คอมเม้นใดบันทอนการเขียนไรท์ก็ขออนุญาตลบนะคะ

ตอนที่ 8 ห่วง หวง

ชื่อตอน : ตอนที่ 8 ห่วง หวง

คำค้น : ยัยแสบร้ายกับพี่ชายมาเฟีย

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.6k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มี.ค. 2560 22:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 8 ห่วง หวง
แบบอักษร

 

เจนนี่เธอไปพบเพื่อนคนไหน แล้วผู้หญิงหรือผู้ชาย ตามไปดีไหม ดีอ้อนผู้ซึ่งกระวนกระวายอยู่ฝ่ายเดียว

"หน้าฉันออกจะช้ำขนาดนี้ไม่สนใจฉันเลย ยัยตัวแสบ ไปมีความสุขข้างนอกซินะ"

ร้านอาหารและนั่งชิวสไตส์วินเทจอบอวนด้วยกลิ่นกุหลาบ

"เจนนี่เธอไปทำนมมาใช่ไหม ฉันว่าแล้วที่หายไปช่วงหนึ่งต้องไปทำนมมา"

"ฮัดชิ้ว" เหมือนมีคนนินทาฉันอยู่

"เอาทิชชู" สาวสวยยื่นกระดาษให้

"คาร่า ฉันเปล่านะฉันเป็นสาวขึ้น" เมื่อพูดทำให้ฉันอดที่จะยิ้มไม่ได้

"หรือว่าแก....จะ" คาร่าไม่ยอมหยุดที่จะพูด

 คาร่าเป็นเพื่อนสนิทฉันตั้งแต่เด็กหรือเป็นเพื่อนผู้หญิงคนเดียวที่ฉันรู้จักก็ว่าได้ คาร่าเป็นคนพูดตรงๆ เด็ดขาด น่ารักเสมอ และที่สำคัญเธอเองก็เป็นทายาทตระกูล เบย์ ที่ตอนนี้กำลังคัดแย้งผลประโยชน์กับตระกูลไลอยู่ และพี่ชายมาเฟียของเราทั้งคู่ก็เป็นคู่ปรับกัน แต่เรามองข้ามจุดนั้นจนครบกันมาจนถึงตอนนี้

"ใครจะมีความคิดโซกโซนแต่ขาดแค่ปฎิบัติอย่างแก" แซวหยอกจนคนตรงหน้าเซ็ง

"นี้หยุดเลยนะเดี๋ยวไล่ออกจากร้านฉันเลยนะ ว่าแต่แกเถอะโดนใครส่อยแล้วอ่ะ" คำพูดที่ตรงไปตรงมาของคาร่า

"ความลับจ๊ะ" ขอโทษนะที่ฉันยังไม่พร้อมที่จะบอกใคร

"หัดมีความลับกับเพื่อนสนิทได้ยังไง" คาร่าพูดเสียงน้อยใจ

"สักวันฉันจะบอกกับแกนะ" ไม่นานหรอกทุกอย่างกำลังโอเค คาร่าฉันบอกนะเพื่อน

"โอเค" เสียงใสกลับมาดังเดิม

"นี้คุยเพลินนี้เกือบจะร้านแกจะปิดล่ะ ฉันกลับก่อนนะ อย่าลืมทริปเที่ยวที่คุยกันไว้นะ บ๊าย"

 

ตึ่งเสียงข้อความ

@ทริปทะเลที่ มัลดีฟ โอเคไหม 

"ยิ้มน้อย ยิ้มใหญ่เลยนะ" เสียงจากเค้าเตอร์บาร์ที่กำลังขุ่นเคืองของดีอ้อน

"ทำไหมยังไม่นอนอีก นั่งจิบเหล้า จิบไวท์ ไม่ทำให้หน้าหายช้ำหรอกนะคะพี่ดีอ้อน" เธอพูดทั้งห่วงทั้งเหน็บ

"เห็นแล้วเหรอ"

"ก็เห็นซิ ช้ำชะขนาดนี้" เห็นรอยช้ำนี้บ่อยๆ ห่วงแค่ไหนแต่ก็ไม่เคยที่จะถาม 

"ไม่ห่วงเลยเหรอ" ทำตาเศร้านี้ก็คิดว่าขอมือเหมือนน้องหมาได้เลย

"นี้พี่แอลไปไหนอ่ะ ไปตามคู่หมั้นที่บ้านนอกเหรอ" หลังที่พี่แอลหายไปหลายวัน

"แนะยังจะห่วง พี่แอลเฉยเลย" ผู้ชายกำลังที่กำลังใช้สายตาน้อยใจ ปากเบ้เหมือนเด็ก

"ทำตัวมุ้งมิ้งมากเลย" ฉันอดไม่ได้ที่เห็นการกระทำ

"ไหนดูซิ ประคบเย็นหรือยัง" เขาพยักหน้าแทนคำตอบ

"ฟู่ " ฉันเบาที่แผลเบาเบาอย่างที่เคยชอบทำ

"ไม่หาย"เขาพูดพร้อมส่ายหน้า

"จุ๊บก่อน" ดีอ้อนที่ทำตัวมาสายผู้ชายขี้อ้อน

"เดี๋ยวมีคนเห็น" ฉันพูดพร้อมไปมองไปรอบๆ

พรึ่บ ม๊วฟ! ไม่ทันที่จะขาดคำริมฝีปากก็กบกันราวกับต้องมนต์แห่งความรัก

"ดีขึ้นมากเลย ถ้าจะให้หายต้อง...." เขาพูดพร้อมยิ้ม

"เจนนี่ง่วงมากเลยค่ะ ไปล่ะ กู๊ดไนท์คะ" ฉันตัดบทเพียงเพราะๆไม่อยากทำตามคนเอาแต่ใจตรงหน้า

"กู๊ดไนท์" เขาหันกลับมาจิบไวท์ต่อด้วยความเซ็ง

 

 

 

ฝากคอมเม้น ด้วยนะคะ 

บางทีกลัวไอเดียไปซ้ำใครบอกไรท์เตอร์ด้วยนะคะ

ขอบคุณมากนะคะที่แวะเข้ามาอ่านhttp://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/Handsom00006.gif

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว