ฝากคอมเม้นท์ ฝากติดตามนิยายของไรท์ด้วยนะคะ

My Young Wife [ Zayn & Khow Fang ] 5 100%

ชื่อตอน : My Young Wife [ Zayn & Khow Fang ] 5 100%

คำค้น : Zayn, Khow Fang, Love, เมียเด็ก, เซน, ข้าวฟาง, รัก

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 27.2k

ความคิดเห็น : 103

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ย. 2561 14:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
My Young Wife [ Zayn & Khow Fang ] 5 100%
แบบอักษร

“ป๋าคะ? ผู้หญิงที่ป๋าทานข้าวด้วย เขาเป็นใครเหรอคะ?” ฉันถามพี่เซนระหว่างพี่เซนกำลังขับรถไปส่งฉันที่โรงเรียน เพราะมันอัดอั้นมาจากเมื่อวาน ดูเธอคนนั้นจะไม่ชอบฉัน เธอมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้ามีเบะปากหน่อยๆด้วย

“อ่อ...เธอชื่อกันตา เป็นนักศึกษาฝึกงานที่มาช่วยเลขาฉันทำงานน่ะ มีอะไรรึเปล่าหืม?” มีเยอะมากค่ะ

“เธอดูเหมือนเธอไม่ค่อยชอบหนูเลย เธอมองหนูตั้งแต่หัวจรดเท้า หนูไม่ชอบเธอเลยค่ะ” ฉันพูดตามความคิดจริงๆ

“อย่าไปสนใจเลย กันตาเขาไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร เข้าไปในบริษัทสนใจแค่ฉันก็พอ”

“ค่ะ” ฉันพยักหน้าให้พี่เซน

แต่ถึงยังไงฉันก็ไม่ชอบเธออยู่ดี เหมือนเธอกำลังเสแสร้งทำดีเพื่อให้พี่เซนสนใจ ใช่! เมื่อวานระหว่างฉันทานข้าวกับพี่เซน และเธอมักจะขัดตลอด แต่พี่เซนก็ไม่สนใจนั่งทานข้าวกับฉันและก็พาฉันกลับบ้านเลย พี่กันตาอะไรนั่นก็มองฉันติดเลย

ฉันไม่ถูกชะตากับผู้หญิงคนนี้จริงๆ

“ถึงแล้ว”

“หนูไปเรียนก่อนนะคะ”

ฟอดดด!!

ฉันหอมแก้มพี่เซนก่อนจะยกมือสวัสดีลงรถวิ่งเข้าไปในโรงเรียน อีกไม่กี่วันโรงเรียนก็ปิดเทอมแล้ว ที่มาโรงเรียนเพราะมาทำงานกลุ่มชิ้นสุดท้ายที่ส่งคุณครูก่อนโรงเรียนปิด

“พวกมึง วันนี้ตอนเย็นพวกมึงว่างกันปะ” ฉันถามน้ำขิงกับนิว

“อืม ว่างๆ” น้ำขิงกับนิวตอบพร้อมกัน

“ที่บริษัทพี่เซนมีนักศึกษามาฝึกงาน เป็นผู้หญิงสวยด้วย แล้วเมื่อวานอะหลังสอบเสร็จ ฉันก็ซื้อของไปให้พี่เซน บลาๆ” ฉันเล่าเหตุการณ์เมื่อวานให้เพื่อนทั้งสองคนฟังอย่างละเอียด

“เฮ้ยจริงดิ สงสัยยัยนี่จะชอบพี่เซนของแกแหง่ๆ แกได้บอกยัยนั้นไปปะว่าเป็นเมียเจ้าของบริษัทที่มันฝึกงานอยู่”

“ไม่” ฉันส่ายหัวให้ยัยนิว

“เอ้า! ทำไมไม่บอกไปมันจะได้เหวอ พูดแล้วขึ้นแทนเว้ย เป็นอีนิวไม่ได้แม่จะตบให้” ยัยนิวกำมือแน่นด้วยความโกรธ หาคนสมทบไง ฮะฮ่าๆ รู้จักอีข้าวฟ่างน้อยไป

ตอแหลมาตอแหลกลับแฟร์ๆค่ะ

“วันนี้ตอนเย็นไปหาพี่เซนที่บริษัทกัน จะพาไปดูหน้านักศึกษาฝึกงานคนนั้น เอางานกลุ่มไปทำที่นั้นด้วย”

“เออดีๆ” ยัยนิวกับยัยน้ำขิงพยักหน้า

ฮะฮ่าๆ เพื่อนๆฉันทั้งสองคนก็แสบไม่แพ้ฉันหรอกน๊า พวกมันนี่จิกกัดคนที่หนึ่งเลยล่ะ

พวกเราสามคนนั่งเม้าท์กันเรื่องยัยพี่กันตานักศึกษาฝึกงานที่บริษัทพี่เซนกับสลับทำงานกลุ่มไป เหลือไอ้ที่งงๆเก็บไว้ไปถามพี่เซนที่บริษัทจะได้มีข้ออ้างการไปที่นั่นไง วะฮะฮ่าๆ

“เฮ้ยๆเข้าเซเว่นซื้อขนมไปฝากพี่เซนก่อน เดี๋ยวหาว่าไม่ซื้ออะไรไปฝากอีก”

“จ้าอีมนุษย์เมีย” ยัยน้ำขิงพูด

พอซื้อขนมเสร็จพวกเราก็เดินหัวเราะเข้ามาในบริษัท ยกมือไหว้พนักงานตั้งแต่ รปภ.ขึ้นมาเลย มารยาทดีไงคนในบริษัทจะได้รักฉันเหมือนที่รักพี่เซน

