ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 5

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.6k

ความคิดเห็น : 45

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ม.ค. 2560 19:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 5
แบบอักษร

 

บทที่ 5

 

#

 

ถามทำไม หึงเหรอจ๊ะ?”

ถ้าเราบอกว่าใช่ ... น้องขวัญจะว่าไง?”

**********************************

 

โรงอาหารกลางของมหาวิทยาลัยในเวลาสิบเอ็ดโมงครึ่งเริ่มมีผู้คนเข้ามาจับจองที่นั่งมากขึ้นเรื่อยๆ จนไม่นานก็แน่นขนัด ส่วนใหญ่ผู้ใช้บริการก็เป็นนักศึกษาของที่นี่ หลายคนเลือกที่จะรับประทานอาหารในโรงอาหารแห่งนี้ด้วยเหตุผลด้านสถานที่แวดล้อมที่สะอาด อาหารอร่อยและราคาถูกกว่าข้างนอกมากทำให้หากใครมาหลังเที่ยงเป็นต้นไปอาจจะหาที่นั่งได้ลำบาก

 

ชายหนุ่มร่างสูงโดดเด่นเป็นสง่าในชุดเสื้อเชิ๊ตแขนสั้นสีกรมท่าหรือที่เรียกกันว่า เสื้อช็อป กับกางเกงยีนส์สีเข้มเพื่อให้ดูสุภาพเหมาะสม ชนาธิปเดินถือน้ำสองแก้วไว้ในมือก่อนจะวางลงตรงหน้าหญิงสาวที่อมยิ้มแก้มปริเมื่อมองน้ำที่เขาซื้อมาให้และก็พบว่ามันคือน้ำมะพร้าวที่เธอชอบนั่นเอง หลังเอาจานอาหารมาวางที่โต๊ะชนาธิปก็เดินไปซื้อน้ำโดยที่ไม่ถามอะไรร่างบางสักคำและก็กลับมาพร้อมกับสิ่งที่เธอชอบกินอยู่เสมอ

 

ดีจัง ไม่ต้องบอกเลยเนอะขวัญใจคว้าแก้วน้ำที่เสียบหลอดเรียบร้อยแล้วมาดูดอึกใหญ่ ใบหน้าสวยยิ้มละมุนน้อยๆ ที่มีคนรู้ใจ

 

ก็กินอย่างนี้ทุกที เราต้องจำได้สิ

 

ชายหนุ่มนั่งลงตรงข้ามหญิงสาว มือใหญ่จับช้อนส้อมขึ้นมาพร้อมกับเริ่มจัดการแยกไข่แดงออกจากยำไข่ดาวที่อยู่ในจานของเขาก่อนจะตักส่งให้ขวัญใจที่มองหน้าเขาอย่างงุนงงแต่ประกายในดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นก็ดูออกว่ามีอาการพอใจซ่อนอยู่ด้วย

 

ทำอะไรอ่ะ เท็น?” จริงๆ เธอก็ดูออกว่าเขากำลังทำอะไร แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังอดถามไปไม่ได้แถมถ้าเขาให้ไข่แดงกับเธอหมดในจานของชายหนุ่มก็เหลือแค่ไข่ดาวเล็กน้อยกับผักเครื่องเคียงเท่านั้นน่ะสิ แบบนั้นมันจะไปอร่อยได้ยังไง

 

ก็น้องขวัญชอบกินไข่แดงในยำไข่ดาวไม่ใช่เหรอ?” คนตัวใหญ่ยังคงตักไข่แดงสีเหลือนวลให้กับหญิงสาวจนหมด ปกติเวลาเขาเลือกกับข้าวเป็นยำไข่ดาวทีไรก็จะโดนเธอแย่งส่วนที่อร่อยที่สุดไปทุกทีแต่ขวัญใจก็ไม่ได้เอาไปหมดหรอก เธอแค่ตักไปนิดหน่อยให้เขาพอกินอีกเยอะแต่วันนี้ถือเป็นฤกธิ์งามยามดีชนาธิปจึงขอเอาใจเป็นพิเศษ

