล้ววางสายไป

 

 

 

                                                      &&&&&&&&&&&&&&

 

 

            "ทุกคน แบมแบมกำลังจะมาที่นี่แล้วนะ" แม่ของแบมแบมตะโกนบอกทุกคนให้เตรียมตัว

 

 

          "แบมแบมคงนั่งแท๊กซี่มา ยังพอมีเวลาเตรียมตัว ประจำที่เลยทุกคน เอาให้เงียบที่สุด แบมแบมมาถึงที่นี่จะได้เข้าใจว่าไม่มีใครอยู่จริงๆ" มาร์คบอกทุกอย่าง หลังจากเตรียมการกันไว้แล้ว

 

 

 

                                                           &&&&&&&50%&&&&&&

       "ทำไมบ้านเงียบจัง ก็พี่จูเนียร์ กับพี่ยองแจ โทรมาบอกว่าวันนี้จะมีงานเซอไพร้ซ์วันเกิดที่นี่ไม่ใช่เหรอ ดูตามที่อยู่ที่ส่งมาให้ทางข้อความมือถือ ก็บ้านหลังนี้แหละ ไม่ผิดแน่

         เฮ้อ! นึกว่าพวกพี่ๆ จะลืมวันเกิดพี่แบมจริงๆ เสียอีก ที่แท้มันก็เป็นแผน ฝันสลายเลยเรา ได้กลายเป็นฮีโร่ของพี่แบม ได้แค่ไม่กี่ชั่วโมง" ชายหนุ่มเดินบ่น มองเข้าไปในบ้าน แต่ก็พบว่าบ้านเงียบเชียบ

          "มาแล้วๆ ทุกคน 1 2 3 เซอไพร้ซ์! สุขสันต์วันเกิดนะแบมแบม หวูดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ" ทุกคนกระโดดออกมาจากที่ซ่อนตะโกนเสียงดัง บางคนก็เป่าหวูดสำหรับใช้ในงานปาร์ตี้

            "เฮ้ยๆๆๆ ตกใจหมด เล่นอะไรกันเนี่ย" ชายหนุ่มสะดุ้งโหยง ตกใจสุดขีด ที่อยู่ดีๆ ทุกคนก็กระโดดมาตรงหน้า

             "ยูคยอม! ไอ้ยูคยอม! รุ่นน้องของแบมแบมเนี่ย ใครเชิญมันมาวะ" พวกที่กระโดดจากที่ซ่อนต่างพากันเรียกชื่อผู้มาเยือนอย่างหัวเสีย

           "เราสองคนเองแหละ พี่เจบี พี่แจ็คสัน อย่าเพิ่งโมโหนะ แบมแบมน่ะมันรักเพื่อนๆ ในแก๊งค์เท่ากัน ถ้าขืนไม่พายูคยอมมา แบมแบมมันต้องไม่พอใจแน่ๆ" ยองแจหันไปบอกพวกพี่ๆ ที่ทำเสียงเขียวใส่รุ่นน้องสุดแสบของแบมแบม

          "นั่นสิ! ยูคยอม นายมาก็ดีแล้ว เดี๋ยวนายคอยเป็นคนอุ้มน้องกันต์ อย่าให้น้องกันต์ร้องเสียงดัง ตอนที่เห็นแบมแบมก็แล้วกัน ส่วนที่เหลือหลบเข้าที่ซ่อนเหมือนเดิมแล้วกันนะ ต้องรีบหน่อยแล้ว แบมแบมคงใกล้มาถึงแล้ว อ้อ! เราเปลี่ยนไปซ่อนตัวในบ้านกันเถอะ แบมแบมมีกุญแจสำรอง พอแบมแบมไขกุญแจเข้าบ้านไปปุ๊บ เราก็ค่อย เซอไพร้ซ์" มาร์คสั่งการ ส่งน้องกันต์ให้ยูคยอม แล้วทุกคนรวมถึงพ่อและแม่ ก็เดินเข้าที่ซ่อนกัน

         "ก็ได้ ชิ๊!" ยูคยอมอุ้มน้องกันต์ไปหลบบ้างอีกคน ทุกคนเดินทะยอยเข้าไปในบ้าน

        "ชู่! น้องกันต์คนดีของน้ายูคยอม อย่าเสียงดังนะ เดี๋ยวหม่ามี๊แบมสุดน่ารักก็มาหาหนูแล้ว" ยูคยอมอุ้มน้องกันต์ที่ดิ้นขลุกขลัก

           "อื้อๆๆๆๆ" น้องกันต์ดิ้นรน เพราะไม่คุ้นมือยูคยอม

           "ยูคยอม แกทำอะไรของแก เดี๋ยวแบมแบมมาก็ได้แผนแตก ทำให้น้องกันต์หยุดดิ้นสิ" ยองแจ และจูเนียร์หันมามองยูคยอมตาเขียวในความมืด พวกที่เหลือก็ทำหน้าเซ็ง พวกผู้ใหญ่ที่นั่งอยู่ที่โซฟาด้านใน พากันเดินออกมาดู

            "น้องกันต์อย่าดิ้นสิครับ อย่าดิ้นนะ" ยูคยอมกอดรัดน้องกันต์แน่นขึ้น

             น้องกันต์ดึงมือยูคยอม แล้วฝังเขี้ยวเล็กๆ ลงไปที่มือของยูคยอม

             "อื้อ! งั่ม!"

               "โอ้ยยยยยยยยยยย อะจ๊ากกกก น้องกันต์กัดมือน้าทำไมครับ โอ้ย!" ยูคยอมร้องเจ็บลั่น

              "แงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ" น้องกันต์ร้องลั่น เมื่อยูคยอมร้องเสียงดังใส่หน้า

               "ไอ้ยูคยอม แกทำบ้าอะไรของแกเนี่ย ดูน้องกันต์ยังไงของแกวะ ไอ้นี่ ถ้าแผนการณ์ที่พวกฉันอุตส่าห์วางแผนกันเป็นอาทิตย์ๆ พังเพราะแกนะ แกโดนเล่นงานแน่ๆ" จูเนียร์หันไปต่อว่ายูคยอมที่ทำให้น้องกันต์ร้องไห้

              "ก็น้องกันต์กัดมือผมนี่ โอ้ย! เจ็บตัว แถมโดนด่าอีก น้องกันนี่ร้ายเหมือน...." ยูคยอมหันไปมองสบตาคนที่อุ้มน้องกันต์มาส่งให้ ทั้งที่รู้ดีว่าน้องกันต์ไม่ค่อยคุ้นกับคนที่ไม่ค่อยได้เจอหน้า มาร์คลอบขำที่ยูคยอม โดนลูกชายหัวแก้วหัวแหวน ลงโทษด้วยการกัดแขนจริงๆ เพราะปกติน้องกันต์จะคันฟันและกัดคนที่ไม่ค่อยคุ้นเท่านั้น