“ข้าวฟ่างมึงขึ้นไปก่อนเลยนะ ปวดฉี่วะเดี๋ยวตามขึ้นไปอีนิวไปเป็นเพื่อนกูที”

“เออๆ ขึ้นไปก่อนเลยนะมึง”

“เออๆ” ก็กินเยอะอะ จนกว่าจะเดินมาถึงบริษัทก็ซื้อของซื้อน้ำกินจนอิ่มกันแล้ว

ฉันดูดน้ำกับเดินถือถุงขนมขึ้นลิฟท์มาหาพี่เซนที่ห้อง ฉันก็ยกมือไหว้พนักงานที่เดินผ่านจนมาถึงหน้าห้องพี่เซน ไม่เห็นพี่เลขาของพี่เซนเห็นแต่ยัยพี่กันตา ฉันไม่สนใจเดินดูดน้ำผ่านโต๊ะทำงานนาง

แต่แล้ว....

“พ่อแม่ไม่ว่าเหรอคะ?”

“คะ?” ฉันหันขวับไปมองหน้ายัยพี่กันตาอย่างงงๆ

“น้องยังเด็กนะ สนใจแค่เรื่องการเรียนไม่ดีกว่าเหรอ มาหาผู้ชายเกือบทุกวันแบบนี้ไม่น่ารักเลยนะคะ” ยัยพี่กันตาจีบปากจีบคอพูดกับฉัน

“เอ๋? พี่พูดเรื่องอะไรคะ? ปกติหนูก็มาหาป๋าแบบนี้ ไม่เห็นมีใครว่าอะไรหนูเลยนิคะ” ฉันทำหน้าใสซื่อกลับ

“ที่ไม่มีคนว่า...เพราะคงกลัวว่าน้องจะอายล่ะมั่งคะ พี่ขอเตือนดีๆนะคะ น้องยังเด็ก ควรสนใจเรื่องการเรียนมากกว่าผู้ชายนะ ถ้าพ่อแม่น้องรู้พวกเขาจะเสียใจแค่ไหน ลองคิดดูนะ”

“พี่พูดอะไรคะ? หนูงงค่ะ” ฉันเอียงคอทำหน้างงใส่ยัยพี่กันตา แต่ในใจนี่เข้าใจที่นางสื่อทุกอย่างแต่ฉันมันเด็กใสใสไง จะมาตบตีกันให้สามีเสียชื่อเสียงไม่ได้ ต้องใจความใสซื่อและวาจาในการเจรจาค่ะ

“ทำตัวใสซื่อดีนะคะ”

อ้าวๆ

“ใสใสแต่ข้างในเป็นโพรงพี่รู้ค่ะน้อง คุณเซนคงเลี้ยงต้อยจนเคยชินท่า ถึงได้ไม่อายคนอื่นใส่ชุดนักเรียนเดินเข้าออกห้องเขาเป็นว่าเล่น ร้อนเงินเหรอคะ?”

“นะ...นี่! มันจะมากไปแล้วนะคะพี่!” ฉันเท้าสะเอวมองหน้ายัยพี่กันตาอย่างเดือดๆ

“คุณเซนเขาไม่ชอบเด็กมัธยมค่ะ พี่ฝึกงานกับคุณเซน พี่รู้ดีว่าคุณเซนชอบหรือไม่ชอบอะไร พี่ขออนุญาตไม่ให้น้องเข้าพบคุณเซนนะคะ”

“แต่หนูซื้อขนม...” ฉันชูถุงขนมให้ยัยพี่กันตาดู

“คุณเซนไม่ชอบทานขนมขบเคี้ยว...เชิญค่ะ” ยัยพี่กันตายืนขึ้นและผายมือให้ฉันประมาณว่ามึงมาทางไหนกลับไปทางนั้นค่ะ

“หนูไม่กลับค่ะ หนูจะเข้าไปหาป๋า” ฉันยืนยันที่จะเข้าไป ไม่สนใจยัยพี่กันตาก้าวเท้าเดินไปที่ประตูห้องพี่เซน

“บอกว่าไม่ให้เข้าไปฟังไม่รู้เรื่องรึไงคะ!” นางกระแทกเสียงใส่ฉัน

“ทำไมพี่พูดกับเพื่อนหนูแบบนี้ล่ะคะ หน้าตาก็สวยคำพูดหมาไม่แดกเลยนะคะ” ยัยนิวกับยัยน้ำขิงมาพอดี

“มากันเป็นแก๊งเลยแหะฮึๆ ชวนเพื่อนมารุมรึไงคะเด็กน้อย” ยัยพี่กันตาเบะปากใส่ฉันกับเพื่อน ฉันกำมือแน่นอยากเข้าไปกระชากหัวแต่ยัยน้ำขิงมองบอกเพื่อบอกว่าอย่าทำ

“เฮ้อออ...อืมๆ” ฉันพยักหน้าให้ยัยน้ำขิงอย่างหงุดหงิด

“เหอะๆ หน้าตาก็งั้นๆวะข้าวฟ่าง แต่ปากจี๊ดมาก เอ้านั้นหัวหมารึเปล่าคะที่ออกมาจากปากพี่น่ะค่ะ ตายๆเพิ่งรู้นะคะคนสวยชอบเลี้ยงหมาในปาก อุ๊ยๆ” ยัยนิวเบะปากยัยพี่กันตาก่อนจะชี้นิ้วไปที่ปากยัยพี่กันตาพร้อมทำตาโต

