ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

พวกเช้าชายเนี้ยเป็นพวกเก็บกดใช่ไหม

ชื่อตอน : พวกเช้าชายเนี้ยเป็นพวกเก็บกดใช่ไหม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 681

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ก.พ. 2560 19:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พวกเช้าชายเนี้ยเป็นพวกเก็บกดใช่ไหม
แบบอักษร

 

 

 

             ตั้งแต่วันที่ จิน ออกไปก็ผ่านมาเป็นเวลานานแล้วเร็วเหมือนติดจรวดกันเลย หลังจากนั้นชีวิตผมก็เปลี่ยนไปแต่ก็ไม่มากมายแค่ผมต้องไปฝึกงานช่วยท่านพ่อในวังหลวง ครั้งแรกที่ผมเข้าไปคงตอนอายุ6ขวบ ตอนนั้นผมรู้สึกตื่นเต้นนิดหน่อยเพราะการอยู่บ้านเป็นเรื่องที่ไม่สนุกเอาเสียเลย คงเพราะตระกูลของเราเป็นตระกูลแพทย์มานาน ก็เลยไม่ค่อยเก่งด้าน ต่อสู้ตระกูลของผมเก่งด้านยา ก็เป็นตระกูลที่ฮ่องเต้ไว้วางใจนี่น่า ตอนนี้ผมกำลังนั่งบดยาที่ท่านพ่อสั้งมาด้วยความขี้เกียจ อ่อ! ตอนนี้ผมอายุ9ขวบ หน้าตาก็เอิ่ม……จะว่าค่อนข้างผอมก็ว่าได้ 

 ...........?

“ เฟิง ทำอะไรหรือมีไรให้ข้าช่วยไหม?” เสียงเล็กๆใสๆของเสวี่ยไป๋ดังขึ้นข้างหลังผม เสวี่ยไป๋เป็นเด็กที่ท่านพ่อนำมาจากสงครามที่หมู่บ้านทางตะวันออก ตอนนั้นเสวี่ยไป๋ได้รับพิษหมื่นปี ซึ่งไม่ได้เป็นพิษร้ายแรงที่จะสามารถฆ่าคนได้ทันทีเพียงแต่มันจะกัดกินอวัยวะอย่างช้าๆ จนทำให้อายุสั้นลง จนตายในที่สุด และผลข้างเคียงที่จะทำให้สีของผมเปลี่ยนไป จนตอนนี้เสวี่ยไป๋ก็มีผมเป็นสีขาวสวย 

 

“ ไม่มีอะไรแค่งานที่ท่านพ่อสั่งไว้เท่านั้น เจ้าละการฝึกซ้อมเป็นยังไงบ้าง” ผมตอบไป เสวี่ยเดินมานั่งข้างหน้าแล้วพยังหน้ารับผมลูบหัวเบาๆ เสวี่ย(เรียกง่าย)มีความรู้ที่ดี ไหวพริบดี และความขยันมากๆอีกด้วยและเขาเองก็เป็นที่เอ็นดูของท่านพ่อจึงให้เสวี่ยไปฝึกวิชาดาบกับอาจารย์ที่ท่านพ่อจ้างมา  ผมกับเสวี่ยหากันแค่สองปี ตอนนี้เสวี่ยอายุ11 

พอผมทำงานเส็จ เสวี่ยก็กลับไปฝึกต่อเพราะกลัวจะโดนดุที่ไปสายผมเองก็เข้าใจก็เลยไม่ห้ามอะไร ผมเดินในตำหนักที่ท่านพ่อพักประจำ ท่านพ่อบอกกับผมว่าที่นี่เป็นตำหนักที่ฮ่องเต้ประทานให้กับท่านพ่อ ก็ไม่รู้สองคนนี้มีซึมติงกันหรือป่าว เพราะท่านพ่อเองตอนนี้ก็ยังดูหล่อเอาการอยู่ 

 

พรึบ!! 

เงาสีดำที่ผมจับสัมผัสได้สักพักแล้วแต่แค่ยังไม่อยากให้มันรู้ตัวเลยไม่แสดงออกไป จิตที่มันพยายามลบแต่มันก็ปิดไม่มิดจนผมสัมผัสถึงได้ ผมเดินสำรวจตำหนักสักพัก ตำหนักนี้ถือว่ากว้างมากเอาการเลย แถมสงบดีด้วย “ เจ้าออกมาเถอะตามข้ามีอะไรกับข้างั้นหรือ?” ผมบอกไปเพราะเริ่มจะรำคาญนิดหน่อยที่ตามผมไปแบบนี้ “………..”