             "ฮึ่ม! ร้ายเหมือนพ่องงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง โอ๋ๆๆๆ อย่าร้องนะ น้ายูคยอมไม่ได้ว่า กัดเลยครับ กัดเลยๆ" ยูคยอมพูดขึ้น แล้วยื่นมือให้น้องกันต์กัด

              "งั่มๆๆๆๆ" น้องกันต์ก็กัดมือของยูคยอม แล้วหยุดร้องไห้

               "โอ้ยๆ เอาเลยๆ เต็มที่เลยลูก" ยูคยอมกัดฟันทนเจ็บ ยอมให้น้องกันต์กัด 

            "น้องกันต์มาหาย่าดีกว่า มาลูก" แม่ของมาร์คเดินไปอุ้มน้องกันต์มาจากยูคยอมกลัวจะเสียแผน ทุกคนพากันอยู่เงียบๆ เพื่อรอแบมแบมกันต่อไป เมื่อน้องกันต์ถูกคุณย่าอุ้มไปรอที่โซฟา

                                                                 &&&&&&60%&&&&&&                                              

                                                                                                                                                  

           

              “จอดหน้าบ้านหลังนี้แหละฮะ นี่ฮะเงิน ไม่ต้องทอนฮะ” แบมแบมลงจากรถแท็กซี่ หลังจากยื่นเงินให้

             “ครืดดดด! บ้านมืดชะมัด” แบมแบมเลื่อนประตูรั้ว แล้วเดินเข้ามาในบ้าน

           “ชู่ๆๆๆๆ มาแล้วๆ คราวนี้ล้านเปอร์เซ็นต์ ไม่ผิดตัว เตรียมตัวๆ” จูเนียร์ที่แอบซุ่มอยู่ที่หน้าต่างเดินถอยหลังไปรวมกับทุกคน 

               “คลิ๊ก!” แบมแบมเปิดประตูเข้ามา มือควานหาสวิตซ์ไฟ ไม่ได้นึกเอะใจอะไร เพราะใจกำลังจดจ่อกับคำสั่งของแม่ที่ให้มาหาแหวน กลัวเหลือเกินว่าแม่จะทำแหวนหาย แล้วการไปเที่ยวกับพ่อจะหมดสนุก

              “หม่ามี๊!” เด็กน้อยที่อยู่ในความมืดมานาน จนตาปรับแสงได้ มองเห็นแบมแบมในความมืด

             “ไม่ได้นะคนเก่ง ชู่ๆๆๆๆ” ย่าและยายช่วยกันดูหลานตัวน้อยไม่ให้ส่งเสียงเรียกแบมแบมให้เสียแผน

              “1 2 3” แสงไฟจากเทียนค่อยๆ ส่องสว่าง แบมแบมสะดุ้งตกใจสุดขีด

              “เฮ้ย! อะไรน่ะ”

             แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร เสียงทุ้มของมาร์คก็ร้องเพลงอวยพรวันเกิดนำทุกคนมาก่อน

               “แฮปปี้เบิร์ดดย์ทูยู แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูยู แฮปปี้เบิร์ดเดย์ แฮปปี้เบิร์ดเดย์ แฮปปี้เบริ์ดเดย์ ทู มาย เลิฟ, แบมแบม” เสียงทุ้มของมาร์ค ทำให้แบมแบมยืนน้ำตาคลอเบ้า มองสบตาคนตัวโตในความมือ เอามือปิดปากตกใจ และเซอไพร้ซ์สุดๆ

               ไม่คิดว่าคนที่บอกว่ากำลังติดงาน ต้องกลับบ้านดึกจะมาโผล่ยืนถือเค้ก ร้องเพลงอยู่ที่นี่

             “ชิ๊! แหวะ! เลี่ยน มาย ลง มายเลิฟอะไร แหวะ! เสี่ยวจังวู้” ยูคยอมมองภาพตรงหน้าอย่างอิจฉา อยากจะเป็นคนถือเค้กมายืนร้องเพลงให้แบมแบมซะเอง

               “ปึก! วืดๆ ตุบ! ฮะเฮ้ยๆ (ใครๆ ใครถีบอั๊วะออกมา)” ด้วยความหมั่นไส้ ที่ได้ยินยูคยอมบ่น ยองแจอดไม่ไหวที่ถีบรุ่นน้องสุดรักออกมา

                “ยะยูคยอม!” แบมแบมหันไปมองหน้ารุ่นน้องที่อยู่ดีๆ ก็กระเด็นออกมาจากที่ซ่อน มาร์คหันมามองคนที่มายืนคู่มาร์คอย่างงงๆ ยูคยอมยิ้มแห้งมองคนทั้งสอง แล้วเริ่มปรบมือเป็นจังหวะ ร้องเพลงออกมา

               “แฮปปี้เบิร์ดดย์ทูยู แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูยู แฮปปี้เบิร์ดเดย์ แฮปปี้เบิร์ดเดย์ แฮปปี้เบริ์ดเดย์ ทู เอ่อ ทู …… ,” ยูคยอมมองหน้ามาร์ค ที่จ้องเขม็งในความมืด แบมแบมยิ้มทั้งน้ำตา

               “ทู มายหัวหน้าแก๊งค์กระต่ายหมายฟัน, แบมแบม” จูเนียร์และยองแจ ช่วยยูคยอมเติมคำให้ครบ ทุกๆ คนทยอยเดินออกมาจากที่ซ่อน ปรบมือร้องเพลงอวยพรวันเกิดให้แบมแบมพร้อมกัน

               “แฮปปี้เบิร์ดดย์ทูยู แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูยู แฮปปี้เบิร์ดเดย์ แฮปปี้เบิร์ดเดย์ แฮปปี้เบริ์ดเดย์ ทู  แบมแบม” พ่อแม่ของแบมแบม น้องกันต์ พ่อแม่ของมาร์ค เจบี แจ็คสัน

            “เป่าเทียน แล้วอธิฐานสิครับ” มาร์คยื่นเค้กให้คนที่เอาแต่ยืนนิ่ง ทำท่าจะร้องไห้ มองทุกคนที่ดาหน้าเดินเข้ามาหา

            “อื้อ! ฮึกๆๆๆๆ ฟู่!” แบมแบมกลั้นสะอื้น แล้วเป่าเทียนที่สว่างไสวบนขนมเค้กจนดับในครั้งเดียว ทำท่าพนมมืออธิฐาน

             “มีความสุขมากๆ นะลูก นี่จ๊ะ ของขวัญของลูก พ่อกับแม่ไม่มีวันลืมวันเกิดของคนที่เรารักที่สุดในชีวิตหรอก แบมแบมรู้ไหมตอนที่แม่ทิ้งพ่อกับลูกไป เพราะคิดว่าตัวเองกำลังจะตายด้วยโรคร้าย เมื่อไรที่ถึงวันครบรอบวันเกิดของลูก แม่ก็จะซื้อขนมเค้กมาเป่าอวยพรให้ลูกเงียบๆ คนเดียวทุกปี”