“มึงก็ว่าไปอีนิว นี่มันแรดต่างหาก มึงไม่เห็นนอเขารึไง โด่งซะขนาดนั้น ทำหมอไหนคะจะได้ไม่ไปทำ ถ้าล้มนี่ขุดดินได้เป็นเมตรเลยนะคะพี่” ยัยน้ำขิงพูด

“พะ...พวกแก!” ยัยพี่กันตาโกรธหน้าดำหน้าแดง กัดฟันจ้องหน้าฉันกับเพื่อนอย่างโมโห

“ฮะฮ่าๆ ตลกวะพวกมึง ฮะฮ่าๆ”

“ฮะฮ่าๆ”

พวกเราสามคนยืนหัวเราะใส่ยัยพี่กันตา

“อีพวกเด็กเปรต!” ยัยพี่กันตาเดินออกมาหาฉันกับเพื่อนพร้อมกับง้างมือจะตบ แต่ก็ช้าไปเพราะพี่เซนเปิดประตูออกมาซะก่อน

“มีเรื่องอะไรกัน!? ได้ยินเสียงหัวเราะดังเข้าไปในห้อง”

“อะ...เอ่อ...ปะ...เปล่าค่ะคุณเซน” ยัยพี่กันตารีบเก็บมือทันที ส่วนฉันก็เดินไปเกาะแขนพี่เซน

“ป๋าหนูซื้อขนมมาฝากป๋าด้วย” ฉันชูถุงขนมในมือให้พี่เซนดู

“ฮึๆ ยัยหมูเอ๊ย!” พี่เซนเอามือจับหัวฉันโยกไปมา

“พี่เซนสวัสดีค่ะ/พี่เซนสวัสดีค่ะ” ยัยน้ำขิงกับยัยนิวยกมือไหว้พี่เซน

“สวัสดีครับ” พี่เซนพยักหน้ารับไหว้ แล้วก็มองหน้าฉันเชิงถามว่ามาทำอะไรกันเยอะแยะ

“คือพวกเรามาทำงานกลุ่มก่อนเรียนจบกันนะคะ ต้องส่งครูอีกสองวัน พวกเราหาที่ทำงานไม่ได้ หนูเลยชวนสองคนนี้มาทำที่บริษัทป๋าค่ะ เพราะไหนๆหนูก็ต้องมาหาป๋าอยู่แล้ว ขอรบกวนด้วยนะสัญญาว่าจะไม่วุ่นวายหรือทำเสียงดังรบกวนป๋าค่ะ ^^”

“ได้สิ”

“ขอบคุณค่ะป๋า”

ฟอดดด!!

ฉันเขย่งเท้าหอมแก้มพี่เซน ยัยพี่กันตาถึงกับมองหน้าฉันติดเลย ฉันยักไหล่ให้นางก็เกาะแขนพี่เซนกับเข้าไปในห้องพร้อมกับเพื่อนอีกสองคน

“แบร่ๆ” ก่อนเดินเข้ามาในห้องทำงานพี่เซน ยัยนิวกับยัยน้ำขิงแลบลิ้นใส่ยัยพี่กันตาสนุกปาก

“พวกเด็กบ้า!” ฉันได้ยินเสียงพำพึมของยัยพี่กันตาตามหลังมา ฮะฮ่าๆ นี่แค่เริ่มต้นค่ะแค่จะมาบอกว่าฉันก็สู้คนนะ

“ป๋าหิวน้ำจังเลยค่ะ”

“ไปบอกกันตา”

“ค่ะ ^^”

ฉันเดินออกไปหายัยพี่กันตา

“พี่กันตาคะ”

“มีอะไร!?” ไม่มีมารยาทเอาซะเลย คนอุตส่าห์พูดเพราะๆใส่

“ขอน้ำเปล่า 3 แก้วค่ะ”

“ไปหากินเองสิ ฉันมาฝึกงานเป็นเลขาไม่ใช่คนใช้”

“โอเคค่ะ งั้นหนูจะไปบอกป๋าว่าพี่ไม่เอามาให้” ฉันพูดจบก็หันหลังเดินกลับ

“ดะ...เดี๋ยว!”

“คะ?”

“เดี๋ยวเอาไปให้!”

“ขอบคุณนะคะ ^^” ฉันยกมือไหว้ยัยพี่กันตาก่อนจะฉีกยิ้มกว้างให้

“น้ำค่ะน้องๆ”

“ไม่ใส่ยานะคะ” ยัยนิวพูด

“ไม่มีค่ะ คุณเซนรับอะไรไหมคะ?” อ่อยผัวฉันอีกแล้วยัยนี่นะ

“ไม่ล่ะครับ” ว๊ายๆ พี่เซนตอบโดไม่มองหน้าด้วยอ่า ฮะฮ่าๆ

ถึงกับหน้าเจือน พวกเราสามคนก็หัวเราะคิกคักให้ นางถลึงตาใส่พวกฉัน

“หนูอยากกินขนมจีบตรงเซเว่นจังเลยค่ะป๋า” ฉันพูดเสียงอ้อนใส่พี่เซนแต่ตามองยัยพี่กันตาที่ยืนทำหน้ายักษ์

“กินอีกแล้วเหรอ? เดี๋ยวก็อ้วนหรอก”

“ก็หนูหิวนี่ค่ะ :(” ฉันเบะปากทำท่างอนๆใส่พี่เซน

“อะตัง จะกินอะไรก็ไปซื้อ ซื้อมาให้พอกิน จะได้ไม่ได้ไปหลายรอบ”