 

เรื่องเล็กๆ น้อยๆ บางครั้งก็ได้ใจผู้หญิงไปมากกว่าที่คิด

 

ก็ใช่ แต่ถ้าทำเราแบบนี้เท็นก็ไม่มีกินสิหญิงสาวพูดพร้อมกับแบ่งปลาหมึกผัดผงกระหรี่ให้กับเพื่อนสนิทบ้าง ถึงจะดีใจแต่เห็นกับข้าวเธอเต็มจานแต่ของเขาไม่มีอะไรเลยแบบนี้ถึงเป็นชนาธิปเธอก็เกรงใจแหละนะ

 

ไม่เป็นไรหรอก เราให้คำพูดประโยคสั้นๆ แต่สัมผัสได้ถึงความจริงใจพร้อมกับใบหน้าขาวจัดหล่อเหลาได้รูปของชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นสบตาตรงๆ กับหญิงสาวที่กำลังทำสีหน้าไม่ถูก ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนดูอ่อนหวานกว่าทุกวัน รอยยิ้มละไมส่งให้กับร่างบางที่นั่งตรงข้าม

 

การแสดงออกที่มองเผินๆ เหมือนไม่มีแตกต่างแต่ขวัญใจก็สัมผัสถึงอะไรบางอย่างที่มันมากกว่าเดิมได้ชัดเจน อย่างแรกที่เห็นได้ดีที่สุดคือวันนี้ชนาธิปไม่ทำหน้านิ่งๆ เฉยๆ ไร้อารมณ์เหมือนปกติ สายตาและรอยยิ้มของเขาที่มีให้กับเธอคล้ายจะเปิดเผยอารมณ์หรือความรู้สึกบางอย่างมากกว่าทุกครั้งแถมพฤติกรรมของชายหนุ่มที่แม้เขาจะดูแลเธอเหมือนเช่นทุกวันแต่มันก็ไม่เหมือนซะทีเดียว ... มันดูลึกซึ้งมากกว่าที่หญิงสาวเคยรับรู้ได้

 

อย่าทำให้เรารู้สึกเหมือนเป็นแฟนเธออย่างนั้นสิ เท็น ...

 

ทำไมวันนี้ใจดีผิดปกติ ต้องการอะไรจากเราหรือเปล่า?” ถึงจะรู้สึกใจเต้นผิดปกติแต่ท่าทางของหญิงสาวยังคงเหมือนเดิมราวกับตั้งใจกลบเกลื่อนอาการประหลาดที่เกิดขึ้นกับท่าทีที่เปลี่ยนแปลงไปของเพื่อนสนิท เสียงใสๆ เอ่ยขึ้นพร้อมเชิดหน้าชายหางตามองอีกฝ่าย

 

มือใหญ่ที่กำลังส่งไข่แดงให้แอบชะงักเล็กน้อยแต่ก็ไม่มากพอที่จะทำให้หญิงสาวสังเกตุเห็น ใบหน้าหล่อเหลาขาวจัดยังคงตีหน้านิ่งเหมือนไม่มีอะไรผิดปกติ

 

เปล่า รู้ว่าชอบก็เลยให้

 

โอเค ถ้างั้นขอรับด้วยความเต็มใจ ขอบคุณนะในเมื่ออีกฝ่ายเต็มใจให้เธอก็เต็มใจรับ รอยยิ้มหวานๆ คลี่ออกกว้างจนตาหยีก่อนจะตักอาหารเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ ก่อนจะปัดเศษเสี้ยวความรู้สึกสงสัยให้ออกไป

 

ไม่นานนักหลังจากต่างคนต่างนั่งกินอาหารกันไปสักพักในที่สุดชนาธิปก็เอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบเช่นเดิม ถึงภายนอกจะดูไม่มีอะไรแต่จริงๆ ในใจของเขาก็ลุ้นไม่น้อยกับเรื่องที่ตัวเองกำลังจะถาม

 

น้องขวัญ เมื่อวานเห็นลงรูปที่ร้านกาแฟใกล้ๆ บ้านเหรอ?”