            พ่อและแม่ของแบมแบม เดินไปหาแบมแบม แม่ของแบมแบมสวมกอดแบมแบม พ่อของแบมแบมก็เดินเข้าไปกอดคนทั้งสองไว้ เข้าใจความรู้สึกของภรรยาที่ทิ้งไปตอนนั้นดี เมื่อได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง

             “ฮึกๆๆๆๆๆ คุณพ่อ คุณแม่ฮะ หลอกกันนี่ ไหนบอกว่าไปเที่ยว” แบมแบมพูดอะไรได้ไม่มาก ได้แต่ร้องเรียกพ่อและแม่ เพราะยิ่งพูดและได้ฟังเรื่องราวที่แม่เล่า แบมแบมยิ่งอยากจะร้องไห้

            “สุขสันต์วันครบรอบวันเกิดนะแบมแบม แม่ก็ดีใจที่สุดนะ ที่มาร์คเลือกแบมแบมมาเป็นคู่ชีวิต แบมแบมรู้ใช่ไหมว่าแม่เอ็นดูแบมแบมมาก่อนที่แบมแบมจะแต่งงานกับมาร์คซะอีก มีความสุขมากๆ นะลูก นี่ของขวัญของพ่อกับแม่จ๊ะ” พ่อแม่และมาร์คอุ้มน้องกันต์ไปหาแบมแบม

             “ฮึกๆๆๆๆๆ รู้ฮะ ขอบคุณนะฮะ” แบมแบมกลั้นสะอื้นก้มลงหอมแก้มน้องกันต์

             “หม่ามี๊!” น้องกันต์ทำมือจะไปหาแบมแบม แต่ย่าก็อุ้มไป เพื่อให้คนอื่นๆ เข้ามาอวยพรวันเกิดให้แบมแบมเสียก่อน

             “น้องแบม สุขสันต์วันเกิดนะครับ” เจบีและแจ็คสัน เดินไปหาแบมแบม ยื่นของขวัญให้แฟนของเพื่อนรัก

            “ขอบคุณฮะ” แบมแบมรับของขวัญยิ้มให้แฟนของเพื่อนทั้งสองคน วางของขวัญไว้ที่โต๊ะใกล้ๆ

             “ว่ายังไงพวกแก หลอกฉันเสียสนิทเลยนะ ฮึกๆๆๆๆ” แบมแบมมองยองแจและจูเนียร์อย่างคาดโทษ

           “ก็สนิทไง ถึงหลอก โอ๋ๆๆๆ อย่างอนเลยนะ เพื่อนไม่ได้ลืมวันเกิดจริงๆ สักหน่อย เห็นไหม ทุกอย่างมันเป็นแผน” ทั้งยองแจและจูเนียร์เดินไปสวมกอดแบมแบม ปลอบโยน คนที่ทำท่าจะร้องไห้เอาจริงเอาจัง

              “จำเอาไว้เลย หลอกกันได้ ฮึกๆๆๆๆ ฮือๆๆๆ” แบมแบมกลั้นสะอื้น สวมกอดเพื่อนที่พยายามกอดปลอบแบมแบม

          “กอดด้วยๆ แก๊งค์กระต่ายหมายฟันจงเจริญ หัวหน้าแก๊งค์กระต่ายหมายฟัน ไอเลิฟยูโซมัช” ยูคยอมเดินไปกอดแบมแบมจากด้านหลัง

            “ชิ๊! ไอ้นี่ เนียนเป็นบีบีครีม” มาร์คยื่นเค้กส่งต่อให้เพื่อน แล้วได้แต่มองอย่างหมั่นไส้ยูคยอมเต็มที เห็นแก่วันนี้เป็นวันเกิดของแบมแบมหรอกนะ จะละเว้นโทษตาย เหลือแค่โทษโดนถองด้วยศอกสักหนึ่งที มาร์คเดินไปใกล้แบมแบม

             แล้วค่อยๆ ใช้ศอกกระทุ้งที่ชายโครงของคนที่สวมกอดแบมแบม

             “แก๊งค์ผัวกระต่ายจงเจริญ ปึก!” มาร์คพูดขึ้น

            “สม!” บรรดาลูกแก๊งค์ผัวกระต่าย เห็นสมควรแก่โทษนั้น

            “โอ้ย! อู้ย! ขออีกนิดจะผิดไหม” ยูคยอมรีบผละกอดออก เอามือลูบซี่โครงป้อยๆ รู้สึกเจ็บจนต้องเลิกกอดแบมแบมในทันทีที่มาร์คกะจังหวะศอกให้โดนเต็มๆ ที่ชายโครง

            “ก็ลองดู” มาร์คทำท่าพยักพเยิดข้อศอกใส่ที่หน้ายูคยอม ถ้ายังกล้าแต๊ะอั๋งแบมแบมต่อหน้าอีก ยูคยอมก็คงน่วม

               “หูย! เจ้าที่บ้านนี้แรงจริงๆ” ยูคยอม ยอมล่าถอย เดินออกห่างไปยืนดูทุกคน

              

                จูเนียร์และยองแจผละกอด เพื่อปล่อยให้คนรักของแบมแบมเข้ามาอวยพรแบมแบมบ้าง

             “รักนะเด็กโง่! พี่ก็เหมือนกัน พี่ไม่มีวันลืมวันเกิดของแบมแบมได้หรอก ต่อให้จากนี้อีกสิบปี อีกห้าสิบปี อีกร้อยปี พี่ก็จะไม่ลืมว่าวันนี้เป็นวันที่มีคนน่ารักๆ เกิดมาให้พี่รักอยู่บนโลกนี้”

                                               &&&&&&&&&&&&&

             “ชิ๊! แหวะ! เลี่ยน รักนะเด็กโง่ หูย! กล้าว่ะ เกลียดนะไอ้เฒ่า แหวะ! เสี่ยวจังวู้” ยูคยอมเริ่มนินทามาร์คอีกครั้ง

            “ฮึ่มๆๆ ไอ้ยูค เมื่อไรแกจะเงียบปากสักที” จูเนียร์ ยองแจทำท่ากำหมัดใส่รุ่นน้องสุดป่วน

              “เออๆ ครับๆ เงียบแล้วๆ อย่าเข้ามานะ ฟ้องพี่แบมจริงๆ ด้วย” ยูคยอมคิดว่าพวกพี่ๆ คงไม่กล้าทำอะไรต่อหน้าแบมแบมแน่ๆ

             “ปล่อยมันไปครับ ไอ้เด็กนี่ ตีไปก็เจ็บมือเปล่า มันคงด้านแล้วล่ะครับ มาหาพวกพี่ๆ มา เบบี๋!/ มาครับๆ เบบี๋ๆ” แจ็คสันและเจบีกระดิกนิ้วเรียกแฟนของตัวเอง