“ขอบคุณค่า ^^” ฉันรีบลุกไปเอาเงินที่พี่เซนทันที

เริ่มอิ่มแล้วแหละเพราะกินขนมมาเยอะแล้ว แต่อยากแกล้งคนบางคนแถวนี้ต่างหาก

“พวกแกเราไปซื้อขนมกันเดี๋ยวค่อยมาทำงานต่อ” ฉันหันไปพูดกับเพื่อนสองคน

“แต่งานเยอะมาเลยนะแก” ยัยนิวพูดเสียงเศร้าแต่ใบหน้ามันนี่ชื่นบานมาก

“จริงข้าวฟ่าง งานที่ยังไม่เสร็จเหลือเยอะมากแก ทนหิวค่อยไปกินทีเดียวนะแก” ยัยน้ำขิงพูดเสียงเศร้าเช่นกัน

เพื่อนกันอะเนอะ มองตาก็รู้ว่าจะแกล้งใคร ฮ่าๆ

“เฮ้อออ...แต่ฉันหิวมากกกกกก” ฉันลากเสียงยาวพร้อมกับก้มหน้ามองงานบนโต๊ะรับแขก พี่เซนเล่ตามองมาทางฉันกับเพื่อนแล้วส่ายหัว

“เดี๋ยวพี่ไปซื้อให้ก็ค่ะ พวกน้องๆทำการบ้านกันให้เสร็จดีกว่านะคะ” ยัยพี่กันตาพูดแต่ตามองไปที่พี่เซนโน้น

อ่ออออ...ทำดีเพราะผู้ชาย จ้าแม่คนดีศรีสังคม

“ขอบคุณนะคะพี่กันตา ^^” ฉันยิ้มให้ยัยพี่กันตาไปถึงแม้จะรู้ว่านางกำลังอ่อยพี่เซนก็ตาม

“ไม่เป็นไรค่ะ พี่ยินดีค่ะ ^^” ตอแหล ฉันเบะปากใส่ตอนที่พี่เซนไม่เห็น

“หนูฝากซื้อน้ำชาเย็นในเซเว่นให้ด้วยนะคะเอาแก้วใหญ่เลยค่ะแล้วแกอะน้ำขิง” ยัยนิวพูด

“เอาเหมือนกันค่ะ”

“ป๋าไม่หิวจริงๆเหรอคะ?” ฉันถามพี่เซน

“ซื้ออะไรก็ซื้อมาเหอะ เอาไว้กินกับเธอเอา” พี่เซนพูดแค่นั้นก็ก้มนั่งอ่านเอกสารต่อ

“งั้นหนูฝากซื้อของเพิ่มนะคะ บลาๆ” ฉันสั่งซื้อของยาวเยียดเลยไม่รู้จำได้รึป่าวนะแต่สั่งไปแล้ว ฮะฮ่าๆ

ไม่ถึง 20 นาทียัยพี่กันตาหอบขนม หอบอาหารเวฟเข้ามาในห้องเต็มมือทั้งสองข้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อ หมดสภาพเลย

“ได้แล้วค่ะพวกน้องๆ แฮ่กๆ” ถึงกับหอบเลย สมน้ำหน้า

“ขอบคุณนะคะ!!!” พวกเราสามคนยกมือไหว้พร้อมกัน

“แต่พี่กันตามามาช้าไปนิดหนึ่งค่ะ คือพวกเราอิ่มขนมที่ซื้อมาก่อนหน้าแล้วอ่ะค่ะ หนูรบกวนพี่เอาของวางไว้บนโซฟาก่อนนะคะ” ฉันชี้ไปที่โซฟาตัวข้างๆ

“ค่ะ!” มีกระแทกเสียงใส่ด้วย ว๊ายตายแล้ว กลัวโดนตบจัง

“ป๋าข้อนี้หนูไม่เข้าใจค่ะ อธิบายให้หนูฟังหน่อยค่ะ” ฉันเดินถืองานเรื่องที่งงๆเดินผ่านหน้ายัยพี่กันตาเพื่อไปถามพี่เซน

“เรื่องนี้เหรอ...” พี่เซนถามก่อนจะคว้าเอวฉันเพื่อให้นั่งตักตัวเองแล้วอธิบายให้ฉันฟัง ฉันพยักหน้าอือออไปและก็เงยหน้ามองเพื่อนสองคนเพื่อส่งสัญญาณการแกล้งยัยพี่กันตา


Kanta Part

ฉันยืนมองอีเด็กข้าวฟ่างที่นั่งตักคุณเซนอย่างสนิทสนมด้วยความหงุดหงิด มันต้องเป็นฉันสิที่ได้นั่งตักคุณเซน ไม่ใช่แกอีเด็กบ้า!

“มองอะไรคะพี่ ไม่เคยเห็นผัวสอนการบ้านเมียเหรอคะ? หมดธุระแล้วก็ออกไปสิค่ะ” ฉันหันขวับไปทางเพื่อนอีเด็กข้าวฟ่างทันทีที่พวกมันพูด

อีเด็กสองตัวนี่ก็ร้ายพอๆกับอีเด็กข้าวฟ่างเลย ทำหน้าใสใสแต่ตอแหลแกล้งฉัน!

“อีพวกบ้า!” ฉันกัดพูดใส่อีเด็กสองตัวนี่

แต่พวกมันไม่มีท่าทีจะกลัวฉันเลยแถมยังทำหน้าล้อเลียนฉัน

“อีพวกบ้า แบะๆ คิกๆตลกวะอีนิวเอ้ย!”

“เบะปากมาก ระวังปากเหว่งนะคะพี่ คิกๆ”

ฉันเกลียดอีเด็กพวกนี้ที่สุด

กรี๊ดดดดด!!