 

อ๋อ อื้มขวัญใจพยักหน้าตอบรับเพราะเมื่อวานก่อนขับรถกลับเข้าเมืองเธอไปแวะร้านนั้นมาจริงๆ

 

ไปกับใครน่ะ เราไม่เคยเห็นหน้าเลย

 

ใคร?” ใบหน้าสวยขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อยราวกับจะไม่เข้าใจก่อนจะนึกขึ้นมาได้ว่าเธอลงรูปที่ถ่ายกับผู้ชายคนหนึ่งในเฟสบุ๊ค อ๋อ น้องราม หลานเราเอง

 

หื้อ หลาน?” ได้ยินคำตอบแบบนี้แม้ลึกๆ จะโล่งใจขึ้นมาทันทีแต่ชายหนุ่มก็ยังสงสัยอยู่มากกว่าเพราะเขาก็ค่อนข้างสนิทกับครอบครัวของขวัญใจดี รู้ว่าเธอมีน้องชายฝาแฝด 2 คนและลูกพี่ลูกน้องอีก 3 คนซึ่งเป็นลูกของน้าเฉินกับน้าใบเตย นอกนั้นก็ไม่มีใครอื่นแล้ว และขวัญใจก็ถือว่าเป็นพี่คนโตสุดจะไปมีหลานที่ไหนได้ยังไง

 

ก็ลูกของพี่ชะเอมน่ะ เท็นคงลืมไปแล้วสิว่าเรามีพี่สาวอีกคน หญิงสาวกล่าวถึงพี่สาวซึ่งเป็นลูกบุญธรรมของพ่อ จริงๆ เธอก็ไม่ค่อยได้เจอพี่ชะเอมเท่าไหร่เพราะพี่สาวคนนี้ย้ายไปตั้งรกรากที่ประเทศอเมริกาหลังจากได้รับการผ่าตัดเปลี่ยนถ่ายไตเมื่อตอนยังสาวๆ แม่เคยเล่าให้ฟังว่าหลังจากพ่อผ่าตัดเรียบร้อยแล้วพ่อก็ส่งพี่ชะเอมไปฟื้นฟูร่างกายที่อเมริกาที่สถานพักฟื้นที่มีชื่อเสียงโด่งดังระดับโลกก่อนที่พี่สาวบุญธรรมของเธอจะพบรักกับหมอกายภาพบำบัดซึ่งเป็นคนไทยเหมือนกันและแต่งงานสร้างครอบครัวกันที่นั่น

 

ราฟ หรือที่มีชื่อเรียกไทยๆ ว่าราม เขาอายุน้อยกว่าเธอ 5 ปีแต่มีศักดิ์เป็นหลานของขวัญใจ รามเกิดและเติบโตที่นั่น นานๆ ทีจะกลับมาที่ไทยเพื่อเยี่ยมพ่อกับแม่ของเธอพร้อมกับพี่ชะเอมและสามีสักครั้ง ถ้าไม่นับล่าสุดขวัญใจเคยเจอรามครั้งสุดท้ายเมื่อประมาณ 5 ปีที่แล้ว ตอนนั้นหนุ่มน้อยยังเป็นเด็กอยู่แท้ๆ ไม่น่าเชื่อว่าแค่ไม่กี่ปีเขาจะดูสูงใหญ่ บุคลิก ลักษณะ ท่าทางราวกับอายุเท่ากับเธอทั้งๆ ที่เด็กคนนี้ยังอายุเพียง 15 ปีเท่านั้น อาจเพราะถูกเลี้ยงที่ต่างประเทศเลยดูโตเร็วเหมือนเด็กฝรั่งคนอื่นๆ

 