ไม่ยอมตอบด้วยแหะ!! ช่งเถอะถ้าอยากตามก็ตามไป ผมเดินมาหยุดหน้าประตูบานใหญ่ที่เขียนว่าห้องสมุด ที่เข้ามาไม่ได้มาอ่านหรอกผมมาหาที่นอน “ เจ้าเป็นใคร!” ต้องชะงักเท้าเมื่อมีเสียงเรียกจากข้างๆ วันนี้คนตามบ่อยจังแหะสงสัยจะไม่ใช่วันดีของผม ผู้ชายรูปร่างหน้าตาที่เรียกว่า หล่อแล้วยังดูดีอีก เข้ากับชุดสีน้ำเงิน ลายมังกรสีทองที่อยู่บนเสื้อ ลักษณะเหมือน!.... “นี่ๆ เจ้าหัดทำตัวเหมือนรัชทายาทหน่อยเถอะข้าขี้เกียจ พูดแก้ตัวให้เจ้าแล้วนะ …..โอ่ะ!!” เสียงของอีกคนดังมาจากข้างหลังของเด็กคนนั้น แต่ที่เด็้กอีกคนพูดเนี้ย รัชทายาท? โห…..วันนี้เจอคนยิ่งใหญ่แล้วสิ 

 

“ ฟานทรง ข้าบอกเจ้้าแล้วว่าข้าเบื่อจะออกมาทำอะไรสนุกๆ” เจ้าชายรัชทายาทพูดกับคนของเขาแต่ฟังแล้วเห็นแก่ตัวยังไงก็ไม่รู้ส่วนอีกคนก็ทำท่าจะเข้ามาบีบคอ เจ้าชายรัชทายาททันที ดูจากการแต่งตัวแล้ว แหวนที่นิ้วโป้งแล้ว คงจะเป็นเสนาบดีซ้ายชัวร์!! แต่เด็กกว่าที่คิด คิดว่าเสนาบดีต้องแก่กว่านี้อีก แต่นี่หล่อเกินคนไปแล้วด้วย  “ ห๊าาา~นี่เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นคุณหนูเอาแต่ใจหรือไง อายุเจ้าก็มากแล้วยังกลล้าทำตัวเป็นเด็กไปได้…….อ้าวนั้นเจ้าจะไปไหน!!!!!!” โธ่..อุส่าว่าจะย่องหนีตอนที่ไม่สนใจผมซะอีก ตาดีชะมัด 

 

“ ข้าจะไปเดินเที่ยวรอบๆเชิญ องค์รัชทายาทกัท่านเสนาบดีคุยกันต่อเถอะอย่าสนใจข้าเลย” ต้องน้อบน้อมยังไงทั้งสองก็มีตำแหน่งที่สูงกว่าคนทั่วไปอย่างผม 

“ ที่ข้าถามเจ้าเมื่อกี้เจ้ายังไม่ตอบข้าเลย หากเจ้าไม่ตอบข้า ข้าก็ไม่อนุญาตให้เจ้าไปไหนทั้งนั้น” อะไรมันจะเอาแต่ใจแบบนี้เนี้ย

“เอ้…เจ้าคือบุตรชายของหมอเฟริ่งไห่ไม่ใช่หรอ?” 

“ ขอรับ…งั้นข้าขอตัวขอรับ” ผมคำนับทั้งสองอย่างในหนังทำกแล้วเดินไป “ เดียวก่อน ข้ายังไม่ได้บอกให้เจ้าไป” โอ้ยย~ ผมอยากเดินเข้าไปแล้วด่าสักรอบหนึ่ง แต่มันจะเป็นอันตรายต่อตัวผมกับครอบครัว คงไม่ดีนัก เลยหหันไปมองหน้า เจ้ารัชทายาทแล้วยิ้มให้เนียนที่สุด 

 

“ มีอะไรกับข้างั้นหรือพะ-ยะ-ค่ะ คงจะรู้นะว่าผมโมโหอยู่” 

“ หึ!ข้ายังไม่รู้จักชื่อเจ้าเลยก็เท่านั้น บอกข้าหน่อยได้หรือไม่” ยังมีหน้ามายิ้มใสใสใส่ผมอีก ผู้ชายคนนี้ร้ายกาจมาก ที่ทำให้ผมเหลือความอดทันน้อยขนาดนี้

“ ข้าน้อยมีนามว่า หยางเหมยเฟิงพะยะค่ะ หากไม่มีอะไรแล้ว ข้าน้อยขอตัวพะยะค่ะ” ผมคำนับเร็วๆแล้วรีบเดินออกมาจากที่ตรงนั้นทันที 

วันนี้้เจอแต่เรื่องแปลกๆอยากอ่าบน้ำนอนแล้วสิ! 