ฉันกรีดร้องอยู่ในใจก่อนจะทำเสียงฮึดฮัดเดินออกมาจากห้องทำงานคุณเซน ถ้ายังอยู่ในห้องฉันได้ตบเด็กแน่!

“กันตา เมื่อกี้เหมือนพี่เห็นน้องข้าวฟ่างมาไปไหนแล้วล่ะ” น้องข้าวฟ่างเหรอ? เหอะ! เรียกมันซะดีเลยนะคะพี่นุ่น

“อ่อ...น้องข้าวฟ่างอยู่ให้ห้องคุณเซนค่ะ เห็นพาเพื่อนมาอีกสองคน คุยกันเสียงดังรบกวนคุณเซนมากเลยค่ะ”

“ปกติจ๊ะ น้องข้าวฟ่างมักจะชวนเพื่อนมาทำการบ้านที่บริษัทบ่อยๆ เพราะคุณเซนเป็นห่วงไม่อยากให้ไปไหนไกล” แก้ตัวให้อีเด็กนั่นตลอดเลยนะคะ

“แล้วคุณเซนกับน้องข้าวฟ่างเป็นอะไรกันเหรอคะ กันตาเห็นคุณเซนเอ็นดูน้องข้าวฟ่างมากเลยค่ะ” ฉันหลอกถามพี่นุ่น

“น้องข้าวฟ่างกับคุณก็เป็น...”

“คุณนุ่นเข้ามาหาผมหน่อยครับ” พี่นุ่นยังพูดไม่จบคุณเซนก็ต่อสายตรงออกมาจากในห้องทำงานซะก่อน

“ค่ะคุณเซน”

ไม่ได้รู้เรื่องกันเลย โอ๊ยยย...ฉันอยากจะบ้าตาย!

ทำไมคุณเซนถึงได้กอดได้หอมเด็กนั่น ทำไมคุณเซนต้องมองเด็กนั้นด้วยความเอ็นดู

ถ้าสองคนนั้นเป็นอย่างที่เพื่อนอีเด็กข้าวฟ่างว่าเป็นผัวเมีย ฉันก็จะแย่งคุณเซนคอยดูเถอะ เพราะเด็กอย่างอีข้าวฟ่างไม่เหมาะกับคุณเซนเลยสักนิดเดียว

ฉันนั่งทำงานจนถึงเวลาเลิกงาน อีเด็กข้าวฟ่างกับเพื่อนก็ออกมาจากห้อง

“กลับดีๆนะพวกแก ถึงบ้านไลน์หาด้วยนะ” ฉันมองอีเด็กข้าวฟ่างคุยกับเพื่อน

“ค่ะคุณเพื่อนรัก พวกเรากับก่อนนะคะพี่กันตา เอาไว้คราวหน้ามาคุยเล่นด้วยใหม่ค่ะ”

“ค่ะ!” ฉันกระแทกเสียงใส่เพื่อนอีเด็กข้าวฟ่างทั้งสองคน พวกมันยิ้มเยาะใส่ฉันก่อนจะเดินไป

อย่าให้เจอข้างนอกนะ ฉันจะจับตบเรียงตัวเลยอีพวกเด็กผี!

“พี่กันตาคะ?” อีนี่ก็อีกคนเพื่อนกลับไปแล้วตัวเองก็น่าจะกลับไปแล้ว ฉันเหล่ตามองอีเด็กข้าวฟ่างอย่างไม่สบอารมณ์

“ว่า!”

“พี่ไม่กลับบ้านเหรอคะ? ถึงเลวาเลิกงานแล้วนี่ค่ะ”

“รอคุณเซนเลิกงาน” ฉันตอบกลับไป

“ไม่ต้องรอหรอกค่ะ ไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น”

“อี!” ฉันอยากจะตบอีเด็กข้าวฟ่างมาก ถ้าไม่ติดว่ามันเป็นเด็กของคุณเซนนะ มันไม่เหลือซากตั้งแต่มาถึงแล้ว

“อะไรคะ? พี่จะตบหนูเหรอ อย่านะคะหนูกลัว หนูไม่สู้คนค่ะ” อีเด็กข้าวฟ่างจีบปากจีบคอพูดด้วยรอยยิ้ม

ฉันกากหัวอีเด็กนี่ก่อนเพื่อนมันสองคนเลย เจอข้างนอกไม่ปล่อยให้ปากดีใส่แบบนี้แน่

“ข้าวฟ่าง แม่โทรมาบอกว่าวันนี้ทำอาหารโปรดของเธอเต็มเลย ไม่แวะทานข้างนอกนะ” คุณเซนเดินออกมาจากห้องพอดี

“ค่ะป๋า หนูชอบทานอาหารฝีมือคุณหญิงแม่ของป๋าที่สุดเลยค่ะ ^^” แล้วอีเด็กข้าวฟ่างก็เข้าไปเกาะแขนคุณเซนอย่างที่มันเคยทำ

“ฮึๆ เรื่องกินนี่ตาลุกแววตลอดเลยนะ คุณกลับบ้านได้เลยนะกันตาพรุ่งนี้ค่อยเคลียร์งานใหม่” 

“ค่ะคุณเซน” ฉันก้มหน้าเก็บของใส่กระเป๋า

“คุณเอารถมารึเปล่า?”  อยู่ดีดีคุณเซนก็ถามขึ้น ฉันยกยิ้มที่มุมปากแล้วตอบกลับไป

“เปล่าค่ะ กันตาขับรถไม่แข็ง กลัวขับมาแล้วเกิดอุบัติเหตุค่ะ เลยขึ้นรถแท็กซี่มาทำงานทุกวันค่ะ”