อ่อ นึกออกแล้วเราก็ลืมพี่ชะเอมไปสนิทเลย พอน้องขวัญบอกเราก็จำได้แค่ชื่อแต่จำหน้าไม่ได้แล้วเนี่ย พี่เขามีลูกด้วยงั้นเหรอ?” เขาแทบจะลืมพี่สาวของขวัญใจไปแล้วเพราะเจอกันนับครั้งได้ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพี่เขาแต่งงานมีลูกอยู่ที่ประเทศอเมริกาแล้ว

 

อื้ม แล้วน้องรามนะก็เฟรนลี่มากเลย เราจำได้ว่าเจอกันคราวก่อนยังดูขี้อายเป็นเด็กน้อยอยู่แท้ๆ แต่รอบนี้เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือเลยล่ะเท็น ทั้งที่ไม่ได้เจอกันนานมากแต่แค่ไม่กี่นาทีก็สนิทกับนายขุน นายเขมยังกะเจอหน้ากันทุกวัน เราตอนแรกก็แอบเกร็งนิดหน่อยแต่น้องเขาน่ารักอ่ะ มนุษยสัมพันธ์ดีมากเลยเข้ากันได้เร็ว

 

คำบอกเล่าของขวัญใจทำให้ชนาธิปแทบกลั้นยิ้มไว้ไม่ไหว รู้สึกลิงโลดเบิกบานอย่างถึงที่สุดเมื่อผู้ชายที่ทำให้เขาแทบบ้าเมื่อวานเป็นแค่ญาติ แค่หลานของเธอเท่านั้น

 

แต่ถึงอย่างนั้นสิ่งที่ชายหนุ่มตั้งใจเอาไว้ก็จะไม่ล้มเลิกง่ายๆ ตอนนี้เขารู้แล้วว่าไม่มีเวลาจะมัวอ้อยอิ่งอีกแล้วเพราะครั้งหน้าเขาคงไม่โชคดีแบบนี้ ถ้ายังไม่เดินหน้าจริงจังผู้ชายที่ขวัญใจถ่ายรูปลงเฟสด้วยอาจจะเป็นคนรักของเธอจริงๆ

 

ถามทำไม หึงเหรอจ๊ะ?” ดวงตาสีดำสนิทส่งประกายพราวระยับพร้อมกับใบหน้าสวยสง่าที่กำลังยักคิ้วหลิ่วตาหยอกล้อเหมือนที่เคยทำประจำ และส่วนใหญ่ถ้าเธอกึ่งถามกึ่งแซวชนาธิปแบบนี้ชายหนุ่มจะทำแค่ส่ายหน้าเบาๆ พลางหัวเราะนิดหน่อยคล้ายจะตำหนิถึงคำถามชวนคิดลึกที่หญิงสาวเอ่ยขึ้นมาโดยไม่มีทีท่าจะเขินอายเลยสักนิด เหมือนจะตั้งใจแกล้งเขาซะมากกว่า

 

แต่วันนี้มันไม่เหมือนเดิม ... ชายหนุ่มไม่ได้ส่ายหน้าคล้ายจะระอา ไม่ได้หัวเราะในลำคออย่างที่เคยทำแต่กลับพูดโต้ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูจริงจังซะด้วยซ้ำ

 

ถ้าเราบอกว่าใช่ ... น้องขวัญจะว่าไง?”

 

คำพูดที่ได้ยินทำให้หญิงสาวที่กำลังรอดูปฏิกิริยาตอบสนองอย่างที่เคยเห็นทุกครั้งถึงกับสะท้านอยู่ในอก ใบหน้าสวยชะงักไปชั่วอึดใจก่อนจะเบนสายตาก้มลงมองจานข้าวพร้อมพยายามแสดงอาการหงุดหงิดเพราะดูเหมือนวันนี้เธอจะถูกแกล้งกลับเป็นครั้งแรก

 

อะ ... อะไรเดี๋ยวนี้มีการย้อนกลับด้วยเหรอห๊ะ?”

 

ชายหนุ่มไม่ได้ตอบอะไรนอกจากอมยิ้มน้อยๆ พร้อมส่งเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอก่อนจะก้มหน้าลงไปสนใจอาหารต่อปล่อยให้หญิงสาวที่นั่งอยู่ด้วยมองตาปริบๆ ด้วยความรู้สึกแปลกใจและตกใจในคราวเดียวกันแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าคำพูดและพฤติกรรมแปลกๆ ของเขาวันนี้มันทำให้เธอ เขินอย่างที่อธิบายไม่ถูก แต่ไหนแต่ไรขวัญใจมักจะเป็นชอบพูดกระเซ้าเย้าแหย่ชายหนุ่มอยู่ฝ่ายเดียวแต่วันนี้พอเขาทำเหมือนตอบโต้เธอบ้างขวัญใจก็ชักรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

 

วันนี้เท็นไม่สบายหรือเปล่า? ปกติเขาต้องไม่ตอบโต้สิ แบบนี้เธอก็ทำตัวไม่ถูกกันพอดี

 

 

หลังกินอาหารเสร็จทั้งสองคนจึงตกลงจะไปห้องสมุดกลางของมหาลัย เนื่องจากคาบเรียนช่วงเช้าอาจารย์สั่งงานใหม่เพิ่มเติมทั้งคู่ ประกอบกับที่ช่วงบ่ายชายหนุ่มและหญิงสาวไม่มีคาบเรียนเหมือนกันชนาธิปกับขวัญใจเลยตกลงว่าจะแวะหาหนังสืออ้างอิงในห้องสมุดก่อนกลับไปที่หอ

 

หญิงสาวเดินตามหาหนังสือที่เกี่ยวกับรายงานที่ต้องทำซึ่งจัดอยู่ในมุมที่เงียบสงบและไม่มีใครเข้ามาแถวนี้มากนัก ดวงตาสีเข้มเงยหน้าขึ้นมองหาชื่อหนังสือที่ต้องการจากสันปกที่วางเรียงรายกันเป็นแถว ก่อนจะมาหยุดตรงช่วงกลางของชั้นหนังสือที่ทอดยาวเป็นแถวหลายเมตรดวงตาสีเข้มฉายแววขัดใจพลางขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อพบว่าสิ่งที่เธอต้องการมองหามันอยู่สูงเกือบจะชั้นบนสุดของชั้นหนังสือเลยทีเดียว

 

ทั้งๆ ที่เธอถือว่าเป็นผู้หญิงที่ค่อนข้างสูงมากแล้วแต่หนังสือเล่มที่ต้องการกลับอยู่เกินเอื้อมของร่างบางไปเล็กน้อย ร่างบางใช้มือข้างหนึ่งเกาะชั้นไม้เอาไว้แน่น อีกมือก็พยายามเอื้อมหยิบเต็มที่ แม้จะเขย่งจนปลายเท้าแทบเป็นตะคริวแล้วจนนิ้วมือของเธอแตะกับสันขอบหนังสือเล่มหนาได้แล้วก็ตามแต่หญิงสาวก็ยังไม่สามารถดึงมันออกมาจากในชั้นได้อยู่ดี

 

สงสัยต้องไปหาบันไดมาใช้ล่ะมั้ง?’ หลังจากพยายามอยู่นานขวัญใจก็ยอมแพ้ก่อนจะถอยตัวออกมาห่างเล็กน้อย ในหัวคิดถึงแต่ต้องไปยืมบันไดเล็กๆ ที่บรรณารักษ์โดยไม่ทันรู้สึกตัวว่ามีคนที่ตัวใหญ่กว่ามายืนซ้อนอยู่ด้านหลัง

 

