แน่ใจนะว่าบังเอิญเจ้าฟอร์ด

เสียงเรียกจากเพื่อนผมที่ยืนอยู่หน้าประตูร้าน

ใครเคยตายเพราะร้อยยิ้มไหมครับ

ผมว่าผมนี้แหละคนแรกเลย

ผมจัดงานนี้ก็เพื่อแฟนคลับของผมก็จริงแต่จุดประสงค์อีกอย่างหนึ่งก้เพื่อตามหาใครบ้างคน คนที่สามปีที่แล้วผมได้เจอกับเค้าครั้งแรกเค้าคือแฟนคลับคนแรกของผมเลยด้วยซำ้ตอนนั้นเค้าคือคนคคนเดียวที่ทให้ผมอยากทำงานต่อในวงการนี้ แต่เมื่อผมมีชื่อเสียงเค้าก็หาย

ผมไม่รุ้ว่าเหตุผลคืออะไรที่ทำให้เค้าหายไปแต่ผมก็มักจะมองหาเค้าเสมอไปทุกงานสายตาของผมก็มักจะมองหาอะไรบ้างอย่างอยู่ตลอดแม้จะผิดหวังแต่ก็ไม่เคยหยุดหาเลย

จนวันนี้ผมก็ยังทำแบบเดิมใจหนึ่งก็ถามตัวเองว่าผมจะมองหาเค้าไปทำไหม ถ้าเค้าไม่ได้ชื่นชอบเราแล้วแต่สายตามันไม่เคยจะฟังเลย

และฟ้าคงเห็นใจผมละมั่งถึงทำให้ผมได้เจอเค้าอีกครั้ง

โนอึน / ไม่ใช่ฟ้ากูจ้าาา

ตอนแรกที่ผมเห็นชื่อใจผมก็กระตุกแล้วผมจชื่อเค้าได้ดีจำได้ไม่เคยลืมแม้จะได้เจอกันแค่ครั้งเดียวได้คุยกันแค่รอบเดียว

ภาวนาว่าขอให้เป็นคนที่ผมมองหามาตลอดจริงๆเถอะ อย่าเป็นแค่ชื่อเหมือนเลย

และคำภาวนาของผมก็เป็นจริงเมื่อผมได้เห็นเค้ากำลังเดินขึ้นมา จากวันนั้นจนมาวันนี้เค้าเปลี่ยนไปมากเหมือนกันนะ

แต่สิ่งหนึ่งที่ไม่เปลี่ยนไปเลยคือดวงตาที่เ้ามองผม สายตาที่ชื่นชมภูมิใจเค้ายังมองผมแบบนั้นตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกันและวันนี้ก็เช่นกัน

แต่พอได้เจอพีชอีกครั้งผมกับรู้สึกมากกว่านั้นมัน “ มากกว่าการอยากเจอ” แต่ผมก็ไม่รู้ว่ามันคือความรู้สึกอะไรเหมือนกัน

ลานจอดรถ

ฟอร์ด

ผมไม่เคยไม่ชอบอาชีพนี้เลย

จนวันนี้แหละ

.

คอนโด / พีช

ห้อง / พีช

ที่ผมบอกฟอร์ดไปว่า ถึงผมไม่ได้เข้าไปข้างในแต่ผมก็อยู่หน้างานคือผมตั้งใจสั่งของมาแจกแฟนคลับที่มารวมงาน มันเป็นกำไลข้อมือเลสที่สลักชื่อฟอร์ดอยู่ด้านใน