“อ่อ...ถ้างั้นกลับดีๆนะคะพี่กันตา แท็กซี่เดี๋ยวนี้มีข่าวข่มขืนบ่อยด้วย ระวังเนื้อระวังตัวด้วยนะคะ ไปค่ะป๋าเดี๋ยวคุณหญิงแม่รอ หนูอยากไปช่วยคุณหญิงทำอาหารด้วยค่ะ ^^”

“อืมๆ กลับก่อนนะครับคุณกันตา”

“ค่ะคุณเซน บ๊ายบายนะคะน้องข้าวฟ่าง” ฉันยกมือบ๊ายบายใส่อีเด็กข้าวฟ่าง

“ค่ะพี่กันตา ^^”  มันบ๊ายบายกลับใส่ฉันแล้วก็ลากแขนคุณเซนเดินผ่านหน้าฉันไป

“กรี๊ดดดดด!!! อีข้าวฟ่างอีเด็กเปรต!! กรี๊ดดดด!!” ฉันกลับมาที่อพาร์ทเม้นก็กรี๊ดลั่นห้อง โวยวายปัดข้าวของทั่วห้อง

“ฉันเกลียดแกอีเด็กบ้า! รักมากหวงมากใช่ไหมฉันจะแย่งมา หล่อรวย ได้ใกล้ชิดฉันไม่ปล่อยให้หลุดมือแน่! แกต้องเสียใจที่เปิดสงครามกับฉันอีข้าวฟ่าง!”


วันต่อมา

Zayn Part

ผมกำลังเตรียมตัวไปทำงาน ยืนรอเมียตัวน้อยใส่ร้องเท้านักเรียน

“เสร็จรึยังแม่คุณ ใส่รองเท้านานจริงเดี๋ยวรถติดนะ”

“ใจเย็นๆสิป๋า วันนี้หนูไปสายได้ค่ะ”

“เดี๋ยวรถติด ฉันทำงานไม่ทันใครจะรับผิดชอบหะ!” ต้องให้ดุทุกวัน

“หนูรับผิดชอบเองค่ะ ^^”

“เออเดี๋ยวได้รับผิดชอบ คืนนี้จะจัดให้” ผมกระตุกยิ้มที่มุมปากให้ข้าวฟ่าง ทำให้เธอถึงกับหน้าแดงเอามือฟาดแขนผมแก้เขิน

“ป๋าหื่นอ่า -///-”

“จะไปได้ยัง ถ้าไม่จะอุ้มขึ้นห้องนะไม่ต้องทำแล้วงานอะ” ผมทำท่าจะเดินเข้าอุ้มข้าวฟ่าง ข้าวฟ่างรีบกระโดดหนี

“ไปแล้วค่ะ” แล้วก็วิ่งมาที่รถ

Rrrr

K. กันตา

โทรมาทำไมวะ ผมมองข้าวฟ่างที่ทำหน้าเหมือนอยากรู้ว่าใครโทรมาหาผมแต่เช้า ผมเลยยกโทรศัพท์ให้เธอดู ข้าวฟ่างถึงกับตาโตรีบวิ่งอ้อมรถมาหาผม

“กดรับสายแล้วเปิดลำโพงให้หนูฟังด้วยค่ะ”

“อืม”

“สวัสดีครับคุณกันตา”

‘ฮัลโหลคุณเซนคะ วันนี้กันตาขอลางานวันหนึ่งนะคะ พอดีกันตาทำแก้วแตกแล้วเผลอไปเหยียบค่ะ’

“ตอแหล” ดูเมียตัวน้อยของผมสิรีบสวนกลับขึ้นมาทันควันเลยดีนะที่พูดเสียงเบาพอให้ได้ยินกันแค่สองคน

“ข้าวฟ่างไม่น่ารักเลยนะ” ผมดุข้าวฟ่าง ข้าวฟ่างกอดอกทำหน้างอนใส่ผม ผมส่ายหัวกับอาการหวงผัวของข้าวฟ่างก่อนจะเอื้อมมือไปกอดข้าวฟ่าง

“เป็นอะไรมากไหมครับ?” ผมถามคนในสาย

‘ไม่เป็นไรอะไรมากค่ะ ใช้ไม้เท้าช่วยค่ะ’

เคร้ง!

‘ว๊าย โอ๊ยร้อนๆ ฮืออ’

“คุณเป็นอะไรรึเปล่าครับคุณกันตา” ผมถามคนในสายอย่างตกใจ ได้ยินเสียงเหมือนเสียงอะไรล้วงและได้ยินเสียงคุณกันตาร้องไห้

‘คะ...คือกันตากำลังทำข้าวต้มทานน่ะค่ะ เจ็บเท้าเดินออกไปซื้อไม่ไหวเลยว่าจะทำข้าวต้มทาน ลืมไปว่าหูหม้อมันร้อนเลยทำหม้อหลุดมือ น้ำร้อนในหม้อกระเด็นโดนเท้ากันตาเต็มๆเลยค่ะ ฮึก ฮือออ...เจ็บบบ’

“เอ่อ...ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหนครับ เดี๋ยวผมไปหา”

เพี๊ยะ!