              “เออ ด้านๆ ด้านแล้วจะตะไม (ทำไม) คร๊าบ    อุ๊ๆๆๆ เบบี๋เหรอ หึๆ เบบี๋ผีนรกน่ะสิ ใครได้สองคนนั่นไป ก็คงไม่พ้นระกำช้ำชอกหรอก มือหนักตีนหนักกันขนาดนั้น  หุหุหุหุ” ยูคยอมกลั้นหัวเราะพูดขึ้น โชคดีที่ไม่มีใครได้ยิน ไม่อย่างนั้น คงไม่พ้นศอกหมัดอีก

                                                       &&&&&&&&&&&&&&

               มาร์คสวมกอดคนตัวเล็ก แบมแบมปล่อยโฮออกมาทันที ตอนแรกก็งอนมาร์ค แต่พอรับรู้ว่าทุกคนทำถึงขนาดนี้ นอกจากอยากจะเซอไพร้ซ์แบมแบม จนแบมแบมเชื่อเสียสนิทว่าไม่มีใครจำวันเกิดของแบมแบมได้แล้ว ทุกคนคงตั้งใจกันมากจริงๆ แบมแบมรู้สึกซาบซึ้งในความพยายามเพื่อวันเกิดของคนเพียงคนเดียวตลอดหลายวันมานี่ขึ้นมา

             “ฮือๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ไอ้พี่มาร์คบ้า รู้ไหมว่าแบมแบมแอบร้องไห้วันละกี่หน ตอนที่พี่ทำท่าจำวันเกิดแบมแบมไม่ได้ ฮือๆๆๆๆๆๆๆๆ” แบมแบมร้องไห้โฮอย่างกับเด็กๆ ทุบตีไหล่แกร่งที่สวมกอดแบมแบมไว้

             “โอ๋ๆๆๆๆ ไม่เอาไม่ร้องนะครับ พี่ขอโทษนะ พี่อยากให้แบมแบมเซอไพร้ซ์ไง แบมแบมจะได้จำวันครบรอบวันเกิดปีหน้าได้ขึ้นใจ ว่าปีนี้เป็นปีที่ทุกคนมารวมตัวกัน แสดงออกถึงความรักที่มีต่อแบมแบม” มาร์คปลอบโยนคนตัวเล็กที่ร้องไห้โฮออกมา

           “หม่ามี๊ๆ ฮึกๆๆๆๆ” น้องกันต์ทำท่าจะไปหาแบมแบม ตกใจที่เห็นแบมแบมร้องไห้ ทำท่าจะร้องไห้ตามแบมแบม

             “ไม่เอาๆ หยุดร้องนะครับ เห็นไหมน้องกันต์จะร้องตามแล้ว” มาร์คบอกคนตัวเล็ก แบมแบมหันไปมองลูกชาย กลั้นสะอื้นเอาไว้

             น้องกันต์ดิ้นขลุกขลักจะไปหาแบมแบม จนย่าต้องอุ้มไปส่งให้แบมแบม

            “หม่ามี๊ไม่ร้องแล้วฮะ น้องกันต์ไม่ร้องนะ” แบมแบมสวมกอดลูกชาย มาร์คก็สวมกอดแบมแบมกับลูกอีกครั้ง

              “ขอบคุณพี่มาร์คมากนะฮะ แบมแบมจะไม่มีวันลืมวันครบรอบวันเกิดปีนี้เลย มันเป็นวันเกิดที่ทำให้แบมแบมร้องไห้ ถึงแบมแบมจะต้องเสียน้ำตา แต่ตอนสุดท้าย แบมแบมก็ได้รับรู้ถึงความรักที่ทุกคนมีให้ ขอบคุณทุกคนมากจริงๆ แบมแบมเซอไพร้ซ์มากๆ เลยฮะ” แบมแบมบอกทุกคน

              “ถ้าแบมแบมเซอไพร้ซ์ ก็ถือว่าภารกิจสำเร็จ ต่อไปก็ถึงเวลาแด๊นซ์ไทม์ปาร์ตี้ ใครอยากเต้นยกมือขึ้น วู้วู่ วู้วู้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ” จูเนียร์เดินไปเปิดไฟแบบที่ในผับใช้ ส่วนยองแจก็เดินไปเปิดเพลงแด๊นซ์มันส์ๆ

             น้องกันต์ยกมือขึ้นสุดแขน เมื่อได้ยินน้าจูเนียร์ถาม

              “5555555555555555555++++++ น้องกันต์อยากแด๊นซ์เหรอลูก ถ้าอย่างนั้น จัดไป” แบมแบมอุ้มลูกออกไปเต้นกับเพื่อนทั้งสอง แล้วคนอื่นๆ ก็ออกมาวาดลวดลาย ไม่เว้นแม้แต่พ่อแม่ของแบมแบม และพ่อแม่ของมาร์ค

                                                       &&&&&70%&&&&&

         "ไหนล่ะฮะ ของขวัญของแบมแบม คนอื่นเขาให้ของขวัญทุกคนเลยนะ เหลือแต่ของพี่มาร์คเนี่ย" แบมแบมแบมือทวงของขวัญ เมื่อมีโอกาสอยู่ด้วยกันสองต่อสองกับมาร์ค หลังจากปล่อยให้ทุกคนปาร์ตี้อยู่ในบ้าน

          "พี่เตรียมไว้ให้แล้วครับ แบมแบมจำได้ไหม สมัยก่อน ตอนที่แบมแบมถูกพ่อตี แบมแบมชอบแอบปีนรั้วไปบ้านพี่ เดี๋ยวพี่ไปรอแบมแบมที่บ้านของคุณพ่อคุณแม่ของพี่ แล้วจะเปิดระเบียงรอนะ ไปเอาของขวัญซะล่ะ พี่จะเตรียมไว้ให้

          อ้อ! แล้วตอนปีนก็ระวังๆ ด้วยนะครับ พี่ยังไม่อยากเป็นหม้าย" มาร์คหันมาพูดจาทะเล้นๆ แล้วเดินแยกออกไป

            "จริงสิ! ลืมไปสนิทเลยว่าบ้านพ่อกับแม่ของพี่มาร์คอยู่ติดกับบ้านของคุณพ่อคุณแม่ของเรา เรื่องราวของเรากับพี่มาร์ค มันเกิดจากความหมั่นไส้ในความดีของพี่ชายข้างบ้าน จนต้องเอาตัวเองเข้าไปข้องเกี่ยวด้วยนี่นา เฮ้อ! นึกถึงสมัยก่อนเราก็ดื้อใช้ได้เลยแหะ แต่พอแต่งงานแล้วย้ายออกไปอยู่ที่บ้านใหม่กับพี่มาร์ค มันก็เลยหลงๆ ลืมๆ เรื่องราวเก่าๆ ไป