อุ๋ย!” เสียงร้องอุทานเบาๆ ดังขึ้นอย่างตกใจเพราะไม่ทันรู้สึกตัว แผ่นหลังของหญิงสาวชนปะทะเข้ากับหน้าอกแข็งๆ จนแอบเซเล็กน้อยแต่ไม่ถึงกับเสียหลัก ใบหน้าสวยเงยหน้าพร้อมหันไปมองชายหนุ่มที่สูงกว่าเธอ 5 เซนติเมตรซึ่งยืนซ้อนอยู่ด้านหลังด้วยใบหน้าที่เห่อร้อนขึ้นมากระทันหัน ชนาธิปเพื่อนสนิทของเธอกำลังยืนทำหน้านิ่งๆ เหมือนทุกทีแต่ที่ทำให้เธอรู้สึกแปลกๆ นั่นก็เพราะ เขายืนชิด ... ชิดกับแผ่นหลังรวมถึงบั้นท้ายของเธอมากจนขวัญใจรับรู้ถึงไอความร้อนและกลิ่นน้ำหอมจางๆ ออกมาจากร่างกายของชายหนุ่ม

 

จะเอาเล่มนี้เหรอ?” ใบหน้าขาวจัดเหลือบมองขวัญใจที่หันมามองหน้าเขาพอดีก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองหนังสือเล่มที่หญิงสาวพยายามดึงมันออกมาจากชั้นตั้งแต่เมื่อครู่นี้แล้ว

 

อ่ะ ... อืม เล่มที่เขียนว่า ‘S M L XL’ นั่นแหละ

 

อยู่สูงเหมือนกันนะ แถวนี้บันไดให้ปีนหยิบหนังสือก็ไม่มี แต่เราน่าจะเอื้อมถึงใบหน้าหล่อเหลาหันซ้ายหันขวาก็ไม่พบตัวช่วยใดๆ อาจเพราะในซอยนี้มีคนเข้ามาหาหนังสือไม่บ่อยนัก พวกเก้าอี้หรือบันไดจึงไปอยู่แถวซอยอื่นกันหมด

 

เท็นหยิบถึงหรือไง ก็ไม่ได้สูงต่างกันเท่าไหร่หรอกนะเสียงใสๆ ของขวัญใจยังไม่วายอดกระเซ้าตามนิสัยที่เธอมักจะทำแบบนี้กับชายหนุ่มถึงในใจจะรู้สึกวูบวาบกับสายตาที่เธอให้คำนิยามว่ามัน ทะแม่งๆ

 

ยังไงก็สูงกว่าน้องขวัญล่ะน่า เอื้อมนิดเดียวก็หยิบได้ อยู่นิ่งๆ แล้วกัน เสียงทุ้มเอ่ยราบเรียบเหมือนเคยแต่ท่าทางที่ขยับเข้ามาแนบชิดจนหน้าอกแข็งแกร่งที่ผ่านการออกกำลังกายบดเบียดนาบสนิทกับแผ่นหลังบอบบางของหญิงสาว ท่อนแขนยาวๆ พยายามเหยียดตรงสุดเพื่อให้สามารถหยิบหนังสือที่ต้องการได้

 

ทะ ... เท็น

 

ร่างบางเกิดอาการพูดไม่ออกขึ้นมาชั่วขณะ สองมือของหญิงสาวจิกเข้ากับชั้นวางหนังสือแน่นโดยอัตโนมัติเมื่อความแนบชิดที่เกิดขึ้นระหว่างเขากับเธอนั้นดูมันจะอยู่ในท่าทางที่ล่อแหลมชอบกล จริงอยู่ที่บ่อยครั้งขวัญใจจะชอบเข้าใกล้นัวเนียกับชนาธิปไม่ห่างแต่มันก็ไม่ได้อยู่ในลักษณะแบบนี้ ทำไมเขาไม่ปล่อยให้เธอเขยิบออกมาก่อนแล้วค่อยหยิบหนังสือให้นะ ทำแบบนี้นอกจากจะไม่ค่อยถนัดด้วยแล้วยังไม่ดีต่อการเต้นของหัวใจเธออีกต่างหาก

 

อะไร? อยู่นิ่งๆ สิอย่าดิ้นได้ไหม เราพยายามหยิบให้อยู่เนี่ย

 