น่าน ฝ่ามือเมียฟาดลงต้นแขนผมดังเพี๊ยะเลย

“เขากำลังเดือดร้อนนะข้าวฟ่าง อย่างอแงสิ”

“เชอะ!” ข้าวฟ่างสะบัดหน้าหนีผม เฮ้อ...เมียงอนจนได้

‘กันตาอยู่ที่ XXX ค่ะ รบกวนคุณเซนแย่เลยนะคะ’

“ไม่เป็นไรครับ ยังไงคุณก็ยังดูในความดูแลของผม เดี๋ยวผมซื้อยากับข้าวไปให้ครับ”

‘ขอบคุณมากนะคะ’

ผมกดวางสายกันตาเสร็จข้าวฟ่างก็งอนผมเดินกลับเข้าไปในบ้าน

เฮ้อออ...เดี๋ยวค่อยมาง้อวะไปหาคุณกันตาก่อนเธออยู่คนเดียว เดี๋ยวก็ทำอะไรเจ็บตัวขึ้นมาอีก

Zayn Part End

“ฮึๆ ฉันบอกแล้วว่าฉันจะแย่งคุณเซน...แกเตรียมตัวร้องไห้ขี้มูกโปงเลยอีข้าวฟ่าง อีเด็กเปรต!” ฉันนั่งยิ้มคิดถึงตอนอีเด็กข้าวฟ่างมันร้องไห้ตอนคุณเซนทิ้งมันมาหาฉัน

ไม่เสียแรงที่ปาแก้วแล้วเหยียบ ไม่เสียแรงที่ยอมเอาน้ำร้อนราดเท้าตัวเอง เจ็บตัวนิดๆหน่อยๆแล้วได้คุณเซนมาครอบครองฉันยอม

แล้วแกจะรู้ว่ากระดูกแกกับฉันมันคนละเบอร์กัน

ยัยเนตรไปทำงานแล้ว มันก็ทำอาหารไว้ให้ฉันแหละแต่ฉันไม่กินเอาทิ้งหมด

ฉันจะรอทานอาหารจากคุณเซน

ติ๊งต๊อง! ติ๊งต๊อง!

สงสัยคุณเซนมาแล้ว ฉันเอาน้ำตาเทียมหยดตา เช็คร่างกายตัวเองว่าสภาพโทรมพอรึยัง ก็เดินไปเปิดประตูห้อง

แอดดด!!

“ฮึก ฮื่ออ...คุณเซน...” ฉันหลับหูหลับตาแกล้งร้องไห้

“...”

“คุณเซนกันตาเจ็บแผลมากเลยค่ะ ฮื่ออ...”

“เป็นหนักเหมือนกันนะคะพี่กันตา”

ฉันรีบลืมตาทันทีที่ได้ยินเสียงอันไม่พึงประสงค์ของคนที่เกลียดเข้าไส้

“อีข้าวฟ่าง” ฉันมองอีเด็กข้าวฟ่างอย่างกินเลือดกินเนื้อ ก่อนจะกวาดสายตามองหาคุณเซน

ไม่มี!

“ไม่ต้องมองหาป๋าหรอกค่ะ พอดีป๋าต้องไปบริษัทด่วน หนูก็เลยอาสามาดูแลพี่ค่ะ ^^”

“กลับไปซะ!”

“ว๊ายมีแรงตวาดใส่ด้วยอะ ไอ้เราก็นึกว่าตอแหล เอ๊ย! นึกว่าร้องไห้เจ็บแผลเป็นอย่างเดียวซะอีก”

“แก!”

“ข้าวกับยาค่ะ ป๋าบอกให้ซื้อมาให้ ไม่รู้ว่าข้าวที่ซื้อมาพี่จะชอบรึเปล่านะคะ รับไปสิค่ะ” อีเด็กข้าวฟ่างยื่นถุงข้าวกล่องให้ฉัน

“ฉันไม่กิน!” ฉันปัดถุงข้าวในมืออีเด็กข้าวฟ่างจนตกพื้น

“ว้าาา...เสียดายจังเลยนะคะ หนูอุตส่าห์ซื้อข้าวผัดผง ‘กระหรี่’ มาให้ คิดว่าพี่จะชอบซะอีก” ฉันกำมือแน่นก่อนจะเหวี่ยงไปที่ใบหน้าอีเด็กข้าวฟ่าง

แต่ทว่าอีเด็กนี่...

หมับ!

มันจับมือของฉันได้

“คิดจะตบหนูมันไม่ง่ายนะคะพี่กันตา ผู้ชายไม่มาก็อย่าโวยวายสิคะ”

“ถ้าวันนี้ฉันไม่ได้ตบแก ก็อย่ามาเรียกฉันว่ากันตา!”

“ฮะฮ่าๆ หนูก็ไม่ได้อยากเรียกพี่ว่ากันตาเหมือนกันค่ะ เรียกว่ากระหรี่ง่ายกว่าค่ะ หนูน่ะยอมได้ทุกอย่างนะคะ ยกเว้นเรื่องป๋าค่ะ อย่าคิดแย่งผัวหนูค่ะ ถือว่าหนูเตือนแล้ว”

“แกคิดว่าฉันจะกลัวคำขู่ของเด็กอย่างแกรึไง! คุณเซนเขาแค่กำลังหลงแก คบกันไปนานๆเขาก็เบื่อแก! แล้วก็ทิ้งแก! ฮึ! กรี๊ดดดดด!!”

ฉันร้องกรี๊ดขึ้นมา เพราะอีเด็กข้าวฟ่างมาเอาข้าวผัดราดหัวฉัน

ผลัก!

ฉันผลักอีเด็กข้าวฟ่างล้มลง ก่อนจะขึ้นไปนั่งคร่อมบนตัวมัน

“วันนี้กูจะตบมึงให้หายเจ็บใจเลยอีเด็กเปรต!”

เพี๊ยะ!

“โอ๊ย!”