          คราวที่แล้วก็มาระลึกความหลังกันกับพี่มาร์คที่นี่ แต่ตอนนี้เราก็คิดถึงความหลังเก่าๆ อีกแล้ว แล้วนี่จะปล่อยทุกคนไว้แบบนี้ แล้วหนีไปเอาของขวัญจริงๆ เหรอเนี่ย แต่แค่แป๊บเดียวคงไม่เป็นไรหรอก น้องกันต์ก็มีทั้งคุณปู่คุณย่าคุณตาคุณยายดูแลแล้ว เดี๋ยวๆ พี่มาร์ค จิ๊! ไวจริงๆ เตรียมของขวัญอะไรไว้ให้กันนะ" 

            แบมแบมร้องเรียกคนตัวโตที่เดินหายไป ส่วนตัวเองก็ย่องแอบไปเพื่อจะหาทางปีนข้ามรั้วยังที่ประจำที่เคยแอบลอบเข้าไปที่บ้านของมาร์คสมัยก่อน

                                                                       &&&&&&&&&&&&

         "ตุบ! พี่มาร์ค พี่มาร์คฮะ" คนตัวเล็กปีนเข้าบ้านมาร์คทางระเบียง มองคนที่นอนคลุมโปงบนเตียง

          "อื้อ! มาแล้วเหรอครับ" มาร์คถามคนตัวเล็ก ลุกขึ้นนั่งบนเตียง รั้งผ้าห่มคลุมตัวไว้ โผล่แต่ศีรษะออกมาจากผ้าห่ม

           "ไปนอนทำอะไรบนเตียงล่ะฮะนั่น แล้วไหนของขวัญวันเกิดของแบมแบมล่ะ" แบมแบมทวงถามหาของขวัญ

          "อยู่ในผ้าห่มครับ" มาร์คยิ้มกรุ้มกริ่มบอกคนตรงหน้า

          "ห่ะ! อยู่ในผ้าห่ม อะไรของพี่มาร์คเนี่ย ทำไมมันถึงได้ลึกลับซับซ้อนกันขนาดนี้ล่ะฮะ กับอีแค่จะให้ของขวัญแบมแบมเนี่ย ถึงขนาดต้องเอากล่องของขวัญไปซ่อนไว้ในผ้าห่มเลยเหรอครับ อยากจะรู้แล้วสิ ว่าพี่มาร์คเตรียมอะไรไว้ให้" แบมแบมเดินไปที่เตียง ทำท่าจะดึงผ้าห่มออก เพื่อหากล่องของขวัญ

            "จุ๊ๆๆ เบบี๋! ไม่ใช่ครับ ห้ามเลิกผ้าห่มออกหาของขวัญของพี่ ต้องเอามือเข้ามาล้วงหาเอาครับ" มาร์คห้ามปรามคนตัวเล็กที่กำลังจะเลิกผ้าห่มที่มาร์คคลุมกายไว้ขึ้น

          "จิ๊! จริงๆ เล๊ยพี่มาร์คเนี่ย ก็ได้ฮะ" แบมแบมบอกแล้ววางชายผ้าห่มลง เหมือนเดิม สอดมือล้วงเข้าไปหาของขวัญในผ้าห่ม

        "เอาดีๆ ดีๆ ครับแบมแบม ล้วงเข้ามาอีก มาอีกครับ" มาร์คบอกทิศทางให้มือนิ่มล้วงเข้ามาในผ้าห่มลึกขึ้น

           "จิ๊! พี่มาร์ค ไม่เห็นจะมีเลย อยู่ไหนกันนะ กล่องของขวัญที่พี่มาร์คว่า" แบมแบมทำท่าขัดใจ เมื่อควานมือไปทั่วก็ยังไม่เจอของขวัญวันเกิดที่มาร์คเตรียมไว้ให้สักกล่อง

           "ใกล้แล้วครับ ตรงมาๆ ตรงมาอีก อีกนิดครับ ซี๊ดดดดด" 

             มาร์คค่อยๆ ล้มตัวนอนลงพิงหมอนใบใหญ่ที่ตั้งไว้พิงกับหัวเตียง มองคนตัวเล็กที่คลานมาหาบนเตียง ในขณะที่มือล้วงไปตามทิศที่มาร์คบอก มองเด็กแทนซื่อที่มีลูกหนึ่งคนแล้ว ก็ยังตั้งใจหาของขวัญที่คิดว่ามาร์คเตรียมไว้ให้แบบตั้งใจสุดๆ ไม่คิดระแวงระวังสักนิด โถ! เด็กหนอเด็ก มาร์คคิดแล้วความอยากกระหายกินเด็กตรงหน้ายิ่งมากขึ้นเป็นทวีคูณ

            "อุ้ย! เอ้ย! พี่มาร์ค ทะลึ่ง อะไรเนี่ย!" แบมแบมตกใจชักมือกลับ เมื่อมือนิ่มชนเข้ากับท่อนลำแข็งขึงใต้ผ้าห่ม

            "แหะๆ ของขวัญไงครับ จะอะไรล่ะ ทะลึ่งตรงไหนกัน นี่แหละครับ ของขวัญของพี่ ไม่ใช่เป็นกล่องแบบทั่วไป แต่มาเป็นแบบกล่องดวงใจที่เตรียมไว้ให้คุณ" มาร์คยิ้มทะเล้นบอกคนหน้าหวานที่มองมาร์คหน้าเหวอ ไม่คิดว่าของขวัญที่มาร์คเตรียมไว้ให้จะเป็นสิ่งนี้

         "ชิ๊! ไม่ลงทุนเลยแบบนี้ ไปดีกว่า ป่านนี้ทุกคนคงมองหาแล้วว่าเจ้าภาพงานวันเกิดหายไปไหน" แบมแบมทำท่ากระเง้ากระงอด เมื่อมาร์คบอกว่าของขวัญที่เตรียมไว้ให้คืออะไร

            "จุ๊ๆ เดี๋ยวก่อนเบบี๋ ใครจะปล่อยให้ไปกันครับ ใครบอกว่าของขวัญชิ้นนี้พี่ไม่ลงทุนกัน รู้ไหมครับ พี่ลงทุนด้วยหัวใจและความรักทั้งหมดที่พี่มีให้แบมแบมเลยนะ มารับมันไปซะดีๆ" มาร์ครั้งแขนเรียวให้นั่งลงบนเตียงดังเดิม มองใบหน้าน่ารักที่ทำท่ากระเง้ากระงอดใส่ที่หลงกลพี่ชายข้างบ้านเข้าจนได้

                                                                         &&&&80%&&&&

    

       "พี่มาร์คก็ ไม่เอาๆ ทุกคนรออยู่ที่ปาร์ตี้วันเกิดแบมแบมนะ" แบมแบมดันไหล่แกร่งออกห่าง แต่มาร์คก็คว้าตัวคนตัวเล็ก ดันแบมแบมนอนลงบนเตียงอย่างไม่สนใจแคร์เรื่องที่แบมแบมบอก