น้ำเสียงคล้ายเอ็ดเบาๆ เอ่ยขึ้นเมื่อขวัญใจเหมือนจะขยับตัวไปมาอยู่ไม่สุข ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนแอบเห็นใบหน้าของหญิงสาวแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย แววตาที่มักจะมองเขาอย่างสดใสและไม่เคยเกรงกลัวกลับแสดงอารมณ์ที่เขาก็ไม่เคยเห็น มันดูตกใจปนขัดเขินบอกไม่ถูกและทำไมจะไม่รู้ว่าเธอเป็นอะไร ก็เขาเล่นเขย่งเท้าจนทั้งตัวเอนไปทับร่างบางราวกับจงใจ มือข้างหนึ่งเท้ายันกับชั้นหนังสือส่วนอีกข้างก็กำลังเอื้อมขึ้นไปหยิบหนังสือเล่มหนาที่ขวัญใจต้องการ ท่าทางแบบนี้จึงทำให้เธอดูเหมือนถูกเขากักตัวเอาไว้ในอ้อมกอดไม่มีผิด

 

จริงๆ เขาก็ไม่ได้ตั้งใจจะให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้หรอก แต่พอเดินมาเห็นเธอกำลังพยายามจะเอาหนังสือเล่มนั้นอยู่ ความคิดที่คุยกับไอ้บิ๊กเมื่อวานก็วูบขึ้นมาในหัวทันที

 

ยังไม่ทันจะตั้งใจเริ่ม อ่อยแต่สถานการณ์มันเอื้ออำนวยแบบนี้ก็ลองทดสองก่อนแล้วกัน

 

และดูเหมือนว่าสิ่งที่เขาทำมันคงส่งผลกระทบกับความรู้สึกของขวัญใจได้ไม่มากก็น้อย นี่ถ้าเป็นอย่างที่ไอ้บิ๊กพูดก็น่าจะเป็นสัญญาณที่ดี ถ้าผู้หญิงไม่รู้สึกอะไรหรือไม่เต็มใจหากเกิดเหตุการณ์ประชิดตัวเช่นนี้เธอจะผลักหรือไม่ก็จะพยายามเบี่ยงตัวออก แต่ถ้าไม่ได้ทำแบบนั้นแต่แค่ตกใจหรือหน้าแดงนั้นหมายความว่าเธอไม่ขัดข้องหากจะเกิดอะไรมากไปกว่านี้

 

รอยยิ้มมุมปากของชนาธิปยกขึ้นเล็กน้อย ชักเริ่มเข้าใจแล้วว่าการกลั่นแกล้งเล็กๆ เช่นนี้ก็สร้างความสนุกสนานให้เขาได้ไม่น้อยเลยทีเดียว ที่ผ่านมาชายหนุ่มไม่ได้มีนิสัยชอบแกล้งใครแต่พอได้ลองเล่นแบบนี้ ... ก็น่าสนใจไม่น้อยเหมือนกัน

 

วันนี้มันยังไม่จบแค่นี้หรอกนะ ขวัญใจ

 

******************************


ยังนะ!!! นี่นายเท็นยังไม่ได้ทำอะไรเลยยยยยย สถานการณ์พาไปล้วนๆ 55555

ของจริงมันเริ่มต้นตอนต่อไปต่างหากล่ะจ๊ะ >//< (พูดซะเชิญชวนมาก เกิดไม่สนุกล่ะแย่เลย 555)

ขอบคุณสำหรับการติดตามของทุกคนมากเลยนะคะ ขอบคุณที่กดถูกใจและคอมเม้นต์มากๆ บางเม้นต์ไรท์อ่านแล้วก็หัวเราะตามไปด้วย มีความสุขมากที่ได้อ่านความคิดเห็นของทุกคน ไรท์จะพยายามแต่งทุกตอนออกมาให้ดีที่สุด ยังไงก็ติดตามเรื่องนี้ต่อไปเรื่อยๆ และรวมถึงเรื่องต่อๆ ไปของไรท์ด้วยนะคะ (มีการขอล่วงหน้าเลย 555)

 

แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ บ๊ายบายยย จุ๊บๆ 

 

ความคิดเห็น