“กล้าเอาข้าวราดหัวกูเหรอ อีเด็กเวร!” ฉันเอามือขย้ำผมมัน และก็ตบมันอีกครั้ง

เพี๊ยะ!

“หยุดเดี๋ยวนี้นะคุณกันตา!!”

ฉันชะงักมือกลางอากาศทันทีที่ได้ยินเสียงร้องห้าม ฉันเงยหน้าขึ้นเห็นคุณเซนยืนมองหน้าฉันนิ่ง ใบหน้าหล่อนิ่งขรึมจนหน้ากลัว ไหนอีเด็กข้าวฟ่างมันบอกว่าคุณเซนไม่มาไง ฉันก้มมองหน้าอีเด็กข้าวฟ่างมันยกยิ้มที่มุมปากให้ฉัน แสดงว่าที่มันบอกว่าคุณเซนไม่มา

มันโกหกฉัน

“คะ...คุณเซน...กะ...กันตา...” มือไม้ฉันสั่นหมด เมื่อเห็นแววตาโกรธของคุณเซน

ผลัก!

คุณเซนเดินมาผลักฉันจนล้มลง แล้วดึงแขนอีเด็กข้าวฟ่างให้ลุกขึ้น

“ฮึก ป๋าหนูเจ็บ ฮื่ออ...” อีเด็กข้าวฟ่างรีบเอาซุกอกคุณเซนแล้วก็ร้องไห้ออกมา

“คะ...คุณ...ซะ...เซนค่ะ กะ...กันตา...อะ...อธิบะ...”

“ผมจะส่งเรื่องหยุดการฝึกงานไปที่มหาวิทยาลัยของคุณ!”

“มะ...ไม่นะคะคุณเซนกันตาไม่ได้ตั้งใจ น้องข้าวฟ่างเขาทำกันตาก่อนค่ะ เขาเอาข้าวมาราดหัวกันตา...ฮึก คุณเซนเชื่อกันตานะคะ ฮื่ออ...กันตาป้องกันตัว คุณเซน...กันตาขอโทษค่ะ” ฉันยกมือไหว้คุณเซนทั้งน้ำตา

“ผมพยายามที่จะห่างจากคุณ ผมไม่ได้โง่ที่จะไม่รู้ว่าคุณกำลังทำอะไร ผมเห็นว่าคุณทำงานดีถึงไม่ว่าอะไร แต่นี่ผมทนไม่ที่คุณมาตบเมียผม!”

“มะ...เมีย?” ฉันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

คนอื่นพูดฉันไม่ตกใจเท่าคุณเซนพูด นั่นก็หมายความว่าอีเด็กกับข้าวฟ่างกับคุณเซนเป็นอย่างที่ทุกคนพูดจริงๆ

มะ...ไม่จริง คุณเซนไม่มีทางเอาอีเด็กตอแหลนี่ทำเมียแน่นอน

อีเด็กนี่ต้องอ่อยคุณเซน! ฉันไม่เชื่อ!

“ข้าวฟ่างเป็นเมียผม เป็นเมียถูกต้องตามกฎหมาย และผมก็รักเมียผมมาก ถ้าผมเห็นคุณทำแบบนี้กับเมียผมอีก ผมฆ่าคุณแน่!”

“ป๋าพอแล้วค่ะ อย่าทำอะไรพี่กันตาเลยนะคะ หนูซุ่มซ่ามเองค่ะที่ทำข้าวกล่องหกใส่พี่กันตา เลยทำให้พี่เขาโกรธ ข้าวมันร้อนสงสัยจะโดนแผลนะคะ” แกไม่ต้องทำมาเป็นพูดดีอีเด็กเลว!

“หุบปากข้าวฟ่าง!”

"ค่ะ"

“คุณเซน ฮึก กันตาสัญญาค่ะว่ากันตาจะไม่ทำอีกแล้วค่ะ ฮื่อๆ คุณเซนอย่าส่งเรื่องหยุดการฝึกงานไปที่มหาวิทยาลัยเลยนะคะ ถ้าพ่อแม่กันตารู้พวกท่านต้องเสียใจมากๆเลยค่ะ ฮื่อๆ”

“ก็ได้ ผมจะย้ายให้คุณไปฝึกงานกับกรรมการผู้บริหารท่านอื่น”

“ขอบคุณค่ะ ขอบคุณมากๆค่ะ ฮื่อๆ” ฉันยกมือไหว้ขอบคุณคุณเซน

“ฝึกงานยังขนาดนี้ ถ้าได้ทำงานจริงๆจะขนาดไหน ถ้าพ่อแม่รู้ว่าลูกสาวท่านที่ส่งเรียนมาฝึกงานแล้วมาอ่อยผู้ชายแบบนี้พวกท่านคงเสียใจมาก เปลี่ยนพฤติกรรมตัวเองซะก่อนที่มันจะทำลายอนาคตตัวคุณเอง”

“ค่ะกันตาสัญญา”

“คุณไม่ต้องมาสัญญากับผม สัญญากับตัวเองเถอะ ไปข้าวฟ่างกลับ”

“ค่ะ”

ระหว่างที่คุณเซนโอบอีเด็กข้าวฟ่างเดินกลับไป อีเด็กข้าวฟ่างหันหน้ากลับมายักคิ้วให้ฉัน

แกกับฉันต้องเจอกันมากกว่านี้อีข้าวฟ่าง แกทำให้คุณเซนด่าฉัน แกต้องโดนเหมือนที่ฉันโดน!












#จบตอนแล้วนะคะ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ ขอบคุณมากค่ะ

ความคิดเห็น