       "รับของขวัญจากพี่ก่อน แล้วพี่จะปล่อยให้แบมแบมกลับไปหาทุกคน" มาร์คบอกแล้วก้มลงซุกไซ้ร่างบาง

         "อื้อ! พี่มาร์ค แก้ผ้ารออยู่ในผ้าห่มแบบนี้นี่เอง ถึงไม่ยอมให้แบมแบมเลิกผ้าห่มขึ้น" แบมแบมครางแผ่ว มือมือร้อนเริ่มซุกซน มาร์คไม่สนใจฟังอะไรเล้าโลมร่างบาง อยากจะทำตามที่พูดกับแบมแบมเอาไว้เพียงเท่านั้น

                                                                     &&&&&&&&&

       "ซี๊ดดดดด อึก อ่าาาาาาาาาาาาาาาา ซี๊ดดดดดดด ขย่มใหญ่เลย ไหนบอกว่าไม่อยากได้ของขวัญชิ้นนี้ยังไงล่ะครับ ซี๊ดดดดด อ่าาาาาาาาาาาา" มาร์ครั้งเอวบางที่ขยับขึ้นลง สวนกระแทกเอ็นแกร่งไม่ยั้ง ตามอารมณ์ของคนที่อิดออดในตอนต้น แต่ตอนนี้จัดหนักจัดเต็ม ขย่มเอ็นใหญ่อย่างเต็มใจที่ได้สิ่งนี้ในวันครบรอบวันเกิด

            "อ๊ะะะะ อ๊ะะะะ อ๊ะะะะ อ๊าาาาาาา ก็เล่นเรียกอารมณ์ให้แบมแบมกระเจิดกระเจิงขนาดนี้ ใครมันจะกล้าปฏิเสธกันล่ะฮะ ซี๊ดดดดด อ๊าาาาาาาาาาาาาาาาา" แบมแบมครางลั่นห้อง ลืมสิ้นว่าเปิดประตูตรงระเบียงห้องเอาไว้ตอนที่แบมแบมลอบเข้ามาเอาของขวัญ

          “อ๊ะะะะะะะะ อ๊ะะะะะะะ อ๊าาาาาาาาาา แบมแบมขย่มต่อ อ๊ะะะะะะะะ อ๊ะะะะะะะ อ๊าาาาาาาาาาา โอ้ย! มันส์ ซี๊ดดดดดดดดด อ่าาาาาาาาาาาาาาาาา” แบมแบมขย่มตอยักษ์อย่างเมามันส์ ในเมื่อมาร์คให้เป็นของขวัญวันเกิดแบมแบมก็อยากจะควบเอ็นใหญ่ให้สุดเหวี่ยง

           “ซี๊ดดดดดดด คนเก่ง มันส์มากเลยสินะครับ ซี๊ดดดดดด อ่าาาาาาาาาาาาาา พี่ก็มันส์ครับ สุขสันต์วันเกิดนะครับที่รัก ซี๊ดดดดด อ่าาาาาาาาาาาาาาาาา” มาร์คคว้าเอวเล็กที่กำลังควบเอ็นทะยานมาตอกอัดกับท่อนลำใหญ่รัวๆ สองร่างร้องครางกระเส่าลั่น

                                                  &&&&&&&&&&&&&&

       “อ๊ะะะะะะะะ อ๊ะะะะะะะ อ๊าาาาาาาาาาา พี่มาร์ค แบมแบมทั้งเสียวทั้งมันส์ ใจจะขาดรอนๆ อยู่แล้วฮะ” เสียงหวานร้องบอกถึงอารมณ์กำหนัดดังจนคนตัวโตที่แอบยืนรอตอนเห็นแบมแบมปีนข้ามจากตรงนี้ไปอีกฝั่ง ตกใจกับเสียงร้องครางของคนทั้งคู่

           “โหยๆๆๆๆๆๆ ตายๆ ไม่อยากจะเชื่อ แขกเต็มบ้าน ไอ้มาร์คมันยังกล้าลากเจ้าของงานวันเกิดไปทำมิดีมิร้าย หน้าไม่อายจริงๆ ฉันเห็นนะว่าแกแอบกระซิบกระซาบกับพี่แบม หลอกพี่แบมไป ฉันเห็นกับตาว่าแกหนีหายไปบ้านโน้น

            พอสักพักพี่แบมก็ปีนข้ามจากตรงนี้ กระโดดตุบไปตรงโน้นไปหาแกแน่ๆ  แล้วตอนนี้เวลานี้เสียงแกกับพี่แบมก็ครางดังมาถึงตรงนี้ ฮือๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ”

              ยูคยอมที่แอบตามแบมแบมมาทำท่าจะร้องไห้ เมื่อต้องกลายมาเป็นสักขีพยานให้คู่รักคู่นี้บ่อยครั้งเกินไปแล้ว ยูคยอมเข่นเขี้ยวโมโหมาร์ค แล้วตั้งท่าเดินกลับเข้าไปในบ้าน

                                                             &&&&&&&&&&&&&

             “เด็กๆ แม่พาน้องกันต์ไปนอนก่อนนะ สนุกกันให้เต็มที่ล่ะ แล้วนี่แบมแบมกับมาร์คหายไปไหนแล้ว” แม่ของแบมแบมถามหลังจากอุ้มน้องกันต์ เพื่อขึ้นไปนอนบนบ้าน

              “ นั่นสิ ไอ้มาร์คกับแบมแบม หายไปไหนกันเนี่ย ตั้งนานแล้ว” เจบีถามขึ้น ขณะโอบกอดจูเนียร์

              “อะไรกันเนี่ย เจ้าภาพหนีปล่อยให้แขกสนุกกันอย่างเดียวเลย อย่างนี้ต้องตามหากันหน่อยไหมพวกเรา” แจ็คสันพูดขึ้นอีกคน ขณะที่คอยเอาอกเอาใจยองแกไม่ห่าง

              “ใช่ๆ แบบนี้ต้องออกไปตามหาหน่อยแล้วว่าแอบไปซ่อนตัวกันที่ไหน” จูเนียร์เห็นด้วยกับแจ็คสัน

             “คุณพ่อคุณแม่ฮะ ขออนุญาตค้นบ้านสองหลังหาตัวคนร้ายสองคนที่หนีงานวันเกิดหน่อยนะฮะ” ยองแจหันไปขออนุญาตพ่อแม่ของมาร์ค และพ่อของแบมแบมที่ยังนั่งดื่มนั่งคุยกันอยู่สามคน ในขณะที่แม่ของแบมแบมพาน้องกันต์ขึ้นไปนอนแล้ว

            “ตามสบายเลยเด็กๆ ค้นได้ทุกซอกทุกมุม” แม่ของมาร์คเอ่ยอนุญาต เมื่อเห็นแบมแบมกับมาร์คทิ้งเพื่อนๆ หายไปไหนก็ไม่มีใครรู้