ผมเดินสำรวจอยู่สองสามนาทีแล้วก็รีบ กลับตำหนักทันทีเพราะตอนนี้ก็บ่ายแล้ว พอกลับมาถึงตำหนักพวกนางกำนัลก็นำอาหารคาวหวานมาเสริฟทันที รู้ใจผมจริงๆ ผมนั่งกินขนมที่นางกำนัลเอาเสริฟอย่างสบายใจ 

ตุบ!!

“ เหว่อ…” จู่ๆก็มีคนกระโดดออกมาตรงหน้าผมทำให้ผมเกือบล้ม “ อ่ะ..นายน้อยเป็นอะไรหรือป่าวขอรับ !” มือใหญ่ค่อยๆจับผมนั่งดีๆ ตอนนี้ในหัวที่คิดคือ ใครหวา?ตัวสูงสวมหน้ากากสีดำเหมือนนินจา ใส่เสื้อสีดำอีก และเหมือนหน้าผมจะมีเครื่องหมายQuestion markติดอยู่บนหน้าผมยังไงหยั่งงั้นเลย!!

“ ข้าชื่อมู่ไป๋ ท่านมีหน้าที่รักษาความปลอดภัยของนายน้อย” รักษา..ความปลอดภัย? องครักษ์หรอ? คำถามยิ่งเยอะเข้าไปอีก“ งั้นคนที่ตามข้ามาเมื่อกี้ก็คือเจ้าสินะ” มู่ไป๋พยักหน้ารับ “ แล้วเจ้าจะนั่งแบบนั้นตลอดเลยหรือไง!” ก็มัวแต่คุกเข่าก้มหน้าอยู่นั้นแหละ ไม่เหนื่อยหรือไงเนี้ย “ ขอรับ เพราะข้ามีหน้าที่ดูแลความปลอดภัยของนายน้อยทุกฝีก้าวขอรับ!!” หนักแน่นดีจริงๆแต่เอ๊ะ!!

 

“ ทุกฝีก้าว? เจ้าก็อยู่สินะเวลาข้าอ่าบน้ำ” มู่ไป๋ทำท่าเลิกลัก อึกอัก

“ อ่ะ..เอ่อ..คือว่า..ขอรับ” สุดท้ายก็ยอมรับ แสดงว่ามู่ไป๋ก็เห็นหมดสิตอนที่ผมร้องเพลงอ่าบน้ำด้วย อ้ากกก!! ผมอายครับ ผมหลบหน้ามู่ไป๋ ไม่กล้ามองอาย!!!

“ งั้นก็ทำตามหน้าที่เจ้าเถอะ ข..ข้าจะพัก” เสียงจ่าอย่าสั่นสิ “ ขอรับ หากมมีอะไรจะให้ข้ารับใช่เรียกผมได้ทุกเมื่อนะขอรับ” มู่ไป๋พูดจบก็หายไปทันที เก่งจริงๆแต่ยังมีจิตที่ยังสามารถสัมผัสได้อยู่ หรือผมควรจะฝึกให้เขาเก่งกว่านี้ดีนะ ด้วยบทเรียนของผมเอง คนที่จะมาปกป้องผมต้อง แข็งแกร่งกว่านี้หน่อย 

วันต่อมา มู่ไป๋ เข้ามาปลุกผมแต่เช้า แต่พอผมตื่นแล้วก็สั่นไปทั้งตัวเพราะกลัวผมโมโห ที่ปลุกผมในตอนเช้าเอาซ่ะผมอดสงสารไม่ได้เลย “ เจ้ามีอะไรจะคุยกับข้างั้นหรือ มู่ไป๋” ผมนั่งดีๆก่อนจะถามไป มู่ไป๋ก้มหน้า  “ นายท่านบอกให้นายน้อยไปพบขอรับ”  พ่อหรอ? นี่รู้จักกันด้วย มีผมคนเดียวสินะที่ไม่รู้เรื่องอะไรกับเข้าเลย 

“ อืม..ขอบใจที่มาบอกนะ เดียวขะ…” 

ปัง!!

“ น้องรักพี่ชายคนนี้กลับมาแล้ว !!!!” 

พี่ชาย? ไม่น่าใช่นะ จินไม่น่าจะมีสีผมแบบนี้แน่นอน ก็ผมแดงขนาดนี้ผมคงเชื่อไม่ลงล่ะ ??

 

 

 

 

 

 

 

 

 

กลับมาแล้วน่าทุกคน ยังรอกันหรือป่าว 555+ วันนี้อัพเพราะอยากอัพ 555+ เหนื่อยมากมายเลยครับ ไม่ตรวจคำผิดนะ เพื่อนไรท์ไม่ว่าง 

#อาจจะหายไปอีกก็ได้ครับ แต่ไม่แน่ใจเหมือนกัน หวังว่าชอบกันน่า

 

ความคิดเห็น