             “ถ้าอย่างนั้นพวกเรา ลุย! เออ! นี่ไอ้ยูคยอมมันก็หายไปด้วยนี่” จูเนียร์พูดขึ้น

             “หรือว่ามันจะหนีกลับไปแล้ว” ยองแจเสนอความคิด

              “ลองหาดูเดี๋ยวก็รู้ ว่ายังอยู่หรือกลับไปแล้ว ไปกันครับ” เจบีชวนแจ็คสัน และน้องๆ ไปตามหาคนที่หายไป

                                                   &&&&&&&&&&&&

           “อ๊ะะะะะะะะ อ๊ะะะะะะะ อ๊าาาาาาาาาา พี่มาร์ค”

          “ซี๊ดดดดดดดด อ่าาาาาาาาาาาาาาาา แบมแบม แบมแบมครับ”

                                                          

            สองร่างยกคงขย่มโยกกัน แทบลืมว่าตอนนี้ไม่ได้มีแค่มาร์คกับแบมแบมสองคนอยู่ที่บ้าน

          “อ้าว! ยูคยอมอยู่นี่เอง หน้าตาตื่นหนีอะไรมาวะ” ยองแจถามรุ่นน้องในแก๊งค์

            “พวกพี่นั่นแหละ มัวแต่สนุกกันจนปล่อยให้ไอ้มาร์ค เอ้ยพี่มาร์คลากเจ้าของงานวันเกิดไปฉลองกันสองคน ฮือๆๆๆ” ยูคยอมคร่ำครวน

            “อ้าว! ไอ้นี่ พูดเรื่องอะไรของแก พี่มาร์คกับแบมแบมทำไม” จูเนียร์ที่เดินตามมาสมทบ รวมทั้งเจบีและแจ็คสันพูดขึ้นบ้าง

               “ฟังดูเอาเองสิ ว่าตอนนี้พี่มาร์คลากพี่แบม เจ้าของงานวันเกิดไปทำอะไรกันอยู่ ฮือๆๆๆๆ” ยูคยอมชี้ไปที่ประตูระเบียงที่เปิดออก สักพักเสียงครางก็ดังเล็ดลอดออกมา

          “อ๊ะะะะะะะะ อ๊ะะะะะะะ อ๊าาาาาาาาาา พี่มาร์ค โครตใหญ่เลย กระแทกทีเสียวสุดๆ”

          “ซี๊ดดดดดดดด อ่าาาาาาาาาาาาาาาา แบมแบม แบมแบมครับ ถ้าชอบก็ขย่มให้แตกเลยครับ ซี๊ดดดดด อ่า”

             “ไอ้มาร์ค!” เสียงเจบีและแจ็คสันอุทานเรียกชื่อเพื่อนรักอย่างตกใจ

               “แบมแบม!” เสียงเรียกของจูเนียร์และยองแจ

           “ฮือๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ พี่แบมของยูคยอม เมื่อไรจะหลุดพ้นจากไอ้บ้ากามมาร์คสักทีนะ ฮือๆๆๆๆๆ” เสียงคร่ำครวนของยูคยอมก็ดังขึ้นสวนทุกคนออกมา

                   “เอายังไงกันดีล่ะพวกเรา ดูท่าไอ้มาร์คจะพาน้องแบมขึ้นไปฉลองวันเกิดแล้วแน่ๆ เล่นครางลั่นเผื่อคืนวันพรุ่งนี้ซะดังเชียว” แจ็คสันถามความเห็นคนอื่นๆ

                 “พวกเรา มองหาอุปกรณ์ใกล้มือ อย่างนี้มันต้องใช้เสียงเรียกคืนสติ” จูเนียร์บอก แล้วมองเห็นถังใบหนึ่ง จึงเดินไปหยิบมา แล้วหาท่อนไม้แถวนั้นขึ้นมาตั้งท่าจะตีถังที่หยิบขึ้นมา

                 “ทำอะไรของแกวะ ไอ้เนียร์” ยองแจถามอย่างไม่เข้าใจ

              “เออเหอะน่า หาอะไรก็ได้มาตีให้มันดังๆ เร็วๆ สิ พี่เจบี พี่แจ็คสันด้วย ไอ้ยูคยอม เลิกคร่ำครวนเพราะนั่นไม่ใช่เมียแก เมียพี่มาร์คเขา เขาจะทำยังไงก็ย่อมได้” จูเนียร์คืนสติให้ยูคยอม  ทุกคนเดินไปหาขวดถ้วยถังกาละมังหม้อ เดินตามจูเนียร์ไปให้ใกล้ระเบียงห้องของบ้านอีกหลังจากกำแพงบ้านอีกด้านให้มากที่สุด

                                                   &&&&&&&&&&&&&

             “เป๊งๆๆๆๆๆๆๆ ปึงๆๆๆๆๆ ตุ๊มๆๆๆๆๆๆๆ หัวหน้าแก๊งค์กระต่ายหมายฟันฮะ อยู่ที่ไหน รีบลงมาหาเพื่อนๆ หน่อยเร็ว ลูกแก๊งค์คิดถึงแล้วฮะ” จูเนียร์ ยองแจ ยูคยอม ตะโกนบอกพร้อมเคาะสิ่งที่ถือมาให้เกิดเสียงดังที่สุด

                 “เป๊งๆๆๆๆๆๆๆ ปึงๆๆๆๆๆ ตุ๊มๆๆๆๆๆๆๆ หัวหน้าแก๊งค์ผัวกระต่ายคร๊าบบบบบบบบบ ไปทำอะไรที่ไหนถึงได้หายหัวไปคร๊าบบบบบบ รีบพาหัวกลับมาหาเพื่อนๆ ด่วน เพื่อนๆ ในแก๊งค์ผัวกระต่าย คิดถึงงงงงงงงง” แจ็คสันและเจบีก็ตะโกนแข่งกับเสียงที่ตีดัง แบบไม่ให้น้อยหน้า

              “ชะอุ้ย! แบมแบม เสียงพวกเพื่อนๆ ของเรานี่ มาทำอะไรกัน ทำไมเสียงดังขนาดนี้ เดี๋ยวคุณพ่อคุณแม่ของเราสองคน กับน้องกันต์ก็พากันแตกตื่นกันพอดี” มาร์คหยุดรั้งสะโพกสวยมาตอกอัดกับท่อนลำร้อน พูดขึ้นอย่างตกใจ

              “อ๊ะ อ๊ะ อ๊า พี่มาร์ค อย่าหยุดสิฮะ กำลังมันส์เลย” แบมแบมทำเหมือนไม่ได้ยิน ตอนนี้อารมณ์คนร่านกำลังมาเต็ม

             “แบมแบม พวกเพื่อนๆ ของเรามาเรียกใหญ่แล้วล่ะครับ ได้ยินไหม ซี๊ดดดดด อ่าาาาาา” มาร์คที่ตอนแรกดูเหมือนคนที่เรียกร้องมอบของขวัญให้แบมแบมที่เอาแต่อิดออด แต่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นแบมแบมแทนที่อารมณ์ปรารถนาในเซ็กส์แรงหนักอย่างไม่น่าเชื่อ คนตัวโตครางรับสะโพกเพรียวที่ยังไม่หยุดโชว์ลีลาขย่มเอ็นใหญ่ของมาร์ค

               

               ทั้งที่คนอื่นๆ มาร้องเรียกซะเสียงดังลั่น

            “อ๊ะ อ๊ะ อ๊า ไม่ได้หรอกฮะพี่มาร์ค ตอนนี้แบมแบมคงหยุดไม่ได้ ก็พี่มาร์คเล่นมาสะกิดต่อมร่านของหัวหน้าแก๊งค์กระต่ายหมายฟันซะขนาดนี้ ไม่ใครก็ใครต้องแตกไปสักคนก่อนนั่นแหละ แบมแบมถึงจะหยุดได้” แบมแบมร้องครางขยับขย่มเอ็นใหญ่ไม่ให้ขาดตกบกพร่อง

              “แตกเหรอครับ ซี๊ดดดดด อ่า” มาร์คถามอย่างสงสัย ค่อยๆ ขยับเอ็นใหญ่กระแทกรับสะโพกสวยเร็วขึ้น

                                        &&&&&&&&&&&&&

            “ปังๆๆๆๆๆ ปึกๆๆๆๆๆ ตุ๊บๆๆๆๆๆ เฮ้อ! ยังครางกันต่อแบบนี้ พี่ว่ากลับไปกินเหล้าแล้วแด๊นซ์กันต่อดีกว่าครับ พวกน้องๆ ก็รู้อยู่ว่าคู่นี้สุดกู่แค่ไหน ถ้าเป็นเรื่องนี้ ตอนไปแค้มป์ก็ครั้งหนึ่งละ ตื่นสายไก่โห่จนคนอื่นเก็บเต้นท์หนีกันหมด” เจบีเอ่ยขึ้นบ้าง แล้วโยนกะละมังลงพื้น ขี้เกียจเคาะให้เมื่อยมือ

              “นั่นสิ! พี่แจ็คสัน/ ไอ้ยองแจ ไปแดกเหล้ากันต่อเถอะ ขาดตอนว่ะ ปล่อยให้เจ้าภาพเขานัวกันไปจนกว่าจะพอใจ” จูเนียร์เห็นด้วยกับแฟน

             “ฮือๆๆๆๆๆๆ พี่แบม พี่แบมของยูคคคคคค” เมื่อเห็นทุกคนไม่สนใจคนที่เอาแต่พากันร้องครวนครางลั่น ยูคยอมก็ทำท่าอาลัยอาวรณ์แบมแบมขึ้นมาอีก

             “มานี่ๆ ไอ้ยูคยอม ไปกินเหล้าย้อมใจไป เดี๋ยวพวกพี่ๆ ช่วยปลอบใจให้คลายเศร้า” ยองแจเดินไปลากคอเสื้อรุ่นน้องสุดแสบของแบมแบม

              “ม่ายๆๆๆๆๆ พี่แบมแบม พี่แบมของยูคยอม โอ้โนๆๆๆๆ” ยูคยอมถูกทั้งสี่คนลากกลับเข้าไปปาร์ตี้กันต่อ เลิกสนใจคนที่ไม่มีความรู้สึกว่า เอ๊ะ! เรายังมีคนอื่นอยู่ในบ้านนะ แล้วปล่อยให้สองคนขย่มโยกกันบนเตียงต่อ

                                               &&&&&&&&&&&&&&

          แบมแบมประครองจับไหล่แกร่ง หลังจากนั้นก็ขย่มเอ็นใหญ่ให้ท่อนลำร้อนสอดเข้าสอดออกในช่องทางตอดขมิบรัวๆ

            “ซี๊ดดดดดด อ่า ทูนหัว เอาเลยครับ เอาให้พอใจ ซี๊ดดดดด อ่า” มาร์คเอาแต่ยุส่ง ไม่สนใจใครจะมาร้องตะโกนเรียกทั้งนั้น หลังจากแบมแบมบอกไม่แคร์

            “อยู่แล้วล่ะฮะ อ๊ะะะะะะะะะะะ อ๊ะะะะะะะะะ อ๊ะะะะะะะะะ อ๊าาาาาาาาาา ร่านได้ อายอด ซี๊ดดดดด อ่า” แบมแบมร้องคราง แล้วบริการมาร์คอย่างถึงพริกถึงขิงไม่ต่างจากสมัยก่อน เด็กร่านๆ คนหนึ่งที่ได้มาเจอกับมาร์ค โชคดีแค่ไหนแล้ว ที่พี่ข้างบ้านคนนี้ ร่วมฝ่าฝันอุปสรรคกับแบมแบมมาจนได้ครองคู่อยู่กันอย่างอบอุ่นเป็นครอบครัวจนมาถึงทุกวันนี้

                 มีทั้งลูกที่น่ารัก พ่อและแม่ของทั้งสองฝ่ายที่สนับสนุนในความรัก มีทั้งเพื่อนๆ ที่น่ารักที่คอยประคับประครองอยู่เคียงข้างไม่ว่าจะสุขหรือจะทุกข์

               เพียงเท่านี้หัวหน้าแก๊งค์กระต่ายหมายฟันที่กำลังหมายฟันคนที่ตัวเองกำลังขย่มตอให้อยู่ กับหัวหน้าแก๊งค์ผัวกระต่ายที่พาแบมแบมมาเปิดกล่องของขวัญได้ถูกจังหวะก็มีความสุขจนล้น

               อย่างนี้จะเรียกว่าร่านจนได้เจอรักแท้หรือเปล่านะ หัวหน้าแก๊งค์กระต่ายหมายฟันคิด ขณะจดจ้องใบหน้าหล่อที่ร้องเชียร์ให้แบมแบมขย่มเอ็นใหญ่จนแตกคารู

               คนตัวเล็กขย่มเอ็นใหญ่อย่างไม่รู้จักคำว่าเหน็ดเหนื่อยใดๆ ปากก็ร้องครางไม่หยุด

               “ซี๊ดดดดดดดด  อ่าาาาาาา แบมแบมครับ พี่ได้ยินแต่ด้านได้อายอด ไม่เคยได้ยินไอ้ร่านได้ อายอดเลยนะครับ" มาร์คถามคนตัวเล็ก

                     "ก็แบมแบมไงล่ะฮะ ร่านได้อายอด ร่านจนได้รัก ซี๊ดดดดดด อ๊ะะะะะะะ อ๊ะะะะะ อ๊าาาาาาาาาาาามาเสียวมามันส์กันต่อเถอะฮะ" แบมแบมตอบคำถาม แล้วเล่นกับของขวัญขนาดเขื่องแสนถูกใจอีกครั้ง

                                                                THE END

                                                         

#########################################################################

 

             

                     

             

                   

                

                      

                   

                 .

              

ความคิดเห็น